"Κυβέρνηση κοινωνικών εκβιασμών" η κυβέρνηση κατά τους Έλληνες δικαστές

Έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη Δικαιοσύνη σαν κάτι εντελώς υποχρεωτικό, χωρίς όμως να σέβεται τις αποφάσεις της - και ειδικά εκείνες που δεν τη συμφέρουν. Η μόνιμη δικαιολογία της όταν δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις αυτές, είναι ότι "λόγοι εθνικού συμφέροντος επιβάλλουν διαφορετικά". Και με αυτό την αισχρή - και καθαρά φασιστική - δικαιολογία θεωρεί ότι "καθαρίζει". Όμως κάπου εδώ έρχονται οι Έλληνες δικαστές να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, με μια ιδιαίτερη σκληρή ανακοίνωση της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών. Σ' αυτή - και με αφορμή την υπόθεση των καθαριστριών -  καταφέρονται κατά της κυβέρνησης και του υπ. Οικονομικών κάνοντας λόγο για «κοινωνικό εκβιασμό» και επίκληση της Δικαιοσύνης μόνο όταν οι αποφάσεις της, είναι αρεστές.  Τα περιθώρια που αφήνουν για παρερμηνείες οι δικαστικοί είναι λίγα καθώς μιλούν ξεκάθαρα κοινωνικό εκβιασμό που επιχειρείται από το ΥΠΟΙΚ μέσω διαρροών, σύμφωνα με τις οποίες σε περίπτωση που τα δικαστήρια κρίνουν αντισυνταγματικές περικοπές αποδοχών επαγγελματικών ομάδων ή περικοπές συντάξεων, τότε αυτόματα θα εφαρμόζονται νέα μέτρα να καλυφθεί το δημοσιονομικό κόστος.   Οι δικαστές εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους για τη σταθερή άρνηση της Εκτελεστικής Εξουσίας να συμμορφώνεται σε δικαστικές αποφάσεις που παρεκκλίνουν από την πολιτική της, φωτογραφίζοντας τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ.   Τέλος η Ένωση Διοικητικών Δικαστών αφήνει αιχμές για τις σχέσεις Δικαιοσύνης – κυβέρνησης αναφέροντας πως «η Εκτελεστική Εξουσία οφείλει να σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις σε κάθε περίπτωση και όχι να επικαλείται την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης μόνο όταν αυτές είναι αρεστές». 

Νομίζουμε ότι είναι ξεκάθαρο ότι ανάμεσα στους δικαστικούς υπάρχουν δύο τάσεις: αυτοί που πραγματικά κρίνουν με βάση το νόμο υπέρ του λαού - και είναι στη πλειοψηφία τους οι διοικητικοί δικαστές και οι εργατοδίκες - και μια μερίδα που λιμαίνεται το ΣτΕ και αποφασίζει ακολουθώντας τις αποφάσεις της κυβέρνησης, κρίνοντας διαφορετικά μόνο στις υποθέσεις εκείνες που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς (όπως στην περίπτωση του νερού), αδιαφορώντας τελείως για το Σύνταγμα και τις επιταγές του.

Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσει η πρώτη τάση - για το καλό όλων μας.

(Ολόκληρη η ανακοίνωση των δικαστικών αναφέρει: «το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών εκφράζει την έντονη ανησυχία των διοικητικών δικαστών για τη σταθερή άρνηση της Εκτελεστικής Εξουσίας να συμμορφώνεται σε δικαστικές αποφάσεις που παρεκκλίνουν από την πολιτική της. Στο ίδιο κλίμα, οι διοικητικοί δικαστές αποδοκιμάζουμε τον κοινωνικό εκβιασμό που επιχειρείται δια μέσω των ευρείας δημοσιότητας πρόσφατων διαρροών του Υπουργείου Οικονομικών, σύμφωνα με τις οποίες σε περίπτωση που τα δικαστήρια κρίνουν αντισυνταγματικές περικοπές αποδοχών επαγγελματικών ομάδων ή περικοπές συντάξεων, τότε το προκύπτον δημοσιονομικό κόστος θα καλύπτεται με νέα μέτρα που θα θίγουν τις ίδιες επαγγελματικές ομάδες στις οποίες αφορούν οι συγκεκριμένες αποφάσεις. Η Εκτελεστική Εξουσία οφείλει να σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις σε κάθε περίπτωση και όχι να επικαλείται την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης μόνο όταν αυτές είναι αρεστές»)

"Οι ψεκασμένοι της κυβέρνησης" - μέσα στο μυαλό του Σαμαρά και του Βενιζέλου

Δεν χρειάζεται να είσαι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακραιφνής αντι-μνημονιακός για να καταλάβεις ότι αυτός ο ανασχηματισμός αποτελεί από μόνος του μια παραδοχή ότι "το μαγαζί κλείνει". Χωρίς ούτε ένα πρόσωπο ν' αποπνέει εμπιστοσύνη ότι τα πράγματα θ' αλλάξουν, χωρίς ούτε μια κίνηση που να λέει στο κόσμο ότι "ναι ρε παιδιά, κατάλαβα τι ψηφίσατε πριν λίγες μέρες", χωρίς ούτε μια διάθεση αλλαγής πολιτικής, ανακύκλωσαν τους ίδιους και τους ίδιους, αυξάνοντας υφυπουργούς ώστε να κρατήσει (σαν άγκυρα) όσο το δυνατόν περισσότερους αγκιστρωμένους στο καράβι που βουλιάζει (46 τον αριθμό - ούτε η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είχε τόσους!)...Και μάλλον δεν χρειάζεται να είσαι απ' αυτούς που υποστηρίζουν ότι "μας ψεκάζουν", για να πεις ότι "δεν μπορεί, αν κάποιος ψεκάζετε σ' αυτήν την χώρα αυτοί είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος".

Για τα πρόσωπα πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες ώρες και ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Η μεγαλύτερη έκπληξη απ' όλες βέβαια ήταν ο κ. Χαρδούβελης, που αποτελεί τρανή απόδειξη ότι στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας τους υπουργούς δεν τους διορίζει ο Πρωθυπουργός αλλά ο προηγούμενος Υπουργός Οικονομικών με τη σύμφωνη γνώμη της τρόικας. Είναι η πρώτη φορά μεταπολιτευτικά που η αλλαγή σκυτάλης γίνεται μ' ένα στυλ "παιδιά, δεν μπορώ να κάτσω μαζί σας άλλο να παίξω μονόπολη, θα φωνάξω το ξαδερφάκι μου όμως να πάρει τη θέση μου στο ταμείο" - μια ακόμα πρωτιά λοιπόν για τον κύριο Σαμαρά. Για το ιστορικό του εν λόγω κυρίου δεν θα γράψουμε πολλά - θ' αρκεστούμε να σας παραπέμψουμε σ' αυτά που η κ. Βούλτεψη (νυν κυβερνητικός εκπρόσωπος και συνεργάτης από δω και πέρα του κ. Χαρδούβελη) έγραψε πριν από 2 περίπου χρόνια. Το άρθρο της είναι αποκαλυπτικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον...

Από κει και πέρα έχουμε την επιστροφή του -3ου πιο ερωτευμένου με την καρέκλα ανθρώπου στη σημερινή Βουλή - Ανδρέα Λοβέρδου. Αφού έκανε μπάχαλο το ασφαλιστικό, αφού διέλυσε τον τομέα της υγείας, αφήνοντας μεγαλύτερα χρέη από αυτά που άφησε ο Καλλιγούλας καίγοντας την Ρώμη, επιστρέφει από την "ασκητική του αυτοεξορία" στα υπουργικά έδρανα στον τομέα της Παιδείας. Ας ελπίσουμε ότι οι εκλογές θα τον προλάβουν, γιατί προβλέπουμε να μένουμε ένα σχολείο (δημοτικό) ανά νομό και δύο πανεπιστήμια (συνολικά) στην χώρα. 

Θέση στη φιλόξενη αγκαλιά της κυβέρνησης βρήκε όμως και ο κύριος Ντινόπουλος, ο οποίος έτσι ξεπλήρωσε τις προεκλογικές κορώνες του ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και ο κύριος Βορίδης, ο οποίος συνεχίζει την παράδοση του "ακροδεξιό γομάρι στο Υπουργείο Υγείας". Τελικά η προδοσία πληρώνει στην χώρα μας - και ο κύριος Καρατζαφέρης δε θα πρέπει να αισθάνεται καλά με αυτό (μαζί με όλους εμάς βεβαίως). Θα τολμήσουμε να προβλέψουμε ότι μετά τον κύριο Βορίδη θα έρθει ο κύριος Αθανάσιος Πλεύρης (ο οποίος θα έχει και την εμπειρία του ΕΟΦ στο μεταξύ - σαν τους δανεικούς του Ολυμπιακού στο Λεβαδειακό ένα πράγμα). Ο ερχομός του κυρίου Ορφανού στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης έρχεται να συμπληρώσει επίσης το "καρέ" της επιστροφής των αποτυχημένων βουλευτών - η προηγούμενή του θητεία ως υφυπουργού Αθλητισμού προκάλεσε ποταμούς δακρύων στις αθλητικές ομοσπονδίες και ήταν η χαρά της "απευθείας ανάθεσης" (σε βαθμό που μόνο με τον Γ.Λιάνη θα μπορούσε να συγκριθεί). Έχοντας χαράξει λοιπόν πορεία εκεί, συνεχίζει στην Βόρεια Ελλάδα...

Για τους δεκάδες υφυπουργούς πολλά μπορούμε να πούμε. Αλλά ξεχωρίζουν τρείς: 1) Η Άντζελα Γκερέκου. Έχοντας αποτύχει να περάσει στο 2ο γύρο των περιφερειακών εκλογών, βρήκε μια θέση να συμπληρώσει το χαρτζιλίκι της σαν υφυπουργός. Καλοφάγωτα. 2) Πάρις Κουκουλόπουλος. Αν ήταν ταινία θα είχε τίτλο "ο τελευταίος ΠΑΣΟΚος". Αγωνίστηκε όσο κανείς άλλος στα τηλεοπτικά πάνελ, θυμίζοντας τον Κώστα Πρέκα στο "Όχι!". Δικαίως γυρίζει στην κυβέρνηση, έστω και αν στις προηγούμενες παρουσίες του έλαμψε δια της απουσίας του και 3) Νότης Μηταράκης. Αποτελεί μια ακόμα απόδειξη το πόσο στην πλάκα έχει πάρει ο Αντώνης Σαμαράς τον τομέα της ανάπτυξης στην χώρα μας. Προφανώς, βλέποντας ότι δεν υπάρχει φως ούτε με λάμπα στύλου της ΔΕΗ, αποφάσισε να αντιμετωπίσει το εν λόγω υπουργείο ως "πάρκινγκ δευτεροκλασάτων νεοδημοκρατών", ανάλογο με τους παιδικούς σταθμούς τον Αύγουστο: "δεν υπάρχουν άλλοι ανοιχτοί και αφήνουμε τα παιδιά όπου βρούμε. Ένας μήνας είναι θα περάσει".

Θα περάσει...Αλλά θ' αντέξουμε μέχρι τέλους; O χρόνος θα δείξει

"Η επιλογή ασφαλιστικού συμβούλου", το ασφαλιστικό μας σύστημα και η ιδιωτική ασφάλιση στην χώρα μας

Η προβεβλημένη είδηση στο site του in.gr, φαντάζει "αθώα" και θεωρητικά πολύ χρήσιμη - με τίτλο "πως να επιλέξετε ασφαλιστικό σύμβουλο διαβάζουμε":
"Μια ασφαλιστική σύμβαση, ειδικά αν αυτή αφορά τους κλάδους υγείας και ζωής, αποτελεί μια μακροχρόνια δέσμευση. Θα μπορούσαμε να πούμε χωρίς υπερβολή, ότι επιλέγοντας την ασφαλιστική μας εταιρεία ουσιαστικά επιλέγουμε έναν μακροχρόνιο συνεργάτη από τον οποίο εξαρτάται, ανάλογα με την ασφάλιση, το μελλοντικό μας εισόδημα ή ένα κεφάλαιο στο οποίο μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε περίπτωση ανάγκης. Ειδικά αν αναλογιστούμε πως η αλλαγή ασφαλιστικής είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, η επιλογή αυτού του συνεργάτη θα πρέπει να γίνει πολύ προσεκτικά και μετά από έρευνα."

Εδώ κάπου σαν ελεύθεροι επαγγελματίες που πληρώνουν γύρω στα 4 χιλιάρικα τον χρόνο στην υποχρεωτική μας, δημόσια ασφάλιση (χώρια τα έξτρα σε γιατρούς που πλέον δεν καλύπτονται από τον ΕΟΠΠΥ, νοσοκομεία, συμμετοχή σε φάρμακα και εξετάσεις), αρχίζουμε "να ανεβάζουμε στροφές". Γιατί θα πρέπει να έχουμε ιδιωτική ασφάλεια, όταν πληρώνουν τόσα κερατιάτικα στη δημόσια ασφάλιση; Γιατί το κράτος δεν κάνει το αυτονόητο, δηλ. να δώσει αξία στα χρήματα που πληρώνουμε - όσοι πληρώνουν πλέον γιατί υπάρχει κόσμος που πλέον ΔΕΝ έχει να πληρώσει - και απαξιώνει το Εθνικό Σύστημα Υγείας ώστε να μας στρέψει σε ιδιωτικές ασφαλίσεις που θα παίρνουν πολλά και θα ψάχνουν ευκαιρίες να ΜΗΝ μας καλύψουν εφευρίσκοντας δεκάδες διαφορετικές δικαιολογίες;

Το άλλο εξοργιστικό ερώτημα είναι το εξής: γιατί το κράτος έχει φτιάξει νομοθετικά ένα σύστημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κάθε "αρπάχτρα" τύπου Ασπίς Πρόνοια που "η αλλαγή ασφαλιστικής είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία" και στην οποία κάποιος μένει σιδεροδέσμιος πληρώνοντας χωρίς να περιμένει κάτι, με τις αποδόσεις και τo να πάρει κανείς τα προσδοκόμενα απλά και γρήγορα να είναι τόσο δύσκολο όσο και το να βρεις τους αριθμούς στο Τζόκερ;

Τα πράγματα βέβαια δεν είναι απλά. Το κυριακάτικο "Παρόν" σημειώνει ότι τα ωφειλόμενα του Δημοσίου στον χώρο της υγείας ξεπερνούν τα 800 εκατομμύρια ευρώ. Σημειώνεται επίσης ότι οι ενοποιήσεις ταμείων θα φέρουν νέες μειώσεις στις παροχές και στις συντάξεις (κάτι που ήδη είναι στην πορεία με το νόμο Λοβέρδου), την ίδια στιγμή που οι εισφορές θ' αυξάνονται - γιατί πολύ απλά οι εργοδοτικές εισφορές θα μειώνονται και από κάπου θα πρέπει να καλυφθεί η χασούρα. Αυτό δε θα γίνει άμεσα, αλλά θα γίνει. Επίσης με το εφάπαξ να οδηγείται σταδιακά σε εξαφάνιση και τις επικουρικές σε εξαϋλωση, προχωρούμε στη δημιουργία μιας ανάγκης για τη δημιουργία ενός σταθερού εισοδήματος για τα γεράματα - μια ανάγκη που πάντα υπήρχε αλλά ποτέ δεν ήταν (τα τελευταία 25 χρόνια) τόσο επιτακτική και τόσο δύσκολο να καλυφθεί... Άρα μπαίνουμε σε καινούργιο φαύλο κύκλο, ο οποίος είναι έτσι φτιαγμένος ώστε να σπρώξει τους πολίτες σε κάτι που δεν μπορούν να πληρώσουν και που δεν έπρεπε να χρειάζονται - στην ιδιωτική ασφάλιση...

Και όλα αυτά με τους πολίτες έρμαια ενός αδιαφανούς ιδιωτικού τομέα, που για να είμαστε ειλικρινείς λειτουργεί εις βάρος των πολιτών ακόμα και σε χώρες που έχουν οργανωμένα "συστήματα ασφαλείας"για τους ασφαλισμένους. Αλλά και εδώ υπάρχει και η μεγάλη αποτυχία του μνημονιακού κατεστημένου: όχι μόνο απορρυθμίζει τους βασικούς τομείς για τους οποίους οι πολίτες πληρώνουν φόρους και εισφορές (υγεία - ασφαλιστικό - κοινωνική πρόνοια - παιδεία) αλλά το κάνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχει ουσιαστική διέξοδος για τα εκατομμύρια εγκλωβισμένων. Γιατί κύριοι...Δεν έχουμε όλοι άλλα 2-3 χιλιάρικα τον χρόνο να δίνουν στις ασφαλιστικές. Όχι με 700 και 800 ευρώ μισθό τον μήνα - για 10 ώρες δουλειά...

(Για το ότι ο ΔΟΛ θεωρεί αναγκαίο να δημοσιεύει "άρθρα" για την "ανάγκη επιλογής ασφαλιστικού συμβούλου" δεν θα γράψουμε κάτι. Οι άνθρωποι κάποιους εξυπηρετούν. Το θέμα είναι να μην "τσιμπάει" ο κόσμος που διαβάζει...)

Η Aegean, η Ryanair και τα "φθηνά" εισιτήρια (που κοστίζουν ακριβά)

Ο ερχομός της Ryanair στα αεροπορικά πράγματα έφερε καινούργια ήθη και έθιμα στις διάφορες "παραδοσιακές" αεροπορικές εταιρείες. Η επιτυχία της εταιρείας, που βγάζει χρήματα όχι από τους ναύλους καθεαυτούς αλλά ζητώντας παραχωρήσεις και έμμεσες χορηγίες από τους διαχειριστές των αεροδρομίων και τους τοπικούς ξενοδόχους και εμπορικούς συλλόγους (κάτι που κάνει και στην Ελλάδα) και  χρεώνοντας αρκετά ακριβά τις υπόλοιπες υπηρεσίες της όπως η βαλίτσα, η εκτύπωση του εισιτηρίου, το φαγητό στο αεροπλάνο και κάνοντας οικονομία πληρώνοντας ψίχουλα τους εργαζόμενούς της και πετώντας σε "μακρινά" αεροδρόμια (πλην ορισμένων εξαιρέσεων), άνοιξε την όρεξη και στους υπόλοιπους που προσπάθησαν ν' αντιγράψουν (ανεπιτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις) την επιτυχία της εταιρείας.

Μια από αυτές τις εταιρείες είναι και η Aegean. Η εταιρεία του κυρίου Βασιλάκη, αφού κατάφερε να βγάλει εκτός μάχης και να εξαγοράσει την Ολυμπιακή (διαβάστε εδώ τι είχαμε γράψει όταν ανακοινώθηκε η είδηση), εκμεταλλευόμενη τις διασυνδέσεις του εν λόγω επιχειρηματία με ανώτερα κυβερνητικά στελέχη της ΝΔ (κυρίως) και του ΠΑΣΟΚ (δευτερευόντως) και την χρόνια απαξίωση της εταιρείας από τις κυβερνήσεις του πρώην δικομματισμού, νόμιζε ότι θα "κάνει πάρτυ", κρατώντας στα χέρια της την πλειοψηφία των κερδοφόρων δρομολογίων που την απασχολούσαν (δηλ. προς κεντρική και Β. Ευρώπη και εντός των συνόρων). Μπορεί ο εσωτερικός ανταγωνισμός να ήταν ανύπαρκτος και οι μεγάλες εταιρείες να μην ενδιαφέρονταν για την επέκταση δρομολογίων προς την χώρα μας, αλλά δεν υπολόγιζε ότι ο μόνος δρόμος για τη διατήρηση της κερδοφορίας της Ryanair ήταν η επέκταση. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την είσοδό της τελευταίας σε αγορές μικρές για τους άλλους, αλλά "σημαντικές" γι' αυτήν.

Στο δεύτερο σημείο που απέτειχε ο κύριος Βασιλάκης και η Aegean ήταν να καταλάβει ότι η προσαρμογή της Aegean δεν μπορούσε να γίνει με το ν' αρχίσει η εταιρεία να λειτουργεί ακριβώς με τους ίδιους όρους που λειτουργεί η Ryanair. Η διαφορά θα έπρεπε να γίνει με την προσφορά επιπλέον υπηρεσιών για το ίδιο κόστος και με έμφαση στην ποιότητα. Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε: τα standards της εταιρείας άρχισαν να πέφτουν, η εταιρεία έγινε πιο "σκληρή" σε θέματα αποσκευών (ακολουθώντας τακτικές που θα ζήλευε ακόμα και η Ryanair) και η κατάληξη όλων ήταν η εισαγωγή νέων "φθηνότερων" ναύλων που όμως δεν έχουν μαζί τους αποσκευές. Σ' αυτό δεν θα υπήρχε πρόβλημα αν δεν υπήρχε ένα μικρό θεματάκι: το κόστος του φθηνότερου ναύλου είναι ακριβώς εκείνο του προηγούμενου φθηνότερου εισιτηρίου τους (+- 5 ευρώ) το οποίο όμως περιλάμβανε και μια βαλίτσα στην μπαγκαζιέρα του αεροπλάνου. Έτσι στην πραγματικότητα η τιμή των εισιτηρίων της αυξήθηκε και παραμένει μεγαλύτερη ακόμα και αν τα εισιτήρια αγοραστούν σε περίοδο εκπτώσεων (σε σύγκριση πάλι με τις αντίστοιχες σε παλαιότερες εκπτωτικές περιόδους). Απλώς οι τιμές κρατήθηκαν στα προηγούμενα επίπεδα με ΑΦΑΙΡΕΣΗ των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Το τραγικότερο; Οι τιμές της παραμένουν ακριβότερες από αυτές της Ryanair - ειδικά στα δρομολόγια του εσωτερικού (π.χ. με Ryanair ένα εισιτήριο μεταξύ Αθηνών και Χανίων στην περίοδο των Χριστουγέννων κοστίζει 66 ευρώ ενώ με Aegean 114, ενώ και οι διαφορές μεταξύ Αθηνών και Λονδίνου είναι ακόμα μεγάλες για την ίδια περίοδο).

Για την ώρα η εταιρεία αντέχει. Τα καταφέρνει γιατί έχει κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα π.χ. καλές ανταποκρίσεις από το εσωτερικό για προορισμούς του εξωτερικού, μεγαλύτερο δίκτυο για εντός Ελλάδος προορισμούς, φτηνότερη χρέωση αποσκευής (το οποίο όμως και πάλι δεν καλύπτει πολλές φορές τη διαφορά στην τελική χρέωση) και το όνομα της Ολυμπιακής (κάτω από την οποία κάνει δρομολόγια σε αρκετούς προορισμούς και το οποίο ακόμα "μετράει" σε πολλούς). Η αλήθεια όμως είναι μία: αν δεν γίνουν αλλαγές νοοτροπίας και οι τιμές δε γίνουν πραγματικά ανταγωνιστικές, το μερίδιο της εταιρείας στην χώρα μας θα μειώνεται και οι ζημιές της θ' αυξάνονται, ιδιαίτερα όσο η Ryanair επεκτείνεται σε δρομολόγια εσωτερικού. Και η εταιρεία πλέον δε θα μπορεί να στηριχθεί ποια σε πολιτικούς σωτήρες. Οι ευκαιρίες της τελείωσαν.

Ο Ολυμπιακός, η εθνική στο μπάσκετ και οι πιθανότητες επιτυχίας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα

Σε μια εποχή που ο πολιτισμός μας είναι αντιστρόφως ανάλογος του παρελθόντος μας (και που το μόνο που έχουμε να επιδείξουμε τα τελευταία χρόνια είναι αξιοπρεπείς παρουσίες σε διεθνή φεστιβάλ ταινιών που λίγοι τις βλέπουν και ακόμα λιγότεροι τις καταλαβαίνουν) ο αθλητισμός είναι ίσως ένα από τα λίγα πράγματα που μας δίνει χαρές.

Μετάλλια και επιτυχίες που βασίζονται κυρίως σε ατομική δουλειά και θυσίες και λιγότερο σε δουλειά από τις ομοσπονδίες - με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μια από αυτές είναι το μπάσκετ. Το μπάσκετ που μπορεί μεν να εκφράζετε λόγω της τρέλας των οικογενειών Γιαννακόπουλου και των Αγγελόπουλου (που έχουν φτιάξει ομάδες που είναι σταθερά στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης) αλλά που στηρίζετε χάρις το σχεδιασμό της ομοσπονδίας, που μπορεί μεν να λειτουργεί σταλινικά (κακώς) και να έχει οργανογράμματα περασμένων δεκαετιών (επίσης κακώς) αλλά παρόλα αυτά επειδή υπάρχει ένας υποτυπώδης σχεδιασμός, ταλέντα συνεχίζουν να παράγονται και έτσι επανδρώνονται επιτυχώς οι εθνικές και οι δυόμιση μεγάλες ομάδες της χώρας (ΟΣΦΠ, ΠΑΟ και οι Πανιώνιος/ΠΑΟΚ).

Παρόλα αυτά η εθνική ομάδα των ανδρών τα τελευταία χρόνια δεν τα πηγαίνει καλά. Οι ατυχείς επιλογές σε προπονητές και οι τραυματισμοί των πρώτων επιλογών στοίχησαν στις 2 τελευταίες διοργανώσεις. Έτσι χρειάστηκε να έρθει μια wild card (με χρηματικό αντίτιμο και τις γνωριμίες του "πατερούλη" Βασιλακόπουλου) για να μπορέσει η Ελλάδα να πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (και μέσω της συμμετοχής σ' αυτό να "σιγουρέψει" και τη συμμετοχή στα τελικά του ερχόμενου Ευρωμπάσκετ). Η σημασία σ' αυτό τεράστια, αφού μια καλή εμφάνιση θα σημαίνει συμμετοχή στους ερχόμενους Ολυμπιακούς από τους οποίους απουσιάσαμε την προηγούμενη φορά (λόγω της τραγικής μας εμφάνισης απέναντι στην Νιγηρία στο Προολυμπιακό).

Η ομοσπονδία φάνηκε ν' αντιμετωπίζει το πράγμα με τη δέουσα σοβαρότητα - για πρώτη φορά μη αφήνοντας τα πράγματα στην τύχη τους (και στην καλή καρδιά του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος έκανε "το κουμάντο" αγωνιστικά τα τελευταία χρόνια - χωρίς πάντως αποτελέσματα ανάλογα της αξίας του): αφήνοντας προσωπικές διαφορές στην άκρη προσέλαβε τον καλύτερο Έλληνα προπονητή (τον Φώτη Κατσικάρη) δίνοντάς του "χώρο" να δουλέψει (έστω και ανεπίσημα μιας και ο προηγούμενος προπονητής δεν έχει δει ακόμα την πόρτα της εξόδου λόγω οικονομικών διαφορών), ήρθε σε επαφή εγκαίρως με τους Έλληνες του ΝΒΑ (οι οποίοι φαίνονται θετικοί καταρχήν στη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο), κανόνισε μια αξιοπρεπή σειρά φιλικών αγώνων και γενικώς "δούλεψε" το έδαφος ώστε η ομάδα να πάει καλά στο επερχόμενο Παγκόσμιο.

Έλα όμως που τα πράγματα πήγαν εκτός σχεδιασμού λόγω των τελικών του Πρωταθλήματος...Εκεί οι αδερφοί Αγγελόπουλοι, φορτωμένοι από την κακή χρονιά και τον αποκλεισμό από το Ευρωπαϊκό Final Four, κατά τη διάρκεια των τελικών και "απείλησαν" ν' αποσύρουν τους διεθνείς του Ολυμπιακού από τις εθνικές ομάδες. Η πρώτη αφορμή ήταν η "έλλειψη ασφαλιστικών συμβολαίων" για τους παίκτες της εθνικής - κάτι που όπως αποδείκτηκε δεν υφίσταται αφού αυτά υπήρχαν και υπάρχουν σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις, αφήνοντας εκτεθημένους δύο ανθρώπους που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα λόγω των πραγματικών τους γνώσεων στο αντικείμενο.  Η δεύτερη (και σοβαρότερη όπως αποδείκτηκε στην πορεία) αφορμή ήταν ο "δάκτυλος διαιτησίας" στα ηττημένα ματς του Ολυμπιακού. Εκεί το πράγμα ξέφυγε τελείως και η ομάδα του Ολυμπιακού αντί να αποδώσει την ευθύνη στις τραγικές επιλογές ξένων, στους κακούς προπονητικούς χειρισμούς και στην αδυναμία (λόγω κούρασης και τραυματισμών) του Σπανούλη να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες του στις δύσκολες στιγμές, έδειξε τον Βασιλακόπουλο ως αιτία της ήττας.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε τις τελευταίες μέρες πριν τις κλήσεις της εθνικής, η ομάδα να έχει γίνει ήδη "μύλος" με διαρροές από διαφόρους ότι "δε θέλουν να μετάσχουν στην εθνική γιατί είναι κουρασμένοι" και μια καχυποψία να καλύπτει τα πάντα για το τι κρύβεται πίσω από αυτές τις ανακοινώσεις και αποφάσεις. Λες και οι Έλληνες που παίζουν στο εξωτερικό ή στο NBA και θα έρθουν είναι "ξεκούραστοι" ή λιγότερο "απαραίτητοι".

Τα πράγματα βέβαια στην πραγματικότητα είναι απλά. Η συμμετοχή στην εθνική ομάδα είναι η ύψιστη τιμή. Κανείς αθλητής ομαδικού αθλήματος δεν μπήκε στο "Πάνθεον" του αθλήματός του χωρίς να έχει κατακτήσει διακρίσεις με την εθνική του ομάδα. Από την άλλη όμως δεν μπορεί ν' αποτελεί "υποχρέωση" από την οποία κάποιος θέλει να "ξεφύγει" χρησιμοποιώντας αστείες δικαιολογίες. Πόσο μάλλον όταν αυτές προέρχονται από ιδιοκτήτες ομάδων - οι οποίοι οι ίδιοι υποτιμούν το υλικό της ομάδας τους γεμίζοντας την με ξένους αμφιβόλου ποιότητας εις βάρος των μπασκετικά ανώτερων Ελλήνων. Ιδιοτελή παιχνίδια δεν χωράνε στην εθνική και δεν πρέπει αυτή να χρησιμοποιείται για την προώθηση σωματειακών συμφερόντων...Έτσι η ευκαιρία για μια καλή εμφάνιση (που φαντάζει πιθανή βάση του υλικού που διαθέτουμε ως χώρα και λόγω του "σοβαρού" προπονητή που θα έχουμε) απομακρύνεται χωρίς ακόμα να έχει παιχτεί ούτε ένα δευτερόλεπτο μπάσκετ...

Το τελευταίο είναι ο λόγος για τον οποίο γράφουμε για το συγκεκριμένο θέμα - για να δείξουμε ότι αν και έχουμε φάει τη μεγαλύτερη "σφαλιάρα" των τελευταίων 40 χρόνων δε δείχνουμε να μπορούμε να καταλάβουμε ότι όταν μας δίνονται ευκαιρίες (τις σπάνιες φορές που αυτό συμβαίνει), θα πρέπει να τις "αρπάζουμε από τα μαλλιά". Εμείς προτιμούμε "να σπέρνουμε ανέμους και να θερίζουμε θύελλες", πληρώνοντας το μεγάλο λογαριασμό στο τέλος και σκεπτόμενοι την ευκαιρία που χάσαμε... Θα μάθουμε άραγε ποτέ;

ΥΓ Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές έγινε γνωστό ότι οι 3 αθλητές του Ολυμπιακού που είχαν κληθεί στην εθνική νέων ανδρών δεν πήγαν στη συγκέντρωση της εθνικής. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ένας εξ αυτών πήγε σε διεθνές camp στην Ιταλία όπου θα συμμετάσχει σε αγώνες. Για το πόσο μυαλό δεν έχουν ούτε αυτοί, ούτε οι ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού δεν το σχολιάζουμε...

Τα "μυστήρια" της ψήφου των μουσουλμάνων της Θράκης

Τ' αποτελέσματα των ευρωεκλογών πέρα από την μεγάλη αποχή, είχε να δώσει σε πολλούς και μια ακόμα έκπληξη: ένα κόμμα "άγνωστο" σε πολλούς με εύηχο τίτλο ("Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Ελευθερίας") πήρε κοντά 42% στην Ροδόπη (και 26 χιλιάδες ψήφους) και 26% (και περίπου 15,5 χιλιάδες ψήφους) στην Ξάνθη.  Το κόμμα αυτό βέβαια δεν είναι άλλο από το "DEB" - το οποίο δημιουργήθηκε από τους τουρκογενείς μουσουλμάνους της Θράκης, ενισχύθηκε οικονομικά από το τουρκικό προξενείο με σκοπό να δημιουργήσει "ζήτημα", προωθώντας πλέον επίσημα τις θέσεις των αυτοαποκαλούμενων Τούρκων της Θράκης. Μπορεί το ποσοστά ν' ακούγονται εντυπωσιακά, αλλά αν βάλει κανείς ότι περίπου 8 χιλιάδες ψηφοφόροι ήρθαν από την Τουρκία όπου διαμένουν μόνιμα ή για σπουδές για ψηφίσουν DEB και ότι η προώθηση του συνθήματος "ψήφος στο DEB" άγγιξε τα όρια της αθέμιτης προπαγάνδας και του καταναγκασμού στα μουσουλμανικά χωριά της Θράκης, τα αποτελέσματα δεν ήταν τόσο καλά όσο θα ήθελαν οι δημιουργοί αυτού του μειονοτικού κόμματος. 

Η περίπτωση βέβαια του DEB δεν είναι καινούργια. Μειονοτικά κόμματα υπήρχαν και παλιότερα - η "Εμπιστοσύνη" και η "Αλληλεγγύη" υπήρχαν για χρόνια και εκμεταλλευόμενοι τα εκλογικά συστήματα εξέλεγαν βουλευτές (από ένα) μέχρι που μπήκε το όριο του 3% και το πράγμα κάπως "μαζεύτηκε".

Μαζεύτηκε στη θεωρία - δεν είναι τυχαίο ότι από εκείνη τη στιγμή και πέρα το τουρκικό προξενείο προώθησε δικούς του ανθρώπους σε όλα τα μεγάλα κόμματα (πλην ΚΚΕ - το οποίο αποτελεί ειδική περίπτωση), ανεβοκατεβάζοντας βουλευτές ανάλογα με ποιος έκανε τα χατήρια του ή όχι. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μουσταφά Μουσταφά (πρώην βουλευτής του Συνασπισμού) έχασε πάνω από τα 2/3 των ψήφων του ανάμεσα στις 2 εκλογικές αναμετρήσεις του 1996 και του 2000, όταν δεν απάντησε στα "κελεύσματα" του προξενείου.  Κλασσικότερο παράδειγμα "φυτεμένου" υποψηφίου ο Ιλχαν Ιλχαν, ο οποίος από την ΝΔ, πέρασε στο κόμμα της κυρίας Μπακογιάννη, δεν εκλέχθηκε και μετά μετακόμισε αμέσως στην ΔΗΜΑΡ (!!!) όπου απέτυχε να εκλεγεί κι εκεί λόγω εκλογικού συστήματος (για ν' αποχωρήσει ΚΑΙ από την ΔΗΜΑΡ μετά τις εκλογές). Αν αυτό δεν ονομάζεται αριβισμός και κατευθυνόμενη ψήφος, δε γνωρίζουμε τι μπορεί να χαρακτηριστεί.

Αυτά σα γενική εξήγηση των πραγμάτων... Το γιατί τα πράγματα είναι έτσι στην Θράκη είναι εύκολο να το βρει κανείς - συνοψίζοντας έχουμε τα εξής:

α) το ελληνικό κράτος - δηλ. τα ελληνικά κόμματα - αδιαφορούν για την μειονότητα. Και όταν λέμε αδιαφορούν, δεν εννοούμε το ότι οι μουσουλμάνοι δεν "επιδοτούνται" ποικιλοτρόπως. Πλέον και κίνητρα για σπουδές υπάρχουν και οι συνθήκες στο στρατό και τις δημόσιες υπηρεσίες είναι πολύ καλές γι' αυτούς, ενώ πλέον αντιμετωπίζονται ως ίσοι Έλληνες πολίτες. Εννοούμε ότι δεν υπάρχει φροντίδα για την παιδεία των μουσουλμανοπαίδων σε βαθμό που να φαίνεται ότι υπάρχει ένα κράτος που ενδιαφέρεται γι' αυτούς. Επιτρέπουν στο προξενείο να "κάνει" κουμάντο, να διατηρεί "ψευτομουφτήδες", να χαρίζει (κυριολεκτικά) χρήματα, χρηματοδοτώντας δορυφορικές κεραίες και βάζοντας πόδι σε οτιδήποτε γίνεται, ενισχύοντας την γκετοποίηση της μειονότητας: είναι χαρακτηριστικό π.χ. ότι μόνο ένας Έλληνας μουσουλμάνος έχει παίξει στην εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου (σε επίπεδο Ελπίδων). Και αυτό γιατί πολύ απλά οι μουσουλμάνοι "παίζουν" με είτε με μουσουλμάνους είτε με Τούρκους περνώντας τα σύνορα. Το δε αθλητικό σωματείο "ΓΣ Κομοτηνής" στο μπάσκετ (για χρόνια στην Α2) είχε ελάχιστους μουσουλμάνους στις μικρές της ομάδες. Όχι γιατί οι άνθρωποι δεν ήθελαν - απλά γιατί το προξενείο το απαγόρευε.

β) τα ελληνικά κόμματα κάνουν "το χατήρι" στο προξενείο. Έχοντας τη χαζοχαρούμενη λογική ότι "αν είναι στο μαντρί είναι ελεγχόμενοι", και για να εκμαιεύσουν ψήφους, κατεβάζουν - στην κυριολεξία - όλα τα "φρούτα" που "εγκρίνει" το προξενείο. Από τους εκλεγέντες μουσουλμάνους βουλευτές της πρόσφατης Βουλής, μόνο ένας δε θεωρείται άμεσα ελεγχόμενος από το προξενείο και δεν έχει παραστεί σε εκδηλώσεις "τούρκικων" σωματείων (τα οποία παρεπιπτόντως δεν σταματούν στο να μιλούν για "τουρκική μειονότητα" αλλά προχωρούν και παραμέρα μιλώντας για ένωση). Αυτό λέει πολλά και το τελευταίο παράδειγμα των ευρωεκλογών όπου υποψήφιοι στις περιφερειακές εκλογές με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ / Ελιά υποστήριζαν ανοιχτά το DEB, τα λέει δυστυχώς όλα.

γ) Στην μειονότητα το ποσοστό των τουρκογενών είναι περίπου 50%. Το υπόλοιπο είναι Πομάκοι και ένα ποσοστό γύρω στο 15% είναι αθίγγανοι. Το ελληνικό κράτος παρά τις μεγαλοστομίες, ποτέ δεν έδωσε σημασία στα δύο μικρότερα κομμάτια της μειονότητας, υιοθετώντας την αχαρακτήριστα βλακώδη λογική του (εκλογικά παντελώς αποτυχημένου) υποψηφίου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χριστόπουλου ότι "η μειονότητα είναι ένα πράγμα". Αποτέλεσμα; Οι μικροί μουσουλμάνοι μαθαίνουν ότι είναι "Τούρκοι" από το σχολείο ενώ αυτοί που αντιδρούν στο γενικευμένο χαμό, απομονώνονται. Προφανώς και αυτή η αντίληψη δεν είναι σωστή - μια απλή ιστορική ανάγνωση καθιστά τις απόψεις αυτές όχι μόνο εθνικά επικίνδυνες αλλά κυρίως ανιστόρητες. Περισσότερο ουσιαστικό ενδιαφέρον  (για την προώθηση της γλώσσας και των ιδιαιτεροτήτων) θα έδινε λύσεις σε πολλά ζητήματα στην περιοχή.
Δεν είναι τυχαίο ότι επιτρέπεται στην Τουρκία να χρησιμοποιεί τον όρο "τουρκική μειονότητα" ενώ η μειονότητα (και βάση τη συνθήκη της Λωζάνης) είναι μουσουλμανική - αφού είναι θρησκευτική και μόνο.

Πάντως παρά τα συνεχιζόμενα λάθη από πλευράς κομμάτων και κράτους, τα πράγματα εκλογικά δεν μπορούν να "εκτροχιαστούν". Το DEB έχει πιάσει "ταβάνι" και αυτό το κατάφερε έχοντας κάνει μια πρωτοφανή κινητοποίηση.

Ο κίνδυνος είναι αλλού. Ο έμμεσος "έλεγχος" μειονοτικών βουλευτών μετεξελίσσεται σε άμεση κομματική εκπροσώπηση. Ό,τι δηλαδή είχε επιχειρήσει πριν μερικά χρόνια το "Ουράνιο Τόξο" - σε μεγαλύτερη κλίμακα. Αν δεν αλλάξουν τα πράγματα ένα είναι το σίγουρο: οι πιέσεις προς την χώρα μας να "ενδώσει" σε γενικευμένες μειονοτικές απαιτήσεις θα γενικευτούν και δυστυχώς η παρούσα κατάσταση της χώρας δε μας πείθει ότι θα υπάρξουν οι κινήσεις για να μη βρεθούμε ως χώρα προ εκπλήξεως...

Ίδρυμα Αποκατάστασης (Ακρο)Δεξιών Παίδων ο "Αντώνιος ο Διοπτροφόρος"

Αυτό δεν είναι κυβέρνηση. Είναι υπηρεσία αποκατάτασης (ακρο)δεξιών παίδων. Κάτι σαν το "ΠΙΚΠΑ" του σήμερα που αφορά "τέκνα" της Δεξιάς που βρίσκονται σε κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους ή "να μείνουν στο δρόμο"...Και εξηγούμαστε...

Από την μια έχουμε τον Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο - το γνωστό Υπουργό Παιδείας με χώρο δράσης τον Πειραιά. Ο εν λόγω κύριος σε μια προσπάθεια ακόμα να ενισχύσει τον κ. Μώραλη στον αγώνα του να πάρει τον Δήμο Πειραιά, προσέλαβε τον Γιώργο Ανατολάκη (το γνωστό πρώην ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού και πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ), σε θέση μετακλητού υπαλλήλου του Υπουργείου Παιδείας, μεταστρέφοντας τον τελευταίο από υποστηρικτή του κύριου Μιχαλολιάκου σε φανατικό υποστηρικτή του κύριου Μώραλη. Πως είναι δυνατόν ο κύριος Ανατολάκης να είναι μετακλητός στο Υπουργείο Παιδείας - στο οποίο προφανώς δεν περνάει παρά μόνο για να πει μια καλημέρα από καιρού εις καιρόν  - σε θέση γραφείου, όταν έχει τελειώσει μόνο το Δημοτικό και αυτό με το ζόρι; Ξεπερνώντας όμως και αυτό το ερώτημα, υπάρχει και η ηθική διάσταση του πράγματος... Σε μια εποχή που η ανεργία έχει φτάσει στο κόκκινο (και πιο πάνω από αυτό), έχουμε έναν άνθρωπο που έβγαλε εκατομμύρια από το ποδόσφαιρο, κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής επί 4ετία (κατά την οποία άφησε το στίγμα του για τις δηλώσεις για το αν έπρεπε να κληθεί στην Εθνική ποδοσφαίρου ο Ντανιέλ Μπατίστα όντας μαύρος), "μαζεύοντας" και από κει ένα σεβαστό πόσο και τώρα παίρνει ένα 800άρι τον μήνα για να χαιρετάει τον κύριο Αρβανιτόπουλο και ν' ανταλλάσουν απόψεις για την 11άδα του Ολυμπιακού. Είμαστε σίγουροι ότι ο κύριος Αρβανιτόπουλος θα μπορούσε να "ενεργοποιήσει" στη θέση αυτή κάποιον άλλο από τους δεκάδες Ολυμπιονίκες που έχουν προσωπαγή θέση στο Υπουργείο ή να βρει ένα απόφοιτο πανεπιστημίου... Και εν πάση περιπτώση αν ήθελε κάποιον ν' ανταλάσσει ποδοσφαιρικές απόψεις θα μπορούσε να προσλάβει τον κύριο Αλέφαντο που στο κάτω-κάτω υπήρξε και προπονητής μεγάλων ομάδων... Βέβαια ο κύριος Ανατολάκης δεν είναι ο πρώτος ή ο μόνος ακροδεξιός που βρίσκει μια όαση στην αγκαλιά της ΝΔ. Είναι και ο κύριος Πλεύρης ο οποίος δίνει τα φώτα του στον Ελληνικό Οργανισμό Φαρμάκων - προφανώς μιλάει για τις παρενέργειες που έχουν ορισμένα σκευάσματα στα οποία κατέφυγε όντας κολλητός του κυρίου Άδωνι - Σπυρίδωνα Γεωργιάδη.

Από την άλλη  έχουμε τον υπουργό Ανάπτυξης, Κωστή Χατζηδάκη, ο οποίος διέσωσε τρεις νεοδημοκράτες δημοσίους υπαλλήλους από τη διαθεσιμότητα - από την οποία υποτίθεται διασώζονται μόνο ανάπηροι, πολύτεκνοι κ.ο.κ.. Πρόκειται για τρεις μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους του υπουργείου, οι οποίοι είχαν αποσπαστεί σε διάφορα γραφεία πολιτικών προσώπων της Ν.Δ., και συγκεκριμένα του Γιώργου Καλαντζή, του Αρη Σπηλιωτόπουλου και στα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος κόμματος στη Συγγρού. Η "Εφημερίδα των Συντακτών" παρουσίασε όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης - φέρνοντας στην επιφάνεια και την ουσία του πράγματος: δεν είναι το πρόβλημα οι 3 υπάλληλοι που στο κάτω-κάτω το μόνο που έκαναν ήταν να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις για να σωθούν από ένα ανθρωποφάγο μέτρο. Λίγοι (δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν θα κοιτούσαν να σωθούν από τον κίνδυνο να μείνουν στο δρόμο. Το πρόβλημα είναι οι κυβερνώντες που εφαρμόζουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στα πάντα: από την μια έχουμε την εξαίρεση από τις περικοπές των γενικών και ειδικών γραμματέων και των ειδικών συμβούλων (θέσεις κατ' εξοχήν ρουσφετολογικές), συνεχίζουμε να έχουμε διορισμούς στους προϊσταμένους με βάση τα κομματικά εύσημα και τώρα αυτό...

Συγχαρητήρια παιδιά - μπορείτε να συνεχίσετε τη δουλειά σας. Μη ξεχάσετε να συνεχίσετε να γράφετε θετικά σχόλια για την κυβέρνηση στα διάφορα blogs και sites... Οι βουλευτικές εκλογές πλησιάζουν...

(Επί του πιεστηρίου: επειδή ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό, η κυρία Ζέτα Μακρή πρόλαβε πριν αντικατασταθεί και διόρισε αντιπρόεδρο στον ΟΚΑΝΑ τον γνωστό σε όλους από τις παρουσίες του στις εκπομπές του Στέφανου Χίου και στο "Ερωτοδικείο" Γιάννη Δαραβίγκα! Η απόφαση ανακλήθηκε μετά το απίστευτο "κράξιμο" αλλά οι εντυπώσεις μένουν...)