Μια "εναλλακτική" ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε

Με το 2019 να μας αποχαιρετά, ακολουθώντας το ειδησεογραφικό έθιμο, θα κάνουμε μια μίνι ανασκόπηση, εστιάζοντας στις ειδήσεις που πιστεύουμε ότι ξεχώρισαν - αν και κάποιες απ' αυτές δεν έτυχαν μεγάλης προσοχής. Έτσι επιλέξαμε 12 αναρτήσεις που νομίζουμε ότι αξίζει να θυμηθείτε μαζί μας:

Ιανουάριος

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι έτοιμη να ψηφιστεί και απέναντί της βρίσκεται η πλειοψηφία των Ελλήνων με μπροστάρη τον Μίκη Θεοδωράκη.

Φεβρουάριος

Ο Παύλος Πολάκης αναδεικνύεται σε κεντρικό πρόσωπο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Μάρτιος

Η χώρα μας αναγνώρισε την Βόρεια Μακεδονία αλλά η γείτονα χώρα, κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει ότι δεν ενδιαφέρεται να εφαρμόσει τη Συμφωνία των Πρεσπών.


Απρίλιος

Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για τις εκλογές και κάνει σειρά "μεταγραφών".

Μάιος

Οι ευρωεκλογές αναδεικνύουν νικητή την ΝΔ, αλλά έχουν παραπάνω από ένα "νικητή" και περισσότερους από έναν χαμένους.

Ιούνιος

Παρουσιάζεται νέος "παίχτης" στην ελληνική ακροδεξιά - η "Ελληνική Λύση".

Ιούλιος

Η ΝΔ κερδίζει τις εκλογές, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπόσχεται να κάνει "τον ουρανό πιο γαλανό".

Αύγουστος

Η κυβέρνηση ετοιμάζει επιχειρησιακό σχέδιο για να σπάσει το "άβατο" των Εξαρχείων.

Σεπτέμβριος

Η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται για την ψήφο των ομογενών.

Οκτώβριος

Η Τουρκία κάνει στρατιωτική επέμβαση στην Συρία και δίνει ένα δωρεάν μάθημα στην Ελλάδα...

Νοέμβριος

Κυκλοφορεί στους κινηματογράφους ταινία-ντοκυμανταίρ για τη ζωή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη!

Δεκέμβριος

Η Τουρκία συμφωνεί με την Λιβύη να σβήσουν τα ελληνικά νησιά από τον χάρτη...


Καλή χρονιά σε όλους μας - και μακάρι του 2020 να μην επαναλάβουμε τα λάθη που σα λαός κάναμε όλα αυτά τα χρόνια!

O Μπόρις, ο Κόρμπιν και το Brexit που τελικά θα γίνει

Είναι πολύ εύκολο να γράψει κανείς κατεβατά γιατί βγήκε ένα συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα αλλά πολύ δύσκολο να το εξηγήσει κανείς επαρκώς. Και αυτό γιατί μπορεί ένα κόμμα να κερδίζει τις εκλογές αλλά οι λόγοι που το ψήφισαν οι άνθρωποι πάντα είναι παραπάνω από ένας - και πολλές φορές δεκάδες.
Πάρτε για παράδειγμα την Μεγάλη Βρετανία. Στο Λίνκολν ο υποψήφιος των Συντηρητικών έχει κατηγορηθεί με στοιχεία ότι έχει σχέση με ακροδεξιές οργανώσεις, ενώ η αντίπαλός του - και βουλευτής των Εργατικών στα 2 1/2 χρόνια που ήταν στη βουλή, παρήγαγε αρκετό έργο και έκανε ουσιαστικό θόρυβο για την περιφέρειά της. Όμως ο πρώτος κέρδισε, ενώ η 2η έχασε τις εκλογές - κάτι περίεργο για μια κοινωνία που απεχθάνεται τις ακρότητες. Η εύκολη ανάγνωση του αποτελέσματος τοπικά θα ήταν ότι "αυτό έγινε λόγω του Brexit". Στην πραγματικότητα όμως στη συγκεκριμένη περιοχή τη δουλειά την έκανε το ανατρεπτικό μανιφέστο του Κόρμπιν, το οποίο τρόμαξε μια περιοχή που είναι παραδοσιακά συντηρητική. Από την άλλη το μανιφέστο σίγουρα δεν ενόχλησε σχεδόν κανένα ψηφοφόρο στο Μπολσόβερ, μια μικρή περιοχή κοντά στο Σέφιλντ, αλλά δεν είχε τη βαρύτητα που είχε το σύνθημα του "να γίνει επιτέλους το Brexit" το οποίο πρόβαλε ο Μπόρις Τζόνσον. Έτσι για πρώτη φορά από την ημέρα που δημιουργήθηκε η περιφέρεια, η έδρα πήγε στους Συντηρητικούς, κάτι αδιανόητο μέχρι χθες για πολλούς, αφού με "πόνο ψυχής" οικογένειες που ψήφιζαν επί 4 γενιές Εργατικούς πήγαν "απέναντι".
Την πρώτη περιφέρεια την τρόμαξε η πιθανότητα κρατικοποίησης των πάντων, τη δεύτερη (που δεν τη νοιάζει η σχέση της Μ. Βρετανίας με την Ευρώπη και που οι μόνοι ξένοι που θα δει είναι οι Πολωνοί εργάτες "που τους πήραν τις δουλειές και παίρνουν τα επιδόματα και τα σπίτια") η πιθανότητα να μη συμβεί το Brexit, του οποίου η καθυστέρηση "κάνει κακό στην χώρα".
Βέβαια το θέμα εξαρχής δεν ήταν οι Εργατικοί να κερδίσουν τις εκλογές, αλλά το να περιορίσουν την πλειοψηφία των Συντηρητικών. Η εκλογική νίκη δε θα συνέβαινε γιατί όσο θόρυβο και αν έκαναν αυτοί που ΔΕΝ ήθελαν το Brexit, η πλειοψηφία του κόσμου είχε κουραστεί από τα "ήξεις-αφήξεις" και τις μακρές διαπραγματεύσεις (και τις παράλογες απαιτήσεις της Ε.Ε.), με αποτέλεσμα να είναι έτοιμος να ψηφίσει τον οποιοδήποτε έμοιαζε στοιχειωδώς σοβαρός για να το πραγματοποιήσει. Βέβαια ο Μπόρις απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοβαρός αλλά έπαιζε μόνος του στο γήπεδο, ειδικά όταν το Brexit Party αποφάσισε να τον στηρίξει τακτικά, κατεβάζοντας υποψηφίους μόνο σε περιοχές που θα μπορούσε να κάνει ζημιά στους Εργατικούς.
Από την άλλη οι Εργατικοί παρουσίασαν την τελευταία σοβαρή προσπάθεια για τη γενιά μας να υπάρξει σοσιαλισμός (με την έννοια του κρατικού ελέγχου σε ΔΕΚΟ και της ύπαρξης ισχυρής κοινωνικής ασφάλισης με χρηματοδότηση μέσω της φορολογίας των πλουσίων) σε μεγάλη χώρα του δυτικού κόσμου. Όμως το πρόγραμμα τους τρόμαξε μια μερίδα ψηφοφόρων, ενώ η αμφίσημη στάση τους στο Brexit απομάκρυνε μια άλλη μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων τους που είχαν ισχυρή άποψη για το ζήτημα: τόσο απ' εκείνους που είχαν ψηφίσει Brexit όσο κι εκείνους που είχαν ψηφίσει Remain. Οι δεύτεροι προτίμησαν ως ένα βαθμό να ψηφίσουν Φιλελεύθεροι Δημοκρατικούς, ενώ οι πρώτοι ένιωσαν "προδομένοι" αφού πίστεψαν ότι το κόμμα που ακολουθούσαν μια ζωή δεν τους καταλάβαινε. Οι Remainers επίσης δεν έπαιξαν σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι της "τακτικής ψήφου". Έτσι οι Φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί αντιμετώπισαν αλαζονικά τους Εργατικούς και κατέβασαν υποψηφίους παντού με σκοπό να κόψουν ψήφους από τους Εργατικούς - με αποτέλεσμα να χαθούν έδρες υπέρ των Συντηρητικών για 1500 και 2000 ψήφους.
Οι Εργατικοί προς τιμήν τους δεν έπαιξαν με fake news, παρουσίασαν κοστολογημένο πρόγραμμα για θέματα που όντως απασχολούν την καθημερινότητα των Άγγλων, αλλά έχασαν. Ο Κόρμπιν πολεμήθηκε για το μαρξιστικό παρελθόν του, την αντιπαλότητα που του επέδειξε μεγάλο κομμάτι του κομματικού κατεστημένου των Εργατικών (δεν είναι τυχαίο ότι ούτε οι πρώην αρχηγοί των Εργατικών αλλά και ούτε ο δήμαρχος του Λονδίνου - ο οποίος είχε υποστηριχθεί σθεναρά από τον Κόρμπιν για να εκλεγεί - έκαναν δηλώσεις στήριξης του κόμματος), η συμπάθεια του για την Παλαιστίνη μεταφράστηκε ως "αντι-σημιτισμός", ενώ το πρόγραμμά του δεν συζητήθηκε όσο θα έπρεπε. Κακά τα ψέμματα η Αγγλία έχει αλλάξει από την εποχή που οι Εργατικοί σάρωναν τις εκλογές και ήταν πραγματικά σοσιαλιστικό κόμμα. Ο Κόρμπιν είναι παιδί εκείνης της εποχής. Οι Άγγλοι όμως έχουν ξεχάσει το πως είναι να έχουν σταθερή δουλειά και εισόδημα και δεν πιστεύουν ότι είναι δυνατόν πλέον να υπάρξουν επείγοντα χωρίς 5 ώρες αναμονής, περιορισμός της αναγκαιότητας ύπαρξης των "κοινωνικών παντοπωλείων" (που έχουν γεμίσει τα κέντρα των άλλοτε ευημερούντων βιομηχανικών πόλεων), σταθερές δουλειές με ικανοποιητικό μισθό, πανεπιστήμια στα οποία δε θα πληρώνονται δίδακτρα και νερό με χαμηλή τιμή. Έπισης ένα μεγάλο ποσοστό των Άγγλων, όσο και αγαπάει τα σχολεία και το εθνικό σύστημα υγείας, απηυδισμένο από τη μειωτική στάση των Βρυξελλών ψήφισε τον Μπόρις ώστε να "πραγματοποιήσει το Brexit".
Ο Κόρμπιν θα πάει σύντομα σπίτι του, έχοντας κάνει την αυτοκριτική του. Το μπαλάκι θα πάει στον Μπόρις ο οποίος θα μπορέσει επιτέλους "να πραγματοποιήσει το Brexit". Το πως θα το καταφέρει αυτό θα το παρακολουθήσουμε όλοι με εξαιρετικό ενδιαφέρον - στο κάτω κάτω θα επηρεάσει τους υπόλοιπους εναπομείναντες και θα αποτελέσει το παράδειγμα για οποιαδήποτε χώρα προσπαθήσει να κάνει κάτι ανάλογο στο μέλλον...Απλώς ελπίσουμε να μη συνεχίσει να στηρίζει τις ελπίδες του για εναλλακτικούς συμμάχους απέναντι από τον Ατλαντικό, γιατί οι εκπλήξεις θα είναι πολύ αρνητικές...

Συμφωνία Τουρκίας και Λιβυής για ανακήρυξη ΑΟΖ και για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων - πως φτάσαμε ως εδώ (ανανεωμένο)

Στο τέλος του 2019 η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία ανάδειξης ΑΟΖ με την Λιβύη. Το παρασκήνιο και τα (τότε) γεγονότα τα αναλύουμε εκτενώς παρακάτω. Τα όσα συνέβησαν τότε δεν είχαν στόχο απλώς να εκνευρίσουν την χώρα μας και να κάνουν τον Ερντογάν να φανεί δυνατός στο εσωτερικό της χώρας του. Ο στόχος ήταν η εξόρυξη υδρογονανθράκων σε ένα σημείο που γνωρίζουν όλοι ότι υπάρχουν εν αφθονία - στα νότια της Κρήτης.

Η συμφωνία για τους υδρογονάνθρακες υπογράφηκε σχεδόν τρία χρόνια μετά. Και μπορεί όπως και η αρχική συμφωνία για την ΑΟΖ να καταδικάστηκε ως άκυρη από το κοινοβούλιο της Λιβύης (η οποία δεν έχει σχέσεις με την κυβέρνηση της χώρας) αλλά ένα είναι σίγουρο: θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην χώρα μας.

Και έτσι επαναλήφθηκε ένα φαινόμενο που είχαμε πρωτοδεί τον Δεκέμβρη του 2019.

H φωτογραφία του διεθνώς αναγνωρισμένου αλλά σχεδόν ανυπόληπτου (στο εσωτερικό της χώρας του και όχι μόνο) επικεφαλή της Λιβυικής κυβέρνησης και του Ταγίπ Ερντογάν να δίνουν τα χέρια, έκανε το γύρο του κόσμου. Το 2019, το λόγο της χειραψίας (που φάνηκε να πιάνει στον ύπνο την ελληνική διπλωματία), τον μάθαμε αργότερα: η Λιβύη και η Τουρκία είχαν συμφωνήσει να χαράξουν ΑΟΖ μεταξύ τους, παραβλέποντας την μικρή λεπτομέρεια ότι ανάμεσά τους υπάρχει η Ελλάδα και μερικές εκατοντάδες νησιά που ανήκουν στην ταλαίπωρη χώρα μας.

Η Ελλάδα αντέδρασε τότε - σχεδόν αμέσως. Καταδίκασε τη συμφωνία (προφανώς), ζήτησε το κείμενο της (τόσο από τον Ερντογάν όσο και τον Λίβυο πρέσβη - χωρίς πάντως να το πάρει από πουθενά παρά μόνο από μια 3η χώρα, λίγο πριν την επίσημη "διαρροή" της στο CNN Turk), ενημέρωσε τον ΟΗΕ (που χασμουρήθηκε), το ΝΑΤΟ (που σφύριξε κλέφτικα) και την Ε.Ε. (που κούνησε το κεφάλι της σκεπτόμενη το πως έμπλεξαν με μας και την Τουρκία). Απ' όλους αυτούς και πέραν της Γαλλίας του Μακρόν (που τα είχε πάρει στο κρανίο με το ΝΑΤΟ, τον Ερντογάν και τους Λίβυους) και του Ισραήλ, κανείς μα κανείς δεν έκανε μια ουσιαστική κίνηση στήριξης ή έστω μια δήλωση που να είναι αρκετά σκληρή και να δείχνει ότι θα υπάρχουν συνέπειες για την πράξη αυτή. Η χώρα μας τότε έκανε και κάτι έξυπνο (έτσι γι' αλλαγή), απελαύνοντας τον Λίβυο πρέσβη και ξεσηκώνοντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους: την Αίγυπτο (με την οποία είχαμε τριμερείς συμφωνίες και ετοιμαζόμασταν να υπογράψουμε συμφωνία για ΑΟΖ), την Κύπρο (που είναι έξω φρενών - και δικαίως - με την Ελλάδα γιατί ακόμα δεν έχει υπογραφεί η ανάμεσά μας σχετική συμφωνία) και τους αντιπολιτευόμενους, "καλούς" Λίβυους (τους οποίους καλέσαμε επισήμως στην Αθήνα για να κάνουμε "τα μούτρα κρέας" στους "κακούς" Λίβυους). Οι "καλοί" Λίβυοι - μέσω του κοινοβουλίου που ελέγχουν - ξεσηκώθηκαν επισήμως και τόνισαν (ακόμα και στον ΟΗΕ) ότι δεν αναγνωρίζουν αυτή τη συμφωνία την οποία θεωρούν ως προβληματική για την χώρα τους. Αυτό βέβαια έχει μικρό αντίκτυπο γιατί "επίσημη κυβέρνηση" της Λιβυής είναι εκείνη που υπέγραψε το μνημόνιο της συμφωνίας και όχι εκείνη που ελέγχει το κοινοβούλιο.
Κοινώς, και παρά το μπαράζ προσπαθειών για "κινητοποίηση", κάναμε "μια τρύπα στο νερό". Και αυτό γιατί η χώρα μας δεν έχει κάνει το αυτονόητο όλα αυτά τα χρόνια: Δεν έχει ανακηρύξει και υπογράψει συμφωνίες για ΑΟΖ με αρκετές από τις χώρες που συνορεύει. Μας απομένουν ακόμα η Αλβανία (με την οποία είχαμε υπογράψει αλλά τελικά οι Αλβανοί μέσω του ανωτάτου δικαστηρίου τους την ακύρωσαν μετά από πιέσεις της Τουρκίας), η Τουρκία (βεβαίως), ενώ ούτε με την Αίγυπτο η συμφωνία είναι πλήρης (γιατί οι Αιγύπτιοι δεν ήθελαν να είναι οι πρώτοι με τους οποίους θα τα βάλει η Τουρκία αφού με οποιαδήποτε συμφωνία θ' αναγνώριζαν ΑΟΖ στο Καστελόριζο πράγμα που η Τουρκία δε δέχεται με τίποτα). Και το καλύτερο απ' όλα είναι ότι δεν έχουμε υπογράψει ακόμα ούτε καν με την Κύπρο (γιατί φοβόμασταν την αντίδραση της Τουρκίας). Με τη δε Λιβύη ισχύει κάτι μοναδικό: έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ αλλά αυτό το κάναμε μονομερώς και με τρόπο που να μην τη θίγει (και βάση της οποίας δόθηκαν και  "οικόπεδα" στις πετρελαϊκές νότια της Κρήτης).
Την πατήσαμε για ένα ακόμα λόγο: γιατί συμπεριφερόμενοι ως άβουλα όντα, δεχτήκαμε και αναγνωρίσαμε ως "επίσημη" κυβέρνηση της Λιβύης εκείνους που ήταν δεμένοι πλήρως στο άρμα του Ερντογάν και οι οποίοι γνωρίζαμε ότι έκαναν συμφωνίες και συζητήσεις μαζί του "κάτω από το τραπέζι" σε πολλά ζητήματα, που μας αφορούσαν άμεσα. Δεν πήραμε καμία δέσμευση απ' αυτούς ενώ ακόμα και αυτή τη δεδομένη στιγμή που ετοιμάζονται να υπογράψουν μια συμφωνία η οποία θ' απαγορεύει ακόμα και το κολύμπι ανοιχτά της Ρόδου, εμείς τους θεωρούμε ακόμα "αναγνωρισμένους", προβάλοντας ως δικαιολογία ότι είναι "διεθνώς αναγνωρισμένοι". Λες και η χώρα μας δεν έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί (επιτέλους) τα συμφέροντά της, ανεξάρτητα με το τι της λένε να κάνει οι άλλοι.
Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ορισμένων στελεχών της κυβέρνησης δε φαίνεται να είναι η συμφωνία αλλά το πως θα διαχειριστούν επικοινωνιακά το ζήτημα. Δηλαδή δεν τους νοιάζει που εξαφανίζεται η Ελλάδα από το χάρτι, αλλά το πως δε θα επηρεαστεί απ' αυτό η κοινή γνώμη. Αν είναι δυνατόν...
Το αστείο δε στην όλη ιστορία είναι άλλο: τη σημαία της επανάστασης και το "καμπανάκι" του κινδύνου για τη σοβαρότητα της κατάστασης, δεν το χτύπησε ούτε η "Ελληνική Λύση" - ούτε καν το ΚΙΝΑΛ. Το έκανε το ΚΚΕ, που με μπαράζ δηλώσεων, ερωτήσεων στην Ευρωβουλή και κειμένων βάζει το θέμα στις σωστές διαστάσεις και λέει το αυτονόητο: παρά το ότι η συμφωνία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και τη κοινή λογική, δεν μπορεί να θεωρηθεί "ήσσονος σημασίας". Αν υπογραφεί, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ στις περισσότερες περιοχές της χώρας, γίνεται αποδεκτή και μετά εναπόκειται στην Ελλάδα να κάνει προσφυγές παντού για να περιορίσει τις απώλειές της - ό,τι και αυτό συνεπάγεται.
Είμαστε δηλαδή ένα βήμα πριν ένα νέο Κυπριακό.
Όσο νωρίτερα το πάρουμε χαμπάρι, τόσο καλύτερα. 
(Μια εξαιρετική ανάλυση για του που στοχεύει η Τουρκία με αυτή τη συμφωνία καθώς και μια σαφής επεξήγηση των διαφόρων όρων, μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

"Εδώ τα καλά κορόιδα" ή το πως άρχισαν να συνωστίζονται στην πόρτα του Άδωνι "επενδυτές" της κακιάς ώρας

Ας σηκώσουν ψηλά το χέρι όσοι ΔΕ θέλουν να έρθουν επενδύσεις στην χώρα. Κανείς; Ακριβώς έτσι. Όλοι οι σώφρονες πολίτες της Ελλάδας που θέλουν την πρόοδο, θέλουν επενδύσεις. Το θέμα όμως - και εκεί κάπου αρχίζει να υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσά μας. Κάποιοι θέλουν μόνο "πράσινες" επενδύσεις, κάποιοι άλλοι θέλουν από συγκεκριμένες χώρες κ.ο.κ. Κανείς όμως δε θέλει: α) επενδύσεις που να στηρίζονται σε συντριπτικό ποσοστό σε χρήματα του κράτους, β) να δημιουργηθούν δουλειές που οι εργαζόμενοι να πεινάνε και γ) επενδύσεις που να προέρχονται από "δήθεν" εταιρείες, οι οποίες θα μαζέψουν το χρήμα από κορόιδα και θα εξαφανιστούν μετά από λίγο καιρό...

Η κυβέρνηση της ΝΔ - όπως - και για να είμαστε δίκαιοι - και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγο καιρό, προσπαθεί από την αρχή της θητείας της ν' αποδείξει ότι επανήλθαμε στην κανονικότητα. Γι' αυτό και οι φοροαπαλλαγές, γι' αυτό και τα μερίσματα καθώς και το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργείται από ΜΜΕ από την μέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός. Το υπουργικό συμβούλιο εγκρίνει ότι έρχεται προς έγκριση (πράγμα που έκανε βέβαια και το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ από τον Νοέμβριο του 2015 και ύστερα), είναι έτοιμη να αναθεωρήσει συμβάσεις προς το χειρότερο προκειμένου να "ξεκολλήσει" δουλειές, ενώ και ο αγαπητός σε όλους μας Άδωνις, υποδέχεται για συνάντηση οποιονδήποτε επενδυτή, περνάει από την είσοδο του υπουργείου του και χτυπάει το κουδούνι, "για να πει μια καλησπέρα". Κλασσική απόδειξη το τελευταίο περιστατικό με πρωταγωνιστές τον υπουργό και μια εταιρεία με τίτλο Parkpine Capital, με την οποία μπλέχτηκε (χωρίς να γνωρίζει το ποιόν της ελπίζουμε) και ο γνωστός ελληνο-αμερικανός ηθοποιός Billy Zane.
Για το περιστατικό μας ενημερώνει ο Σωτήρης Μητραλέξης και το blog ΕΛ.Λ.Α.Σ: 
"Στις 25 Νοεμβρίου ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνις Γεωργιάδης συναντήθηκε με τους εκπροσώπους της Parkpine Capital. «Πριν λίγο στο γραφείο μου συνάντησα, από το Λος Άντζελες, τους εκπροσώπους της Parkpine Capital μεταξύ των οποίων και ο δικός μας Billy Zane για να διοργανώσουμε πολλά ωραία πράγματα εδώ», έγραψε στο twitter.

Ο Υπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας φρόντισε να διαχύσει την πληροφορία της συνάντησής του με τους εξέχοντες εκπροσώπους του επενδυτικού κεφαλαίου και της καινοτομίας urbi et orbi. Είναι μάλλον βέβαιο ότι οι θιασώτες του υπουργού αγαλλίασαν με την επικοινωνία της Ελληνικής Δημοκρατίας με venture capital funds και τις μελλοντικές συνεργασίες, τα «πολλά ωραία πράγματα που θα διοργανώσουμε», αφού η κανονικότητα, η ανάπτυξη και η προκοπή —όλα αυτά που μισούσαν οι απαίσιοι αριστεροί— επιστρέφουν επιταχυνόμενα. Καλώς να ορίσει το δολλάριο.

Είναι όμως έτσι; Ταχύτατα άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο πληροφορίες και τεκμήρια ότι η εταιρεία, με την οποία η Ελληνική Δημοκρατία θα συνάψει συμφωνίες για «πολλά ωραία πράγματα», δεν είναι απλώς απάτη, αλλά εξόχως κακοστημένη και πρόχειρη απάτη.

Η Parkpine Capital αυτοπροσδιορίζεται με τη φράση “Leveraging Big Data with Proven Business Models”, ο λογαριασμός twitter της όμως έχει 3 tweets και 29 ακολούθους — πού να μην ήταν και Big Data δηλαδή.

Όπως δύναται να κάνει κάθε χρήστης με σύνδεση στο διαδίκτυο (όχι όμως και το ελληνικό κράτος, απ’ ό,τι φαίνεται), μπήκαμε στην ιστοσελίδα του “venture capital” στο διαδίκτυο: Στο ανθρώπινο δυναμικό (Team) βλέπουμε… δύο νοματαίους, έναν ηθοποιό του Hollywood και έναν φαρμακοποιό που «φέρνει χρήματα από τη Μέση Ανατολή και τα διοχετεύει σε start-ups της νοτιοανατολικής Ασίας» (;). Το Portfolio θα μας ενημερώσει για τους πρώην πελάτες της Parkpine, πριν από την επικείμενη συνεργασία της με το ελληνικό κράτος: πρόκειται για δύο οντότητες/εταιρείες (με ή χωρίς εισαγωγικά, ερωτηματικό κ.ο.κ.), instapill και Global Ventures Summit, οι οποίες απ’ ότι προκύπτει έχουν δημιουργηθεί από τον ίδιο κύκλο προσώπων με την Parkpine —και άρα ουσιαστικά δεν είναι πελάτες της.

Επίσης, μία μάλλον αποτυχημένη start-up και την απάτη “Silicon Valley Institute of Technology” —όπως λέμε ABIBAS, Dolce Kabbana ή All Ftar— ένα «ίδρυμα» με… κενή τη σελίδα Projects  και Universities, και μόνη προσφερόμενη σπουδή ένα ΜΒΑ, φυσικά, με επίσης κενή τη σελίδα του. Δηλαδή, από τους τέσσερις όλους κι όλους παρουσιαζόμενους πελάτες της εταιρείας με την οποία προτίθεται να συνάψει «πολλά ωραία πράγματα» η Ελληνική Δημοκρατία, οι μισοί είναι η ίδια η εταιρεία και οι άλλοι μισοί απάτες ή αρπαχτές με αμφίβολης επιτυχίας αρπακτικότητα.

Το ελληνικό διαδίκτυο φρόντισε επίσης να μας ενημερώσει για διεθνείς καταγγελίες ενάντια στην εταιρεία για απάτη. Χοντρές καταγγελίες.

Αλλά πέραν των σχολίων-αναρτήσεων στο διαδίκτυο, όπως άλλωστε και αυτής εδώ (που, τέλος πάντων, δεν έχουν πάντοτε ποταμούς εγκυρότητας), βλέπουμε την εταιρεία Parkpine Company να καταγγέλεται και από τις ιστοσελίδες RipOffReport και RipOffScams, εξειδικευμένες στο ξεμπρόστιασμα απατεώνων. Κάπου εκεί, νομίζω, εξαντλείται και το τεκμήριο της αθωότητας.

Υπενθυμίζοντας για άλλη μια φορά πως πρόκειται για την εταιρεία με την οποία προτίθεται να συνάψει «πολλά ωραία πράγματα» η Ελληνική Δημοκρατία, κάτι το οποίο διαφήμισε όσο ήταν δυνατόν ο Υπουργός Ανάπτυξης υπονοώντας πως η οικονομική ελπίδα έρχεται, η αντίδραση του γράφοντος, διαπιστώνοντας τα παραπάνω, ταυτίζεται με την αντίδραση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στην κάμερα του ελβετικού καναλιού SRF κατά τις παραμονές του δημοψηφίσματος. Η χώρα είναι αδύνατον να επιστρέψει στην κανονικότητα με αυτήν την κυβέρνηση."

Για όσους δε το γνώριζαν: "Αντιρρησίες συνείδησης" δεν έχει μόνο ο στρατός - αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Παραδοσιακά στα κόμματα της αριστεράς επικρατεί η λογική της "καινοκτημοσύνης" όσο αφορά τη βουλευτική αποζημίωση, τους αποσπασμένους και τους επιστημονικούς συνεργάτες. Αυτό γίνεται γιατί - παραδοσιακά πάντα - τα αριστερά κόμματα δεν έχουν περιουσία ή μεγάλους δωρητές για να καλύπτουν τα έξοδά τους από αυτά, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η εργασία στα γραφεία τους ή για κομματική δουλειά γίνεται κατά βάση εθελοντικά, από μέλη ή φίλους του κόμματος. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η πρόσβαση στην ειδικότητα είναι μικρή αφού τις δουλειές τις κάνουν αυτοί που μπορούν και όχι αυτοί που έχουν τη γνώση. Επαγγελματικά στελέχη βέβαια υπάρχουν, όπως και αποσπασμένοι για τα κοινοβουλετικά κόμματα, αλλά είναι λίγα. Δηλαδή οι βουλευτές "μοιράζονται" με το κόμμα τις παροχές, ώστε και το κόμμα να κάνει τη δουλειά του. Εξάλλου, επίσης παραδοσιακά, οι "αριστεροί" βουλευτές δεν κάνουν "ατομική" προεκλογική εκστρατεία, ούτε έχουν προσωπικά γραφεία ώστε να έχουν μεγάλα προσωπικά έξοδα.

Αυτή την παράδοση όμως φαίνεται να την αγνοούν οι "αριστεροί" βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι απ' αυτούς ευρισκόμενοι τυχαία στο κόμμα και μη έχοντας ανεπτυγμένη την κουλτούρα αυτή, δείχνουν ν' απέχουν από την λογική της "προσφοράς". Αυτό βέβαια δεν είναι πρόσφατο. Από το 2012 ακόμα υπήρχαν βουλευτές, που αρνούνταν να μοιραστούν τις παροχές αυτές και να συνεισφέρουν στον κομματικό κορβανά. Τότε όμως ο αριθμός των "αντιρρησιών συνείδησης" ήταν μικρός, γιατί ο πυρήνας των υποψηφίων ήταν πιο κοντά στ' αριστερά "πρότυπα". Ο αριθμός τους αυξήθηκε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στην κυβέρνηση, για να γίνει πλειοψηφία τώρα που είναι στην αντιπολίτευση.
Όσο καιρό το κόμμα ήταν στην κυβέρνηση, τα πράγματα ήταν διαχειρήσιμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μια παχυλή κρατική επιχορήγηση, είχε δεκάδες αποσπασμένους και μετακλητούς ενώ δικαιούνταν και ένα ικανό αριθμό υπαλλήλων λόγω της ισχυρής κοινοβουλευτικής του ομάδας. Με την ήττα όμως στις τελευταίες εκλογές, η κάνουλα έκλεισε και ο αριθμός των υπαλλήλων έπεσε. Όμως οι ανάγκες παραμένουν μεγάλες τόσο σε αριθμό υπαλλήλων όσο και εξόδων. Οι δωρητές είναι λίγοι και οι εποχές πονηρές. Οπότε η ανάγκη να εφαρμοστεί η συμφωνία "κυρίων" που έχει υπογραφεί μεταξύ των υποψηφίων και του κόμματος είναι μεγάλη.
Αυτό το τελευταίο είναι κομβικής σημασίας: οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ πριν κάθε εκλογική αναμέτρηση, υπογράφουν ένα χαρτί που λέει μεταξύ των άλλων - αν εκλεγούν - για επιστροφή έδρας (σε περίπτωση ιδεολογικής σύγκρουσης τους με την κομματική γραμμή) και παραχώρησης μέρους της αποζημίωσής τους και επιστημονικών συνεργατών. Αυτό βέβαια το χαρτί δεν έχει νομική ισχύ, και λειτουργεί σαν "το λόγω τιμής" που λένε οι "in αριστεροί" του ΣΥΡΙΖΑ κατά την ορκωμοσία τους.
Στην παρούσα φάση το κόμμα το πάει κλιμακωτά. Στην αρχή περίμεναν να το κανονίσουν μόνοι τους οι βουλευτές, μετά άρχισαν τα γράμματα και τώρα έχουμε φτάσει στα τηλέφωνα. Σκουρλέτης και Γεροβασίλη (γραμματέας του κόμματος και της κοινοβουλευτίκης ομάδας αντίστοιχα) έχουν πιάσει δουλειά για να συνετίσουν τους "αντιρρησίες". Κάποιοι απ' αυτούς απαντούν στις εκκλήσεις - ενώ κάποιοι άλλοι απλώς το παίζουν "Αλέκοι". Να πουν εξάλλου και αντίο σε 2000 ευρώ τον μήνα δεν είναι ευκολοχώνευτο. Οι βουλευτές που αρνούνται είναι και παλιοί, αλλά και επανεκλεγέντες, που προβάλλουν κυρίως τις ανάγκες που έχουν, ιδίως οι βουλευτές από την επαρχία. Βέβαια τ' αρμόδια όργανα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Νέστορες Μάτσες στις παλιές ελληνικές ταινίες και δεν συμπεριφέρονται σαν τον υποψήφιο γαμπρό του Φωτόπουλου στο "Ο Φανούρης και το σόι του", για να ζητάνε τον "παρά" να πέσει άμεσα. Δίνουν περιθώρια και εξετάζουν περιπτώσεις και δικαιολογίες.

Βέβαια δεν είναι δυνατόν να λένε 40 νοματαίοι ότι είναι άρρωστοι ή ότι έχουν προβλήματα με δάνεια είτε αυτοί είτε η οικογένειά τους. Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε, αφήνοντας στην άκρη τις ιδεολογικές διαφορές, να κάνουν ενα "δυνατό" ευχέλαιο για να πάει καλά η σεζόν στο κόμμα. Είμαστε σίγουροι ότι ο Ιερώνυμος εν ανάγκη θα έστελνε έναν παπά να το κάνει έστω και ιγκόγνιτο για να μην "στιγματιστούν" οι "υπεράνω Θεού" συριζαίοι. Αλλά που μυαλό για τέτοια στην Κουμουνδούρου...
Την ίδια στιγμή, οι βουλευτές που έχουν συμμορφωθεί με τις αποφάσεις εμφανίζονται ιδιαίτερα δυσαρεστημένοι, καθώς βλέπουν να υπάρχουν βουλευτές δυο ταχυτήτων, έλλειψη συγκεκριμμένων αρχών, μη εφαρμογή των κανόνων και των αποφάσεων, με αποτέλεσμα να αισθάνονται  θύματα-αν και,χρησιμοποιούν περισσότερο την πιο χρησιμοποιημένη λέξη της νεοελληνικής γλώσσας. Άλλα δε στελέχη σημειώνουν πώς κάποιοι σύντροφοί τους έχουν πολύ γρήγορα υιοθετήσει και εγκωλπίσει κάποιες από τις πιο αρνητικές στιγμές του παλιού κομματικού συστήματος, κάτι, άλλωστε που φάνηκε και από τους διαγκωνισμούς για μια θέση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ή στο παρασκήνιο που εξελίσσεται τελευταία για τον έλεγχο του κόμματος.
Το κακό είναι όμως άλλο - η αρρώστια είναι μεταδοτική και μπαταξήδες υπάρχουν και στην Ευρωβουλή. Οπότε και εκεί πέφτει και άλλο κυνηγητό. Και καλά τον Γεωργούλη μπορούν να το πετύχουν λόγω της παρουσίας του στο "Your Face Sounds Familiar". Κάποια στιγμή θα τον στριμώξουν σε κάποιο αεροδρόμιο, θα σηκώσει κάποιο κινητό. Αλλά τους άλλους; Χλωμά τα πράγματα;
Το ρεπορτάζ λέει ότι του θέματος θα επιληφθεί μέχρι και ο Αλέξης. Θα έχει ενδιαφέρον αν όντως αρχίσει τα τηλέφωνα...Τι θα τους λέει; "Ρε xxxx τι θα γίνει; Το τεφτέρι από τα χρωστούμενα γέμισε;" Και αν ναι, αυτοί τι θα του απαντάνε; "Πρόεδρε έχω έξοδα, το παιδί ξεκίνησε αγγλικά και δεν τα βγάζω πέρα;" ή θ' αρχίσoυν να το παίζουν Χατζηχρήστοι στο "Ο παράς και ο φουκαράς"; Ή μήπως θα εκφράσουν "ιδεολογική διαφωνία" όσο αφορά το μοίρασμα της βουλευτικής αποζημίωσης; Το σίγουρο είναι ένα...Θα έχει γέλιο...

Μερικές σκέψεις για τη ταινία για τη ζωή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

Δε συνηθίζουμε να σχολιάζουμε κινηματογραφικές ταινίες, αλλά είναι αδύνατον ν' αφεθεί ασχολίαστη η ταινία-ντοκυμανταίρ για τη ζωή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Η ταινία γυρίστηκε με δαπάνες του ιδρύματος που φέρει το όνομά του καθώς και της οικογένειάς του. Είναι βέβαια απόλυτα κατανοητή την οικογένεια, που πίεσε όσο λίγοι ώστε να δοθεί το όνομά του στην οδό Ακρωτηρίου στα Χανιά (που αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σε έκταση δρόμους της πόλης) και έχει κάνει μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία αγιοποίησής του, να θέλει να γράψει την ιστορία από τη δική της πλευρά, αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν: O Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ΔΕΝ ήταν ο καλύτερος Έλληνας πολιτικός και Πρωθυπουργός και πρόσφερε πολύ λιγότερα απ' αυτά που θα μπορούσε να προσφέρει (αν πρόσφερε τίποτα κιόλας - γι' αυτό μπορεί να γίνει μια μεγάλη, ενδιαφέρουσα συζήτηση). Τελεία και παύλα. 

Το ερώτημα επομένως είναι ποιους αφορά αυτή η ταινία και σε ποιους απευθύνεται. Παρά την μεγάλη εταιρεία διανομής από πίσω (Feelgood Entertainment) και την μεγάλη προβολή της από τα ελληνικά ΜΜΕ, η ταινία κυκλοφόρησε σε 4 αίθουσες σε όλη την Ελλάδα, η μία εκ των οποίων στα Χανιά (στην οποία έγινε και η επίσημη πρεμιέρα της). Προφανώς θα γίνουν κάποιες "έκτακτες" και "επίσημες" προβολές, αλλά το μικρό κύκλωμα αιθουσών στο οποίο θα προβληθεί μαρτυράει πολλά. Τα εισιτήρια δε που έκοψε (κάτω από 900) και η ταχύτητα με την οποία βγήκε από τις αίθουσες, μαρτυρούν  πολλά. Η δε πιθανότητα να τη δούμε το καλοκαίρι σε κάποιο θερινό σινεμά (και να την χαρούμε με ποπκορν και αναψυκτικό) ελάχιστες. Η όλη προσέγγιση διανομής θυμίζει τις ταινίες υψηλής κουλτούρας που γυρίζονται και τη βλέπουν 50 ή 100 ανθρώπους και που γίνονται ώστε να τσεπώσουν ένα μεροκάματο κάποιοι τεχνικοί και να λέει ο σκηνοθέτης τους ότι έχει γυρίσει x ταινίες. Βέβαια στην πραγματικότητα η ταινία δεν κυκλοφόρησε για να κόψει εισιτήρια, αλλά ως "ιστορική παρακαταθήκη", για όποιον μελλοντικά ενδιαφερθεί για το πολιτικό φαινόμενο "Μητσοτάκης".

Τουλάχιστον δε γυρίστηκε (άμεσα) με δημόσιο χρήμα (έμμεσα είναι πιθανόν γιατί το Ίδρυμα παίρνει μια κάποια χρηματοδότηση από την Βουλή για να παράγει "έργο πολιτισμού"), οπότε τουλάχιστον δεν χρειάζεται να αισθάνομαστε (ως φορολογούμενοι) και ως παραγωγοί/χρηματοδότες της...

Και κάτι τελευταίο: δε θα υπήρχε πρόβλημα αν υπήρχε μια πιο "αντικειμενική" προσέγγιση στο ζήτημα "Μητσοτάκης". Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να δούμε μια ταινία για το πως έφτασε από το πλευρό του Παπανδρέου στα μπαλκόνια του "ανένδοτου" στο να μηχανοραφήσει εναντίον του οδηγώντας την χώρα στο χάος και τελικά στην Χούντα, για το πως από μάχιμος Κεντρώος/Νεοφιλελεύθερος πήγε στη ΝΔ (την οποία κατηγορούσε το 1977) ή για το πως έγινε αρχηγός της και τελικά συγκυβέρνησε με τον ΣΥΡΙΖΑ το 1989...Σε μια άλλη ζωή ίσως...

Να το γιατί η τουρκική επέμβαση στην Συρία είναι ένα δωρεάν μάθημα για την Ελλάδα

Η Τουρκία τελικά κατάφερε - με τη δύναμη των όπλων και υπό την ανοχή των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. - να πετύχει αυτό που ήθελε. Να δημιουργήσει μια ζώνη κατοχής στην Βόρεια Συρία, απομακρύνοντας προς τον παρόν τον κουρδικό κίνδυνο από τα σύνορά τους. Γιατί ας μη γελιόμαστε, ο μόνος λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν έκανε την επέμβαση στην Συρία ήταν αυτός - οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία χρησιμοποιηθεί είναι ψευδής.
Εκ του αποτελέσματος φαίνεται επίσης ότι οι αρχικές πληροφορίες που ήθελαν τον Τράμπ να συναινεί ή τουλάχιστον να μη βάζει εμπόδια στην τουρκική επέμβαση στην Βόρεια Συρία ήταν μάλλον αληθινές. Ο Τράμπ επικοινώνησε με τον Ερντογάν πριν ξεκινήσει αυτή και αν ήθελε, αυτή θα είχε τερματιστεί εν τη γενέσει της. Εκ των υστέρων βέβαια υπήρξε αναδίπλωση - μετά τη γενική κατακραυγή - αλλά ήταν πολύ αργά για οτιδήποτε. Οι Τούρκοι είχαν πάρει αυτό που ήθελαν, έκαναν επίδειξη δύναμης και "ούτε γάτα, ούτε ζημιά".  Αν σκοτώθηκαν μερικές δεκάδες Κούρδοι και εκτοπίστηκαν μερικές χιλιάδες άνθρωποι - δεν έγινε και κάτι...Οι Αμερικάνοι έκαναν τη δουλειά τους και τώρα αποχώρησαν, αφήνοντας πίσω τους συντρίμια. Ότι είχαν κάνει δηλαδή στο Βιετνάμ, στην Κορέα (παλιότερα) και στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ (πρόσφατα).
Σε όλο αυτό το σκηνικό απουσιάζει ηχηρά η Ε.Ε. γιατί την οποία όμως είναι άδικο να πούμε οτιδήποτε. Εδώ δεν έχουν παρθεί ουσιαστικά μέτρα ενάντιά της Τούρκους για την κατάφωρη παραβίαση των ζωτικών δικαιωμάτων της Κύπρου, ενώ υπάρχουν ακόμα και σήμερα χώρες που θέλουν την Τουρκία ως μέλος του "κλάμπ των ηλιθίων" (δηλ. του ευρώ) - θ' ασχοληθεί και θ' αντιδράσει ουσιαστικά για τα όσα κάνουν οι τελευταίοι στους Κούρδους και τη Συρία; Σοβαροί να είμαστε...
Τα όσα έγιναν στην Συρία αποτελούν προσβολή για τον "ελεύθερο" και "δημοκρατικό" κόσμο, παράλληλα όμως δίνουν και ένα πολύ καλό και κυρίως αναίμακτο μάθημα στην χώρα μας, για το τι θα πρέπει να περιμένει από μια μεγαλύτερη σύμπλευση με τους Αμερικανούς και τη στρατηγική αγκίστρωση της χώρας μας στην Γαλλία. Πιο συγκεκριμένα, η πρόσφατη συμφωνία για τις βάσεις, η οποία βέβαια τελικά παραμένει με χρονικό όριο και δε θα είναι "αορίστου" όπως ήθελαν αρχικά οι Αμερικανοί,  ενισχύει την αμερικανική παρουσία στην χώρα μας, σε βαθμό που η όλη κατάσταση να θυμίζει τις δεκαετίες του '60 και του '70, αφού στα έγγραφα της συμφωνίας για τις "Αμερικανικές Ευκολίες" (όπως επισήμως ονομάζονται οι βάσεις) έχουμε τρεις νέες "εισόδους": τη Λάρισα, το Στεφανοβίκι και την περιοδική χρήση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, παράλληλα με την πιο εκτεταμένη χρήση του λιμανιού της Σούδας. Το "δόγμα Τσίπρα-Καμμένου" βέβαια - το οποίο ακολουθεί μετά χαράς και παρρησίας και η κυβέρνηση Μητσοτάκη - στηρίζεται σε μια απλή λογική: "Αν υπάρχουν αμερικανικές βάσεις παντού στην Ελλάδα, δεν υπάρχει περίπτωση η Τουρκία να δημιουργήσει θερμό επεισόδιο πουθενά στον ελλαδικό χώρο". Αυτή η λογική βέβαια καταρρίπτεται από τη στάση των Η.Π.Α. στην Βόρεια Συρία: Μόλις οι Αμερικάνοι έκαναν τη δουλειά τους, οι Κούρδοι "συμμαχοί" τους, εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους. Βέβαια οι Κούρδοι θα έπρεπε να είχαν διδαχτεί από την ιστορία και να μάθουν να μην πιστεύουν σε χρονικά μακρινά ανταλλάγματα - για παράδειγμα οι σημερινοί διώκτες τους οι Τούρκοι, με την υπόσχεση της μελλοντικής αυτονομίας, τους είχαν χρησιμοποιήσει εναντίον τον Ελλήνων το 1922 (παρά το ότι ο Βενιζέλος ήταν από τους κύριους υποστηρικτές ενός Κουρδικού κράτους στις διάφορες συνθήκες που διαπραγματεύτηκε στην περιοχή και κυρίως στην Συνθήκη των Σεβρών), ενώ και οι Αμερικανοί τους έχουν "πουλήσει" πολλές φορές στο παρελθόν. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα έπρεπε να τιμωρηθούν - απλά δείχνει ξεκάθαρα τη λογική και το σκεπτικό των Η.Π.Α. απέναντι σε όσους θεωρούν "αναλώσιμους".
Κοντά στους Αμερικανούς και οι Γάλλοι. Μπορεί να στήριξαν ποικιλοτρόπως την εμπλοκή των Κούρδων στην μάχη κατά του ISIS, αλλά στη δύσκολη ώρα, δεν κατάφεραν να κινητοποιήσουν την Ε.Ε. για να τους υποστηρίξει ουσιαστικά. Οι φανφαρόνικες ανακοινώσεις και οι οικονομικές, "δήθεν" τιμωρίες, έχουν μικρό αντίκτυπο σε μια χώρα όπως η Τουρκία που και οικονομικά προβλήματα έχει και διχασμένη είναι. Οι μόνοι που είχαν το σθένος να μπουν στη μέση (και να το παίξουν προστάτες) ήταν οι Ρώσοι - με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την περιοχή.
Και για να εξηγούμαστε: όχι πως οι Ρώσοι είναι καλύτεροι, ούτε σημαίνει πως αν ξαναγίνουμε κολλητοί θα μας υποστηρίξουν σε μια ελληνοτουρκική διαμάχη. Σοβαροί να είμαστε - κάτι τέτοιο δε θα συμβεί (όπως δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν).
Απλά η χώρα μας θα πρέπει να μάθει, έστω και με αυτό τον τρόπο, ότι οι υποχωρήσεις και οι παραχωρήσεις με μελλοντικό αντάλλαγμα μια υποστήριξη, δεν είναι προς όφελος της χώρας. Τόσο η Ε.Ε., όσο και οι Η.Π.Α., στην καλύτερη των περιπτώσεων θα κάνουν μια ανακοίνωση στήριξης. Αλλά για τέτοιες δεν έχουμε ανάγκη - θα μας υποστηρίξουν τα παγκόσμια social media...Εμείς χρειαζόμαστε είτε στρατιωτικό υλικό νεώτερης γενιάς για να ενισχύσουμε την αποτρεπτική ισχύ (τόσο για μας όσο για την Κύπρο που δεν έχει να προσβλέπει αλλού), είτε στρατιωτική συμπαράταξη - αν συμβεί κάτι. Αλλιώς ας πάμε στον μεγαλύτερο πλειοδότη - ίσως έτσι τουλάχιστον βγει κάτι...