Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2022

Να γιατί οι αλλαγές στην υγεία μας αφορούν όλους...

Τα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα αποτελούν μέρος ενός μεγάλου σχεδίου αλλαγής της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους, που θα αποτελέσει ταφόπλακα σε πολλές κοινωνικές κατακτήσεις των προηγούμενων δεκαετιών. 

Ακόμα και αν προσπαθήσει κανείς να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά, κινδυνεύει να ξεχάσει κάτι στην άκρη. Είναι τόσες πολλές οι αλλαγές που ψηφίζονται (λίγο καιρό πριν τις εκλογές) που το όλο γεγονός μοιάζει ως "τελικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών" και τακτοποίηση υποχρεώσεων ενός Πρωθυπουργού που βρίσκεται με το ένα πόδι στην έξοδο. 

Καταρχήν με διάφορα νομοτεχνικά τεχνάσματα, η κυβέρνηση πραγματοποιεί κρας-τεστ για την (έμμεση) ιδιωτικοποίηση του (συνταγματικά κατοχυρωμένου για το δημόσιο χαρακτήρα του) αιγιαλού. Τα όσα συμβαίνουν στα Φαλάσαρνα του Νομού Χανίων είναι ενδεικτικά μιας νοοτροπίας που ξεκίνησε με το Ελληνικό (στο οποίο το κράτος πληρώνει πολλά για παρεμβάσεις για να εισπράξει λίγα ως κοινωνικό αντάλλαγμα ο μέσος Έλληνας) και προχωράει τώρα με τις περιοχές Natura. Το μήνυμα είναι σαφές: η πρόσβαση σε περιοχές φυσικού κάλους (που βοηθούν στην καλύτερη ποιότητα ζωής) πρέπει να είναι για λίγους.  

Κατά δεύτερον έχουμε τα "εκτός σχεδίου δόμησης" ακίνητα, τα οποία με την καινούργια νομοθεσία καθίστανται άχρηστα για οποιαδήποτε άλλη χρήση πλην αυτή της αγροτοκτηνοτροφικής, εκτός βεβαίως αν παρουσιαστεί κάποιος "σωτήρας" και τα αγοράσει (για την εξυπηρέτηση του οποίου φυσικά έχει προνοήσει ήδη, η παρούσα κυβέρνηση). Αν προστεθεί σε αυτό και το αναμενόμενο τσουνάμι πλειστηριασμών, είναι κατανοητό ότι επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή ιδιοκτησίας τόσο εντός, όσο και εκτός των τειχών.

Για την παιδεία δεν έχουμε να πούμε πολλά. Το μαζικό κλείσιμο σχολείων στην περιφέρεια, δείχνει το δρόμο για ότι θα συνεχιστεί οσονούπω και στα αστικά κέντρα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι συγχωνεύσεις σημαίνουν ότι τα παιδιά θα πρέπει να ταξιδεύουν 2 και 3 ώρες περισσότερο ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία και τις σχολικές τους επιδόσεις. Όχι πως τα πράγματα είναι καλύτερα για την ομογενειακή παιδεία (και πως θα μπορούσε άλλωστε) όπου τα δεδομένα υποδεικνύουν μια κατάσταση υπό διάλυση.

Και φυσικά στα όλα αυτά δε θα μπορούσε να λείπουν και οι αλλαγές στην υγεία που επιχειρούνται με το πρόσφατα ψηφισθέν νομοσχέδιο. Με το εν λόγω νομοσχέδιο το υπουργείο Υγείας καταργεί την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών του ΕΣΥ, δηλαδή την εργασιακή σχέση που θεμελίωνε ο ιδρυτικός νόμος του 1983 και αποτέλεσε τη βάση για το σύστημα της δημόσιας υγείας. Ετσι, οι νοσοκομειακοί γιατροί πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης που υπηρετούν σε νοσοκομεία του ΕΣΥ και συμμετέχουν στην ολοήμερη λειτουργία θα έχουν τη δυνατότητα να ασκούν για δυο φορές την εβδομάδα ιδιωτικό έργο, είτε σε δικό τους ιατρείο είτε σε ιδιωτική κλινική, διαγνωστικό κέντρο κ.λπ. Ταυτόχρονα, η «πόρτα» του ΕΣΥ έχει ανοίξει ήδη και για τους ιδιώτες γιατρούς, οι οποίοι μέσω του θεσμού του «προσωπικού γιατρού» καλούνται να κάνουν εφημερίες εάν και όποτε τους ζητηθεί σε δημόσιες δομές Υγείας και νοσοκομεία ή να καλύψουν θέσεις που προκηρύσσονται και παραμένουν κενές λόγω χαμηλής διαθεσιμότητας. Ειδικά για τους πανεπιστημιακούς γιατρούς, προβλέπεται η δυνατότητα να παρέχουν υπηρεσίες σε κάθε είδους ιδιωτικές επιχειρήσεις (κλινικές, διαγνωστικά ή θεραπευτικά εργαστήρια κ.ά.) κατόπιν χορήγησης ειδικής άδειας από τη Σύγκλητο του ΑΕΙ. Για τα μέλη ΔΕΠ που υπηρετούν σε πανεπιστημιακές κλινικές ή πανεπιστημιακά εργαστήρια ή μονάδες τμημάτων ή σχολών Επιστημών Υγείας των ΑΕΙ, που είναι εγκατεστημένες σε νοσοκομεία του ΕΣΥ, προϋπόθεση για τη χορήγηση της ειδικής άδειας είναι η συμμετοχή τους στην ολοήμερη, πέραν του τακτικού ωραρίου, λειτουργία του νοσοκομείου τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα, εκτός των ημερών εφημερίας. Το νομοσχέδιο δίνει ακόμα τη δυνατότητα στους γιατρούς, στο λοιπό επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό του ΕΣΥ, καθώς και σε πανεπιστημιακούς γιατρούς που εργάζονται σε κλινικές ή μονάδες ή εργαστήρια νοσοκομείων του ΕΣΥ ή των ΑΕΙ να συμμετέχουν σε ομάδες εργασίας όπως «Συμβουλευτικές Επιτροπές Εμπειρογνωμόνων» για φάρμακα και θεραπείες, με αυστηρά επιστημονικό περιεχόμενο, που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό και οργανώνονται από φαρμακευτικές εταιρείες, με ή χωρίς αμοιβή, εφόσον έχουν λάβει σχετική άδεια από τον φορέα που τους εποπτεύει. 

Αλήθεια ποιος πιστεύει ότι δε θα υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός αναγκαστικής προώθησης ασθενών που καταφεύγουν στα δημόσια νοσοκομεία, προς τα ιδιωτικά ιατρεία μεγαλογιατρών;  Ή πως οι προσλήψεις μόνιμου ιατρικού προσωπικού θα αποτελούν πλέον μια μακρινή ανάμνηση αφού κάποιες εφημερίες θα καλύπτονται από ιδιώτες γιατρούς, έναντι αμοιβής που θα είναι σαφέστατα μεγαλύτερη από εκείνη που λάμβανε ο γιατρός αν ήταν μόνιμο προσωπικό του δημοσίου νοσοκομείου; Ή πως δε θα υπάρξει μια μετακίνηση ενδιαφέροντος από μερίδα γιατρών προς τις "Συμβουλευτικές Ομάδες Εργασίας" που θα πληρώνουν καλύτερα (και θα βοηθούν στο ταχύτερο άρμεγμα του Δημοσίου Συστήματος Υγείας);

Για όλα τα παραπάνω, μας αφορά όλους (και μάλιστα πολύ) το πρόσφατο νομοσχέδιο για την υγεία. Γιατί η αποδόμηση του Δημοσίου χαρακτήρα όλων αυτών για τα οποία πληρώνουμε (και μάλιστα ακριβά), θα οδηγήσει στη δημιουργία ακόμα μεγαλύτερων ανισοτήτων. Και κανείς δεν ξέρει πότε και σε ποια πλευρά θα καταλήξει... 

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2022

Να το πως τα μικρά οικόπεδα της χώρας θα γίνουν μεζέδες για τα μεγάλα συμφέροντα

Μέσα στο γενικό χαμό που επικρατεί στην χώρα, και περιλαμβάνει κακοποιήσεις παιδιών, ενεργειακή κρίση και παρακολουθήσεις (σχεδόν) για όποιον έχει κινητό υπάρχει και ένα θέμα που παρότι αρκετά σοβαρό, δεν παίρνει τη δημοσιότητα που του ταιριάζει. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες από τις φωνές που αντιδρούν, "πνίγονται" δίπλα σε αναρτήσεις και ειδήσεις που αφορούν ξυλοδαρμούς, κακοποιήσεις, δολοφονίες και το (απαραίτητο) GTNM.  

Η είδηση είναι απλή: Εάν δε δοθεί παράταση, χιλιάδες μικρά οικόπεδα (750 τ.μ., 1.200 τ.μ. και 2.000 τ.μ. ανάλογα με την κατηγορία) που βρίσκονται σε εκτός σχεδίου περιοχές θα χάσουν τη δυνατότητα να βγάζουν άδεια δόμησης. Αυτή η δυνατότητα των παρεκκλίσεων ισχύει εδώ και χρόνια υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όπως να έχουν πρόσοψη σε αναγνωρισμένη οδό. Μετά τις 9/12/22, άδεια δόμησης θα εκδίδεται πλέον μόνο για γεωτεμάχια άνω του ορίου αρτιότητας των 4 στρεμμάτων – τα οποία όμως είναι ελάχιστα, ειδικά σε περιοχές με μικρούς κλήρους όπως τα νησιά.

Η κατάργηση αυτών των παρεκκλίσεων προβλέφθηκε στον νόμο 4759 που ψηφίστηκε δύο χρόνια πριν, τον Δεκέμβριο του 2020 επί υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) Κωστή Χατζηδάκη και υφυπουργού αρμόδιου για τα χωροταξικά Δημήτρη Οικονόμου. Το συγκεκριμένο δίδυμο, του κύριου με τα μηδέν ένσημα Κωστή και του γνωστού για τη σχέση του με την LAMDA Developments Δημήτρη, αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2021, αλλά ο κ. Οικονόμου, που είναι και ο βασικός εμπνευστής του 4759, πήρε μεταγραφή για το μέγαρο Μαξίμου. Εκεί συμβουλεύει τον πρωθυπουργό και υποδεικνύεται ως ο «τοίχος» απέναντι στο αίτημα να δοθεί η παράταση.

Σημειωτέον ότι το τελευταίο διάστημα η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΝ έχει τοποθετηθεί θετικά υπέρ της παράτασης με κύριο επιχείρημα τα προβλήματα που δημιούργησε η πανδημία – το ίδιο που αξιοποιείται για να γίνονται αναθέσεις χωρίς διαγωνισμούς και πλείστα άλλα.

Αποφάσισε λοιπόν ο πρωθυπουργός να συγκρουστεί με τα συμφέροντα της λαϊκής –έστω εξοχικής– κατοικίας; Πώς εξηγείται τέτοια επίμονη άρνηση όταν μόνο σε χωροταξικό επίπεδο δρομολογήθηκαν πρόσφατα νέες παρατάσεις για νομιμοποιήσεις βαριών αυθαιρέτων και νέο πάγωμα για την κατεδάφιση παράνομων κτισμάτων σε ευάλωτες περιβαλλοντικά ζώνες; Τεχνικοί κύκλοι εκτιμούν ότι η άκρη του νήματος βρίσκεται σε όσους ωφεληθούν από την «αχρήστευση» των μικρών οικοπέδων.

Η αδυναμία να τα αξιοποιήσουν, λένε, θα αναγκάσει τους ιδιοκτήτες τους να τα δώσουν για να επωφεληθούν όσοι τα αναλάβουν από τη δυνατότητα συνένωσής τους. Η συγκεκριμένη "εκπληκτική" δυνατότητα, δόθηκε, όλως τυχαίως στον ίδιο νόμο 4759/2020, με το άρθρο 33. Μάλιστα, τότε ο κ.Οικονόμου έδωσε συνέντευξη («Ελεύθερος Τύπος») και αναφέρθηκε σε αυτήν ειδικά τη διάταξη λέγοντας ότι από πολλά μικρά οικόπεδα θα μπορεί να βγαίνει ένα άνω των 4 στρεμμάτων με μόνη προϋπόθεση ένα από τα συνενούμενα να ήταν οικοδομήσιμο με τις παρεκκλίσεις. Μιλούσε επίσης για δυνατότητα συνιδιοκτησίας των μικροοικοπεδούχων στο μελλοντικό κτίσμα, θυμίζοντας κάπως τις «ένδοξες» εποχές της αντιπαροχής.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον, είναι επίσης το γεγονός ότι στις αρχές Νοεμβρίου, εκδόθηκε σχετική εγκύκλιος από τον νυν γενικό γραμματέα του ΥΠΕΝ Ευθύμιο Μπακογιάννη (της γνωστής οικογενείας). Η εγκύκλιος εμφάνιζε την πρωτοτυπία να δίνει οδηγίες για τη δόμηση σε εκτός σχεδίου περιοχές έναν μήνα πριν από τη λήξη της προθεσμίας για τα μικρά οικόπεδα. Σημαντικό κομμάτι των οδηγιών αφορούσε επίσης τη συνένωση οικοπέδων. Ο κ. Μπακογιάννης αναφέρεται στη «συνένωση όμορων γηπέδων για την ενιαία λειτουργική τους αξιοποίηση» που μπορεί να οδηγεί και σε οικόπεδα άνω των 4 στρεμμάτων όπου θα εφαρμόζονται όροι δόμησης «που αντιστοιχούν στο σύνολο της ενοποιημένης μέσω διοικητικής πράξης (οικοδομική άδεια) έκτασης». Θυμίζει επίσης ότι για τις συνενώσεις «δεν υφίσταται χρονικός περιορισμός εντός του οποίου πρέπει ή θα έπρεπε να είχε συντελεστεί η συνένωση για τη δημιουργία του ενιαίου γηπέδου». Αρα δεν ισχύει ούτε το όριο της 9ης Δεκεμβρίου 2022.

Οι συνενώσεις όμως έχουν διευκολυνθεί και με άλλες διατάξεις που ψήφισε στο μεταξύ η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ενδεικτική είναι η πρόβλεψη στο άρθρο 34 του νόμου 4875 που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2021 και αφορούσε τους «πρότυπους τουριστικούς προορισμούς ολοκληρωμένης διαχείρισης» και άλλες ρυθμίσεις «για την ενίσχυση της τουριστικής ανάπτυξης». Στη διάταξη εκείνη γίνεται λόγος για την ενοποίηση τουριστικών καταλυμάτων. Το πλέον ενδιαφέρον είναι πως δεν αποτελεί προϋπόθεση τα καταλύματα να βρίσκονται σε όμορα οικόπεδα, αλλά επιτρέπεται «να τέμνονται από φυσικό ή τεχνητό εμπόδιο». Με άλλα λόγια, ακόμη και οικόπεδα που χωρίζονται από δρόμους θα μπορούν να λογίζονται ως ενιαία και να προκύπτει αντίστοιχα το ενιαίο τουριστικό κατάλυμα. Με την ενιαιοποίηση, το κατάλυμα (ξενοδοχείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια κ.λπ.) μπορεί να αποκτά δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης με αυξημένο συντελεστή δόμησης, αυξημένο αριθμό κλινών, δωματίων και χώρων αναψυχής. Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «εάν κύρια ή μη κύρια τουριστικά καταλύματα ανεγείρονται ή επεκτείνονται επί γηπέδων που έχουν συνενωθεί και διέπονται από διαφορετικούς όρους δόμησης, η συνολική επιφάνεια δόμησης και κάλυψης των συνενωθέντων γηπέδων μπορεί να κατανεμηθεί στο σύνολο του γηπέδου».

Η διευκόλυνση δεν αφορά μόνον οικόπεδα που έχουν αγοραστεί αλλά και εκείνα που μισθώνονται για να φιλοξενήσουν τουριστικό κατάλυμα, αφού γίνεται αναφορά σε «γήπεδα που ανήκουν στον ίδιο ιδιοκτήτη ή έχουν μισθωθεί με μακροχρόνια μίσθωση από τον ίδιο μισθωτή και τέμνονται από αγροτικό ή δημοτικό ή επαρχιακό δρόμο ή ρέμα και στα οποία, τουλάχιστον σε ένα από αυτά, έχουν ανεγερθεί ή πρόκειται να ανεγερθούν κύρια ή μη κύρια τουριστικά καταλύματα». Δηλαδή θα μπορεί κάποιος "επιχειρηματίας" να μισθώνει ένα χωράφι και να χτίζει ένα τουριστικό κατάλυμα - λυόμενο προφανώς αφού αν το ενοίκιο είναι π.χ. για 20 χρόνια, και ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου αλλάξει γνώμη, τότε θα πρέπει να μπορεί να το πάρει μαζί του και να φύγει...

Τα όσα βέβαια διαβάζουμε και ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το ζήτημα ο "άτεγκτος" Πρωθυπουργός Κυριάκος, παρακάμπτοντας τις αντιδράσεις του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και το ίδιο του το υπουργείο, δείχνει ξεκάθαρα ότι τα κίνητρα του, μάλλον δεν είναι αγαθά. Πιθανόν να ήρθε η ώρα να ξεπληρώσει γραμμάτια, με τον ίδιο τρόπο που ο κύριος Οικονόμου έγινε απαραίτητος για να γυρίζει από κυβερνητική θέση σε κυβερνητική θέση με χαρακτηριστική ευκολία... Ας ελπίσουμε να κάνουμε λάθος...

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2022

Αυτό το πρόστιμο θα το υπογράψει κανείς; Μια ιστορία ελληνικής τρέλας με ελληνοποιημένα αυγά και κοτόπουλα...

 Στον μακρινό Απρίλιο του 2020, σε έρευνα αποθηκευτικού χώρου επιχείρησης χονδρικού εμπορίου αβγών στο νομό Αττικής, εντοπίστηκαν από τον Σ.Δ.Ο.Ε. Αττικής 324.000 αβγά τα οποία είχαν εισαχθεί από την Βουλγαρία. Τα αβγά δεν έφεραν κωδικό εκτροφής, ούτε συνοδεύονταν από τα παραστατικά ώστε να εξασφαλίζεται η ιχνηλασιμότητα, όπως προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία. Έτσι θεωρήθηκαν ως "αγνώστου προελεύσεως". Εκλήθη άμεσα συνεργείο ελεγκτών του Ε.Φ.Ε.Τ., το οποίο εξέτασε τα σχετικά ευρήματα του ελέγχου και ακολούθως έγινε δέσμευση από τον Ε.Φ.Ε.Τ., λόγω της μη σύννομης επισήμανσης των αβγών και της απουσίας στοιχείων ιχνηλασιμότητας.


Παράλληλα, επειδή δεν επεδείχθησαν παραστατικά νόμιμης προέλευσης και διακίνησης, τα εμπορεύματα κατασχέθηκαν από το Σ.Δ.Ο.Ε. ως αποτέλεσμα παρεμπορίου. Κατά τη διάρκεια της έρευνας στον αποθηκευτικό χώρο, εκτός από την παράνομη εισαγωγή, διαπιστώθηκε θέμα ελληνοποίησης ξένων αβγών, αφού εντοπίσθηκε πλήθος αυτοκόλλητων ταινιών επισήμανσης, ετικετών και υλικών συσκευασίας, καθώς και ενδείξεων ως «Ελληνικό Προϊόν», με λογότυπο άλλης εταιρείας η οποία δραστηριοποιείται δυναμικά στον κλάδο της χονδρικής εμπορίας αβγών.

Μέχρι εδώ καλά - και μπράβο στον Σ.Δ.Ο.Ε. και τον Ε.Φ.Ε.Τ. για την ταχύτατη δράση τους. Εδώ όμως ξεκινούν τα παρατράγουδα...Πέραν από το φορολογικό μέρος της υπόθεσης, υπάρχει και το θέμα της ελληνοποίησης καθώς επίσης και ακαταλληλότητας των αβγών. Άρα τα πρόστιμα για την εταιρεία (πέραν και του ποινικού μέρους της υπόθεσης) θα έπρεπε να είναι δεδομένα δύο - ένα φορολογικό (αρμοδιότητας του Σ.Δ.Ο.Ε.) και ένα διοικητικό (από τον Ε.Φ.Ε.Τ.). Ο Ε.Φ.Ε.Τ. λοιπόν ήταν υποχρεωμένος να εκδόσει πρόστιμο και μάλιστα τάχιστα...Έλα όμως που η έκδοση του προστίμου πήρε στον Ε.Φ.Ε.Τ. πάνω από 1 1/2 χρόνο για να πραγματοποιηθεί; Συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων - καθυστερώντας κάτι που θα έπρεπε να γίνει άμεσα, δεδομένου ότι η υπόθεση ήταν δεμένη - σε δύο επίπεδα. 

Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν έμειναν εκεί...Γιατί ο Ε.Φ.Ε.Τ. ναι μεν επιβάλλει πρόστιμα, αλλά για να γίνουν εκτελεστά πρέπει να υπογράψει ο αρμόδιος υπουργός - δηλαδή ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης εν προκειμένω...Και αυτός "περί άλλων τυρβάζει", αφού η υπογραφή του εκκρεμεί πάνω από 5μηνο, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Καταναλωτών (του γνωστού μας ΙΝ.ΚΑ.). 

Η σχετική καταγγελία έγινε στον τηλεοπτικό σταθμό Contra Channel, απ' όπου και το παρακάτω απόσπασμα, και περιλαμβάνει όχι μόνο την υπόθεση των αυγών στην οποία αναφερθήκαμε αλλά και άλλη μία με ελληνοποιημένα κοτόπουλα...


Τα ερωτήματα που πρέπει ν' απαντηθούν είναι πολλά - Γιατί τόση καθυστέρηση στον υπολογισμό του προστίμου; Υπάρχει συγκάλυψη από τον Υπουργό ή αδιαφορία; Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αφήνουν εκτεθημένη τη δημόσια υγεία και τους καταναλωτές; Γιατί τα πρόστιμα ακόμα και όταν υπογράφονται, δεν εισπράττονται; 

Ας ελπίζουμε ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί...

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2022

Να το πως μάθαμε τον κύριο Ανδρέα Πάτση...

Τα όσα συμβαίνουν στην χώρα μας δείχνουν δύο πράγματα: Είτε περνάμε ως κοινωνία μια πολύ βαθιά κρίση, είτε ο "κοινωνικός έλεγχος" λειτουργεί στην εποχή μας καλύτερα. Αν και ευχόμαστε αυτό που συμβαίνει να είναι το δεύτερο, το γεγονός ότι κανείς δεν αναλαμβάνει ουσιαστικά για το τίποτα, μάλλον ΔΕ δείχνει ότι βρισκόμαστε στη σωστή κατεύθυνση. Από που ν' αρχίσει και που να τελειώσει κανείς; η κυβέρνηση περνά τροπολογίες και νόμους που σκοπό έχουν είναι να ιδιωτικοποιηθεί ο αιγιαλός κατά παράβαση του Συντάγματος, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζητάει φρουρά έξω από το δωμάτιό της την ώρα που κοιμάται ενώ έχει μαζί της σε κάθε της ταξίδι έναν άνθρωπο να της κρατάει τη τσάντα της, 212 συνανθρώποι μας κάνουν ουρά για ερωτικό ραντεβού με ένα κοριτσάκι που δείχνει και είναι 12 χρονών, η κακοποίηση παιδιών και ζώων έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, ενώ η δικαιοσύνη συνεχίζει να κάνει τα στραβά μάτια σε περιπτώσεις κακοποίησης πολιτών από αστυνομικούς ή όταν ασχολείται το κάνει μετά από πάρα πολλά χρόνια...




















Είναι τόσα πολλά με τα οποία πρέπει κανείς ν' ασχοληθεί που στο τέλος δεν ασχολείται καθόλου και απλώς τα προσπερνάει...Κάποια όμως απ' αυτά δε γίνεται να τ' αφήσει στην άκρη. Και ένα απ' αυτά είναι η υπόθεση του βουλευτή της ΝΔ, Ανδρέα Πάτση. Μέχρι πρόσφατα, ο μόνος Πάτσης που ήξερε η ελληνική οικογένεια, πέραν από τα στενά όρια των Γρεβενών και του κύκλου των οπαδών και φιλάθλων της Νίκης Βόλου, ήταν ο Χάρης Πάτσης που βρίσκεται πίσω από την Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Ξαφνικά μάθαμε και για τη δυσώδη δραστηριότητα, ενός άλλου "μπουμπουκιού", που "κοσμεί" και τα έδρανα της ελληνικής Βουλής με τη "φανέλα" της ΝΔ, του κυρίου Ανδρέα Πάτση. Παιδί από τα λίγα ο κύριος Πάτσης, ο οποίος έκανε χρήματα αγοράζοντας κόκκινα δάνεια, τα κέρδη από τα οποία ήταν χαμένα σε θυρίδες εξωχώριων εταιρειών πιθανότατα στα μαγικά νησιά της Καραϊβικής, ενώ και στο ποδοσφαιρικό χώρο έκανε όνομα ως συνεχιστής των τακτικών του αείμνηστου Μάκη Ψωμιάδη. Αργότερα δε, επειδή τα χρήματα ποτέ δεν αρκούν, συνεχίσε τη δραστήριότητά του, κάνοντας σκανδαλώδεις συμβάσεις με τα ΕΛΤΑ. Βέβαια δεν είναι ο μόνος βουλευτής της ΝΔ που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί οικογενειακά το γεγονός ότι το κόμμα του είναι στην εξουσία, αλλά αυτός και έφτασε στην πηγή και νερό ήπιε...
Τα όσα ακούσαμε και θ' ακούσουμε αυτές τις μέρες δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος - το οποίο είναι ότι κανείς δεν είναι διαθετημένος ν' αναλάβει πραγματικά την ευθύνη, προσπαθώντας παράλληλα να δείξει ότι οι "απέναντι" είναι χειρότεροι από τους δικούς του.
Γράφει σχετικά ο Βασίλης Κανέλλης: "Είναι πλέον ξεκάθαρο: Το σκάνδαλο Πάτση είναι κόλαφος για τη Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνηση και «Βατερλώ» για το πολιτικό σύστημα της χώρας και για την ίδια τη Δημοκρατία. Εχουμε ένα σοβαρό έλλειμμα Δημοκρατίας στη χώρα που επιτρέπει σε περιπτώσεις σαν κι αυτή του βουλευτή Ανδρέα Πάτση, να λειτουργούν, να επιχειρούν, να πλουτίζουν. Και ταυτόχρονα επιτρέπει σε διάφορα «πλυντήρια» να ξεπλένουν τέτοιες υποθέσεις, με αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος συλλήβδην και την στροφή του κόσμου σε λαϊκίστικες, ακραίες και άκρως επικίνδυνες φωνές και ιδέες. Κι εξηγούμαι: Πρόκειται για τεράστιο πρόβλημα για το κυβερνών κόμμα και για τεράστιο αυτογκόλ, όχι για «λάθος», για «παράλειψη», για «άγνοια», όπως κάποιοι θέλουν. Ο Ανδρέας Πάτσης είναι γνωστός δικηγόρος (και παλιότερα ποδοσφαιρικός παράγοντας) και τον ήξεραν όλοι. Από το 2010 γνώριζαν όλοι τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Ολη η Ελλάδα γνώριζε, γιατί και ο ίδιος δεν το έκρυβε, ότι έχει πάρει κόκκινα δάνεια και τα διαχειρίζεται.
Δεν ήξερε τίποτε η Νέα Δημοκρατία όταν τον έβαλε στα ψηφοδέλτιά της το 2019; Δεν τον έψαξε ποτέ να δει τι κάνει; Κι αν τον έψαξε τότε, όταν αυτός εξελέγη βουλευτής δεν του είπε: «Βρε αδερφέ, νόμιμες δουλειές κάνεις με το γραφείο σου. Αλλά τώρα είσαι βουλευτής και ο νόμος απαγορεύει να είσαι ιδιοκτήτης off shore ή να προσφέρεις νομικές υπηρεσίες σε δημόσιους οργανισμούς. Ή παραιτήσου από βουλευτής ή παραιτήσου από τις δουλειές σου». Το είπε ποτέ κανείς αυτό από τη ΝΔ ή από την κυβέρνηση; Οχι. Όταν το 2020 βγήκαν πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα για την εισπρακτική εταιρεία του κ. Πάτση, έκανε κάτι η κυβέρνηση για να βγάλει από πάνω της το άγος; Του… τράβηξε το αυτί; Τον ανάγκασε να αναστείλει τις δραστηριότητές του, όχι γιατί ήταν παράνομες, αλλά γιατί δεν τις επιτρέπει ο νόμος για τους βουλευτές; Κι εν πάση περιπτώσει και γιατί δεν έχει ίχνος ηθικής κάτι τέτοιο; Εχει δίκιο, επομένως, ο αποπεμφθείς βουλευτής να λέει «μα δεν έκρυψα τις εταιρείες μου, ήξεραν στη ΝΔ όταν με έβαλαν στο ψηφοδέλτιο. Γιατί με έβαλαν;»"
Η ερώτηση του κυρίου Πάτση, αναδεικνύει ένα ακόμα πρόβλημα. "Αφού το ήξεραν και δεν μου είπαν τίποτα, είπα να συνεχίσω". Δηλαδή δεν είχε καν την κοινωνική ευαισθησία να διαχωρίσει τη επαγγελματική του δραστηριότητα σε "προ Βουλής" και "κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας". Δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι κάποια πράγματα δεν "κολλάνε" ακόμα και αν είσαι βουλευτής της ΝΔ και όχι του ΚΚΕ.
Και συνεχίζει ο κύριος Κανέλλης: "Δεν έχει βεβαίως καμιά δικαιολογία ένας δικηγόρος που «υπηρετεί» 30 χρόνια τη Δικαιοσύνη να λέει «δεν ήξερα για το ασυμβίβαστο, δεν μου είπε κανείς κάτι». Πρόκειται για αστειότητες. Εδώ λοιπόν έχουμε την ιστορική φράση «ένοχος ή βλαξ», και σίγουρα το πρώτο είναι αυτό που ισχύει. Συμπέρασμα: Ηξεραν στη ΝΔ και στην κυβέρνηση ότι έχουν μια «ενεργή βόμβα» στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το αν δεν έκαναν κάτι για να την απενεργοποιήσουν είναι ένα ερώτημα που οι ίδιοι πρέπει να απαντήσουν. Οφείλει και η ΝΔ και όλα τα κόμματα να δουν τι πάει στραβά με τις επιλογές τους για υποψήφιοι βουλευτές. Και να διορθώσουν τα λάθη. Αλλά να πάμε και στο πολιτικό σύστημα που καλύπτει τέτοιες υποθέσεις και «πατσίζει» τέτοια σκάνδαλα. Το πόθεν έσχες του κ. Πάτση είναι δημόσιο, μπορεί οποιοσδήποτε να το δει και να το κρίνει. Όταν, λοιπόν η αρμόδια επιτροπή της Βουλής είδε μεγάλη αύξηση του πλουτισμού του βουλευτή τι έκανε; Όταν από το 2020 υπήρχαν τα δημοσιεύματα που κατήγγειλαν την δραστηριότητα του Πάτση, η οποία δεν είναι νόμιμη ως προς το σκέλος του ότι είναι βουλευτής τι έκανε η επιτροπή. Όταν έγινε η πρώτη καταγγελία για ιδιοκτησία εξωχώριας εταιρείας, πώς λειτούργησε η Βουλή; Αρχειοθέτησε την υπόθεση και «ξέπλυνε» τον κ. Πάτση. Και την αρχειοθέτηση την έκανε η επιτροπή για το πόθεν έσχες στην οποία συμμετέχουν βουλευτές και άλλων κομμάτων, πλην της Νέας Δημοκρατίας."
Και καταλήγει: "Οσο για τις συμβάσεις του κ. Πάτση με τα ΕΛΤΑ, κι αυτές παράνομες με βάση την ιδιότητά του ως βουλευτής, γιατί κανείς δεν απαντούσε στις ερωτήσεις που έγιναν πριν από 10 μήνες; Αφού, λοιπόν, όλοι γνώριζαν τι συνέβαινε γιατί ο κ. Πάτσης ανενόχλητος έκλεινε συμβάσεις με δημόσιους οργανισμούς; Κανείς από τα ΕΛΤΑ π.χ. δεν είπε: «Βρε αδερφέ, είναι βουλευτής, υπάρχει ασυμβίβαστο, μήπως να δώσω τη δουλειά αλλού;»"
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα...Και η αποπομπή όπως πάντα εκ των υστέρων...

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2022

Η παγκόσμια ύφεση και το πως οι κεντρικές τράπεζες προσπαθούν να λύσουν ένα σύγχρονο πρόβλημα με παλιά εργαλεία...

Η ενεργειακή κρίση είναι μια μόνο πλευρά ενός πολύπλοκου προβλήματος - της παγκόσμιας ύφεσης, που όμως διαφέρει ριζικά απ' τις προηγούμενες περιπτώσεις ύφεσης που είχαμε συναντήσει ως πλανήτης. Το άρθρο που φιλοξενούμε σήμερα παρουσιάζει τις πτυχές του ζητήματος, δίνοντας παράλληλα την απαιτούμενη προσοχή σε κάτι που διαφεύγει της προσοχής πολλών (που εν προκειμένω εστιάζονται μόνο στις επιπτώσεις του ρωσο-ουκρανικού πολέμου): το ότι το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και οι κεντρικές τράπεζες χρησιμοποιούν εργαλεία μιας άλλης εποχής και διαφορετικών συνθηκών, για να λύσουν ένα σοβαρό πρόβλημα που θα μας απασχολήσει αρκετό καιρό... 

Η παγκόσμια οικονομία μπαίνει σε μια ιδιαίτερα δύσκολη φάση, με πολύ περισσότερες αβεβαιότητες παρά ποτέ. Ο πληθωρισμός δείχνει ότι θα παραμείνει ένα πάγιο στοιχείο της οικονομικής πραγματικότητας και δεν είναι απλώς το συγκυριακό παρεπόμενο της μεταπανδημικής επανεκκίνησης. Αυτό σημαίνει ότι στοιχείο διαρκές της συγκυρίας θα είναι τα υψηλά επιτόκια των κεντρικών τραπεζών, με όλες τις επιπτώσεις που έχουν από το κόστος δανεισμού για νοικοκυριά, επιχειρήσεις και κράτη. Την ίδια στιγμή τα κράτη όλο το επόμενο διάστημα θα κληθούν να έχουν αυξημένες δαπάνες για να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή και να κάνουν την πράσινη μετάβαση, να ενισχύσουν την άμυνά τους σε έναν κόσμο όλο και πιο συγκρουσιακό, να αναμετρηθούν με έναν πληθυσμό που γερνάει και έχει ανάγκη για συντάξεις και περίθαλψη, αλλά και για να βοηθήσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να αποφύγουν τους κραδασμούς από τις αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία του. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι ο συνολικός όγκος δανεισμού θα συνεχίσει να αυξάνεται και η αναλογία χρέους / ΑΕΠ να επιδεινώνεται σε όλες τις χώρες. Την ίδια στιγμή όλα δείχνουν ότι απέχουμε από το να έχουμε εκείνο το είδος «τομών» στην παραγωγικότητα της εργασίας που θα παρέπεμπε σε μια ισχυρή δυναμική από την πραγματική οικονομία προς τον χρηματοοικονομικό τομέα. Και παρότι αρκετοί αποδίδουν τα προβλήματα στις στατιστικές της παραγωγικότητας της εργασίας στα χαρακτηριστικά μια αγοράς εργασίας που χαρακτηρίζεται από μικρή ανεργία, πιο σωστό είναι να πούμε .οτι έχουμε μια παραλλαγή «παραδόξου της παραγωγικότητας», καθώς ο συνδυασμός ανάμεσα στις τεχνολογικές τομές με την ολοένα και μεγαλύτερη μετατόπιση εργασίας προς το χώρο των υπηρεσιών σημαίνει ότι αυτές οι τομές δεν έχουν την αποτελεσματικότητα ως προς την αύξηση της παραγωγικότητας με προηγούμενες περιόδους τεχνολογικών ανατροπών.

Τα επιτόκια ως καταλύτης 

Με την εξαίρεση ίσως της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας που εφαρμόζει την ιδιοσυγκρασιακή πολιτική του Ερντογάν για μείωση επιτοκίων εν μέσω καλπάζοντος πληθωρισμού, ο τόνος των κεντρικών τραπεζιτών είναι παρόμοιος σε όλο τον κόσμο: εδώ και τώρα αποφασιστικές αυξήσεις των επιτοκίων, για όσο καιρό χρειαστεί μέχρις ότου τιθασευτεί ο πληθωρισμός, όποιο κόστος και εάν έχει αυτό. Η αντίδραση αυτή αποτυπώνει μια προηγούμενη οικονομική ορθοδοξία που δοκιμάστηκε κυρίως στη δεκαετία του 1980 και υποστηρίζει ότι όταν ανεβαίνει ο πληθωρισμός αυτό που πρέπει να γίνει είναι να συρρικνωθεί η ζήτηση μέσα από την αύξηση των επιτοκίων που κάνουν πιο δύσκολο για τις επιχειρήσεις να αντλούν κεφάλαια και άρα τις οδηγούν να συγκρατούν μισθούς ή να προχωράνε σε απολύσεις, κάτι που με τη σειρά του μειώνει τη συνολική ζήτηση (μαζί με τη μειωμένη πρόσβαση των νοικοκυριών σε καταναλωτική πίστη) και αυτό στο τέλος οδηγεί σε και υποχώρηση των τιμών άρα και του πληθωρισμού. Είναι η κλασική αντίληψη ότι η μείωση του πληθωρισμού περνάει μέσα από την ύφεση και την αύξηση της ανεργίας.

Μόνο που τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Παρά τα πολύ χαμηλά ποσοστά ανεργίας δεν έχει υπάρξει μια μεγάλη ανοδική τάση των μισθών. Οι αυξήσεις των τιμών δεν προέρχονται από την υπερβάλλουσα ζήτηση, αλλά πολύ περισσότερο από προβλήματα στη σφαίρα της προσφοράς: από τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων και τις αναταράξεις στις εφοδιαστικές αλυσίδες που φέρνει ο πόλεμο, μέχρι το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις απαντούν στη συρρίκνωση του περιθωρίου κέρδους τους με αυξήσεις των τιμών, τροφοδοτώντας έτσι τον πληθωρισμό. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και εάν η ύφεση και μια αύξηση της ανεργίας ρίξουν τις τιμές, δεν έχουν αντιμετωπίσει τον πυρήνα του πληθωρισμού και αυτό θα οδηγήσει και σε επόμενα πληθωριστικά κύματα.

Επιπλέον, η αύξηση των επιτοκίων των κεντρικών τραπεζών έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις στην οικονομία, κυρίως γιατί σημαίνει και αύξηση του κόστους δανεισμού. Αυτό με τη σειρά του έχει και άλλες αρνητικές επιπτώσεις, όπως π.χ. να λειτουργήσει επιβραδυντικά για την αγορά ακινήτων (που κατεξοχήν στηρίζεται σε φτηνό δανεισμό). Αύξηση των επιτοκίων σε περιβάλλον αυξημένου δανεισμού από τις κυβερνήσεις και αυξημένου πληθωρισμού, μπορεί να επηρεάσει τις αποδόσεις των ομολόγων και αυτό με τη σειρά του επηρεάζει διάφορες πλευρές της οικονομίας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η επιμονή σε ένα αφήγημα για τον πληθωρισμό που θεωρεί κλειδί τη συγκράτηση των μισθών και της απασχόλησης, παρότι όλες οι ενδείξεις είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν διαφορετικό μηχανισμό από την κλασική υπόθεση ενός πληθωρισμού που τροφοδοτείται από τις αυξήσεις των μισθών έχει να κάνει ακριβώς με τον τρόπο που ώρες ώρες η κριτική ανάλυση υποκαθίσταται από ένα είδος «μαγικής σκέψης».

Κράτη που δανείζονται, την ώρα που πλούτος σωρεύεται

 Όλο το επόμενο διάστημα τα κράτη θα αναγκαστούν ξοδέψουν περισσότερο. Θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό κόστος από την εκτίναξη των τιμών της ενέργειας, να χρηματοδοτήσουν τις μεγάλες επενδύσεις της πράσινης μετάβασης, να πληρώσουν έναν ολοένα και υψηλότερο λογαριασμό συντάξεων και περίθαλψης, και να εξασφαλίσουν ότι το χρηματοοικονομικό σύστημα συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του. Στο βαθμό που η έννοια της «αναδιανομής» είναι σχεδόν εξ ορισμού καταδικαστέα από τους περισσότερους σχεδιαστές πολιτικής (παρά τις μικρές επιμέρους αυξήσεις της φορολογίας που καταγράφονται), το μόνο που απομένει είναι η αύξηση του δανεισμού. Μόνο που αυτό όταν έρχεται σε περιβάλλον πληθωρισμού και αυξημένων επιτοκίων δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα έχει τη μορφή της εύκολης και συνεχούς ανακύκλωσης που παρατηρήθηκε το προηγούμενο διάστημα.

Το παράδειγμα της Αγγλίας ήταν χαρακτηριστικό. Η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι θα μειώσει τους φόρους και θα αυξήσει τις δαπάνες για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, ερμηνεύτηκε ως απόφαση για εκτίναξη του δανεισμού και σε συνδυασμό με τον υψηλό πληθωρισμό οδήγησε σε μια πρωτοφανή αναστάτωση στις αγορές ομολόγων, που με τη σειρά του απείλησε τη θέση των Συνταξιοδοτικών Ταμείων που κατέχουν τεράστιο όγκο ομολόγων όχι μόνο ως βάση του χαρτοφυλακίου τους αλλά και ως εγγύηση για συνεχή βραχυπρόθεσμο δανεισμό για την αγορά ακόμη περισσότερων ομολόγων. Το αποτέλεσμα ήταν η Τράπεζα της Αγγλίας να επιστρέψει σε πρακτικές «ποσοτικής χαλάρωσης», δηλαδή σε μαζικές αγορές ομολόγων, παρότι υποτίθεται ότι προσπαθούσε να κάνει το αντίθετο.

Οι επιπτώσεις από το ισχυρό δολάριο 

Σε αυτό το τοπίο το δολάριο συνεχίζει να ενισχύεται τροφοδοτημένο τόσο από τις αυξήσεις επιτοκίων της FED όσο και από τον τρόπο που παραμένει νόμισμα αναφοράς. Όμως, η αύξησή του αυξάνει το κόστος προϊόντων που αποτιμώνται σε δολάρια – ξεκινώντας από τα ενεργειακά – και ταυτόχρονα αυξάνει και το κόστος αποπληρωμής του χρέους πολλών αναπτυσσόμενων χωρών. Άλλη μια ένδειξη των προβλημάτων που δημιουργεί η στροφή σε «παραδοσιακές» συνταγές για τον πληθωρισμό. Ωστόσο, την ίδια ώρα άλλες οικονομίες δεν είναι τόσο προετοιμασμένες για τη νέα περίοδο των υψηλότερων επιτοκίων. Μια σειρά από χρηματοοικονομικά εργαλεία και παράγωγα επηρεάστηκαν ιδιαίτερα αρνητικά και αυτό φάνηκε όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και στις ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων, που με την υποχώρηση στις τιμές των μακροπρόθεσμων ομολόγων βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν και πολύ μεγάλα προβλήματα με τα margin calls που έπρεπε να καλύψουν.

Ο ορίζοντας της αστάθειας και της ύφεσης

 Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα τοπίο  πολύ μεγαλύτερης αστάθειας και υφεσιακών δυναμικών. Αυτό δείχνουν και οι δυο εκθέσεις του ΔΝΤ που κυκλοφόρησαν στις 11 Οκτωβρίου. Το World Economic Outlook και η Global Financial Stability Repot. Η πρώτη επικεντρώνει σε αυτό που οδηγούμαστε εν μέσω αυξανόμενου πληθωρισμού και περιοριστικών πολιτικών από τις κεντρικές τράπεζες: σε μια κρίση κόστους ζωής, με μεγάλες κοινωνικές επιπτώσεις, την ώρα που η χρηματοοικονομική αστάθεια θα εντείνεται καθώς σωρεύονται ολοένα και περισσότεροι χρηματοοικονομικοί κίνδυνοι, όπως διαπιστώνει η δεύτερη έκθεση. Η προοπτική είναι μια περίοδος επιβράδυνσης των ρυθμών ανάπτυξης το 2023, με ορισμένες κρίσιμες οικονομίες να μπαίνουν σε ύφεση την ώρα που ο πληθωρισμός θα κορυφωθεί. Όμως, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι τόσο η διόρθωση προς τα κάτω των προβλέψεων για την ανάπτυξη, όσο η διάχυτη και στις δύο εκθέσεις διαπίστωση και επίγνωση ότι οφείλουμε να σκεφτούμε πέραν των ορίων ενός τρόπου σκέψης που στέκεται κυρίως στους ρυθμούς ανάπτυξης και να συνειδητοποιήσουμε το είδος των επισφαλειών που σωρεύονται, των παραγόντων κινδύνου που αυξάνονται, της αστάθειας που επιτείνεται και της αναμέτρησης με αλληλοσυσχετίσεις που δεν είχαν γίνει όσο έπρεπε κατανοητές και που ενέχουν τον κίνδυνο για ενδεχόμενες  μεγάλης κλίμακας «απρόβλεπτες» κρίσης, ξεκινώντας από την πραγματικότητα ενός παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος δομημένου σε μια πολύ διαφορετική εποχή και ως έναν βαθμό λογική.

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022

Ένα σχόλιο για τo θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ

 Ο νεκρός δικαιώνεται...Έτσι έλεγαν οι αρχαίοι και είναι κάτι που (ως επί το πλείστον) ακολουθείται, κάθε φορά που ένα "σημαίνον" (εντός και εκτός εισαγωγικών) πρόσωπο φεύγει για το "τελευταίο ταξίδι". Τότε διαβάζουμε για τις καλές στιγμές τους, ακούμε για τις επιτυχίες τους και μαθαίνουμε αστεία ή "ηρωϊκά" περιστατικά από τη ζωή τους, από ανθρώπους που τους "ήξεραν καλά". Βέβαια για να πούμε και την αλήθεια, αυτοί που συνήθως εμφανίζονται σε τέτοιες περιπτώσεις και μοιράζονται δημόσια τέτοια "ανέκδοτα", γνωρίζουν στην πραγματικότητα λίγο ή καθόλου τους "αποδημήσαντες εις Κύριον", και έχουν ελάχιστα να προσθέσουν στα όσα μοιράζονται μαζί μας. Αλλά αυτό είναι μια λεπτομέρεια για όλους εμάς που διαβάζουμε την είδηση... Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους (δηλ. αναζητούν τα λεπτά δημοσιότητας που τόσο ποθούν) και εμείς τη δική μας (ενημερωνόμαστε, αναλογιζόμαστε ότι κανείς δε γλυτώνει από το θάνατο).

Για τη βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας δεν έχουμε να πούμε πολλά. Σε προσωπικό επίπεδο ήταν πολύ τυχερή γιατί όταν γεννήθηκε ήταν πολύ μακρυά από το θρόνο, στον οποίο κατέληξε γιατί ο θείος της Εδουάρδος, που ήταν βασιλιάς, αποφάσισε να παραιτηθεί "λόγω έρωτα". Έτσι ο πατέρας της (Γεώργιος ο ΣΤ') έγινε βασιλιάς, και μιας και δεν έκανε άλλο παιδί (και συγκεκριμένα γιο που θα έπαιρνε δικαιωματικά το θρόνο), η Ελισάβετ τον διαδέχτηκε όταν εκείνος απεβίωσε σε ηλικία μόλις 57 ετών. Σα βασίλισσα έγινε αγαπητή, γιατί έκανε αυτά που της είχαν μάθει καλά - και γιατί προσπάθησε να κρατήσει σε κάποιο επίπεδο τον τελευταίο θεσμό που έχει μείνει όρθιος σε μια χώρα που οι θεσμοί της "υποφέρουν" (όσοι δεν έχουν καταρρεύσει). 

Όσο αφορά την χώρα μας (και παρά το γεγονός οτι ο σύζυγός της ήταν Έλληνας που αποποιήθηκε εθνικότητα, τίτλους και δόγμα για να την παντρευτεί), ήταν πολύ σκληρή σε ό,τι αφορά τα εθνικά δίκαιά μας. Ειδικότερα, κράτησε σκληρή στάση απέναντι στους Κύπριους αδερφούς μας που είχαν ξεσηκωθεί για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, καταπατώντας την υπόσχεση που το Αγγλικό πολιτικό σύστημα και ο πατέρας της, τους είχαν δώσει, ως αντάλλαγμα για την εθελοντική συμμετοχή τους στον αγγλικό στρατό κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και για το γεγονός ότι η Ελλάδα παρέμεινε πιστή σύμμαχος της Μ. Βρετανίας μέχρι το τέλος. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν έδωσε χάρη σε κανένα Κύπριο αγωνιστή, και αρνήθηκε να κάνει αποδεκτή την αίτηση χάριτος ακόμα και για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που ήταν μαθητής Γυμνασίου. 
Και μπορεί να γραφεί από πολλούς ότι η βασιλεία στην Μ. Βρετανία έχει ρόλο "διακοσμητικό", αλλά αυτό ισχύει σήμερα: την δεκαετία του '50, ο θρόνος είχε λόγο και ρόλο στην πολιτική σκηνή, τόσο για το εσωτερικό, όσο και για το εξωτερικό. Άρα η βασίλισσα Ελισάβετ έχει ευθύνη για το πως η Τουρκία απέκτησε ρόλο ως αντίβαρο της Ελλάδας στο Κυπριακό, οδηγώντας τη γείτονα χώρα σε ολοκληρωτική μεταστροφή της όσο αφορά αυτό το νησί. 

Στο τέλος όμως όπως προείπαμε, ο νεκρός δικαιώνεται. Έτσι θα μας μείνει η εικόνα της συμπαθητικής "γιαγούλας" που χαιρετούσε τα πλήθη, που έκανε δηλώσεις με πομπώδη τρόπο και που ταξίδευε ανά την υφήλιο, επισκεπτόμενη νησιά και πρώην αποικίες που έχουν κρατήσει τον κάτοχο του Βρετανικού θρόνου ως "κεφαλή" του κράτους τους, γιατί ήταν στους όρους ανεξαρτησίας τους. Θα μας μείνει επίσης η εικόνα της ως ειλικρινώς βαρυπενθούσα όταν πέθανε ο σύζυγός της Φίλιππος στην αρχή του έτους καθώς επίσης και η συγκέντρωση της οικογένειάς της στο σκωτσέζικο κάστρο της, για το τελευταίο αντίο. Όπως θα μαζευόταν δηλαδή κάθε οικογένεια στο προσκεφάλι ενός αγαπημένου της προγόνου, αν γνώριζε ότι αυτός ήταν κοντά στο τέλος της επίγειας ζωής του. Σε αυτό τουλάχιστον η βασίλισσα Ελισσάβετ δε διέφερε από καμία γιαγιά ή κανένα παππού...

Για τους υπόλοιπους; Να φτάσουμε υγιείς στα χρόνια της, και ας μην είμαστε βασιλιάδες! 

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2022

Τι συμβαίνει με το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν»;

 Η επιλογή του Ερντογάν απλώς να επιδείξει τις δυνατότητες της Τουρκίας να κάνει θαλάσσιες γεωτρήσεις και όχι να δημιουργήσει άμεσα μια ελληνοτουρκική κρίση προκάλεσε αναστεναγμό ανακούφισης στην Αθήνα.

Η αποστολή του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» στα 50 μίλια από τις νότιες ακτές της Τουρκίας και σαφώς εντός των ορίων αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας της – και όχι εντός των ορίων της κυπριακής ΑΟΖ ή της ελληνικής δυνάμει ΑΟΖ στο «τρίγωνο» Καστελλόριζο, Ρόδος, Κρήτη – έδωσε στην ελληνική κυβέρνηση την ευκαιρία να «πουλήσει» τη διπλωματική της κινητοποίηση και να υπογραμμίσει το επιχείρημα ότι έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ελληνικών θέσεων από τους ισχυρούς εταίρους (Γερμανία, Γαλλία) και συμμάχους (ΗΠΑ).

Με απλούστερα λόγια, η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης είναι ότι ο Ερντογάν δεν τόλμησε να προχωρήσει σε μείζονα πρόκληση γιατί συγκρατήθηκε από τους Αμερικανοευρωπαίους φίλους της Ελλάδας. Ωστόσο, έμπειροι διπλωμάτες του ελληνικού ΥΠΕΞ καθώς και στελέχη του υπουργείου Άμυνας γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη αποστολή του τουρκικού πλωτού γεωτρύπανου είναι η πρώτη του. Γνωρίζουν επίσης ότι εκεί που στάλθηκε να «τρυπήσει» υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι βρίσκονται αξιοποιήσιμοι ενεργειακοί πόροι. Κάτι που επίσης γνωρίζουν είναι ότι η Τουρκία διαθέτει τρία ακόμη πλωτά γεωτρύπανα, τα οποία ανά πάσα στιγμή που ο Ερντογάν επιλέξει μπορεί να αποσταλούν σε θαλάσσιες περιοχές και θα κάνουν μια «ανάφλεξη» των ελληνοτουρκικών σχέσεων αναπόφευκτη.

Απέναντι σε μια τέτοια πιθανότητα, η μόνη απάντηση που έχει η ελληνική κυβέρνηση είναι η υποτιθέμενη αλληλεγγύη των συμμάχων και εταίρων, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα παρέμβουν για να ανακόψουν την τουρκική ορμή και να αποτρέψουν μια ελληνοτουρκική… ανάφλεξη.

Πέραν τούτων των ευσεβών πόθων, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έχει διαμορφώσει μια κατασταλαγμένη θέση για την αντίδραση της χώρας στο απευκταίο σενάριο που το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» κινηθεί εκεί που το 2020 ερευνούσε το «Ορούτς Ρέις» φτάνοντας μέχρι και 6,5 μίλια από τις ακτές της Ρόδου, του Καστελλόριζου και της Κρήτης.

Για να διαμορφωθεί μια τέτοια θέση απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εξασφάλιση μιας ελάχιστης πολιτικής συναίνεσης, η οποία θα επιτρέψει στους στρατιωτικούς επιτελείς να ορίσουν τους κανόνες εμπλοκής και τον βαθμό της ελληνικής αντίδρασης σε κάθε πιθανή ακραία τουρκική κίνηση.

Το ζοφερό κλίμα στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, όπως αυτό διαιωνίζεται, καθιστά μια τέτοια συνεννόηση μεταξύ (τουλάχιστον) των κομμάτων εξουσίας αδύνατη. Και όσο τα αυτονόητα παραμένουν αδιανόητα για τα ελληνικά κόμματα τόσο η πιθανότητα μιας ακραίας τουρκικής κίνησης θα έρχεται ολοένα και πιο κοντά…

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2022

Στην χώρα μας οι γέροντες πεθαίνουν μόνοι...

 Τον τελευταίο καιρό οι ειδήσεις έχουν γεμίσει από περιστατικά οικογενειακής βίας, και από περιστατικά κακοποίησης και εγκατάλειψης ηλικιωμένων. Μιας και βρισκόμαστε πλέον και επίσημα σε μια χώρα που οι ηλικιωμένοι αυξάνονται σε αριθμό είναι σημαντικό να δούμε τι συμβαίνει καθώς και τι μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία για να μην έχουμε πλέον περιστατικά σαν κι αυτά που διαβάζουμε - στο μέλλον μπορεί να είμαστε εμείς στη θέση τους...Γράφει ο Βασίλης Κανέλλης σχετικά: 

Πριν καιρό ένας γνωστός μου διηγήθηκε μια ιστορία. Συγκλονιστική, ανθρώπινη, και συνάμα τραγική. Μου είπε λοιπόν:

«Χρόνια πριν, φοιτητής στην Αθήνα, νοίκιαζα ένα φοιτητικό σπίτι. Ιδιοκτήτρια μια ηλικιωμένη κυρία, χήρα, χωρίς παιδιά και με ελάχιστους συγγενείς στην Πελοπόννησο, που σπάνια έβλεπε.

Η καλή αυτή κυρία δεν ήθελε να βάζω το ενοίκιο στην τράπεζα για έναν και μόνο λόγο:

Ηθελε κάθε μήνα να πηγαίνω στο σπίτι της στην Κυψέλη να της δίνω τα χρήματα του ενοικίου και να μου φτιάχνει έναν καφέ. Εκείνη η μία ώρα που πήγαινα και της μιλούσα ήταν γι’ αυτήν η καλύτερη ώρα του μήνα.

Γιατί ήταν και η μόνη που έβλεπε κάποιον άνθρωπο. Τα κινητικά της προβλήματα δεν της επέτρεπαν να βγαίνει για ψώνια, της τα έφερναν στην πόρτα κι έφευγαν.

Λοιπόν, εγώ ήμουν η παρέα της για μία ώρα τον μήνα. Ακόμη κι όταν της καιγόταν μια λάμπα, με περίμενε για την αλλάξω, εγώ ο άγνωστος φοιτητάκος. Αργότερα έμαθα ότι η καλή γιαγιά έφυγε από την Αθήνα, πήγε στους δικούς της και πέθανε, τουλάχιστον όχι μόνη στο ανήλιαγο διαμέρισμα της Κυψέλης».

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία με αφορμή το τραγικό γεγονός και πάλι στην Κυψέλη. Τι σύμπτωση, ίδια συνοικία.

Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, 92 ετών ο άνδρας, 90 η γυναίκα, βρέθηκαν νεκροί, από φυσικά αίτια, μέσα στο σπίτι τους.

Είχαν πεθάνει πριν από 7-8 ημέρες και μόνο η μυρωδιά των σωμάτων που άρχισαν να λιώνουν, πρόδωσε αυτή την τραγική ιστορία.

Οι πρώτες πληροφορίες λένε ότι πέθανε ο σύζυγος και η γυναίκα, που δεν μπορούσε να αυτεξυπηρετηθεί, κατέληξε κι αυτή αβοήθητη, αφυδατωμένη, μόνη μέσα στην Αθήνα των 4 εκατομμυρίων πολιτών.

Τι τραγικό αυτό το καλοκαίρι. Δολοφονίες, γυναικοκτονίες, αυτοχειρίες απελπισίας και τώρα αυτό;

Δύο αβοήθητοι ηλικιωμένοι, που δεν τους αναζήτησε κανείς εδώ και μία εβδομάδα;

Δεν είχαν συγγενείς; Ηταν σε διακοπές;

Δεν είχαν κάποιον να προστρέξει, να τους δει, να μάθει αν είναι καλά κι αν χρειάζονται βοήθεια;

Γείτονες δεν υπήρχαν ή φίλοι της συνοικίας να αναρωτηθούν: «Που είναι αυτά τα κακόμοιρα γεροντάκια; Γιατί δε βγήκαν για ψωμί στο φούρνο, για φρούτα στο μανάβικο, για ένα «καλημέρα» στον ψιλικατζή της γειτονιάς;

Ολοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, όλοι ξέχασαν ότι κάποτε ήταν νέοι, «πνίγονταν» από τους χυμούς της νιότης;

Ηταν κάποτε παιδιά που σίγουρα έπαιζαν στις αλάνες του χωριού τους.

Ηταν κάποτε νέοι που ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν, εργάστηκαν σκληρά, άφησαν το χνάρι τους στον κόσμο αυτό.

Ηταν συνάνθρωποί μας, ίσως τους είχαμε συναντήσει στο δρόμο, στη γειτονιά, στο λεωφορείο.

Μπορεί να ήταν συντοπίτες μας, ίσως και μακρινοί συγγενείς μας.

Φαίνεται, όμως, πως ήταν και ξεχασμένοι. Είχαν ο ένας τον άλλον στο τέλος της ζωής τους, αλλά δεν έφτασε για να αποφύγουν τον τραγικό θάνατο.

Τον κανονικό θάνατο, δηλαδή τη φυγή από τον κόσμο, αλλά και τον άλλον. Το θάνατο της μοναξιάς σε ένα διαμέρισμα της απρόσωπης Αθήνας.

Μια παλιότερη έρευνα αναφέρει ότι σχεδόν μισό εκατομμύριο ηλικιωμένοι ζουν μόνοι τους στη χώρα μας. Σίγουρα εκατοντάδες χιλιάδες είναι ζευγάρια ηλικιωμένων που δεν έχουν κανέναν να τους στηρίξει.

Ξεχασμένοι σε διαμερίσματα, σε οίκους ευγηρίας, ακόμη και σε ιδρύματα της Εκκλησίας που πηγαίνουν για ένα πιάτο φαΐ, για ένα κρεβάτι ή για μια κουβέντα με κάποιον.

Δεν αντέχεται αυτή η είδηση. Δεν χωνεύεται, περισσότερο ίσως και από τις υπόλοιπες.

Γιατί είναι οι παππούδες μας, οι γονείς μας και οι θείοι μας. Γιατί είδαν το θάνατο κατάματα και ήταν μόνοι τους. Κανείς δεν τους χάιδεψε το χέρι στο τέλος της ζωής τους.

Κανείς δεν έχυσε ένα δάκρυ, βλέποντας τους απόκληρους της ζωής να φεύγουν για το μεγάλο ταξίδι.

Μακάρι να μην έζησαν όπως πέθαναν. Απαρατήρητοι δηλαδή.

Μακάρι να είχαν μια γεμάτη ζωή. Γεμάτη με έρωτες, αγάπες, γλέντια, χορούς και πανηγύρια.

Μακάρι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να άξιζε η ζωή τους περισσότερο από τον μοναχικό θάνατό τους. 

Να μην ξεχνάτε τους δικούς σας. Να μην τους εγκαταλείπετε. Να τους σκέφτεστε, να τους μιλάτε, να τους στηρίζετε, να τους δίνετε αγάπη, συντροφιά.

Οσο μεγάλοι κι αν είναι, όσο παραιτημένοι από τη ζωή, όσο χαμένοι στις αναμνήσεις μιας ένδοξης νιότης.

Όμως, δεν είναι μόνον οι συγγενείς που πρέπει να μην ξεχνούν. Η Πολιτεία που είναι;

Διαβάζουμε μια πρόσφατη ανακοίνωση που λέει ότι η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες όπου η Γηριατρική δεν είναι αναγνωρισμένος κλάδος της ιατρικής και οι Έλληνες ένας από τους τελευταίους λαούς του ανεπτυγμένου κόσμου που δεν επωφελούνται από τις υπηρεσίες που απορρέουν από την ανάπτυξη της Γηριατρικής και την ενσωμάτωσή της στο Σύστημα Υγείας.

Γιατί; Γιατί να είμαστε τελευταίοι σε μια ακόμη θλιβερή στατιστική; Ισως στη θλιβερότερη, σ’ αυτήν που δεν σέβεται τον απόμαχο της ζωής;

Μήπως γιατί μας τυφλώνει η αλαζονεία της νιότης; Μα κι εμείς εκεί δεν θα καταλήξουμε; Θέλουμε την ίδια τύχη;

Σε ένα δυστοπικό κείμενό του ο μεγάλος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είχε γράψει:

«Xειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Yγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή».

Λέτε και το τραγικό ζευγάρι της Κυψέλης να παραιτήθηκε από τη ζωή γιατί δεν άντεχε άλλο τη μοναξιά;

Κυριακή 10 Ιουλίου 2022

Να το πως ο πληθωρισμός θα οδηγήσει σε μαζική φτωχοποίηση των εργαζομένων

 Ο συνδικαλισμός και τα συνδικάτα έχουν χτυπηθεί ανελέητα τα τελευταία 30 χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έχουν κατηγορηθεί, κάποιες φορές δικαιολογημένα και τις περισσότερες αδικαιολόγητα για ό,τι κακό υπάρχει στον εργασιακό χώρο, με τους αρνητές τους να ξεχνούν ότι αν δεν υπήρχαν, οι εργαζόμενοι ακόμα θα ζούσαν σε φαβέλες, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, άδειες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Την περίοδο της ευμάρειας τα εργατικά σωματεία αναλώθηκαν σ' έναν αγώνα διασφάλισης προνομίων των "υμέτερων", διασφαλίζοντας θέσεις στη Βουλή και τα υπουργεία για τους εργατοπατέρες. Από την εποχή όμως των Μνημονίων και ύστερα, ο ρόλος τους απέκτησε σημασία - ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι6ήμερη εργασία με μισθό 5ήμερηςγενικευμένη ανασφάλιστη εργασία, είναι μερικά μόνο από τα φαινόμενο που παρουσιάστηκαν και παρέμειναν... Και η σημασία τους μεγαλώνει τώρα, που με αφορμή την ραγδαία αύξηση του πληθωρισμού οι εργαζόμενοι ετοιμάζονται να ζήσουν μια άνευ προηγουμένου φτωχοποίηση. 

Το άρθρο του Γ. Παπαγεωργίου αναλύει την κατάσταση και αναδεικνύει τη σημασία τους:

 Ολα δείχνουν ότι η ανθρωπότητα έχει μπει σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη ιστορική φάση. Ο κόσμος χωρίζεται σε ανταγωνιστικούς πόλους και οι χώρες καλούνται να διαλέξουν στρατόπεδο.Μέσα στο εύφλεκτο γεωπολιτικό σκηνικό έχει ήδη ξεκινήσει μία από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους της μεταπολεμικής περιόδου. Ερχεται εκτεταμένη φτωχοποίηση, η οποία θα προέλθει από την ακρίβεια, που μειώνει το πραγματικό εισόδημα, σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση και την αύξηση της ανεργίας, την οποία θα προκαλέσουν συνειδητά οι κεντρικές τράπεζες.

Οι τελευταίες έχουν την ευθύνη να ρυθμίζουν τη νομισματική πολιτική με βασικό εργαλείο τα επιτόκια και είναι εντελώς ανεξάρτητες καθώς δεν λογοδοτούν σε κανέναν για τις αποφάσεις τους, ούτε καν στις κυβερνήσεις που διορίζουν τις ηγεσίες τους.Την περασμένη εβδομάδα οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες ανακοίνωσαν επισήμως ότι η εποχή του χαμηλού πληθωρισμού τελείωσε.Για να σταματήσουν, λοιπόν, τις πληθωριστικές πιέσεις, ανήγγειλαν ότι ετοιμάζονται να «δώσουν πόνο» αυξάνοντας απότομα το κόστος του χρήματος (με υψηλότερα επιτόκια) προκειμένου να «σκοτώσουν» την οικονομική ανάπτυξη, προκαλώντας συνειδητά στασιμότητα, ύφεση και ανεργία. Ο στόχος τους είναι να πλήξουν την κατανάλωση, έτσι ώστε να περιοριστεί η ζήτηση αγαθών που βρίσκεται σε ανισορροπία με την προσφορά και προκαλεί άνοδο των τιμών (πληθωρισμός).

Η μεγάλη «αγωνία», μάλιστα, των κεντρικών τραπεζών είναι να μην περάσουν αυξήσεις μισθών στην οικονομία, διότι εάν συμβεί αυτό η ζήτηση θα αυξηθεί και οι πληθωριστικές πιέσεις θα ενισχυθούν αντί να καταπολεμηθούν. Θεωρείται, μάλιστα, θετικό το γεγονός ότι η διαπραγματευτική δυνατότητα των εργαζομένων έχει υποχωρήσει τις τελευταίες δεκαετίες και τα συνδικάτα δεν είναι σε θέση να διεκδικήσουν μισθολογικές αυξήσεις για να καλύψουν τις απώλειες αγοραστικής δύναμης που προκαλεί ο πληθωρισμός.Με απλά λόγια, οι κεντρικές τράπεζες με την απότομη αύξηση επιτοκίων που αναγγέλλουν εργαλειοποιούν τη φτωχοποίηση, την ανεργία και τις πτωχεύσεις επιχειρήσεων. Προειδοποιούν, μάλιστα, ότι εάν δεν το κάνουν ο πληθωρισμός θα ξεφύγει και εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα χρειαστεί να αυξήσουν τα επιτόκια σε επίπεδα της τάξεως του 20%, όπως είχε κάνει το 1980 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) επί προεδρίας Πολ Βόλκερ.Ο Βόλκερ πέρασε στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που νίκησε τον πληθωρισμό, αλλά η ύφεση που προκάλεσε στην οικονομία έριξε στο καναβάτσο τη μεσαία τάξη καθώς και ολόκληρους βιομηχανικούς κλάδους στις ΗΠΑ οι οποίοι ποτέ δεν ανέκαμψαν.

Η αλήθεια είναι ότι οι κεντρικές τράπεζες έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Δεν διέγνωσαν έγκαιρα το εύρος και το μέγεθος του προβλήματος του πληθωρισμού και τώρα επικαλούνται τον πόλεμο και το τέλος της παγκοσμιοποίησης ως έκτακτες καταστάσεις οι οποίες δεν υπήρχαν μέχρι το τέλος του 2021, όταν όλοι μαζί ακόμη αναφωνούσαν ότι... ο πληθωρισμός ήταν παροδικός. Πολλοί οικονομολόγοι προειδοποιούσαν για το αντίθετο, αλλά οι κεντρικοί τραπεζίτες τούς αγνόησαν. Τώρα που οι κεντρικές τράπεζες οδηγούνται σε υπεραντίδραση, πολλοί οικονομολόγοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο να γίνει ζημιά στην οικονομία και να επέλθει νέος κύκλος ύφεσης από την οποία δεν θα υπάρχει διέξοδος.Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, μάλιστα, έκανε λόγο για επικίνδυνο... σαδο-μονεταρισμό. Το βέβαιο είναι ότι τις συνέπειες της σκληρής νομισματικής πολιτικής που θα εφαρμοστεί θα τις πληρώσουν οι πιο αδύναμοι κρίκοι, οι οποίοι είναι οι εργαζόμενοι και γενικότερα τα μεσαία στρώματα. Δεν είναι δε καθόλου απίθανο οι συνέπειες να είναι πολύ χειρότερες από εκείνες της προηγούμενης κρίσης.Ουδείς μπορεί να προβλέψει αν η νέα νομισματική πολιτική παρά το δεδομένο υψηλό κόστος θα επιτύχει να σταματήσει τον πληθωρισμό.

Είναι σαφές, όμως, ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων λείπουν από την εξίσωση της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής την οποία υποτίθεται ότι επιλύουν κάποιοι «σοφοί» τεχνοκράτες που διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία - και με πολλά λάθη στο παθητικό τους.Οι απλοί άνθρωποι καλούνται να υποστούν τις συνέπειες των επιλογών αυτών αδιαμαρτύρητα, χωρίς αντιδράσεις και διαδηλώσεις, αλλά και να θεωρούν εαυτούς ευτυχείς εάν παρότι φτωχότεροι και ίσως πεινασμένοι... καταφέρουν τουλάχιστον να βρεθούν έξω από τα θέατρα των πολεμικών συγκρούσεων που επωάζονται ανά τον πλανήτη.

Κυριακή 26 Ιουνίου 2022

"Στην Ευρώπη οι άνθρωποι ΘΕΛΟΥΝ να δουλέψουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα" ή μήπως όχι;

 Αν διαβάσει κανείς τα (μεταφρασμένα) ρεπόρταζ των ελληνικών, ειδησεογραφικών ιστοσελίδων θα νομίζει κανείς ότι σε όλη την Ευρώπη οι συνταξιούχοι έχουν πέσει και παρακαλούν να επιστρέψουν στη δουλειά ή ότι (από επιλογή) καθυστερούν τη συνταξιοδότηση τους. 

Ένα τέτοιο που δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα "Τα Νέα" και στη συνέχεια στο in.gr αναφέρει χαρακτηριστικά: "Οταν χτύπησε η πανδημία, οι τάσεις στην εργασία άλλαξαν και σημειώθηκε έξοδος παλαιότερων επαγγελματιών από το εργατικό δυναμικό...Τώρα, ωστόσο, καθώς ο πληθωρισμός εκτινάσσεται, ο αριθμός των ατόμων που προσπαθούν να επιστρέψουν από τη σύνταξη στην αγορά εργασίας αυξάνεται, διαπιστώνει το BBC. Σε πολλές χώρες παρατηρείται μια απότομη αύξηση ατόμων άνω των 60 ετών που αναζητούν «επειγόντως εργασία», ενώ μια άλλη έρευνα σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες διαπίστωσε ότι τα 2/3 όσων συνταξιοδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας αναμένουν να συνεχίσουν να εργάζονται με κάποια μορφή."

Και λίγο παρακάτω συνεχίζει: "Η Καμίλα Κάβεντις στο βιβλίο της «Κερδίζοντας στην παράταση», μιλά για τη νέα μέση ηλικία, τους «νεομεσήλικοι» μεταξύ 50 και 70 ετών που επιζητούν μια πιο ουσιαστική εμπλοκή στην κοινωνία. Αλλωστε είναι η ομάδα του πληθυσμού που αυξάνεται ταχύτερα από όλες τις άλλες, στις ευρωπαϊκές χώρες".

Κάτι τέτοιο όμως δεν υποστηρίζεται από τις στατιστικές, αλλά και ούτε από την εργασιακή πραγματικότητα, όπου η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Η πανδημία δημιούργησε όντως ένα μαζικό κύμα εξόδου από τον εργασιακό τομέα, και ιδιαίτερα από τους τομείς που χρειάζεται η φυσική επαφή, και που για χρόνια υπήρχε υποστελέχωση, περιορισμός επενδύσεων ή σχετικά χαμηλές απολαβές και περιορισμένη "επαγγελματική ικανοποίηση". Ο λόγος είναι απλός: Γιατί να συνεχίσει κάποιος να δουλεύει σε μια εργασία που δουλεύει χωρίς να υπάρχει ανταποδοτικότητα από πλευράς χρημάτων, ευχαρίστησης ενώ ταυτόχρονα υπάρχει ο κίνδυνος να αρρωστήσει σοβαρά ενώ μπορεί να πάρει τη σύνταξή του και να κάνει άλλα πράγματα; Παράλληλα ο χρόνος που περάσαμε όλοι μας στα σπίτια μας, έκαναν πολλούς από εμάς να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας, και να "αλλάξουμε ζωή". Περισσότερος ποιοτικός χρόνος με αγαπημένους, αναζήτηση καινούργιων δραστηριοτήτων, συνεπικουρούμενα από τη διαπίστωση ότι ο χρόνος μας λιγοστεύει κάθε μέρα που περνάει, βοήθησαν στο να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή πλεύσης. 

Αυτό βέβαια δεν αφορά εκείνους που βρίσκονται σε μία ηλικία μέχρι τα 55-60 - αλλά τους μεγαλύτερους. Δηλαδή τις ηλικίες που και πιο ευάλωτες είναι αλλά και που για τις οποίες υπάρχει ο κίνδυνος "εγκλωβισμού" στην εργασία για μεγαλύτερα διαστήματα, αφού παρά το "χαμήλωμα" του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής στον πλανήτη λόγω του κορωναϊού, οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να επιζητούν αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Επομένως η προοπτική του να υποχρεωθεί κανείς να δουλέψει μέχρι τα 70 του, (ενώ το προσδόκιμο είναι τα 83-84 χρόνια), ενώ μπορεί να χαρεί 4-5 επιπλέον χρόνια (ίσως και πιο ποιοτικά), ελεύθερα από εργασιακές υποχρεώσεις, είναι μάλλον δυσμενέστερη, εξ' ου και το κύμα αποχωρήσεων και αιτήσεων συνταξιοδότησης.

Βέβαια αυτό δεν αρέσει στους κρατούντες. Γι' αυτό και υπάρχει και μια τάση "δημιουργίας κλίματος" ώστε ν' αντιστραφεί το κύμα αποχωρήσεων, και στην προσπάθεια ενίσχυσής της, χρησιμοποιούνται και επιστημονικές ανακρίβειες. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο άρθρο του in.gr: "«Οταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν το σχολείο, δεν έχουν μπροστά τους καριέρα 25 ή 30 ετών, αλλά 50 ετών», λέει στη «Wall Street Journal» η οικονομολόγος Ολίβια Μίτσελ, καθηγήτρια στο Wharton School of Business του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια. Θυμίζει ότι οι ειδικοί θεωρούν πως οι άνθρωποι οι οποίοι εισέρχονται τώρα στο εργατικό δυναμικό θα μπορούσαν να ζήσουν 125 χρόνια. «Μερικοί δημογράφοι υποστηρίζουν ότι το μωρό που θα ζήσει μέχρι 200 χρόνια έχει ήδη γεννηθεί», παρατηρεί."  Ποιοι είναι οι "ειδικοί" που θεωρούν ότι ένας 20χρονος του σήμερα θα ζήσει 125 χρόνια και που λένε ότι έχει γεννηθεί το μωρό που θα ζήσει "200 χρόνια" δεν ξεκαθαρίζεται απ' αυτό το άρθρο (μιας και η κυρία Μίτσελ είναι οικονομολόγος και όχι γενετίστρια ή επιδημιολόγος), ούτε επίσης που βασίζονται αυτοί οι "ειδικοί" που κάνουν τέτοιες προβλέψεις.

Τα πράγματα βέβαια είναι απλά: όταν έγινε ορατό ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, υπήρξε η πίστη και η ελπίδα ότι αυτό θα συνεπαγόταν μεγαλύτερες απολαβές, ασφαλέστερο εργασιακό περιβάλλον και μικρότερο εργασιακό βίο, αφού η τεχνολογία θα επέτρεπε μικρότερη προσπάθεια για λιγότερο κόστος. Δυστυχώς όμως στην πορεία φάνηκε ότι κάτι τέτοιο δεν αρκούσε για όλους εκείνους που κρατούν την οικονομία στα χέρια τους. Έτσι καταλήξαμε σε χαμηλότερα αμοιβόμενες εργασίες, εξαντλητικά ωράρια και μεγαλύτερο εργασιακό βίο.

Παράλληλα η (σχεδόν παγκόσμια) λεηλάτηση των εργασιακών πόρων και των όσων με κόπο μάζευαν οι εργαζόμενοι τα χρόνια του εργασιακού τους βίου (βλέπε λεηλάτηση των αποθεμάτων των ασφαλιστικών ταμείων στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου), σε συνδυασμό με μια υπό-επένδυση στους τομείς της υγείας και των υποδομών, δημιούργησαν μια ανάγκη (και όχι επιθυμία) παραμονής στην εργασία. Γιατί προφανώς άλλο να θέλει κανείς να δουλέψει - έστω και λίγες ώρες την εβδομάδα - και άλλο να είναι υποχρεωμένος να δουλέψει γιατί αν δεν το κάνει, θα ζει με ψίχουλα, παρά το ότι πλήρωνε ασφαλιστικές εισφορές για 35 και 40 χρόνια.

Πρέπει όμως ο κόσμος να πειστεί ότι το να δουλεύει μέχρι να πεθάνει είναι το καλύτερο. Και για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει τόσο το "τυρί", όσο και το "μαστίγιο". Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχουν αντιδράσεις, στην πρώτη όχι. Οπότε και τα άρθρα σαν το προαναφερόμενο έχουν ρόλο και θέση, έστω και αν η αλήθεια είναι απλή: Στο παρόν οικονομικό σύστημα, δε συμφέρει να υπάρχουν πολλοί συνταξιούχοι. Όσο δουλεύει κανείς είναι χρήσιμος, μετά γίνεται βάρος...

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

Πως μια αύξηση στις τιμές των πάρκινγκ ξεσήκωσε επανάσταση στο αεροδρόμιο των Χανίων

Ό,τι και να γίνεται στη ζωή, όσο δίκιο ή άδικο και να έχει κανείς, αν έχει απέναντί του μια μεγάλη εταιρεία ή οργανισμό (αυτό που λέμε "μεγάλα συμφέροντα"), στο τέλος "το χρήμα θα μιλήσει" - στις 99 από τις 100 περιπτώσεις. Αν θυμηθούμε την περίπτωση του Ελληνικού (όπου δημιουργείται το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης αλλά θα είναι για λίγους), το μεταλλείο χρυσού στις Σκουριές (όπου η El Dorado έκανε όργια, έφτασε να έχει απέναντί της ως και τις μονές του Αγίου Όρους, αλλά παρόλα αυτά επικράτησε), τα σκουπίδια της Κερατέας, την τσιμεντοποίηση του αιγιαλού κ.ο.κ. Δεκάδες οι περιπτώσεις όπου στο βωμό μιας δήθεν "ανάπτυξης" θυσιάσαμε περιβάλλον, ποιότητα ζωής, προσβασιμότητα σε αγαθά που θα έπρεπε να είναι δωρεάν (ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα έχει κανείς ή το ποιο κόμμα ψηφίζει).

Η περίπτωση των περιφερειακών αεροδρομίων που ιδιωτικοποίηθηκαν είναι μια ακόμα τέτοια περίπτωση. Οι εταιρείες πίσω από τα σχήματα που τα διεκδίκησαν ήταν μικρομεσαίου μεγέθους, ενώ η Fraport που τελικά τα "απέκτησε", χρηματοδοτήθηκε από τις ελληνικές κρατικές (πλέον) τράπεζες για να το κάνει. Μοναδική επιτυχία δηλαδή των μνημονιακών κυβερνήσεων, να πληρώσει ο ελληνικός λαός για να "ξεφορτωθεί" κάτι δικό του. Οι τοπικές κοινωνίες αντέδρασαν, ξεσηκώθηκαν, αλλά στο τέλος αυτό που έμεινε, ήταν αυτό ακριβώς που έμεινε και μετά τον ξεσηκωμό στις Σκουριές και την Κερατέα. Δεκάδες πληρωμένα δημοσιεύματα, χρηματοδοτούμενα έμμεσα και άμεσα από τον αντίστοιχο λογαριασμό επικοινωνίας της Fraport. Σε περίπτωση των αεροδρομίων μιλούν για τη "σπουδαία αναβάθμιση των αεροδρομίων" (που στις περισσότερες των περιπτώσεων έγιναν με ευρωπαϊκά κονδύλια), για την "εύρυθμη λειτουργίας τους" (που δεν διαφέρει σε τίποτα με την προηγούμενη κατάσταση - σε ορισμένες δε περιπτώσεις δεν έχει γίνει ούτε καν αναβάθμιση της ιστοσελίδας τους) και το "εύρος των υπηρεσιών τους" (που συνοψίζεται στο "ένα σάντουϊτς γαλοπούλα τυρί - 6 ευρώ"). 

Δεν μιλάει κανείς όμως...Γιατί; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ που ξεσηκώθηκε έβαλε και αυτός την υπογραφή του, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ήταν πίσω από την αρχική συμφωνία και το διαγωνισμό και γιατί τα μεγάλα ΜΜΕ παίρνουν διαφημίσεις.

Δεν μίλησαν ούτε και όταν καταλήξαμε ακόμα και στα μεγάλα περιφερειακά αεροδρόμια να υπάρχει τον χειμώνα απευθείας σύνδεση μόνο με την Αθήνα (μέσω Ολυμπιακής/Aegean) σε υπερβολικά υψηλές τιμές. Δεν μίλησαν ούτε και όταν οι διοικήσεις των (ιδιωτικών πλέον) αεροδρομίων έμειναν πίσω στο πρόγραμμα επενδύσεων ή απαίτησαν μη πληρωμή των δημοτικών τελών λόγω πανδημίας (ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος τα πλήρωνε κανονικά). Δεν μίλησαν ούτε και για το πόσο λίγα έκαναν οι διοικήσεις των αεροδρομίων αυτών για τακτικά δρομολόγια ΜΜΜ, ενώ παράλληλα οι αυξήσεις στα κόμιστρα των ταξί λόγω της αύξησης της τιμής της βενζίνης, κάνουν τις μετακινήσεις από και προς τα αεροδρόμια πολύ ακριβές. Και εκείνοι που παρέμειναν πιο βουβοί και από τα ψάρια, ήταν δυστυχώς οι εργαζόμενοι σ' αυτά τα αεροδρόμια - για το "φόβο των Ιουδαίων" προφανώς...

Όλα αυτά μέχρι τώρα. Γιατί πρόσφατα σε κάποιες περιοχές τα πράγματα άλλαξαν - όπως π.χ. στα Χανιά. Αιτία; Η αύξηση της τιμής του parking των εργαζομένων. Βλέπετε η Fraport παρότι διαχειρίζεται θέσεις στάθμευσης δεν τις προσφέρει δωρεάν στους εργαζομένους στους χώρους του αεροδρομίου αλλά τις χρεώνει. Και ενώ μέχρι τώρα η χρέωση ήταν συμβολική (της τάξεως των 20 ευρώ το μήνα), από την επόμενη χρονιά θα γίνει κανονική (50 ευρώ το μήνα). Έτσι ξεσηκώθηκαν, με ανακοινώσεις και διαμαρτυρίες - και με το δίκιο τους... Με την ευκαιρία αναφέρουν και τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας και το γεγονός ότι δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες - κάτι που βέβαια είναι γνωστό σε όλους, αλλά για το οποίο επίσης κανείς δεν κάνει τίποτα, αλλά που ολοκληρώνει αυτό που λέμε "και κερατάς και δαρμένος"...Τους ευχόμαστε καλή τύχη στον αγώνα τους, και ελπίζουμε την επόμενη φορά, να αντιδράσουν νωρίτερα και για περισσότερα θέματα...

Κυριακή 5 Ιουνίου 2022

Ε, όχι και δημοσιογράφος ο Γιώργος Τράγκας...

Ο Γιώργος Τράγκας αποτέλεσε για πολλά χρόνια κεντρικό πρόσωπο στον χώρο της ενημέρωσης της λαϊκής δεξιάς. Τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά του show είχαν αξιοσημείωτα μεγάλο κοινό, αν και για αρκετά χρόνια είχε περάσει σε τηλεοπτικά κανάλια "δεύτερης σειράς" από πλευράς θεαματικότητας. Ήταν αγαπητός και λαοφιλής, και μετά τη δημιουργία των "Ελεύθερων Ανθρώπων" (στο οποίο τον είχε ακολουθήσει και ο Νίκος Νικολόπουλος, πρώην βουλευτής της ΝΔ και των "Ανεξαρτήτων Ελλήνων"), είχε γίνει και πολιτικός αρχηγός. Αυτό που δε γνώριζαν πολλοί όμως, ήταν η τεράστια περιουσία του, το μέγεθος της οποίας αποκαλύφθηκε μετά το θάνατό του. Ο ξαφνικός χαμός του λόγω COVID-19, έφερε τις προϋπάρχουσες οικογενειακές του διαμάχες (που εντάθηκαν μετά θάνατον του Γιώργου Τράγκα ως αποτέλεσμα της διαμάχης για τον έλεγχο της περιουσίας του), στο φως της δημοσιότητάς, και τελικά οδήγησαν και στην εμπλοκή των φορολογικών αρχών, που θα προσπαθήσουν να ξεμπλέξουν το κουβάρι για το πως απέκτησε ο εκλειπών τα ποσά και τ' ακίνητα που παρουσιάζονται στη διαθήκη του. Ο Γιώργος Καρελιάς ασχολείται με το φαινόμενο "Τράγκα" στο παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο: 


"Η προ μηνών αποκάλυψη του μεγέθους της περιουσίας που άφησε ο Γιώργος Τράγκας και η σημερινή δέσμευσή της από την Αρχή για την καταπολέμηση του βρώμικου χρήματος έφεραν στο προσκήνιο ένα καθοριστικό ερώτημα: Τι ήταν ο μακαρίτης;Ο ίδιος δήλωνε «50 χρόνια δημοσιογράφος». Ας το ξεκαθαρίσουμε.

Πρώτον, ο Τράγκας ήταν δημοσιογράφος στα νιάτα του, όταν δούλευε στη «Βραδυνή» του Αθανασιάδη.

Δεύτερον, έκτοτε απομακρύνθηκε από αυτό που σημαίνει η λέξη «δημοσιογράφος». Έγινε ο ίδιος εκδότης, δηλαδή επιχειρηματίας. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό, αλλά στην δική του περίπτωση ήταν. Διότι τα έντυπα που εξέδιδε ποτέ δεν είχαν αξιοσημείωτες κυκλοφοριακές επιδόσεις, αλλά κατάφεραν να τον κάνουν πλούσιο. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται, αν ο ιδιοκτήτης ξέρει να κάνει εκβιασμούς.

Τρίτον, για να το πούμε με ένα παράδειγμα: Στη δεκαετία του 2000 η, περιθωριακή από άποψη κυκλοφορίας, εφημερίδα «Χώρα», την οποία εξέδιδε, έφτασε να παίρνει κρατική διαφήμιση εκατομμυρίων, σχεδόν ίση με αυτήν που έπαιρναν οι πρώτες σε κυκλοφορία εφημερίδες «Βήμα» και «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Οι αρμόδιοι υπουργοί της εποχής, της κυβέρνησης Καραμανλή, που του τα έδωσαν, ασφαλώς θα θυμούνται ακόμη τα εκβιαστικά πρωτοσέλιδα με τα οποία τους «πυροβολούσε».

Τέταρτον, ο Τράγκας ήταν στυγνός ως εργοδότης. Όχι μόνο χρωστούσε σε εργαζομένους του, αλλά ήταν στις πρώτες θέσεις των οφειλετών προς τα ασφαλιστικά ταμεία.Πέμπτον, όμως όλα αυτά δε μπορούν να δικαιολογήσουν την έκταση της περιουσίας (υπολογίζεται στα 100 εκατομμύρια), που αποκαλύπτεται σήμερα. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν η αρμόδια Αρχή μπορούσε να βρει τη διαδρομή του «βρώμικου χρήματος». Για να δούμε ποιοι-και γιατί- ήταν οι «χορηγοί» του μακαρίτη. Ποιες «υπηρεσίες» τούς είχε προσφέρει και με ποια ανταλλάγματα. Το όνομά του είχε βρεθεί και στη «λίστα Λαγκάρντ», είχε και οφ σορ εταιρεία στον Παναμά.

εν είναι του παρόντος το ιδεολογικο-πολιτικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο χτίστηκε αυτή η οικονομική εκτίναξη του Τράγκα. Μόνο μια επισήμανση . Στην αρχή της οικονομικής κρίσης, ο Τράγκας ήταν ο επιφανέστερος των «δραχμιστών». Αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, όσοι είχαν λεφτά στο εξωτερικό θα μπορούσαν να κάνουν χρυσές αγορές στην πτωχευμένη χώρα. Λέτε ο Τράγκας να μην είχε τέτοιους στόχους;Επειδή, λοιπόν, οι αδαείς πολίτες, που ακούνε και διαβάζουν για τη δέσμευση της περιουσίας του Τράγκα, μπορεί να σκέφτονται «έτσι τα παίρνουν οι δημοσιογράφοι», ας προσγειωθούμε.Δημοσιογράφοι (χωρίς εισαγωγικά) με περιουσία εκατομμυρίων δεν υπάρχουν.

Ο Τράγκας δεν ήταν δημοσιογράφος, αλλά ένας αξιοθαύμαστος έμπορος της ενημέρωσης. Εμπορευόταν τα πάντα. Την τελευταία δεκαετία εμπορεύθηκε τον αντιμνημονιακό αγώνα και τη δραχμή και εσχάτως το αντιεμβολιαστικό κίνημα.«Δημοσιογράφοι» (με εισαγωγικά), σαν τον Τράγκα, υπάρχουν. Αλλά τη δική του πορεία πλουτισμού δεν είχε και δεν έχει κανένας. Ήταν μοναδικός.Στο πρόσωπο του Τράγκα βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της η γνωστή κινηματογραφική ατάκα «ήταν πολλά τα λεφτά…».Μένει ένα ερώτημα να απαντηθεί. Αφού τα λεφτά αυτά ήταν «βρώμικα», πώς κατάφερνε να τα βγάλει στο εξωτερικό και να τα πολλαπλασιάζει; Δυστυχώς, καμιά Αρχή δεν θα δώσει ποτέ καμιά απάντηση…"

Δευτέρα 16 Μαΐου 2022

Ο Ιάσονας που ψάχνει τα 100 χιλιάρικα για την θεραπεία του και τα 150 εκατομμύρια που πωλείται ένα σπίτι στο Καβούρι

Μερικές φορές το μάτι μας πέφτει σε ειδήσεις και αναρτήσεις, που αξίζουν της προσοχής μας...

Έτσι διαβάζουμε στο ow.gr:

"Ο Ιάσων είναι ένα γενναίο παιδί. Είναι χαρούμενος, κοινωνικός, έχει φοβερή αίσθηση του χιούμορ και είναι πολύ πολύ δυνατός. Εδώ και 13 χρόνια έχει μάθει να ονειρεύεται, αλλά και να κάνει όλα τα πράγματα «αλλιώς». Το πρωί παρακολουθεί ειδικό δημοτικό σχολείο για παιδιά με εγκεφαλική παράλυση και τα απογεύματα κάνει φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία και λογοθεραπεία.Ο Ιάσονας έχει σπαστική τετραπληγία, εξαιτίας της εγκεφαλικής παράλυσης που προέκυψε ως επιπλοκή από την πρόωρη γέννησή του στις 28 εβδομάδες κύησης. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο. Σημαίνει επίσης ότι πονάει σε συγκεκριμένες αρθρώσεις, δεν έχει καλή ισορροπία ακόμη και στην καθιστή θέση και έχει υποβληθεί σε ουκ ολίγες επεμβάσεις χωρίς θεαματικά αποτελέσματα.

Ο τρόπος για να βελτιωθεί η αυτονόμηση του Ιάσονα, το ίδιο και η ποιότητα της ζωής του έχει βρεθεί. Πρόκειται για την πρωτοποριακή, επεμβατική μέθοδο της επιλεκτικής ραχιαίας ριζοτομής (Selected Dorsal Rizotomy) που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, εξελίχθηκε και πραγματοποιείται στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο St Louis στο Μιζούρι των ΗΠΑ. Είναι μια επέμβαση στον σπονδυλικό σωλήνα που θα αλλάξει οριστικά τη ζωή του.Με τη συγκεκριμένη επέμβαση ο Ιάσων θα απαλλαγεί από την έντονη σπαστικότητα των κάτω άκρων, πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι θα βελτιωθεί η καθιστή και η όρθια (υπό στήριξη) θέση, θα απαλλαγεί από τους έντονους πόνους, θα κινείται πιο εύκολα με το καροτσάκι και θα μπορέσει να περπατήσει με τον ειδικό περιπατήρα.Η διαμονή στην Αμερική θα είναι για 30 ημέρες. Το κόστος του συνολικού εγχειρήματος πλησιάζει το ποσό των 100.000 €. Οι γονείς του Ιάσονα, ο Κώστας και η Φλώρα, χρειάζονται τη βοήθειά μας για να υποστηρίξουν το παιδί τους στον αγώνα του να ζήσει μερικώς αυτόνομο."

Την ίδια στιγμή διαβάζουμε στο newsauto.gr:

"Η Κυρία το πουλάει το σπίτι στο Καβούρι – Αλλά ζητάει 150.000.000 ευρώ...H εφοπλιστική παρέα που συνέτρωγε πριν από λίγες ημέρες σε κατοικία της Εκάλης συζητούσε για πολλά θέματα και όταν ένα μέλος της «γύρισε» την κουβέντα στο real estate, δεν άργησε να βγει η είδηση. «Η Κατερίνα Παναγοπούλου πουλάει το σπίτι στο Καβούρι» είπε και αυτό ήταν αρκετό για να ξεκινήσει μια συζήτηση για την μυθική αυτή κατοικία και το μυθικό τίμημα που ζητάει για να την αποχωριστεί η χήρα του Περικλή Παναγόπουλου.Μια γυναίκα που πορεύεται τα τελευταία χρόνια μόνη της ουσιαστικά στην ζωή, μετά τον θάνατο του ανθρώπου με τον οποίο έδεσε άρρηκτα την ζωή της. Η απόφασή της να πουλήσει την μυθική κατοικία στο Καβούρι, μια ανάσα κυριολεκτικά από την θάλασσα συζητείται πολύ, όχι για την αδιαμφισβήτητη αξία του αλλά για το τίμημα που απαιτεί η κυρία Παναγοπούλου.Ένα τίμημα που φτάνει τα 150.000.000 ευρώ για μια κατοικία που πριν από τέσσερα χρόνια νομιμοποιήθηκε με μια ρύθμιση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, η οποία επανακαθόρισε την οριογραμμή του αιγιαλού μπροστά από το σπίτι της. Η ίδια όταν δημοσιοποιήθηκε το ρεπορτάζ τον Ιούνιο του 2019 είχε δηλώσει άγνοια για την ρύθμιση επισημαίνοντας ότι το θέμα της κατοικίας το είχε ρυθμίσει ο εκλιπών πλέον σύζυγός της.

Η νέα ζωή και οι προτεραιότητες

Μια μέρα πριν από την ονομαστική της εορτή Κατερίνα η Παναγοπούλου δείπνησε μαζί με φίλες της στο εστιατόριο Zuka απολαμβάνοντας γεύσεις από την Ασία. Μετά την απώλεια του άνδρα που σημάδεψε την ζωή της, εξακολουθεί να ασχολείται πολύ ενεργά με το σωματείο «Καλλιπάτειρα» του οποίου είναι πρόεδρος. Αθόρυβα έχει βοηθήσει πολύ κόσμο που βρέθηκε σε δεινή οικονομική κατάσταση χωρίς ποτέ να το φωνάξει κυρίως επειδή είναι μαθημένη στο να δίνει χωρίς να επιθυμεί καμία δημοσιοποίηση. Εξακολουθεί να είναι Εθνική Πρέσβυς της Ελλάδος, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, για τον Αθλητισμό, την Ανοχή και το Ευ Αγωνίζεσθαι (Fair Play), διαπιστευμένη από το υπουργείο Πολιτισμού το 1998. ενώ εκτελεί τα καθήκοντά της, αποκλειστικά, σε εθελοντική βάση."

Την κυρία Παναγοπούλου δεν τη γνωρίζουμε και προφανώς δεν είναι σωστό να κρίνουμε αρνητικά το ποσό το οποίο ζητάει για το σπίτι της. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά της, και της ευχόμαστε να πετύχει την καλύτερη δυνατή τιμή, δεδομένου ότι από την αγοραπωλησία θα ωφεληθεί (φανταζόμαστε) και το ελληνικό Δημόσιο, μέσω της φορολόγησης που θα επιβληθεί από αυτήν. Φανταζόμαστε ότι όλα θα γίνουν νόμιμα και σωστά, με το κανονικό αντίτιμο να γράφεται στο συμβόλαιο κ.ο.κ. Αλίμονο μην έκανε τέτοια απατεωνία κάποιος εξ αυτών των κύκλων για να γλυτώσει μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Παράλληλα η κυρία Παναγοπούλου είναι γνωστή για τη φιλανθρωπική της δράση: δε θέλει να το διαφημίζει (το λέει και το ρεπορτάζ εξάλλου), αλλά τι να γίνει που όταν γίνονται τέτοιες δράσεις στην οποία είναι υπεύθυνη τυχαίνει συχνά να υπάρχει και ένας δημοσιογράφος και ένας φωτογράφος κοντά; Να τους μαλώσουμε; Όχι βέβαια. Καλά κάνει και μπράβο της. 

Ο λόγος που κάνουμε την αντιπαραβολή είναι διπλός και πηγάζει από την ενημερωτική μας διάθεση: 

α) μήπως είναι μια ευκαιρία τώρα που θα ψάχνει η κυρία Παναγοπούλου να βρει το επόμενο άτομο με ανάγκη για να βοηθήσει να σκεφτεί το νεαρό Ιάσονα;

β) Την ίδια στιγμή, μήπως το κράτος που τόση κατανόηση έδειξε - και σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα - για να επανακαθορίσει την οριογραμμή του αιγιαλού μπροστά στο σπίτι της κυρίας Παναγοπούλου, να δείξει το ίδιο ενδιαφέρον, μπας και και ένα ποσό από τα έξοδα μπορεί να καλυφθεί από τον ΕΦΚΑ; Δεν ξέρουμε αν γίνεται, αλλά μήπως να εξεταστεί ως ενδεχόμενο; Είμαστε σίγουροι ότι θα έχει κατατεθεί σχετικό αίτημα από τους γονείς του Ιάσονα, αλλά είναι πιθανό να έχει έχει παραπέσει κάπου ή να έχει απορριφθεί για τυπικούς λόγους.

Για να δούμε...

(Και επειδή το κράτος και η κυρία Παναγοπούλου μπορεί ν' αργήσουν ν' ασχοληθούν λόγου φόρτου υποχρεώσεων... Ο ερανικός τραπεζικός λογαριασμός που έχει ανοιχτεί στην Alpha Βank για τον Ιάσονα είναι: GR3601401530153002310055151.

 Δικαιούχοι:Ιάσων Δημήτριος Σιαμπάνης του Κωνσταντίνου / Φλώρα Μαρία Ιωάννα του Στεφάνου Κυργιώρη του Γάσπαρη. 

Πρόκειται για ατομικό ερανικό λογαριασμό που έχει αδειοδοτηθεί με όλες τις νόμιμες διαδικασίες και με κρατική απόφαση η οποία έχει αναρτηθεί στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ με ΑΔΑ: 6 ΗΣ 346ΜΤΛΚ- ΒΡΥ)

Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

Καν' το όπως ο Κυριάκος...(ανανεωμένο)

 Η είδηση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Ο γνωστός (για τον ανθελληνισμό του) Ισπανός ευρωβουλευτής, Εστεμπάν Γκονθάλεθ Πονς, αποφάσισε να προσλάβει για βοηθό του, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, γιο του Πρωθυπουργού μας (Κυριάκου Μητσοτάκη για όσους το έχουν ξεχάσει). Και αντί να γεμίσουμε όλοι μας με υπερηφάνεια, βλέποντας το αυτό ως ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ στους Έλληνες (γιατί ως γνωστόν ο εν λόγω βουλευτής μέχρι πριν 4 χρόνια μας χαρακτήριζε "τεμπέληδες" ως λαό), αρχίσαμε τη γνωστή κριτική:

"Το βόλεψε το παιδί του ο Μητσοτάκης", "έκανε "τριγωνική" πρόσληψη ο Πρωθυπουργός", "ποιός ξέρει τι υποσχέθηκε στον ευρωβουλευτή" και άλλα τέτοια σχόλια έχουν γεμίσει τα "καφενεία" της εποχής μας, δηλαδή το Facebook και το Twitter. Αντί να χαρούμε που το παιδί θα πάει κοντά στο γίγαντα της πολιτικής Εστεμπάν, και δε θα μάθει την τέχνη του δουλέματος του λαού κοντά σε κάποιον Έλληνα σκιτζή πολιτικό, κάνουμε σχόλια επιπέδου πεζοδρομίου. Αντί να είμαστε ευχαριστημένοι που δε θα την πατήσουμε, όπως την πάθαμε με τον άλλο γόνο της οικογένειας Μητσοτάκη, τον Κώστα τον Μπακογιάννη, που είναι αυτοδίδακτος και έχουμε τα γνωστά αποτελέσματα, καθόμαστε και φωνάζουμε... Ντροπή σας Έλληνες!

Και ας υποθέσουμε (που αποκλείεται - γιατί ως γνωστόν ο Κυριάκος είναι ενάντια στο νεποτισμό και την ευνοιοκρατία), ότι όντως μεσολάβησε  ο Κυριάκος στους Ισπανούς, για να μην τον κράξουν μέχρι το Άλφα Κενταύρου σε περίπτωση που έβαζε το γιόκα του σε κάποιο πολιτικό γραφείο ή κρατικό οργανισμό εντός της επικράτειας. Δηλαδή τι θέλατε; Να μη φροντίσει ο Πρωθυπουργός το παιδί του; Τι μήνυμα θα περνούσε στην ελληνική κοινωνία; Ότι ο Πρωθυπουργός (και μάλιστα ενός δεξιού κόμματος που κάποτε είχε ως σημαία την αξία της οικογένειας) παράτησε το παιδί του και δεν το υποστήριξε στο "πρώτο του φτερούγισμα" από τη στοργική αγκαλιά της οικογένειάς του; Θέλετε δηλαδή ν' αλλάξουν τα έθιμα και οι παραδόσεις της πατρίδας μας; Δεν είστε Έλληνες εσείς; Ή μήπως πρέπει ν' απαρνηθεί τις ρίζες της η ΝΔ; Ντροπή σας και πάλι...

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά - και θα δώσουμε ένα ποδοσφαιρικό παράδειγμα για να καταλάβουν όλοι: Το παιδί πήγε "δανεικό" στην Ευρωβουλή, να μάθει τα "κόλπα", να γνωρίσει το πως "παίζει" η Κομισιόν και όταν έρθει η ώρα, θα επιστρέψει, "γεμάτο εμπειρίες". 

Στο μεταξύ θα παίρνει και ένα χαρτζιλικάκι (θα ξεκινήσει με 2 χιλιάδες ευρώ, και θα φτάσει μέχρι 7 χιλιάρικα τον μήνα - καθώς θα περνάει ο καιρός θ' ανεβαίνει και ο μισθός, όπως ανεβαίνει και λόγω των τριετιών ο μισθός σ' αυτούς που γκρινιάζουν), χωρίς να τον ταϊζει ο πατέρας του. Θα κάνει και τα ταξίδια του το παλικάρι, να γνωρίσει τον Ευρώπη. 

Γι' αυτό λοιπόν λέμε σε όλους "κάν'το όπως ο Κυριάκος". Εξάλλου είναι δουλειά του Πρωθυπουργού να δίνει το καλό παράδειγμα. Ή κάνουμε λάθος;

Και αφού κάναμε και την πλάκα μας ας γράψουμε και λίγο στα σοβαρά: το χειρότερο στην όλη ιστορία δεν είναι ότι μεσολάβησε ο Πρωθυπουργός για να βολευτεί ο γιός. Το χειρότερο είναι ότι χρησιμοποίησε το ρόλο του ως Πρόεδρος της ΝΔ, για να κάνει το αλισβερίσι...Όπως διαβάζουμε στο ρεπορτάζ του Documento, η πρόσληψη έγινε δίκην δευτερεύοντος ανταλλάγματος για την υποστήριξη που πήρε ο εν λόγω ευρωβουλευτής από τη ΝΔ για να καταλάβει τη θέση του αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Όλα αυτά μάλιστα σε μια περίοδο που υπήρχε υπόσχεση του Πρωθυπουργού για να υποστηριχθεί για τη θέση αυτή ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Δεδομένης μάλιστα της κυκλικότητας που υπάρχουν στα Ευρωπαϊκά κόμματα, υπήρχαν βάσιμες ελπίδες ότι η προσπάθεια θα ήταν επιτυχής. Δυστυχώς όμως για τον κύριο Βαρβιτσιώτη, ο κύριος Μητσοτάκης χάρισε τη θέση αυτή στον Ισπανό ευρωβουλευτή παίρνοντας ως αντάλλαγμα το βόλεμα του υιού του, και μια θέση γραμματέα στο ΕΛΚ για το στενό του συνεργάτη Θανάση Μπακόλα.  Για να μη λέμε δηλαδή ότι βολεύει μόνο την οικογένεια - το κάνει και για τους συνεργάτες του. Και αυτοί οικογένεια είναι!

Πέμπτη 14 Απριλίου 2022

Η εισβολή στην Ουκρανία, η ρήτρα αναπροσαρμογής και οι αυξήσεις στην ενέργεια (και όχι μόνο)

Η εισβολή στην Ουκρανία έδωσε μια πολύ καλή δικαιολογία για πολλά - ένα από αυτά ήταν και οι τεράστιες αυξήσεις στην ενέργεια. Πίσω από τη ρωσική εισβολή κρύφτηκαν κυβερνήσεις, εταιρείες ενέργειας, παράγοντες της "αγοράς" - όλοι για να δικαιολογήσουν κάτι που ξεκίνησε πολλούς μήνες πριν αυτή συμβεί, και που σε άλλες χώρες της Ευρώπης είχε αρχίσει να διαφαίνεται από το περασμένο φθινόπωρο...

Η ρωσική εισβολή και οι απειλές για διακοπή της ροής του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, βέβαια "ήρθαν κουτί" ώστε οι Ευρωπαίοι καταναλωτές να αποδεχτούν, ως ένα βαθμό, τις υπέρογκες αυξήσεις. Αλλά όμως σε όλα τα πράγματα υπάρχει και ένα όριο.

Βλέπετε η φαεινή ιδέα για εισαγωγή της "ρήτρας αναπροσαρμογής" (μια "φαεινή" ελληνική πατέντα που όποιος τη σκέφτηκε του αξίζει βραβείο Νόμπελ βλακείας) στην χώρα μας, έκαναν την "χώνεψη" της, δύσκολη. Το πόσο αδιανόητη είναι ως αντίληψη η "ρήτρα" αυτή φαίνεται από ένα απλό παράδειγμα για το αν αυτή εφαρμοζόταν γενικευμένα: Αν πηγαίναμε δηλαδή σε ένα σούπερμαρκετ και η τιμή στο ράφι στο μπουκάλι το γάλα ήταν 1 ευρώ και στο ταμείο αυτή ανέβαινε στα 2, αν παραγγέλναμε μια μερίδα καλαμαράκια στο εστιατόριο και τιμή στον κατάλογο ήταν 9 ευρώ αλλά όταν ερχόταν η ώρα του λογαριασμού ήταν 18 ευρώ ή αν μια επίσκεψη στο γιατρό ενώ στην αρχή της κόστιζε 50 ευρώ, αλλά την ώρα της πληρωμής γινόταν 90 ευρώ. Ή ακόμα χειρότερα, αν όπως τώρα που ακούγονται φήμες για "αναδρομική χρέωση" (την οποία απ' ότι φαίνεται επιτρέπει ο νόμος!!!), μας έστελναν τα εστιατόρια απαιτήσεις πληρωμών για επιπλέον χρεώσεις 5-6 μήνες μετά.

Έτσι και ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη, υπάρχει μια σχετική ανοχή, εδώ τα πράγματα έχουν αρχίσει να βγαίνουν ελέγχου. Γιατί και στην κοροϊδία υπάρχει όριο. Έτσι ξεκινούν (αργοπορημένα) μαζικές αγωγές για την αντισυνταγματικότητα της ρήτρας αναπροσαρμογής, ενώ φτάσαμε στο σημείο ακόμα και η Ελένη Μενεγάκη να επιτίθεται από τηλεοράσεως για τα εξωπραγματικά ποσά που ζητούν, ξεδιάντροπα.

Βέβαια και η ανοχή στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι απεριόριστη. Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Γαλλία δείχνει ότι ακόμα και σε μια χώρα που δεν έχει περάσει μνημόνια και οικονομική κρίση αντίστοιχη της ελληνικής, η ενεργειακή κρίση "χτυπάει" την πόρτα της ευρωπαϊκής μεσαίας τάξης, και αφήνει έντονα τα σημάδια της.

Στα δικά μας όμως η κυβέρνηση δε δείχνει να έχει την απαραίτητη επαφή με την πραγματικότητα. Οι εμφανίσεις του Πρωθυπουργού σε κομματικά ακροατήρια δείχνουν συμπεριφορά ανθρώπων που κάνουν like στον εαυτό τους στο FB, με τον Πρωθυπουργό να είναι βέβαιος ότι η κυβέρνησή του διαχειρίστηκε όλες τις κρίσεις (απόπειρα εισβολής στον Εβρο, μεγάλες εντάσεις με την Τουρκία, υγειονομική περιπέτεια του κορονοϊού και παγκόσμια οικονομική κρίση, με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία) «με ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα».  Και καλά ας υποθέσουμε ότι κανείς δεν του έχει πει  του Πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα είναι πλέον από τις χειρότερες χώρες στο δείκτη «θάνατοι ανά εκατομμύριο κατοίκους». 

Αλλά το δεύτερο δεν υπάρχει περίπτωση να μην το έχει πάρει χαμπάρι. Νοικοκυριά και επιχειρήσεις υποφέρουν από τους δυσθεώρητους λογαριασμούς, αλλά και πολλών ειδών καθημερινής χρήσης. Και, δεύτερον, διότι η κρίση συνεχίζεται και όλες οι προβλέψεις λένε ότι θα επιδεινωθεί η κατάσταση. Πού βρίσκεται, λοιπόν, η κυβερνητική επιτυχία; Δυστυχώς όμως δεν έμεινε εκεί. Θέλησε να εκμεταλλευθεί το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών, ισχυριζόμενος ότι η μάχη μεταξύ Μακρόν και Λεπέν είναι μια μάχη «μεταξύ προόδου και συντήρησης». Και έτσι το προχωράει παραπέρα, λέγοντας πως «αυτά που κάνουμε στο gov.gr είναι σωστά και προοδευτικά» καταλήγοντας ότι «έτσι διαμορφώνονται τα πολιτικά διλήμματα και στην Ελλάδα».

Είναι δηλαδή σα να λέει σε όλους ότι η λύση θα δοθεί από το site του κράτους, και όχι αποσύροντας άμεσα την απαράδεκτη ρήτρα αναπροσαρμογής και κάνοντας ελέγχους στην αγορά ώστε να βρεθεί πού υπάρχει αισχροκέρδεια και το γιατί οι τιμές ανεβαίνουν στα τιμολόγια και στα πρατήρια λες και το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο αγοράζεται το πρωί από την Μόσχα και το βράδυ παράγεται με αυτό ρεύμα στην Ελλάδα.

Τότε ίσως καταλάβει ότι η "πρόοδος" δεν πληρώνει λογαριασμούς...