Καταψήφιση της συμφωνίας για το Brexit στην Μ. Βρετανία - και τώρα τι;

Η αλήθεια είναι ότι η καταψήφιση της συμφωνίας για το Brexit στο Βρετανικό Κοινοβούλιο (την οποία συμφωνία διαπραγματεύτηκε και κατέθεσε η Βρετανίδα Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι), αποδεικνύει δύο πράγματα: α) υπάρχουν ακόμα κοινοβούλια στα οποία οι βουλευτές δεν πιστεύουν σε μονόδρομους και β) ακόμα και στις καλύτερες κοινοβουλευτικές οικογένειες υπάρχουν περίοδοι που η κρίση μπορεί γιγαντωθεί σε σημείο που να μην είναι πλέον διαχειρίσιμη.

Πριν από ένα χρόνο κανένας δε θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα "ασυνάρτητο" Brexit θα μπορούσε να είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο. Στην πολιτική όμως - όπως είχε πει ο παλιός Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον - "μια εβδομάδα είναι μεγάλο διάστημα", πόσο μάλλον ο ένας χρόνος. Ένας χρόνος ο οποίος ξοδεύτηκε και από τις δύο πλευρές κολλημένες, κάνοντας "πείσματα": από την μία η Βρετανία να πιστεύει ότι θα μπορέσει να τα οφέλη ενός κράτους-μέλους της Ε.Ε. επειδή είναι "η Μεγάλη Βρετανία" και από την άλλη οι σφουγκοκωλάριοι της Ε.Ε. να προσπαθούν να τιμωρήσουν με κάθε τρόπο τους Βρετανούς επειδή τόλμησαν να ψηφίσουν "αποχώρηση" από το μεγαλύτερο "Hotel California" του πλανήτη (κατά το τραγούδι των Eagles) - την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν κάποιοι στιγμή συνειδητοποίησαν και οι δύο πλευρές ότι στην πραγματικότητα η ασυνάρτητη έξοδος δεν θα οφελούσε κανένα, άρχισαν να διαπραγματεύονται σοβαρά, καταλήγοντας όμως σε κάτι που κανείς σώφρων βουλευτής του Η. Βασιλείου δε θα μπορούσε ν' αποδεχτεί, γιατί άφηνε υπόνοιες εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας του κράτους τους.
Να θυμίσουμε ότι η συμφωνία άφηνε ουσιαστικά την Βόρεια Ιρλανδία εντός Ε.Ε. "επ' άπειρον" σε περίπτωση "μη συμφωνίας" για το εμπορικό μέλλον μεταξύ της Ε.Ε. και την Μ.Βρετανίας καθώς και μεταξύ Έιρε και Β. Ιρλανδίας, κάτι που μακροχρόνια θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα διαφορετικό status quo για το κομμάτι αυτό του Η. Βασιλείου. Σε αντίθεση με τους Έλληνες βουλευτές - που είναι "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο πισινός μας" και δε σκέφτονται το αύριο της χώρας - υπήρξαν πάνω από 118 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που "αρνήθηκαν" να υπερψηφίσουν την κακή συμφωνία (τη μόνη που υπήρχε στο τραπέζι και η οποία κατατέθηκε υπό το βάρος της έλλειψης χρόνου και διάθεσης για διαπραγμάτευση) με αποτέλεσμα να έχουμε τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ήττα στην κοινοβουλευτική ιστορία της Μ. Βρετανίας για κυβερνών κόμμα.

Βέβαια δεν ήταν όλοι οι καταψηφίσαντες "αγνοί πατριώτες". Υπήρξε η αντιπολίτευση των Εργατικών που καταψήφισε ΚΑΙ για να έχει πολιτικό όφελος (πιθανή διεξαγωγή εκλογών η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει σε νίκη του Τ. Κόρμπιν) ενώ είχαμε ορισμένους αιθεροβάμονες "Remainers" (αυτών δηλαδή που ήθελαν να μείνουν στην Ε.Ε.) που πιστεύουν ότι έτσι ΔΕ θα γίνει το Brexit καθόλου ή θα οδηγηθεί η Μ. Βρετανία σε επαναληπτικό δημοψήφισμα (στο οποίο πιστεύουν ότι οι Βρετανοί θ' αλλάξουν γνώμη). Τη δεύτερη εκδοχή προσπαθούν να προωθήσουν και αξιωματούχοι της Ε.Ε. που πολύ θα ήθελαν αλλαγή γνώμης όπως έχει γίνει τόσες φορές στο παρελθόν στις χώρες που αποτελούν τον οργανισμό.
Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η Τερέζα Μέι είναι ακόμα Πρωθυπουργός, το DUP (ο κυβερνητικός εταίρος της) θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή της, ενώ πολύ δύσκολα θα χάσει τόσες ψήφους ώστε η κυβέρνησή της "να πέσει". Σ' αυτήν την περίπτωση θ' αναζητηθεί "επέκταση" της περιόδου διαπραγμάτευσης (το λεγόμενο "Άρθρο 50") και μια - έστω οριακά καλύτερη - συμφωνία εξόδου. Αν έχει απομείνει λίγο μυαλό στους αξιωματούχους της Ε.Ε. αυτή θα δοθεί γιατί είναι προς όφελος της Ε.Ε. να συνεχίζει να συνομιλεί με την Μέι.
Και αυτό γιατί αν η Τερέζα Μέι δεν πάρει ψήφο εμπιστοσύνη, το πιο πιθανό είναι σε πρώτη φάση σχηματιστεί κυβέρνηση - που θα οδηγήσει την χώρα στο Brexit - στην οποία ο επόμενος Πρωθυπουργός θα ξαναείναι Συντηρητικός - και μάλιστα από τους "σκληρούς" του Brexit. Τότε θα προτιμηθεί ανοιχτά ασύντακτη έξοδο από την Ε.Ε., την οποία κανείς δε θέλει, αφού θα υπάρξει πρόβλημα με τους Ευρωπαίους πολίτες που ζουν στην Μ. Βρετανία (και το αντίστροφο), το εμπόριο, τις μεταφορές, τις μετακινήσεις μεταξύ Ευρώπης και Μ. Βρετανίας, ενώ η Ε.Ε. δε θα πάρει δεκαράκι τσακιστό από τα κάποια δις ευρώ που ζητάει από την Μ. Βρετανία.
Και όπως είχε πει και ο Καλογήρου στον Νίκο Κούρκουλο στην ταινία "Λόλα" - "Είναι πολλά τα λεφτά Άρη" και κανείς δεν μπορεί να τ' αγνοήσει...

Εξελίξεις στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων...

Η υπόθεση της διεκδίκησης των Γερμανικών αποζημιώσεων έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον  - ακόμα και τη σημερινή περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται πλήρως παραδομένος και μεταλλαγμένος. Πρώτον γιατί ήταν από τα ζητήματα εκείνα που o ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε κατά κόρον ως ένδειξη εθνο-προδοσίας των πρώτων μετα-μνημονιακών κυβερνήσεων, δεύτερον γιατί ήταν ένα από τα ζητήματα τα οποία τα έθεσε ιδιαίτερα έντονα ως ένδειξη ότι είναι ένα κόμμα "πατριωτικό" και τρίτον γιατί το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν η αιτία να κρατήσει κοντά του στην αρχή προσωπικότητες όπως ο Μανόλης Γλέζος και ο Μίκης Θεοδωράκης. Με σειρά δημοσιευμάτων μάλιστα στον φίλα προσκείμενο τύπο (δείτε για παράδειγμα εδώ το εξαιρετικό άρθρο του Ν. Τζανετάκου από την "Ελευθεροτυπία" για τις μεθόδους διεκδίκησης που θα μπορούσε ν' ακολουθήσει η χώρα μας) κράτησε το θέμα στην επικαιρότητα, σε περιόδους οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα προτιμούσαν να ξεχαστεί...

Όμως τα χρόνια πέρασαν, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, ο Γλέζος και ο Θεοδωράκης απομακρύνθηκαν (μαζί με την Κωνσταντοπούλου, την πρώτη Πρόεδρο της Βουλής επί ΣΥΡΙΖΑ) και η υπόθεση μπήκε στην εφεδρεία...Ο Τσίπρας περιόδευσε πολλές φορές ανά την Ευρώπη αλλά ποτέ το θέμα δεν τέθηκε επισταμένως και δημοσίως...
Παρόλα αυτά, ήταν γραμμένο να έρθει η ώρα ν' ανακινηθεί για μια ακόμα φορά το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί θα ερχόταν η ώρα των εκλογών. Και με τον ΣΥΡΙΖΑ πιεσμένο από την μειοδοτική Συμφωνία των Πρεσπών και τις δυσάρεστες εξελίξεις στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο, υπάρχει η ανάγκη να έρθει στο προσκήνιο ένα ζήτημα που πονάει πραγματικά το λαό, και για το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δώσει "ρέστα" στο παρελθόν.
Έτσι το πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής (που έκανε σχεδόν 4 χρόνια για να ολοκληρώσει το έργο της) έρχεται στη σωστή χρονική στιγμή να δώσει μια "εθνικο-ανυψωτική" ανάσα στην κυβέρνηση. Το πόρισμα αυτό περιγράφει σε 190 σελίδες ο οδικός άξονας των πρωτοβουλιών που θα πρέπει ν' αναληφθούν τόσο σε διπλωματικό, όσο και σε νομικό επίπεδο. Παράλληλα δε περιγράφονται, στοιχειοθετημένα, το σύνολο των ελληνικών απαιτήσεων που ανέρχονται σε 171 δις ευρώ, στα οποία προστίθενται 10 δις ευρώ για το Κατοχικό δάνειο, 34 δις ευρώ για αποθετικές ζημίες και 54 δις ευρώ για μείωση παραγόμενου προϊόντος.
Όμως πλέον δεν υπάρχει Γλέζος, δεν υπάρχει ο καθηγητής Περράκης και όλη εκείνη η έμπειρη ομάδα που κουβάλησε στις πλάτες της το ζήτημα τις εποχές που κανείς στη βασική πολιτική σκηνή δεν ήθελε ν' ασχοληθεί μ' αυτό.
Αλλά προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τους έχει ανάγκη - και ο λόγος είναι απλός: Δεν έχει καμία όρεξη να προχωρήσει ουσιαστικά το θέμα. Αντίθετα έχει κάθε διάθεση να καθυστερήσει περαιτέρω την προώθησή του μέχρι να γίνουν οι εκλογές, να τις χάσει και να μπορέσει ύστερα να κατηγορήσει (με την ησυχία του) την επόμενη κυβέρνηση ότι "πήρε μια ώριμη υπόθεση και την έθεσε ουσιαστικά στο αρχείο".

Αυτό δεν το γράφουμε γιατί είμαστε κακεντρεχείς. Αλλά γιατί μαθαίνουμε (από το ρεπορτάζ της έγκριτης εφημερίδας "Real News") το πως προτίθεται η κυβέρνηση να προχωρήσει την υπόθεση.
Και εξηγούμαστε:
1) Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Γιώργου Λυκουρέντζου, το πρώτο βήμα της κυβέρνησης θα είναι η "επανεκτίμηση του ύψους των απαιτήσεων" αφού σύμφωνα με "υψηλόβαθμους αξιωματούχους" οι απαιτήσεις του πορίσματος δεν είναι "ρεαλιστικές". Δηλαδή με λίγα λόγια, η κυβέρνηση δια μέσου της Βουλής όρισε μια επιτροπή, η οποία αφού στηρίχθηκε σε δουλειά προηγούμενων επιτροπών (αφού το θέμα είναι ανοιχτό εδώ και 70 χρόνια κοντά), έβγαλε ένα πόρισμα το οποίο κατά την κυβέρνηση θέτει "παράλογες απαιτήσεις" οι οποίες πρέπει να επαναπροσδιοριστούν. Το (πρώτο) εύλογο ερώτημα επομένως είναι το εξής: μήπως έτσι η κυβέρνηση αναιρεί το έργο της επιτροπής (στο οποίο θα στηριχθούν οι όποιες διεκδικήσεις υπάρξουν), βάζοντας σε κίνδυνο την όποια νομική διεκδίκηση υπάρξει; Ποιος θα πάρει σοβαρά το πόρισμα μιας επιτροπής της Βουλής, την οποία αμφισβητεί η ίδια η κυβέρνηση της χώρας στην οποία λειτουργεί;
2) Η κυβέρνηση προτίθεται να συστήσει "Επιτροπή Προώθησης της Διεκδίκησης" σε διεθνές επίπεδο.. Αυτή θ' αποτελείται από "βουλευτές, δικαστικούς λειτουργούς, διεθνολόγους, ιστορικούς" και ούτω καθεξής. Να υποθέσουμε ότι θ' αντλήσουμε από την εμπειρία των αντίστοιχων επιτροπών για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα ή της Διαγραφής του Χρέους; Καινούργια έξοδα για να πετύχουμε τι; Υπάρχει περίπτωση καμία (άλλη) χώρα να πάει στην Γερμανία και να την υποχρεώσει να πληρώσει τα χρωστούμενα; Ας είμαστε σοβαροί. Εδώ δεν καταφέραμε να φέρουμε πίσω τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για τα οποία είχαμε τη στήριξη διεθνών οργανισμών όπως αυτή της Unesco καθώς και της κοινής γνώμης της Μεγάλης Βρετανίας.

Η κυβέρνηση όμως δε θα μείνει εκεί. Θα προσπαθήσει "ν' αναγνώσει νομικά" τις αποφάσεις των παρεμφερών υποθέσεων του 2012 του Διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης και του 2014 του Συνταγματικού δικαστηρίου της Ιταλίας και θα προχωρήσει στην εκπόνηση "πορισμάτων", ενώ στη συνέχεια θα διοργανώσει "διεθνή συνέδρια" για το θέμα. Δηλαδή με λίγα λόγια η χώρα μας (και ο ΣΥΡΙΖΑ) 7 χρόνια μετά από την μία απόφαση και 5 από τη δεύτερη δεν έχει βρει ακόμα το χρόνο να κάτσει να "διαβάσει" τις αποφάσεις και να δει πως επηρεάζουν τις όποιες νομικές διεκδικήσεις έχουμε. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Δικαιοσύνης τι κάνουν αλήθεια τόσα χρόνια; Και άντε και βρήκαν χρόνο και τα διάβασαν και εκπόνησαν και τις μελέτες. Ποιος ο λόγος να πληρώσει η Βουλή νέες επιτροπές και τη διοργάνωση συνεδρίων; Πως θα βοηθήσει περισσότερο την επίτευξη του στόχου της χώρας μας; Αν θέλει γνώμες η κυβέρνηση, υπάρχουν έμπειροι νομικοί από το εξωτερικό που θα μπορέσουν να δώσουν σχετικές γνώμες - θα τους πάρει λιγότερο χρόνο, ενώ ίσως κοστίσει και λιγότερο...

Το πράγμα όμως έχει και συνέχεια. Η κυβέρνηση προτίθεται να στείλει κοινοβουλευτικές "αποστολές" στο εξωτερικό, ώστε να προωθηθεί η υπόθεση. Θα στείλουμε δηλαδή τον Κουράκη, τον Βούτση, τον Ταχιάο και την Παπακώστα να περιοδεύσουν τον κόσμο για να μας πει η Μάλτα και η Κύπρος ότι μας υποστηρίζουν; Και αυτό θα βοηθήσει με ποιο ακριβώς τρόπο το δίκαιο αγώνα μας; Αφού νομικά η υποστήριξη δεν έχει κανένα ουσιαστικό αντίκτυπο, δεδομένου μάλιστα ότι τα διεθνή δικαστήρια δε λειτουργούν υπό το καθεστώς πίεσης, αλλά νομικών επιχειρημάτων... Άρα μυριζόμαστε τζάμπα ταξίδια για ορισμένους, απλώς και μόνο για λέει η κυβέρνηση και η Βουλή ότι το θέμα "παραμένει" ανοιχτό...

Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι, πέραν ορισμένων φαιδρών προτάσεων (όπως αυτό της επανασύστασης του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου - λες και θα βρουν κανένα ζωντανό στα 2019 και της επικύρωσης μιας οδηγίας του ΟΗΕ για τη μη παραγραφή των Εγκλημάτων Πολέμου που ψηφίστηκε από τον ΟΗΕ το 1968), υπάρχει και μια σαφής και δίκαιη πρόταση: αυτή της προσφυγής στα διεθνή δικαστήρια.

Προφανώς αυτή είναι και η μόνη που χρήζει σοβαρής αντιμετώπισης. Η χώρα μας περίμενε αρκετά την Γερμανία για να "πληρώσει" το χρέος της. Αυτή όχι μόνο δεν το έκανε αλλά θεωρεί το θέμα "λήξαν" - γιατί τη συμφέρει. Προφανώς και νομικά η άρνηση της Γερμανίας δεν έχει σημασία (έχουμε εξηγήσει εδώ αναλυτικά το γιατί). Θα ήταν καλύτερο, λιγότερο χρονοβόρο και πιο έντιμο από μέρους τους, αν η στάση των Γερμανών ήταν διαφορετική. Δεν είναι όμως και επομένως ο μόνος δρόμος είναι η δικαστική προσφυγή. Έχουμε τα πορίσματα των επιτροπών, υπάρχουν μελέτες για τα επιχειρήματα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, η σχετική προετοιμασία και εμπειρία υπάρχει, ενώ υπάρχουν και εξιδικευμένα γραφεία στο εξωτερικό που μπορούν να βοηθήσουν (αν χρειαστεί).

Ας τελειώνουμε επομένως και ας μην αφήσουμε άλλη μια γενιά να περιμένει τη δικαίωση...
(το παρακάτω σκίτσο είναι του Μποστ - από τα 1960. Παραμένει επίκαιρο. Όπως αναφέρει και το ιστολόγιο "Αριστερή Διέξοδος", ο Μποστ παρουσιάζει τον Φραντς Γιόζεφ Στράους, τον τότε γνωστό δεξιό Βαυαρό πολιτικό και αρχηγό του κόμματος CSU, με μια σακούλα γεμάτη μάρκα, ενώ μπροστά στο Αψιλίας μέλαθρον (που θυμίζει την παράγκα του Καραγκιόζη) τον υποδέχονται, βλοσυροί, η μαμα-Ελλάς με το σπασμένο δόρυ της, και ο «ένας αλλά Πειναλέων» γιος της. «Δεή δεή χρημάτων» φωνάζει η μαμα-Ελλάς, που είναι ίσως υπαινιγμός για χρηματοδότηση της ΔΕΗ από γερμανικά δάνεια. Σημειώνεται ότι ο Στράους ήταν υπουργός Άμυνας της τότε Δυτικής Γερμανίας και γι’ αυτό φέρνει εκείνος τις πολεμικές αποζημιώσεις (και όχι ο υπουργός Οικονομικών Λ. Έρχαρτ).

Δώδεκα γεγονότα για δώδεκα μήνες - μια διαφορετική ανασκόπηση για το 2018

Μια διαφορετική ανασκόπηση για το 2018...
Μια είδηση για καθένα από τους 12 μήνες του έτους, μέσα από τις αναρτήσεις του blog μας. Δεν ήταν απαραίτητα στο επίκεντρο της κοινής γνώμης - Κάποιες απ' αυτές δεν έλαβαν καν την απαιτούμενη προσοχή αν και θα το άξιζαν...

Γενάρης 2018:
Η Μπέτυ Μπαζιάνα (σύντροφος του Πρωθυπουργού) μετακινείται με μαγικό τρόπο στο διδακτικό προσωπικό του Μετσόβειου Πολυτεχνείου, από την 2βάθμια εκπαίδευση...
https://nea-metra.blogspot.com/2018/01/blog-post_9.html

Φλεβάρης 2018:
Ξεχώρισαν τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Κυρίαρχη παρουσία στο συλλαλητήριο της Αθήνας ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης: https://nea-metra.blogspot.com/2018/02/blog-post.html


Μάρτιος 2018:
Οι τράπεζες ανακοινώνουν μαζικά προγράμματα εθελουσίας εξόδου - που έχουν μεγάλες επιπτώσεις στις τοπικές κοινωνίες: https://nea-metra.blogspot.com/2018/03/blog-post.html

Άπριλιος 2018:
Τα πρώτα στοιχεία για την "επιτυχία" της "Χρυσής Βίζας" έρχονται στο φως της επικαιρότητας:
https://nea-metra.blogspot.com/2018/04/blog-post.html

Μάιος 2018:
Αποχαιρετούμε τον Χάρρυ Κλυνν...https://nea-metra.blogspot.com/2018/05/blog-post_21.html

Ιούνιος 2018:
Η συμφωνία των Πρεσπών υπογράφεται και ανοίγει μια καινούργια σελίδα στις ελληνο-σκοπιανές σχέσεις: https://nea-metra.blogspot.com/2018/06/blog-post.html

Ιούλιος 2018:
Η κυρία Αντωνοπούλου (γνωστή και για την υπόθεση της επιδότησης ενοικίου) επιβραβεύεται με μια θέση στον ΟΟΣΑ: https://nea-metra.blogspot.com/2018/07/blog-post.html

Αύγουστος 2018:
Η κυβέρνηση ξεκινά "κυνήγι μαγισσών" για όσους χρησιμοποιούν εκτενώς μετρητά:
https://nea-metra.blogspot.com/2018/08/blog-post.html

Σεπτέμβριος 2018:
Η κυβέρνηση ετοιμάζει εισοδηματικά κριτήρια ΚΑΙ για την κάλυψη της φαρμακευτικής δαπάνης:
https://nea-metra.blogspot.com/2018/09/blog-post_29.html

Οκτώβριος 2018:
Στο τέλος του μήνα έχουμε τη τραγική δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα στις Βουλγαράτες της Βορείου Ηπείρου: https://nea-metra.blogspot.com/2018/10/blog-post_30.html

Νοέμβριος 2018:
Δημόσια έκρηξη του Γιάννη Αντετοκούνμπο για το ρατσισμό στην Ελλάδα: https://nea-metra.blogspot.com/2018/11/blog-post_18.html

Δεκέμβριος 2018:
Οι πρυτάνεις των ελληνικών πανεπιστημίων συνεδριάζουν, αλλά μάλλον δεν μας τα λένε καλά:
https://nea-metra.blogspot.com/2018/12/blog-post.html

Υπόθεση Κωστόπουλου και βομβιστική επίθεση στον Άγιο Διονύσιο - δύο "διαφορετικές" υποθέσεις με κοινά στοιχεία...

Οι τελευταίες μέρες του 2018 σημαδεύτηκαν από δύο γεγονότα...Το πρώτο ήταν η διαρροή του πορίσματος της ΕΔΕ της Ελληνικής Αστυνομίας για τη στάση των αστυνομικών στην υπόθεση Κωστόπουλου και το δεύτερο ήταν ήταν το τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα στον Άγιο Διονύσιο στο Κολωνάκι. 

Σημειολογικά και τα δύο έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και αν και εκ πρώτης όψεως είναι διαφορετικά εντούτοις έχουν ένα κοινό σημείο: και τα δύο εκφράζουν τις δύο πλευρές του φασισμού που μαστίζουν την ελληνική κοινωνία. Από τη μία έχουμε τον ακροδεξιό φασισμό (που είναι υπαρκτός και ισχυρός μέσα στις τάξεις της ΕΛΑΣ και αντιδρά σε οτιδήποτε διαφορετικό) και από την άλλη έχουμε τον ακροαριστερό/αναρχικό φασισμό, που για πρώτη φορά δρα με τυφλό χτύπημα ενάντια σε ένα ναό, και μάλιστα κοντά σε ώρα λειτουργίας.

Και στις δύο λοιπόν περιπτώσεις έχουμε μια κίνηση πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα. Από την μία είναι η πρώτη φορά που φαίνεται ότι οδηγούνται προς τιμωρία όλοι οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί - και χωρίς μάλιστα η υπόθεση ν' αφορά μαστρωπεία, ναρκωτικά ή λαθρεμπόριο. Επομένως το βήμα είναι θετικό.

Από την άλλη όμως έχουμε ένα πέρασμα από τις μπογιές (για τις οποίες είχαμε γράψει εδώ) και τα γιουχαϊσματα σε μια κίνηση που στρέφεται κατά της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας εκείνων που εκκλησιάζονται. Η βόμβα - μικρής ή μεγάλης ισχύος δεν έχει σημασία - δεν ήταν στρακαστρούκα για να τρομάξει. Είχε σαφή στόχο ανεξάρτητα της (γελοιοτάτης) δικαιολογίας που προσπάθησε να χρησιμοποιήσει η (κακογραμμένη) προκήρυξη που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο ότι "στρέφεται κατά της επικρατούσας θρησκείας". Τα πράγματα είναι σαφή: είναι η πρώτη φορά που το κομμάτι εκείνο του ελληνικού αναρχικού χώρου που ενστερνίζεται τη τρομοκρατία, υιοθετεί ξεκάθαρα μια τζιχαντιστική προσέγγιση ενάντια στον Χριστιανισμό. Μέχρι σήμερα οι τζιχαντιστές ήταν εκείνοι που έβαζαν βόμβες θέλωντας να σκοτώσουν Χριστιανούς στην Αίγυπτο, στην Συρία, στο Ιράκ και στην Τουρκία. Πλέον μπορούν να αισθάνονται λιγότεροι μοναξιά γιατί βρήκαν και κάποιους ηλίθιους στην χώρα μας. Επομένως εδώ το βήμα είναι αρνητικό.

Βέβαια τόσο η ανακούφιση (για το ιδεολογικό άλμα της ΕΛΑΣ) στην πρώτη και η απογοήτευση (για την ιδεολογική κατρακύλα των ισλαμό-τζιχαντιστών του αναρχικού χώρου) στη δεύτερη περίπτωση, μετριάζεται από τις αντιδράσεις των συνδικαλιστικών οργάνων των αστυνομικών και μερίδας του αναρχικού χώρου. Οι μεν λειτουργούν συντεχνιακά παραβλέποντας ότι οι αστυνομικοί και οι ειδικοί φρουροί δεν προσλαμβάνονται για να κλωτσάνε τους πολίτες που είναι πεσμένοι κάτω, οι δε προσπαθούν ν' ανατρέψουν τις ανοησίες της προκήρυξης με "ιδεολογικά" επιχειρήματα.

Βέβαια και στις δύο περιπτώσεις τα πράγματα είναι απλά: Και οι μεν και οι δε αν ήθελάν στην πραγματικότητα να προσφέρουν μια καλή υπηρεσία στον χώρο τους θα έπρεπε να ζητήσουν διερευνήσεις, καταδίκες και να πάρουν αποστάσεις. Με "ήξεις-αφήξεις", δικαιολογίες και μια τυπική προσέγγιση των υποθέσεων (που για την υπόθεση Κωστόπουλου είναι η "διαρροή" του πορίσματος και για την υπόθεση της βόμβας το "ντύσιμό"/καταδίκη της με "ιδεολογικό" μανδύα) η διαδρομή που μένει ν' ακολουθηθεί την επόμενη φορά είναι δυστυχώς μία - προς τον πάτο και μόνο...Αυτό σημαίνει επιστροφή στα χρόνια των Κοτζαμάνηδων και της "ζαρντινιέρας" για την ΕΛΑΣ και δολοφονίες για θρησκευτικούς λόγους για τον αναρχικό χώρο. Το μεν πρώτο το έχουμε ζήσει και θέλουμε να το ξεπεράσουμε, το δε δεύτερο θα αποτελέσει τον απόλυτο ιδεολογικό πάτο για τον αναρχικό χώρο.

Αλλά ας μην έχουμε απαιτήσεις όταν ο πολιτικός κόσμος και στις δύο περιπτώσεις είτε "σφυρίζει αδιάφορα" είτε προσπαθεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά τα γεγονότα...Ουσία μηδέν...

(και για να εξηγούμ

Τι θα συνέβαινε αν ο Άγιος Βασίλης ήταν "κανονικός" άνθρωπος;

Τι θα συνέβαινε αν ο Άγιος Βασίλης ήταν "κανονικός" άνθρωπος και προσπαθούσε στ' αλήθεια να μοιράσει δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου; Πόσο χρόνο θα χρειαζόταν; Πόση ενέργεια θα ήταν απαραίτητη για να μοιραστούν τα δώρα; Σ' αυτά και άλλα, εξίσου ενδιαφέροντα, "Πρωτοχρονιάτικα" ερωτήματα προσπάθησαν να δώσουν απαντήσεις επιστήμονες του Μ.Ι.Τ.

Εμείς αναπαράγουμε τα γραφήματα από μια παλιότερη έκδοση της εφημερίδας "Τα Νέα"... 

Καλή ανάγνωση!

Και η Σύνοδος των Πρυτάνεων χτενίζεται...

Η αλήθεια είναι ότι πάντα στα πανεπιστήμια της Ελλάδας υπήρχαν καθηγητές χαμηλού επιστημονικού (και νοητικού πολλές φορές) επιπέδου, άνθρωποι που πήραν τις θέσεις τους λόγω γνωριμίας, πολιτικής στήριξης ή συγγένειας, καθώς και εκείνοι που ανέβηκαν λόγω παροχής εξυπηρετήσεων (πολλαπλών ειδών) σε παλιότερους καθηγητές.

Υπήρχαν όμως και ένα μεγάλο μέρος που ήταν πραγματικοί "φάροι" γνώσεων, που ήταν υψηλού πνευματικού βεληνεκούς και που πάνω απ' όλα ήταν και πραγματικοί και φανατικοί δημοκράτες και αγωνιστές - χωρίς καν ν' ανήκουν στην αριστερά.

Ποτέ όμως από ιδρύσεως των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, η χώρα μας δε βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να έχει ένα ιδιαίτερα χαμηλό μέσο όρο - σε όλα τα επίπεδα - όπως αυτό στο οποίο βρίσκεται την τελευταία 15ετία.

Ούτε το "brain drain", ούτε η απογοήτευση λόγω περικοπών δεν μπορούν ν' αποτελέσουν δικαιολογία γι' αυτό. 

Τα όσα συμβαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια δείχνουν μια κατάσταση οριακή - από πλευράς ηθικής: καθηγητές να παίρνουν ποσοστά από τον (πενιχρό) μισθό των διδακτορικών και μεταπτυχιακών φοιτητών τους που έχουν την τύχη να εισπράττουν υποτροφία, να εμφανίζονται σπανίως στα διδασκόμενα μαθήματά τους, να "μαγειρεύουν" αποτελέσματα, να κάνουν εξωτερική εργασία χρησιμοποιώντας φοιτητές τους ως (άμισθους) μαθητευόμενους τους, να γίνονται τσιράκια τοπικών βουλευτών, περιφερειακών/δημοτικών συμβούλων και κομματαρχών με αντάλλαγμα μια υποστήριξη σε μια μελλοντική θέση στο ακαδημαϊκό τους ίδρυμα, να δίνουν διδακτορικά άνευ εργασίας σε κομματικά φοιτητικά στελέχη, να δίνουν τα εξεταζόμενα θέματα (έναντι αμοιβής) πριν τις εξετάσεις σε φοιτητές ή να εκμεταλλεύονται σεξουαλικά φοιτητές/φοιτήτριες έναντι καλύτερων βαθμών. Για να μη μιλήσουμε για τα όσα τραγελαφικά έγιναν στην περίπτωση της συντρόφου του Πρωθυπουργού η οποία από καθηγήτρια της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης βρέθηκε καθηγήτρια στο ΕΜΠ ή το ότι στην περίοδο κοινωνικής κρίσης που περνάει η χώρα μας, η συντριπτική πλειοψηφία του ακαδημαϊκού δυναμικού της χώρας, παρέμεινε "βουβή" και ανέκφραστη.

Το χειρότερο βέβαια δεν είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν. Το χειρότερο είναι ότι κανείς - από τον ακαδημαϊκό χώρο - δεν κάνει κάτι για "να σπάσει το απόστημα". Και είναι τραγικό ότι πολλές φορές αυτοί οι ίδιοι που κάνουν κάτι από τα όσα αναφέραμε παραπάνω, κατηγορούν τα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα στα οποία εργάζονται για "χαμηλό επίπεδο". 

Το ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν - γενικά - καλού επιπέδου αποφοίτους αποτελεί πραγματικό θαύμα, αν λάβει κανείς υπόψιν του - εκτός από τα παραπάνω - την υπεραριθμία των φοιτητών, την κατασπατάληση πόρων και τις κακές υποδομές.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι η σύνοδος των Πρυτάνεων της χώρας, των κορυφών δηλαδή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Ελλάδας, σε μια τέτοια κομβική χρονικά περίοδο, θα προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις στο ηθικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ιδρύματα, να ζητήσει στοχευμένη χρηματοδότηση για ν' αντιδράσει στο brain drain και να δώσει μια ώθηση στην ερευνητική δραστηριότητα (που έχει καταλήξει να εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από ευρωπαϊκά προγράμματα) και να ζητάει προώθηση πολιτικών που θα οδηγήσει σε ουσιαστική παραγωγή μαθησιακού έργου. Ή να δει πως θ' αντιμετωπιστεί η επερχόμενη λαίλαπα της δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, η οποία θα μοιράσει την πίτα χρηματοδότησης σε περισσότερους "παίκτες" εντός της χώρας. Ή έστω να βρει τρόπους ώστε να προστατευτεί το πανεπιστημιακό άσυλο τόσο από αυτούς που θέλουν να το καταργήσουν όσο και από εκείνους που χρόνια τώρα το χρησιμοποιούν ως ασπίδα για παρανομίες και καταστροφές.

Έλα μου όμως που αυτά δε φαίνεται ν' αφορούν ή να ενδιαφέρουν τους Έλληνες πρυτάνεις. Το ψήφισμα της συνόδου, αναφέρει τη "δημιουργία ξενόγλωσσων προγραμμάτων" (λογική απαίτηση δεδομένου ότι υπάρχει χώρος και άνεση για καινούργια τμήματα) και την "προσέλκυση διδασκόντων από το εξωτερικό" (αυτό ζητείται την ίδια στιγμή που ζητείται και "άμεση αναπλήρωση των κενών θέσεων που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια"), "την προώθηση κινητικότητας των φοιτητών ακόμα και εκτός των πανεπιστημίων" (δηλαδή κάποιος γράφει χαμηλό βαθμό και περνάει νοσηλευτική αλλά μπορεί να προωθηθεί από τους καθηγητές - με τις γνωστές αδιαφανείς μεθόδους προφανώς που αναφέραμε παραπάνω), "την κάλυψη εξόδων εκτός έδρας" (!!!) κ.ο.κ. Γίνεται και μια αναφορά στο πανεπιστημιακό άσυλο - χωρίς όμως ουσιαστική πρόταση για του τι μπορεί να γίνει.

Καμία καινοτόμος πρόταση δηλαδή πέραν της "παροχής στα ΑΕΙ της δυνατότητας να σχηματίζουν ενεργειακές κοινότητες με στόχο την παραγωγή και ιδιοκατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας" (πράγμα που μπορούν να κάνουν βέβαια τα ΑΕΙ που έχουν εκτάσεις και με το υπάρχον νομικό πλαίσιο με την τοποθέση φωτοβολταϊκών).

Αλλά προφανώς δεν μπορούμε να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις από μια ομάδα ανθρώπων που στην πλειοψηφία της, το βασικό της μέλημα είναι η εξασφάλιση εκλόγιμης θέσης στα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων στις επόμενες εκλογές... 

Αναδρομικά στους συνταξιούχους και επαναφορά της 13ης σύνταξης - υπάρχει πολιτικός που να θέλει πραγματικά να γίνουν ή όχι;

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το σε ποια πλευρά ανήκει. Αν διαβάζεις "Αυγή", "Εφημερίδα των Συντακτών", τις ιστοσελίδες και το "Documento" του Βαξεβάνη και μπαίνει σε φιλοσυριζαϊκά μπλόγκ τα πράγματα πάνε τέλεια και ο Θεός ετοιμάζεται να ρίξει 50ευρα από τους ουρανούς. Ο Τσίπρας είναι φοβερός θα λύσει όλα τα προβλήματα της χώρας και όταν το κάνει θα πάει στις ΗΠΑ να βρει ποιος σκότωσε τον Κένεντι και θα ξεσκεπάσει παγκόσμιες συνωμοσίες. Αν όμως διαβάζει "Τα Νέα", το in.gr, ή μπαίνει στο site του Πρώτου

Θέματος τότε τα πράγματα είναι ζοφερά και ό,τι γίνεται συμβαίνει λάθος. Αυτό βέβαια δεν είναι καινούργια υπόθεση - συμβαίνει από πάντα στην Ελλάδα, απλά στα χρόνια της κρίσης τα πράγματα διογκώθηκαν σε βαθμό που πλέον βλέπουμε ανθρώπους ν' αλλάζουν γνώμη για πράγματα τα οποία πίστευαν ακράδαντα μέχρι πριν λίγο καιρό, μόνο και μόνο επειδή η κυβέρνηση υιοθέτησε συγκεκριμένη στάση απέναντι σε κάποιο ζήτημα. Αυτή μπορεί να ήταν ενάντια στα πάγια πιστεύω της μέχρι την προηγούμενη μέρα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία: τόσο οι επικριτές όσο και οι υποστηρικτές της, έχουν πλέον "επαγγελματική" σχέση μαζί της, είναι θετική είτε αρνητική.
Ένα από τα θέματα τα οποία αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα είναι αυτό της επιστροφής των αναδρομικών και του ζητήματος της όχι και τόσο μακρινής επαναφοράς της 13ης σύνταξης (και πιθανόν και του μισθού).
Αποτελεί εξαίρεση γιατί στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο ζήτημα φέρνει σε δύσκολη θέση τόσο την κυβέρνηση όσο και την αντιπολίτευση, αφού κανείς μα κανείς από τους εν δυνάμει κατόχους της εξουσίας δε θέλει ούτε να επιστρέψει τ' αναδρομικά αλλά και να δώσει επιπλέον μισθούς και συντάξεις.
Είναι δηλαδή σα να ζει ο πολιτικός κόσμος της χώρας (και μαζί μ' αυτούς και οι hardcore οπαδοί τους) ένα ιδιότυπο οικονομικό "σύνδρομο της Στοκχόλμης": δημόσια όλοι χαίρονται που τα χρήματα αυτά θα επιστραφούν ή θα δοθούν στους δικαιούχους, αλλά παρασκηνιακά και οι δύο ηγετικές ομάδες των δύο μεγάλων κομμάτων προσπαθούν να βρουν τρόπους ώστε να καθυστερήσουν οι πληρωμές όσο γίνεται περισσότερο - παρά το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις πολιτικές τους διακηρύξεις. Ας μην ξεχνάμε ότι ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει σημαία το θέμα των περικοπών ενώ και η ΝΔ ως αντιπολίτευση είχε εναντιωθεί στις μειώσεις. Και οι δύο είχαν υποσχεθεί αποκατάσταση των αδικιών, όταν τα πράγματα "καλυτερεύσουν".

Το τελευταίο βέβαια είναι αρκετά γενικόλογο. Τι σημαίνει άραγε "καλυτέρευση"; Η θεωρητική έξοδος από τα μνημόνια; Η αύξηση του ΑΕΠ; Η βελτίωση της εικόνας της οικονομίας; Οι προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο; Όλα μαζί και τίποτα. Γι' αυτό εξάλλου και ο Τσίπρας (master στην κωλοτούμπα και τον ελιγμό) δεν είχε πάρει πρωτοβουλίες που θα έφερναν οικονομική βελτίωση σε βάθος χρόνου για τα νοικοκυριά και αρέσκονταν σε κοινωνικά επιδόματα μιας χρήσης. Γι' αυτό εξάλλου και η ΝΔ δεν είχε κάνει συγκεκριμένες αναφορές με αριθμητικά παραδείγματα για "όταν γίνει κυβέρνηση".
Κανείς μα κανείς δεν ήθελε να επιβαρύνει τα οικονομικά. Γι' αυτό και η κυβέρνηση πολέμησε λυσσαλέα (σε βαθμό γελοιότητας) τις προσφυγές (παρότι ήξερε πολύ καλά ότι οι περικοπές ήταν άδικες και αντισυνταγματικές) και γι' αυτό και η ΝΔ δεν πήρε θέση λέγοντας "πληρώστε κύριοι από μόνοι σας".
 Ήρθαν όμως οι δικαιώσεις στα δικαστήρια που ανάγκασαν την κυβέρνηση με βαριά καρδιά ν' ανοίξει το πουγκί και ν' αρχίσει να πληρώνει. Με "χαμόγελο" βέβαια (στο κάτω-κάτω αυτό δεν έλεγαν ως αντιπολίτευση ότι θα κάνουν όταν έρθουν στην εξουσία;) αλλά παγωμένο. Και στο βάθος η ΝΔ ν' αναστενάζει αντί να υπόσχεται γενίκευση της αποκάταστασης της αδικίας. Αλλά αυτό που δεν μπορεί να το πει δημόσια ούτε ο Τσακαλώτος, ούτε ο Σταθάκης αλλά ούτε και ο Χατζιδάκις με την Μπακογιάννη, το λένε οι υποστηρικτές τους στους δημόσιους οργανισμούς, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα, την τηλεόραση και τα sites. Έτσι έχουμε π.χ. από την μία το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή και από την άλλη "Τα Νέα", να λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα: "μη επιστρέψετε τίποτα". "Η απόδοση των παράνομων κρατήσεων δεν πρέπει να γίνει"."Αν πληρωθούν τα παρανόμως παρακρατημένα και επανέλθουν οι επιπλέον μισθοί και συντάξεις, θα βουλιάξει η οικονομία" κ.ο.κ.
Είναι πραγματικά πρωτοφανές να υπάρχει τέτοια σύμπνοια μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης ενάντια στην αποκατάσταση μιας τεράστιας οικονομικής αδικίας που συνέβει εις βάρος μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού.
Αλλά βέβαια στην εποχή που ζούμε τέτοιες θέσεις δεν πρέπει να μας προκαλούν εντύπωση: Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ, θέλουν να τα έχουν καλά με τις Βρυξέλλες και μια οικονομική "εκτροπή" (ακόμα και αυτή ήταν απαμενόμενη αφού οι δικαστικές δικαιώσεις θα επέρχονταν κάποια στιγμή, όπως γράφουμε σ' αυτό εδώ τον blog από την αρχή των μνημονίων), έστω και όχι τεραστίου μεγέθους, δεν ήταν υπό καμία προϋπόθεση στην πολιτική τους ατζέντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεχάσει το επαναστατικό του παρελθόν και η ΝΔ θέλει μια "συγκρατημένη" οικονομία για να ολοκληρώσει τη νεο-φιλελεύθερη λαίλαπα που ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Έτσι η όλη ιστορία της επιστροφής των αναδρομικών και της επαναφοράς της 13ης σύνταξης θυμίζει ευχές σε συγκεντρώσεις παλιών συμμαθητών άνω των 60: Μπορεί όλοι να εύχονται να πάνε κάποια στιγμή εκδρομή με τα πόδια σε κάποιο βουνό όπως έκαναν όταν ήταν παιδιά, αλλά κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι έτοιμος να φορέσει τις αρβύλες και να ξεκινήσει...Όλοι προτιμούν το λεωφορείο...