Από τον Πετσάλνικο στον Παπαδήμο- Παρασκήνιο για το σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης / Τα μέτρα που φέρνει το καινούργιο Μνημόνιο

Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις κατά τις οποίες η ΝΔ τελικά ενέδωσε στο "φλέρτ" του Γ.Παπανδρέου (και τις άνωθεν πιέσεις όπως αναφέραμε πρόσφατα εδώ), το κύριο αντικείμενο της συζήτησης επικεντρώθηκε στο ποιος θα ηγηθεί αυτής. Μπορεί το θέμα επί της ουσίας να είναι τυπικό (μιας και οι αποφάσεις και οι κινήσεις που γίνουν είναι προκαθορισμένες από την τρόικα) και είτε βάλουν τον κ. Πετσάλνικο είτε ένα παιδάκι από ένα βρεφονηπιακό σταθμό θα είναι το ίδιο, ωστόσο οι συζητήσεις είναι έντονες, αν και τα ονόματα που ακούγονται προκαλούν (σε μας) μελαγχολία.

Το πρώτο όνομα που ακούστηκε ήταν αυτό του Λ.Παπαδήμου, γνωστού οικονομολόγου με θητεία διοικητή σε τράπεζες (ελληνικές και ξένες) και ένα σχετικό κύρος στους οικονομικούς κύκλους και στην Ευρώπη. Η πρόταση αυτή αρχικά δεν προχώρησε γιατί ο κ. Παπαδήμος ήθελε κυβέρνηση μακράς θητείας, δικό του επιτελείο και ουσιαστική συμμετοχή της Ν.Δ., πράγμα που σκόνταψε στις απαιτήσεις της τελευταίας (όπως είχαμε σημειώσει εδώ), ενώ πολλοί του είχαν χρεώσει και συμμετοχή στα υπόγεια οικονομικά παιχνίδια που παίχτηκαν την περίοδο Σημίτη (υπόθεση ομολόγων, χρηματιστηρίου κ.λπ) καθώς και το γεγονός ότι λόγω της θέσης (ΕΚΤ) του αναμένεται να λειτουργήσει ως εκπρόσωπος της τρόικας. Ειδικά το ζήτημα της συμμετοχής στελεχών της ΝΔ έχει δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στο εσωτερικό της ΝΔ, με ομαδές στελεχών να κινητοποιούνται προς το σχηματισμό αντι-μνημονιακού μπλοκ.

Το 2ο όνομα που συζητήθηκε ήταν του κ. Διαμαντούρου, με θητεία στον ελληνικό και ευρωπαϊκό "Συνήγορο του Πολίτη". Απορρίφθηκε γιατί "δεν είχε την πολιτική υπόσταση που χρειαζόταν για να οδηγήσει την χώρα στις εξελίξεις". Ο 3ος (και χειρότερος) του οποίου το όνομα συζητήθηκε ήταν του κυρίου Ρουμελιώτη, του οποίου τον βίο και την πολιτεία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Προκαλεί θυμηδεία το ότι η ΝΔ δέχτηκε απλά και να συζητήσει το όνομά του, αποδεικνύοντας το ότι η μνήμη στην χώρα μας είναι πολύ μικρής διάρκειας: Αν γυρίσουμε πίσω στον χρόνο θα θυμηθούμε δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ζητούν την παραπομπή του σε δίκη και να χαρακτηρίζουν την (έμμεση) φυγάδευση του στο εξωτερικό ως μέγα σκάνδαλο...Από κει και πέρα συζητήθηκαν οι περιπτώσεις του Α.Κακλαμάνη (πρώην προέδρου της Βουλής) και του Βασίλειου Σκουρή που είναι πρόεδρος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και στο παρελθόν είχε διατελέσει δύο φορές υπουργός Εσωτερικών στις κυβερνήσεις Γρίβα (1989) και Σημίτη (1996). Δεν προχώρησαν λόγω απαιτήσεων του Α.Κακλαμάνη η 1η και για τεχνικούς λόγους η 2η. Έτσι φτάσαμε στην περίπτωση Πετσάλνικου, μια κίνηση που δείχνει την φτώχεια που έχει η χώρα μας από πλευράς προσώπων για τέτοιες περιπτώσεις, ενώ αποκαλύπτει ότι η κυβέρνηση ούτε εθνική είναι ούτε υπερκομματική. Ο κύριος Πετσάλνικος σαν Πρόεδρος της Βουλής, φέρθηκε σαν κομματάρχης του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας σωρεία παραβιάσεων του κανονισμού και σε καμία περίπτωση δε δημιούργουσε ένα προφίλ ανάλογο με αυτό του κ. Κακλαμάνη που ανεξάρτητα από τις φιλο-μνημονιακές του τοποθετήσεις είχε χτίσει ένα προφίλ σεβασμού και εκτίμησης απέναντι σε όλους. Και αυτή όμως "κόλλησε" δεδομένης της κατακραυγής που ξεσήκωσε ως επιλογή.

Τελικά καταλήξαμε στον κύριο Παπαδήμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ποια θα είναι η επόμενη μέρα - έτσι κι αλλιώς; Το Eurοgroup ζητά γραπτή εγγύση (κατά παράβαση των ευρωπαϊκών συνθηκών και του "αυτοδιοίκητου" των κρατών της Ε.Ε.) από τα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα στην οποία θα δεσμεύονται για μεταρρυθμίσεις - μάλλον λόγω απόστασης μεταξύ Αθήνας - Βρυξελλών, δεν έχουν φτάσει ακόμα τα νέα περί Μνημονίου και των σαρωτικών αλλαγών που έχει κάνει ο "υπηρέτης του λαού" Γ. Παπανδρέου καταστρέφοντας ότι υπήρχε όρθιο στα εργασιακά, την υγεία, την παιδεία και καταβαραθρώνοντας μισθούς και συντάξεις. Θέλουν και άλλα (ορισμένα εκ των οποίων περιλαμβάνονται στις γνωστές 31 δράσεις που αναφέραμε εδώ).

Το ποσό που πρέπει να βρεθεί, πέραν των μέτρων που έχουν ήδη ψηφιστεί είναι τεράστιο. Φτάνει στα 8,2 δισ. ευρώ (3% του ΑΕΠ) μόνο για τη διετία 2013-2014 και προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από περικοπές σε δαπάνες. Φωτογραφίζει, σύμφωνα με αρμόδια στελέχη, μεγάλη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με όχημα την αναδιάρθρωση του Δημοσίου και εκτιμάται ότι θα δοκιμάσει -σε συνθήκες ύφεσης και τεράστιας ανεργίας- τις αντοχές της οικονομίας. Θα οριστικοποιηθούν και θα εξειδικευθούν με «εξωτερική τεχνική βοήθεια», η οποία ερμηνεύεται από αρμόδια στελέχη ως ένα δείγμα της «νέου τύπου» εποπτείας που θα επιβάλει η τρόικα. Τα νέα μέτρα θα καταγραφούν αναλυτικότερα στο νέο μνημόνιο, που θα συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση. Πρέπει να τα λάβει η Ελλάδα έως το τέλος Ιουνίου του 2012 για να διασφαλιστεί η δημοσιονομική προσαρμογή κατά τα έτη 2013- 2014.

Προϋπόθεση για την καταβολή της 6ης δόσης είναι η Ελλάδα «να υιοθετήσει και να εφαρμόσει χωρίς καθυστέρηση»:

* Υπουργικές αποφάσεις για το κλείσιμο, τη συγχώνευση ή την ουσιαστική μείωση του μεγέθους σε ΚΕΔ, ΕΤΑ, ΟΔΔΥ, Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας, ΕΟΜΜΕΧ, ΙΓΜΕ, ΟΣΚ, ΔΕΠΑΝΟΜ, ΘΕΜΙΣ, ΕΘΙΑΓΕ, ΕΡΤ και 35 άλλες μικρότερες μονάδες.
* Υπουργική απόφαση για τα νέα κριτήρια χορήγησης αναπηρικών συντάξεων.
* Μεταφορά από το ελληνικό Δημόσιο στο Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου των Alpha Bank (0,619% των μετοχών), Εθνική (1,234% των μετοχών), Πειραιώς (1,308% των μετοχών), ΟΛΠ (23,1%), ΟΛΘ (23,3%). Επίσης, περιφερειακά λιμάνια (το 100% των λιμένων Ελευσίνας, Λαυρίου, Ηγουμενίτσας, Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Καβάλας, Κέρκυρας, Πάτρας, Ραφήνας, Ηρακλείου), ΕΥΔΑΠ (27,3%), ΕΥΑΘ (40%), περιφερειακοί αερολιμένες (εκχώρηση δικαιωμάτων παραχώρησης), χώροι αποθήκευσης για φυσικό αέριο της νότιας Καβάλας (μεταβίβαση των δικαιωμάτων των σημερινών και των μελλοντικών συμβάσεων παραχώρησης), ελληνικοί αυτοκινητόδρομοι (μεταβίβαση οικονομικών δικαιωμάτων των σημερινών και μελλοντικών συμβάσεων παραχώρησης), Εγνατία οδός, (100%), Ελληνικά Ταχυδρομεία (90%), ΟΠΑΠ Α.Ε. (29%), 4 κρατικά κτίρια.
* Διορισμός των νομικών, τεχνικών και οικονομικών συμβούλων για τουλάχιστον δεκατέσσερις από τις παραπάνω αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί να γίνουν μέχρι το τέλος του 2012.

Εως το τέλος Δεκεμβρίου πρέπει, επιπλέον των δεκάδων δεσμεύσεων που έχουν ήδη αναληφθεί, να:

* Ψηφιστεί ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2012.
* Να επικαιροποιηθούν και να δημοσιοποιηθούν όλα τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου έως το 2014.
* Να θεσπιστούν όλες οι φορολογικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για την εκτέλεση του προϋπολογισμού παράλληλα με την ανακοίνωση του προϋπολογισμού.
* Ορισμός συμβούλων για όλες τις υπόλοιπες αποκρατικοποιήσεις του 2012, ενεργοποίηση της ειδικής γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας που θα διαχειρίζεται την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου που δεν θα πωληθεί και θα συνεργάζεται με τις υπό συγχώνευση ΚΕΔ και ΕΤΑ που θα προετοιμάζουν τα προς πώληση ακίνητα.
* Δημιουργία έξι καλαθιών ακινήτων από το Ταμείο Αξιοποίησης.
* Νομική πράξη για μεταβίβαση στο κράτος της κινητής και ακίνητης περιουσίας των ΔΕΚΟ και φορέων που θα κλείσουν (μην τυχόν και γλυτώσουν αυτά από το ξεπούλημα).
* Ενεργοποίηση της μονάδας μεγάλων φορολογουμένων.
* Ενίσχυση του ελέγχου των δαπανών με το διορισμό των μόνιμων επιτηρητών σε όλα τα υπουργεία (έχουμε γράψει εδώ αναλυτικά).
* Σύσταση μητρώων δεσμεύσεων για το σύνολο των υπηρεσιών και φορέων της γενικής κυβέρνησης (διαβάστε εδώ αναλυτικά).
* Δημοσίευση του σχεδίου προσλήψεων μέχρι το 2015 σύμφωνα με τον κανόνα της 1 πρόσληψης για 5 αποχωρήσεις χωρίς τομεακές εξαιρέσεις (π.χ. υγεία και παιδεία με ό,τι αυτό συνεπάγεται).
* Μεταφορά σε καθεστώς εφεδρείας περίπου 15.000 προσωπικού φορέων και άλλων 15.000 σε καθεστώς πρόωρης συνταξιοδότησης. Η 12μηνη εφεδρεία μπορεί να γίνει 24μηνη για το προσωπικό κοντά στη συνταξιοδότηση (για την εφεδρεία λεπτομέρειες ύπάρχουν εδώ). * Αναθεώρηση του καταλόγου των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων με στόχο να καλύπτει λιγότερο από το 10% του εργατικού δυναμικού (είτε είναι τα επαγγέλματα βαρέα είτε όχι - σχετική ανάρτηση βρίσκεται εδώ).
* Σε βάθος αναθεώρηση της λειτουργίας των επικουρικών συντάξεων, των προνοιακών και των εφάπαξ. Θα περιλαμβάνει πρόσθετη μείωση του αριθμού των ταμείων και εξάλλειψη ελλειμμάτων με ρυθμίσεις που θα ισχύσουν από 1ης Ιανουαρίου 2012 (ναι είναι εκείνα τ' ασφαλιστικά ταμεία που θα "προστατεύονταν" από το κούρεμα και τώρα θα χάσουν τεράστια ποσά για τα ομόλογα που ΥΠΟΧΡΕΩΘΗΚΑΝ ν' αγοράσουν).

Εως τον Μάρτιο του 2012:

* Να ολοκληρωθεί οι δεύτερος γύρος αναθεώρησης των κοινωνικών επιδομάτων και προγραμμάτων (μην τυχόν και μείνει τίποτα που να δίνεται δηλαδή με στόχο την ολοκληρωτική εξάλειψη του κοινωνικού κράτους).
* Να καλυφθούν όλες οι ιατρικές πράξεις από ηλεκτρονική συνταγογράφηση (φάρμακα, παραπεμπτικά, διάγνωση, χειρουργεία), να δίδονται αναλυτικές μηνιαίες εκθέσεις ελέγχου από το ΕΣΥ και να επεκταθούν τα γενόσημα ώστε να καλύπτουν πάνω από το 60% των φαρμάκων.
* Να γίνεται κεντρικά η προμήθεια των φαρμακευτικών και ιατρικών προϊόντων για το ΕΣΥ.
* Να ενισχυθεί ο ελέγχος των δαπανών, με νόμο που θα καθιστά αυστηρότερη τη διαδικασία υποβολής και έγκρισης των συμπληρωματικών προϋπολογισμών.

Οι πολυκομματικές κυβερνήσεις στην χώρα μας (ιστορικό)

Η υπό σχηματισμό κυβέρνηση συνεργασίας των μεγάλων κομμάτων εν έτει 2011 είναι η πρώτη στην Ελλάδα από το Νοέμβριο του 1989. Τότε ο σοφός Ξενοφών Ζολώτας είχε ορκιστεί πρωθυπουργός στη λεγόμενη «Οικουμενική» κυβέρνηση.

Είχε προηγηθεί η συμφωνία των Ανδρέα Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ), Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (ΝΔ) και Χαρίλαου Φλωράκη (ΣΥΝ), αφού κανένα κόμμα δεν είχε καταφέρει να λάβει την αυτοδυναμία στις βουλευτικές εκλογές: η ΝΔ είχε λάβει 148 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 128 και ο ΣΥΝ 21 έδρες.

Στο σχήμα εκείνο συμμετείχαν μεταξύ άλλων, ο Τζανής Τζανετάκης (υπουργός Αμυνας), ο Αντώνης Σαμαράς (Εξωτερικών), ο Γιώργος Γεννηματάς (Εθνικής Οικονομίας), ο Γιώργος Σουφλιάς (Οικονομικών), ο Θεόδωρος Κατριβάνος (Εσωτερικών), ο Σταύρος Δήμας (Γεωργίας), ο Απόστολος Κακλαμάνης (Εργασίας), ο Κώστας Σημίτης (Παιδείας), ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης (Εμπορίου), ο Αναστάσης Πεπονής (Βιομηχανίας) και ο Ακης Τσοχατζόπουλος (Μεταφορών).

Η κυβέρνηση εκείνη «άντεξε» μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 1990, οπότε προκηρύχθηκαν εκλογές, από τις οποίες αναδείχθηκε αυτοδύναμη η ΝΔ του Κ.Μητσοτάκη, με οριακή όμως πλειοψηφία στη Βουλή.

Σημειώνεται ότι τον Ιούνιο του 1989 σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΣΥΝ υπό τον Τζαννή Τζανετάκη με βασική αποστολή την παραπομπή του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργών των κυβερνήσεών του για το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Το σκεπτικό εκείνης της συνεργασίας ήταν ότι αν η χώρα οδηγείτο άμεσα σε νέα εκλογική αναμέτρηση, η παραπομπή για τυχόν σκάνδαλα θα ήταν αδύνατη, αφού αυτά θα παραγράφονταν.

Στην εκλογική αναμέτρηση που είχε μόλις λάβει χώρα, η ΝΔ είχε μεν αναδειχθεί πρώτο κόμμα, ωστόσο, λόγω του εκλογικού συστήματος δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει την αυτοδυναμία: είχε κερδίσει 145 έδρες, έναντι 125 του ΠΑΣΟΚ και 28 του ΣΥΝ.

Στην κυβέρνηση εκείνη είχαν αναλάβει υπουργεία οι Φώτης Κουβέλης (υπουργός Δικαιοσύνης) και Νίκος Κωνσταντόπουλος (Εσωτερικών).

Ο όρος «οικουμενική κυβέρνηση» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1877, όταν ο ναύαρχος και πολιτικός Κωνσταντίνος Κανάρης σχημάτισε κυβέρνηση με την ενίσχυση των τότε πολιτικών αρχηγών: Τρικούπη, Δηλιγιάννη, Ζαΐμη, Κουμουνδούρου.

Στόχος εκείνης της κυβέρνησης ήταν να προετοιμάσει τη χώρα εν όψει του ρωσοτουρκικού πολέμου. Ο Κανάρης πέθανε το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.

Μία ακόμα οικουμενική κυβέρνηση συγκροτήθηκε υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, το 1926. Αρχικά συμμετείχαν τα μεγαλύτερα κόμματα εκείνης της εποχής (Φιλελεύθεροι, Λαϊκό, Ελευθερόφρονοι, Δημοκρατική Ένωση).

Μερικά από τα μέλη της κυβέρνησης: ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος ήταν υπουργός Εξωτερικών, ο Παναγής Τσαλδάρης Εσωτερικών, ο Ιωάννης Μεταξάς υπουργός Συγκοινωνιών και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου υπουργός Γεωργίας.

Κυβέρνηση εθνικής ενότητας σχημάτισε και ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1944. Είχε μεταβεί στο Κάιρο για το σχηματισμό εξόριστης κυβέρνησης, η οποία αντικατέστησε εκείνη του Σοφοκλή Βενιζέλου.

Τέλος, κυβέρνηση εθνικής ενότητας είχε σχηματίσει και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα, τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974. Είχε προηγηθεί η κατάρρευση της Χούντας του Ιωαννίδη μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο και την εισβολή του Αττίλα. Στην κυβέρνηση εκείνη, η οποία είχε ορκιστεί από τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη, συμμετείχαν στελέχη των προδικτατορικών κομμάτων, όπως της Ένωσης Κέντρου και της ΕΡΕ, αλλά και στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα. Μεταξύ των μελών της ο Γεώργιος Μαύρος (Ένωση Κέντρου), ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Γεώργιος Ράλλης, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος, ο Γιάγκος Πεσματζόγλου και ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης. Η κυβέρνηση εκείνη διήρκεσε μέχρι το Νοέμβριο του 1974, οπότε τις εκλογές κέρδισε η ΝΔ, το νέο κόμμα που είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με το 54,37% των ψήφων και 219 έδρες.

Πηγή ειδήσεων: "Το Βήμα", "Ελευθεροτυπία" / Να σημειώσουμε και μια αξιοζήλευτη δημοσιογραφική "κωλοτούμπα" από γνωστή εφημερίδα της δεξιάς. Μέχρι προχθές αναθεμάτιζε την συμφωνία της κυβέρνησης και απέκλειε ως απαράδεκτη τη συμμετοχή της ΝΔ σε κυβέρνητικό σχήμα. Μόλις έγινε γνωστή η συμφωνία όμως, άρχισε τα πρωτοσέλιδα πανηγύρια με τίτλο "Έφυγε ο Γιώργος". Κουβέντα για την ταμπακιέρα...

Οδηγός επιβίωσης στην κρίση.../Χτύπημα στην πρόληψη νοητικών ασθενειών λόγω των συγχωνεύσεων

Αναδημοσιεύουμε από την "Ελευθεροτυπία" έναν οδηγό επιβίωσης στην κρίση - χρήσιμο αν και πολλά πράγματα είναι εξ ορισμού αυτονόητα:

"Οι ελληνικές οικογένειες κοιμούνται και ξυπνούν πλέον με αυτή τη σκέψη, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες οικονομικές υποχρεώσεις. Τα χαράτσια, οι μειώσεις μισθών, η ανεργία, η ακρίβεια, τορπιλίζουν την προσπάθεια και σπρώχνουν τα νοικοκυριά στο να γίνονται ολοένα και πιο «εφευρετικά», προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζην με ολοένα και λιγότερα χρήματα.

Στο μικροσκόπιο έχουν μπει όλες οι οικογενειακές δαπάνες. Από τα είδη πρώτης ανάγκης που προμηθευόμαστε από τα σουπερμάρκετ και τα έξοδα μετακινήσεων μέχρι τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ και τα δάνεια. Οι λύσεις που έχουν στη διάθεσή τους οι καταναλωτές είναι συγκεκριμένες και ανά κατηγορία αποτυπώνονται ως εξής:

1 Αγορά καταναλωτικών αγαθών. Εκρηκτική είναι πλέον η αύξηση στις πωλήσεις προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας (private label), καθώς ολοένα και περισσότεροι καταναλωτές αναζητούν οικονομικότερες λύσεις.

Μετά τα χαρτικά και τα απορρυπαντικά, αυξημένη ζήτηση καταγράφεται και στον χώρο των τροφίμων. Μάλιστα, εντός των επομένων μηνών, η πρακτική του private label αναμένεται να εισαχθεί και στον χώρο των φαρμακείων, εφόσον εξασφαλιστούν οι απαραίτητες άδειες.

* Οι προσφορές των προμηθευτών στα σουπερμάρκετ δίνουν και παίρνουν. Οι προσφορές εκδηλώνονται είτε με μειώσεις τιμών για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (σε συγκεκριμένα επώνυμα προϊόντα οι εκπτώσεις αγγίζουν και το 40%) είτε με πωλήσεις τύπου «ένα συν ένα δώρο».

Περιμένουν

Οι καταναλωτές έχουν εξοικειωθεί πλέον με αυτές τις προσφορές και περιμένουν τις ανακοινώσεις των καταστημάτων, για να αγοράσουν φθηνά.

* Τα outlet κερδίζουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς, καθώς προσφέρουν εκπτώσεις 50%-60% καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

* Οι αγορές προϊόντων μέσω Διαδικτύου κερδίζουν έδαφος, καθώς οι καταναλωτές εξασφαλίζουν χαμηλότερες τιμές. Ακόμη και παραδοσιακά καταστήματα (π.χ. ηλεκτρικών ειδών) προσφέρουν χαμηλότερες τιμές για το ίδιο προϊόν, υπό την προϋπόθεση ότι ο καταναλωτής θα το παραγγείλει μέσω Internet. Σύγχρονη επιχειρηματική μόδα αποτελεί και η διάθεση κουπονιών μέσω Διαδικτύου. Με τα κουπόνια αυτά, ο καταναλωτής μπορεί να εξασφαλίσει εκπτώσεις 60%-70% για συγκεκριμένα προϊόντα και υπηρεσίες (από μασάζ και κουρέμα μέχρι γεύματα σε εστιατόρια και συνδρομές για γυμναστήρια).

* Οσο βαθαίνει η κρίση τόσο ενισχύεται η «ανταλλακτική οικονομία». Ο ένας χαρίζει στον άλλον αγαθά και προϊόντα που δεν του χρειάζονται πλέον. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, τα παιδικά ρούχα, τα βιβλία, τα CD. Οι αγγελίες τύπου «χαρίζονται» αυξάνονται και πληθύνονται.

2 Λογαριασμοί. Οσοι δεν έχουν ενεργοποιήσει το νυχτερινό ρεύμα καλό είναι να σπεύσουν στο πλησιέστερο υποκατάστημα της ΔΕΗ (ή άλλου παρόχου). Το τιμολόγιο του νυχτερινού δεν είναι πλέον τόσο δελεαστικό όσο παλαιότερα, καθώς ειδικά για τα μικρά νοικοκυριά, που καταναλώνουν έως 800 κιλοβατώρες το τετράμηνο, οι διαφορές στη χρέωση είναι πολύ μικρές. Ομως, για τα μεγαλύτερα νοικοκυριά που καταναλώνουν δύο και τρεις χιλιάδες κιλοβατώρες το τετράμηνο, το νυχτερινό τιμολόγιο εξοικονομεί αρκετά χρήματα. Ενδεικτικό το ακόλουθο παράδειγμα: Αν κάποιος καταναλώνει 1.400 κιλοβατώρες με το ημερήσιο τιμολόγιο και 600 κιλοβατώρες με το νυχτερινό, πληρώνει συνολικά 225 ευρώ. Αν και οι 2.000 κιλοβατώρες χρεωθούν με το κανονικό τιμολόγιο, ο λογαριασμός ανεβαίνει στα 268 ευρώ. Δηλαδή, το όφελος από το νυχτερινό φτάνει στα 43 ευρώ το τετράμηνο.

* Οι λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης κυκλοφορούν πλέον ευρέως στην αγορά, ενώ οι τιμές τους έχουν πέσει αρκετά. Η αντικατάσταση των παλαιών λαμπτήρων θεωρείται πλέον πολύ καλή λύση. Η αντικατάσταση ενός λαμπτήρα 60 Watt με έναν χαμηλής κατανάλωσης 11 Watt μπορεί να εξασφαλίσει έως και 30 ευρώ ετησίως, ειδικά στα μεγάλα νοικοκυριά.

* Πολλά νοικοκυριά επιλέγουν πλέον να χρησιμοποιήσουν τα κλιματιστικά για την κάλυψη των αναγκών σε θέρμανση, καθώς το πετρέλαιο πωλείται ήδη προς 0,9 ευρώ ανά λίτρο. Ανεξάρτητα από το αν έχουν δίκιο ή όχι στην επιλογή, καλό θα είναι ο ρυθμιστής της θερμοκρασίας να μην υπερβαίνει τους 24-25 βαθμούς Κελσίου, καθώς η υψηλότερη θερμοκρασία φουσκώνει και τον λογαριασμό. Μονιμότερη λύση είναι η αντικατάσταση των μηχανημάτων με συσκευές Α' κλάσης. Ωστόσο, αυτή η λύση κοστίζει, διότι τα μηχανήματα με χαμηλή ενεργειακή απόδοση είναι ακριβότερα.

* Ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά εξετάζουν πλέον το ενδεχόμενο εγκατάστασης φωτοβολταϊκών στις στέγες ή στις ταράτσες. Είναι από τις ελάχιστες επενδύσεις αυτή τη στιγμή που μπορεί να χρηματοδοτηθούν από τις τράπεζες ακόμη και κατά 100%. Τα φωτοβολταϊκά εξασφαλίζουν (υπό προϋποθέσεις) εισόδημα έως και 7.500 ευρώ ετησίως, το οποίο μάλιστα είναι αφορολόγητο.

* Για τη μείωση των λογαριασμών του τηλεφώνου υπάρχουν διάφορες λύσεις. Στα κινητά, οι συνδρομητές επιλέγουν, αντί να πάρουν επιδότηση για αντικατάσταση της συσκευής, να εξασφαλίσουν μείωση του παγίου. Επίσης, εκμεταλλεύονται τα «οικογενειακά πακέτα» που προσφέρουν και τα τρία δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Μεγάλη στροφή παρατηρείται προς τα καρτοκινητά και τα συμβόλαια με χαμηλότερο πάγιο (προσοχή, διότι αυτές οι λύσεις μπορεί να αποδειχθούν ακριβότερες, αν εξακολουθήσει ο συνδρομητής να χρησιμοποιεί τακτικά το τηλέφωνό του).

Στη σταθερή τηλεφωνία ως λύση επιλέγεται η διακοπή της τηλεφωνικής γραμμής στο εξοχικό, όπως επίσης και η κάλυψη μέρους των τηλεφωνικών αναγκών μέσω του Διαδικτύου.

3 Μετακινήσεις. Οσοι χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς καλό είναι να εξετάσουν το ενδεχόμενο απόκτησης μιας ετήσιας κάρτας απεριόριστων διαδρομών.

Οσοι χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο, εκτός από μια καλή έρευνα αγοράς για την επιλογή φθηνότερου πρατηρίου, μπορούν να εξετάσουν και άλλες λύσεις, όπως η μετατροπή του καυσίμου από βενζίνη σε υγραέριο (η βενζίνη κοστίζει περίπου 1,6 ευρώ ανά λίτρο και το υγραέριο 80-85 λεπτά).

Τα συνεργεία που κάνουν τις μετατροπές έχουν πολλαπλασιαστεί, κάτι που έχει ρίξει τις τιμές της μετατροπής (σ.σ.: σε ένα μέσο αυτοκίνητο κοστίζει περίπου 1.000-1.200 ευρώ). Από εκεί και πέρα, υπάρχουν οι τυπικές πρακτικές για τη μείωση της κατανάλωσης του καυσίμου, όπως είναι η οδήγηση χωρίς τις μπαγκαζιέρες, αν δεν υπάρχει ανάγκη, η διατήρηση του στροφόμετρου στις 2.000-3.000 στροφές, η αφαίρεση των περιττών βαρών από το εσωτερικό του αυτοκινήτου, αλλά και ο σωστός έλεγχος στην πίεση των ελαστικών."

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Έχουμε γράψει στο παρελθόν για τα όσα διακυβεύονται με τις συγχωνεύσεις οργανισμών και φορέων (θυμηθείτε σχετικά εδώ), καθώς επίσης και για το φαινόμενο του κλεισίματος από την μια και του ανοίγματος καινούργιων από την άλλη (σχετική ανάρτηση βρίσκεται εδώ). Ανάμεσα στα όσα έχουμε συζητήσει ήδη μέσα στο blog, είναι και το πόσο πραγματικά γίνεται οικονομία με το κλείσιμο ορισμένων απ' αυτών ή αν μακροπρόθεσμα τα έξοδα θα είναι μεγαλύτερα. Μια από αυτές είναι και το Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού (ΝΠΙΔ) που στεγάζεται στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία». Οι εργαζόμενοι -με έκπληξη όπως λένε- διαπίστωσαν ότι «είμαστε στους φορείς που πρέπει να θέσουν το 10% του προσωπικού τους σε εφεδρεία».

Στη δίνη της κρίσης και με το επικίνδυνο όπλο του κοινωνικού αυτοματισμού που εδώ και καιρό έχει απασφαλίσει η κυβέρνηση, ίσως η πρώτη σκέψη των περισσοτέρων είναι ότι κλείνει «ακόμη ένας περιττός οργανισμός με κρατικοδίαιτους υπαλλήλους που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό».

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; «Το Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού γλιτώνει κάθε χρόνο το ελληνικό κράτος από ένα νέο ίδρυμα παιδιών με νοητική στέρηση», λέει ο Γιώργος Νικολαΐδης, ψυχίατρος, διευθυντής στη Διεύθυνση Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου.

Ο Γ. Νικολαΐδης κάνει αυτή τη δραματική διαπίστωση αναφερόμενος στο Προληπτικό Ανιχνευτικό Πρόγραμμα Νεογνών, το οποίο πραγματοποιείται δωρεάν σε κάθε παιδί που γεννιέται στη χώρα μας από τους εξειδικευμένους επιστήμονες του Ινστιτούτου. «Μ' αυτόν το τρόπο», όπως εξηγεί, «εντοπίζονται στα νεογέννητα πολύ σοβαρά νοσήματα, (φαινυλκετονουρία, γαλοκτοζαιμία, συγγενής υποθυρεοειδισμός, έλλειψη του ενζύμου G6PD). Οταν λοιπόν υπάρξει αυτή η έγκαιρη διάγνωση και, ταυτόχρονα, ξεκινήσει η ενδεικνυόμενη θεραπεία, αποφεύγεται η εμφάνιση βαριών σωματικών βλαβών όπως νοητική στέρηρη, ίκτερος-αιμολύσεις κι άλλα, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό όφελος για τη χώρα».

Το προληπτικό ανιχνευτικό πρόγραμμα εφαρμόζεται στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού από το 1973, κι από τότε μέχρι σήμερα έχουν εξεταστεί περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια παιδιά.

«Εξαιρετικά σημαντικές δραστηριότητες του Ινστιτούτου αποτελούν η διερεύνηση, κλινική αντιμετώπιση και γενετική συμβουλευτική σε πλήθος σπάνιων παθήσεων, γενετικών και κληρονομικών μεταβολικών νοσημάτων, αναπτυξιακών διαταραχών (αυτισμός- κώφωση), διαταραχών του μεταβολισμού των οστών και ενδοκρινικών νοσημάτων», θα συμπληρώσει η Μαρία Καλογεράκου, εκπρόσωπος των εργαζομένων. Και τονίζει: «Ποτέ στην ιστορία του το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού δεν χρησιμοποιήθηκε ως δεξαμενή μαζικών προσλήψεων, ούτως ώστε αυτή τη στιγμή να διαθέτει την πολυτέλεια του πλεονάζοντος προσωπικού».

Ενδεικτικά, οι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι «απασχολεί μόνο 56 άτομα, υψηλής εξειδίκευσης στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, τα οποία έχουν επωμιστεί ένα γιγαντιαίο σε διαστάσεις και ωφελιμότητα έργο. Το τελευταίο χρόνο, το συνολικό προσωπικό έχει μειωθεί κατά 16% λόγω συνταξιοδοτήσεων, χωρίς τη δυνατότητα αναπλήρωσης των απωλειών, μέσω νέων προσλήψεων».

Και εξηγούν ότι «η προβλεπόμενη στα δύο επόμενα χρόνια μείωση του συνολικού αριθμού των εργαζομένων όλων των βαθμίδων κατά 30% λόγω συνταξιοδότησης προοιωνίζεται τον κίνδυνο διακοπής εν όλω ή εν μέρει του έργου που επιτελείται». Ο Γ. Νικολαΐδης εξηγεί επίσης ότι «ακόμη κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι τα τελικά σχέδια του υπουργείου για τον εν λόγω φορέα. Προς το παρόν, υπέστη μείωση των δαπανών του κατά 20% για το τρέχον έτος. Και στη συνέχεια ο ήδη κουτσουρεμένος προϋπολογισμός του μειώθηκε εκ νέου στο μισό». Άντε όμως να βρει κανείς δίκιο σ' αυτόν τον χαμό...

Πηγή ειδήσεων: "Ελευθεροτυπία"

(ανανεωμένο) Πολιτικές εξελίξεις - Κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ με ΝΔ, ΛΑΟΣ και Μπακογιάννη;

Και να λοιπόν που αποδεικνύεται γι' άλλη μια φορά ότι η καρέκλα της Βουλής είναι πάνω από πατρίδες, από ιδανικά (σοσιαλιστικά και μη) και πιστεύω. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, ακόμα και από εκείνους (βλ. Καϊλή, Παπανδρέου κ.ά) που μέχρι το απόγευμα υποστήριζαν "ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει μέλλον" και πως "πρέπει να γίνει κυβέρνηση με στόχο τις εκλογές".

Αντί λοιπόν για δημοψηφίσματα, εκλογές ή οτιδήποτε αστείο ή σοβαρό ακούστηκε τις τελευταίες μέρες, και μετά τη αρχικά διαφαινόμενη άρνηση Σαμαρά για συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα («Οι μάσκες έπεσαν. Ο κ. Παπανδρέου απέρριψε το σύνολο της πρότασής μας. Οι ευθύνες που επωμίζεται είναι τεράστιες. Μόνη λύση οι εκλογές» ήταν οι χαρακτηριστικές δηλώσεις του) φτάσαμε τελικά σε μια συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τους προθύμους (δηλ. ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία) που δήλωσαν "έτοιμοι" να συνεισφέρουν με την ψήφο τους, στο θέατρο του παραλόγου που παίζεται στην χώρα μας, συν τη ΝΔ που υπέκυψε τελικά στις άνωθεν πιέσεις. Πρώτος "εθελοντής" απ' όλους ο κύριος Καρατζαφέρης που μόνο την σκούφια του δεν πέταξε στην προοπτική συνεργασίας, και που αφού πέταξε μια-δυο εθνοπατριωτικές κορώνες, δήλωσε "καλώς ορίσατε στη λογική".

Γιατί όμως η ΝΔ έδειχνε αντίθετη αρχικά στην όποια πρόταση συνεργασίας; Γιατί κατά τον κύριο Σαμαρά (και μάλλον για όσους κατάφεραν ν' ακολουθήσουν τον ειρμό της πρότασης Παπανδρέου) αυτή ήταν σαφές ότι δεν οδηγούσε σε εκλογές, ενώ οι δύο προϋποθέσεις που τέθηκαν για να ψηφίσει το κόμμα του τη δανειακή σύμβαση, δεν εκπληρώνονταν. Οι προϋποθέσεις αυτές ήταν, πρώτον, να έρθει η σύμβαση προς έγκριση ξεχωριστά από τα συνοδευτικά μέτρα (πράγμα που για κόμμα εξουσίας είναι μάλλον περίεργη ως πρόταση) και, δεύτερον, να μην επιδιωχθεί η κύρωσή της με αυξημένη πλειοψηφία, καθώς από το Σύνταγμα, όπως είπε, προβλέπεται ότι η πλειοψηφία των 180 βουλευτών αφορά σε θέματα εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας (πράγμα που όμως υπάρχει στην ουσία ως όρος στην σύμβαση).

Γιατί υπήρξε τελικά αλλαγή στάσης από την ΝΔ; Οι πιέσεις από το εξωτερικό ήταν τεράστιες, μιας και η συμμετοχή της σε κυβέρνηση θεωρούνταν απαραίτητη για δοθεί νομιμοποίηση σε ένα σχήμα που διαφορετικά δεν θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τους σκοπούς για τους οποίους θα δημιουργηθεί (δηλ. την εγγύηση των μέτρων που θα έρθουν με τη νέα δανειακή σύμβαση). Οι εγχώριοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης (βλ. "Πρώτο Θέμα", "Έθνος", "Mega") πίεσαν προς αυτήν την κατεύθυνση, το ίδιο και παράγοντες από την ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (στο οποίο ανήκει η συντηρητική παράταξη της χώρας μας).

Μόνο με μια ευρύτερη κυβέρνηση θα μπορούσε να περάσει η άποψη στην κοινή γνώμη ότι "τα μέτρα που συμφωνήθηκαν είναι προς το συμφέρον της χώρας", ενώ σε περίπτωση ψήφισης της σύμβασης και των μέτρων από 180+ βουλευτές, η δανειακή σύμβαση (η 2η για να μην ξεχνιόμαστε) νομιμοποιείται και συνταγματικά. Η πρώτη βέβαια παραμένει στον αέρα αλλά στα όσα θα έρθουν, τα συμφωνηθέντα της 1ης θα είναι ψιλά γράμματα. Έτσι τελικά ο Α.Σαμαράς δεν επέμεινε στις απόψεις του (να θυμηθούμε ότι υπήρχαν και φωνές συνεργασίας στο κόμμα του, με προεξάρχοντα τον κ. Μητσοτάκη που πολύ θα ήθελε να συγκυβερνήσει την Ελλάδα με την αδερφή του).

Σημαντικά ερωτήματα πάντως παραμένουν όπως ποιες θα είναι οι κινήσεις της κυβέρνησης που θα σχηματιστεί, το πότε θα γίνουν εκλογές (19/2 απ' ότι φαίνεται) και κυρίως κάτω από ποιες συνθήκες...Πάντως το δημοψήφισμα αποδεικνύεται όντως "πυροτέχνημα" όπως είχαμε επισημάνει προ καιρού. Και όπως επισημαίνει το πρωτοσέλιδο της "Ελευθεροτυπίας", "το μαγείρεμα άρχισε" - κυρίως για την επόμενη μέρα. Οι βουλευτές πάντως του ΠΑΣΟΚ μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι: για 3-4 ακόμα μήνες, θα παίρνουν το μισθό τους...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Αντιγράφουμε από τη σημερινή Sportday ένα άρθρο του Μιχάλη Τσώχου για την ψηφοφορία στην Βουλή και τη σημασία της. Αξίζει να το διαβάσετε: "Οι πολιτικοί διαμαρτύρονται και ενίστανται (σωστά) για τους κινδύνους της απαξίωσης των θεσμών και της πολιτικής από τους πολίτες. Την ίδια ώρα δηλώνουν μπροστά από τη Βουλή ή και από τα έδρανά της ότι θα στηρίξουν με την ψήφο τους τον Παπανδρέου, αρκεί να παραιτηθεί… Το σύνθημα «να καεί, να καεί το … η Βουλή», είναι αλήθεια ότι είναι ένα πολύ άσχημο σύνθημα που μπορεί, αν γίνει συνείδηση για κάποιους πολίτες αυτής της χώρας και όχι σύνθημα-πυροτέχνημα, να εξελιχθεί σε ό,τι πιο επικίνδυνο έχει ακουστεί. Οι επιθέσεις και κυρίως οι πράξεις βίας σε βάρος βουλευτών ασφαλώς και είναι ένα απολύτως επικίνδυνο φαινόμενο που μπορεί να μας οδηγήσει σε άλλους δρόμους ή μπορεί να μας έχει αναγκάσει να ξηλώσουμε σε ένα πρωί όλους τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων για τον... φόβο των Ιουδαίων.
Σε όλα αυτά τα φαινόμενα, λοιπόν, οι πολιτικοί ζητούσαν επιτακτικά και με πολύ έντονο και αυστηρό ύφος να καταδικάζονται τέτοιου είδους φαινόμενα και να προσέχουμε όλοι μας, ώστε να μην παίζουμε με τους δημοκρατικούς θεσμούς. Πρόκειται για τους ίδιους πολιτικούς, τα ίδια ακριβώς φυσικά πρόσωπα, που δεν σέβονται απολύτως τίποτα. Πρόκειται για τους βουλευτές που γράφουν τους θεσμούς στα παλιά τους τα παπούτσια. Εκτός και αν ένας από τους βασικότερους κανόνες της Βουλής, η «ψήφος εμπιστοσύνης», δεν είναι για σεβασμό.
Διότι χθες οι βουλευτές είτε στο προαύλιο της Βουλής, μιλώντας στα κανάλια, είτε από το βήμα της Βουλής (ακόμα χειρότερα) δήλωναν: «Δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, αρκεί να παραιτηθεί». Αν αυτό δεν είναι μέγιστη ασέβεια στους θεσμούς, αν αυτό δεν είναι ανάλογο με αυτό που λέει ο πιτσιρικάς που βράζει το αίμα του, «να καεί, να καεί το ... η Βουλή», τότε τι ακριβώς είναι;
Με τους Ελληνες τα δύο τελευταία 24ωρα να είναι καρφωμένοι στους τηλεοπτικούς δέκτες τους, προκειμένου να δουν τι θα συμβεί σε αυτόν τον τόπο, το να ακούν τους βουλευτές να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια θεσμούς, κυβερνήσεις, πρωθυπουργούς και ό,τι άλλο έπρεπε να προασπίζει τη Δημοκρατία, τι διάολο περιμένουν να κάνει ο πιτσιρικάς που θα τους δει αύριο μεθαύριο μπροστά του;
Πόσο ηλίθιος πρέπει να αισθάνεται ο κάθε Ελληνας που κάθεται και βλέπει αυτόν που τον εκπροσωπεί, τον κυβερνά και αποτελεί τη δική του έκφραση Δημοκρατίας, τον βουλευτή δηλαδή, να λέει «θα δώσω ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, αρκεί να παραιτηθεί». Πόσο χειρότερο είναι αυτό, από εκείνο που λέει ο πολίτης «δεν πληρώνω τίποτα και κανέναν, αν δεν φέρετε πίσω τα κλεμμένα». Ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος για αυτόν τον τόπο, ο πολίτης που λέει «δεν πληρώνω, αν δεν επιστραφούν τα κλεμμένα» ή ο δημοκρατικά εκλεγμένος εκπρόσωπός του που λέει «δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, με την προϋπόθεση ότι θα παραιτηθεί»; Και εκτός από επικίνδυνος, με το χέρι στην καρδιά, ποιος από τους δύο σάς μοιάζει ο πιο λογικός, ο πιο ηθικός, ο πιο σωστός απέναντι στη Δημοκρατία και τους θεσμούς;
Αυτό που περιγράφεται ως πολιτική κρίση στον τόπο, είναι αυτό ακριβώς που κάνουν τα δύο τελευταία 24ωρα οι βουλευτές (προφανώς όχι όλοι) αυτού του κοινοβουλίου. Οσο βλέπει τέτοιους ο κόσμος τόσο (πραγματικά δυστυχώς) θα μεγαλώνει ο αριθμός αυτών που θα φωνάζουν και θα το εννοούν «να καεί, να καεί το … η Βουλή». Διότι, όταν εσύ, ο βουλευτής, την έχεις γραμμένη και αυτή και τους θεσμούς της στα παλιά σου τα παπούτσια, ο λαός θα θέλει να την… κάψει (ξαναλέω: δυστυχώς). Οταν ο πολιτικός διάλογος περιλαμβάνει λέξεις όπως «σπουδαρχίδης» (έχοντας ψάξει στο λεξικό την ερμηνεία της, είναι άλλη από αυτή που δημιουργούν οι ακουστικές εντυπώσεις, αλλά χρησιμοποιείται μόνο και μόνο για τις ακουστικές εντυπώσεις), και «κωλοτούμπες», και «καλτσοδέτες» και άλλα παρόμοια, τι ακριβώς περιμένουν να τους πει ο λαός; Οταν μεταξύ τους αποκαλούνται μπροστά στις κάμερες με αυτόν τον τρόπο, πώς περιμένουν να τους αποκαλούν οι πολίτες και ποιον ακριβώς σεβασμό επιζητούν;
Δυστυχώς, το ανέκδοτο που ήταν Νο1 χθες στο twitter, «εσύ πού θα... αλλάξεις κυβέρνηση απόψε;» -κατά το «εσύ πού θα κάνεις αλλαγή χρόνου απόψε;»-, είναι ένα ανέκδοτο που το κυκλοφόρησαν οι ίδιοι οι βουλευτές αυτού του τόπου, αυτοί που κάνουν ό,τι μπορούν για να πάψει ο κόσμος να σέβεται τους ίδιους, τους θεσμούς και την (πολύ φοβάμαι, ξανά δυστυχώς) Δημοκρατία. Και αυτή είναι μία μάλλον πιο σημαντική ιστορική ευθύνη όλων αυτών, μεγαλύτερη και από την ιστορική ευθύνη της έκτης δόσης. Αυτοί οι κύριοι αν συνεχίσουν με αυτόν τον ρυθμό, δεν ξέρω αν θα οδηγήσουν τη χώρα στην πτώχευση, αλλά ξέρω ότι θα οδηγήσουν τη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία στην απαξίωση της Δημοκρατίας και των θεσμών της. Και αυτό είναι ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος από το βάρος της έκτης ή της έβδομης ή της όγδοης δόσης."

Αλλαγές στην Δημόσια Διοίκηση - μείωση δημοσίων υπαλλήλων στα υπουργεία / 13,4 δις ευρώ θα χρειαστούν οι ελληνικές τράπεζες...

Είδηση (και σχόλια): Σ' ένα σύνολο 300.000 εργαζομένων στον στενό δημόσιο τομέα, σε χαμηλόβαθμες διοικητικές θέσεις, εκπαιδευτικής βαθμίδας δευτεροβάθμιας (ΔΕ), που βρίσκονται κοντά στην 3η ηλικία, θα αναζητηθούν εκείνοι που πρέπει να απολυθούν κατά προτεραιότητα. Ταυτόχρονα περικόπτονται δραστικά δομές, αρμοδιότητες και δαπάνες, ενώ μεγάλο μέρος του Δημοσίου εκχωρείται στον ιδιωτικό τομέα, με πρώτο έργο την ανάληψη από ιδιώτες των υποστηρικτικών μηχανισμών των υπουργείων.

Το ελληνικό κράτος σε αριθμούς:

15 υπουργεία
75 γενικές και ειδικές γραμματείες
4.000 τμήματα (το 50% αυτών έχουν από 0-3 υπαλλήλους)
20.000 αρμοδιότητες
23.000 νομικά πρόσωπα
700.000 δημόσιοι υπάλληλοι που υπηρετούν σε αυτό

Μαχαίρι 60% στις δομές

Περικόπτονται οι δομές του κράτους έως και 60%. Το μέχρι πρότινος 30% (όριο περιορισμού του Δημοσίου το οποίο υποχρεούνται να εφαρμόσουν τα υπουργεία) γίνεται σήμερα σημείο εκκίνησης. Καταργούνται, συγχωνεύονται και σβήνουν από τον χάρτη δεκάδες υπηρεσίες, διευθύνσεις, τμήματα και οργανισμοί, ενώ την ίδια στιγμή αίρονται οι επικαλύψεις και ομογενοποιούνται όλες οι επιτελικές λειτουργίες.

Οσοι "μείνουν όρθιοι" (φορείς, οργανισμοί κ.ά.) θα είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν συγκεκριμένο πρόγραμμα απλούστευσης διαδικασιών και περιστολής των γραφειοκρατικών διαδικασιών, με στόχο τη μείωση του πολυδαίδαλου κράτους κατά 25% εντός του 2012. Το κόστος της ελληνικής γραφειοκρατίας αποτιμάται στο 6,7% του ΑΕΠ, την ώρα που στις άλλες χώρες της ΕΕ ο ίδιος δείκτης είναι στο 3%.

Σχόλιο: Με "καουμπόικες" μεθόδους όπως αυτές, κανένα κράτος δε πήγε μπροστά. Για τέτοιες αλλαγές χρειάζονται λεπτομερείς μελέτες και αναθεωρήσεις των οργανογραμμάτων, έτσι ώστε το κράτος να γίνει πιο λειτουργικό και φιλικό στον πολίτη. Ποιές δομές χρειάζονται στο κράτος; Που υπάρχουν ανάγκες; Πόσοι υπάλληλοι χρειάζονται για να λειτουργήσει σωστά; Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει ν' απαντηθούν για να υπάρξουν αλλαγές προς το καλύτερο. Βέβαια το κράτος ζήτησε και πλήρωσε τέτοια μελέτη (διαβάστε εδώ αναλυτικά) που απάντησε σε αρκετά σημαντικά ερωτήματα, αλλά επειδή τα συμπεράσματα δεν πήγαιναν καλά σύμφωνα με τις επιταγές της τρόικας, η μελέτη μπήκε στα συρτάρια. Όσο για το κόστος της γραφειοκρατίας; Είναι απολύτως θεωρητικό και ο τρόπος υπολογισμού του είναι υπό αίρεση...

Εξοδος για τους μισούς

Ολόκληρο το οικοδόμημα των υποστηρικτικών διαδικασιών του κράτους (πρωτόκολλο, μισθοδοσίες, προμήθειες, διοικητική μέριμνα -τεχνική βοήθεια, παρακολουθητικός μηχανισμός των Φορέων), καταργείται και περνάει στα χέρια ιδιωτών. Το 50% του ανθρώπινου δυναμικού στο ελληνικό δημόσιο, που εργάζεται σε αυτόν τον μηχανισμό υποστήριξης, μοιραία θα οδηγηθεί στην απόλυση. Διοικητικοί υπάλληλοι που ασχολούνται με τη μισθοδοσία, υπάλληλοι πρωτοκόλλου, κλητήρες, τεχνικοί υπολογιστών, υπάλληλοι Προμηθειών, Καθαριστές των κτιρίων και άλλοι, χάνουν τις θέσεις τους.

Την ίδια στιγμή, σε εφαρμογή των διατάξεων του Πολυνομοσχεδίου, καταργούνται όλες οι κενές θέσεις, όπου υπάρχουν, κι ανοίγει το σύστημα κινητικότητας που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει πλέον πόστο συνδεδεμένο με ένα συγκεκριμένο υπουργείο.

Σχόλιο: Πως είναι δυνατόν το κράτος να παραδίδει κομβικούς τομείς της Δημόσιας Διοίκησης σε ιδιώτες, τόσο από πλευράς κινδύνων (βλ. προσωπικά δεδομένα) όσο και στρατηγικής (βλ. εξάρτηση από ιδιώτες); Αν θυμηθούμε το παράδειγμα της Αγγλίας (και τις χαμένες βάσεις δεδομένων του NHS με στοιχεία ασφαλισμένων που πουλήθηκαν στην "μαύρη αγορά προσωπικών δεδομένων") θα καταλάβουμε ότι οι κίνδυνοι είναι σοβαροί και υπαρκτοί. Πόσο θα κοστίσει το εγχείρημα; Μήπως στην πραγματικότητα (και σε βάθος χρόνου) το κράτος θα γίνει μικρότερο μεν, αλλά θα χάσει τεχνογνωσία, δυναμικό και θα πληρώνει περισσότερο; Και ας μη γελιόμαστε. Τα χρήματα απλώς θα τα παίρνουν οι εταιρείες, ενώ οι εργαζόμενοι σ' αυτές θα πληρώνονται ψίχουλα (όπως γίνεται σήμερα με τα "συνεργεία καθαρισμού" των υπουργείων και την μαφία που τα ελέγχει βλ. υπόθεσεις Αιγυπτίου και Κούνεβα). Η κυβέρνηση πάντως δε πτοείται και ήδη εμπλέκει ιδιώτες στην εργασιακή εφεδρεία όπως έχουμε γράψει εδώ, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Οι όροι για τα λεφτά

Οι Οργανισμοί και οι Φορείς του Δημοσίου που δεν θα δίνουν σχέδιο δράσης και υλοποίησης, σε πρώτη φάση θα χάνουν χρήματα και προσωπικό και σε δεύτερη θα κλείνουν οριστικά. Η στοχοθεσία καθίσταται κεντρική επιλογή, καθώς είναι φανερό ότι όποιος δεν πιάνει τους στόχους, θα δέχεται τις επιπτώσεις.
Ο μηχανισμός ελέγχου δαπανών και στόχων συναρτάται άμεσα με το σύστημα μέτρησης αποδοτικότητας. Εισάγεται η αξιολόγηση σε όλο το εύρος του Δημοσίου.

Σχόλιο: Είναι προφανές ότι πρέπει να υπάρχει πραγματικό αντικείμενο και σχέδιο δράσης. Ποιος όμως θα θέτει τους στόχους; Κάποιος γραφειοκράτης στις Βρυξέλλες; Κάποιος υπουργός που μόλις μετακινήθηκε στο υπουργείο στο οποίο ανήκει ο υπό αίρεση φορέας;

Κούρεμα σε αρμοδιότητες

Περιστέλλονται οι αρμοδιότητες του κράτους σε ποσοστό που θα ξεπερνά το 50%. Το ελληνικό δημόσιο περιλαμβάνει περισσότερες από 23.000 αρμοδιότητες. Θεωρούνται, δε, υπεύθυνες για την αποστροφή των επενδυτών από τη χώρα μας, ενώ τις ταυτίζουν και με την τραγική εξέλιξη του δημοσιονομικού μας προβλήματος. Η περιστολή τους συνδέεται απόλυτα με την κατάργηση των δομών, τις απολύσεις προσωπικού και την εξοικονόμηση χρημάτων.

Επίσης, είναι χαρακτηριστική η αναφορά στο ότι δεν συνιστά καινοτομία και πρωτοβουλία, φεύγει οριστικά από το Δημόσιο και στη θέση του έρχεται το ενιαίο για όλο το κράτος ηλεκτρονικό πρωτόκολλο.

Σχόλιο: Το κράτος πρέπει να έχει τον έλεγχο της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν είναι δυνατόν ελεγκτής και ελεγχόμενοι να είναι ιδιώτες, ιδιαίτερα σε μια χώρα που αυτοί που κινούν τα νήματα σε όλα τα επίπεδα είναι συγκεκριμένοι και διαπλεκόμενοι μεταξύ τους. Ο ιδιώτης θα λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος (επιτυχία σε στόχους = bonus ή διεκπαιρέωση υποθέσεων = "δωράκι"), ενώ το κράτος έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί με γνώμονα τη δίκαιη "επίλυση" μιας υπόθεσης. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η απλοποίηση της λειτουργίας του Δημοσίου και να χρησιμοποιηθούν οι νέες τεχνολογίες για ταχύτερη διεκπαιρέωση. Όσο για το ενιαίο ηλεκτρονικό πρωτόκολλο, αυτό μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει αλλά σε διαβαθμίσεις, ανάλογα με το είδος της υπόθεσης, ενώ ανάλογη θα πρέπει να είναι και η πρόσβαση σε αυτό (για ευνόητους λόγους).

Η πολυνομία

Το σύγχρονο κράτος είναι συνώνυμο της συσσώρευσης των νομικών ρυθμίσεων. Η αύξηση αυτή παρουσιάζεται έντονη στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής. Μία από τις κυριότερες αιτίες είναι η επέκταση της παρέμβασης του κράτους στην οικονομία που το εξαναγκάζει σε συνεχείς ρυθμιστικές παρεμβάσεις, οι οποίες έχουν συνήθως διορθωτικό χαρακτήρα των αδυναμιών της.

Σχόλιο: Είναι προφανές ότι χρειάζεται η κωδικοποίηση και η επικαιροποίηση της νομοθεσίας. Αυτό όμως χρειάζεται χρόνο, σοβαρό επιτελείο νομικών και νομομαθών και ανθρώπους στο Υπουργείο που θα δίνουν τα εχέγγυα για σωστά αποτελέσματα. Δε γίνονται με Γερμανούς ή Φινλανδούς επιτρόπους και "τεχνοκράτες" από τις Βρυξέλλες πάνω από τα κεφάλια μας.

Σύμφωνα με τον κυβερνητικό σχεδιασμό, το πρόγραμμα αναδιοργάνωσης του Δημοσίου πρέπει να είναι έτοιμο πριν από τα τέλη του χρόνου, ενώ η υλοποίησή του θα εξαντληθεί εντός του 2012:

1 Ψήφιση του σχεδίου νόμου για την "καλή νομοθέτηση", που θα ξεμπλοκάρει τις διαδικασίες των επενδύσεων στη χώρα και το άνοιγμα των επαγγελμάτων.

2 Πρόγραμμα απλουστεύσεων-καταργήσεων διαδικασιών και περιστολή της γραφειοκρατίας κατά 25%.

3 Αναδιάταξη του υποστηρικτικού μηχανισμού των δημόσιων υπηρεσιών και είσοδος ιδιωτών στο έργο αυτό.

4 Αμεση εφαρμογή του ηλεκτρονικού πρωτοκόλλου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Σε 13,4 δισ. ευρώ εκτιμά η Bank of America/ Merrill Lynch το ύψος των κεφαλαίων που θα χρειαστούν οι τράπεζες Εθνική, Alpha, Eurobank και Πειραιώς στην τελευταία έκθεσή της, υπό τον τίτλο «Downgrading NBG & Alpha to Underperform» στην οποία προχωρεί σε γενναία πτώση των τιμών στόχων.

Oι ελληνικές τράπεζες αντιμετωπίζουν σημαντικό κίνδυνο από τις απομειώσεις στοιχείων ενεργητικού λόγω συμμετοχής τους στο μεγάλο haircut του 50% στο ελληνικό χρέος, γεγονός το οποίο μειώνει περαιτέρω την ελκυστικότητά τους στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Τις κάνει όμως πιο ελκυστικές σε μεγάλους παίκτες που μπορεί να τις δουν ως μακροχρόνιες επενδύσεις δεδομένων των στρατηγικών θέσεων που έχουν αναπτύξει αυτές στα Βαλκάνια και τις πρώην Ανατολικές χώρες - ο χρόνος όμως θα δείξει τι θα γίνει και εκεί...

Πηγές ειδήσεων: "Έθνος", "Τα Νέα"

Παρέμβαση από Μέρκελ και Σαρκοζί - Διχασμός στο ΠΑΣΟΚ για το δημοψήφισμα (χρονικό και σχόλια)

Και να λοιπόν που αυτό που λέμε σα λαός ότι "θέλει η π@@@@να να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει" έχει διαχρονική εφαρμογή. Ενώ όλοι μας διαβεβαίωναν ότι ως χώρα "έχουμε απόλυτη εθνική κυριαρχία", πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις, η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί έκαναν ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας, επιβάλλοντας δημοψήφισμα ΠΡΙΝ τις 4 του Δεκέμβρη και προκαταβάλοντας και το αποτέλεσμα του.

Όλα αυτά ενώ ελάχιστοι έχουν καταλάβει το λόγο του δημοψηφίσματος και το ερώτημα το οποίο θα τεθεί σε αυτό...Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: οι τελευταίες μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, οι μεγάλες εσωτερικές αντιδράσεις στο ΠΑΣΟΚ μετά τα τελευταία επαίσχυντα μέτρα και οι πρωτοφανείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στα κυβερνητικά πρόσωπα και τους βουλευτές την 28η Οκτωβρίου, ώθησαν τον Γ.Παπανδρέου να πάρει "πρωτοβουλίες" για ν' αλλάξει το κλίμα. Το πιο λογικό βέβαια σ' αυτήν την περίπτωση θα ήταν να γίνουν εκλογές - ο προφανής λόγος γι' αυτό είναι βέβαια ότι καμία κυβέρνηση (πόσο μάλλον αυτή που βγήκε με ψέμματα) δεν μπορεί να δεσμεύσει την χώρα για 15-20 χρόνια, να καταπατεί το Σύνταγμα (ψηφίζοντας νομοσχέδια και δανειακές συμβάσεις που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία, με οριακή) και παραχωρεί εθνική κυριαρχία με το έτσι θέλω.

Αντ' αυτού αποφάσισε (μόνος του) να κάνει δημοψήφισμα. Βέβαια η άγνοια είναι κακός σύμβουλος. Έτσι, και ενώ αρχικά ανακοινώθηκε ότι θα τεθεί υπό ερώτημα η δανειακή σύμβαση που συμφωνήθηκε, το ερώτημα στην πορεία άλλαξε και έγινε "θέλετε να παραμείνουμε στο ευρώ;". Γιατί έγινε αυτό; Καταρχήν υπήρξε ο φόβος (που ενισχύθηκε από πρόσφατη δημοσκόπηση) ότι το αρχικό ερώτημα είτε θα καταψηφιζόταν πανηγυρικά είτε η συμμετοχή θα ήταν τέτοια που δεν θα επέτρεπε την έγκρισή του. Κατά δεύτερον (και σπουδαιότερο για μας αλλά όχι για την κυβέρνηση) το Σύνταγμα απαγορεύει ερωτήματα οικονομικού χαρακτήρα σε δημοψηφίσματα. Έτσι προτιμήθηκε το εκβιαστικό ερώτημα της παραμονής, πράγμα που βέβαια έγινε ως κίνηση εκ του ασφαλούς: κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα στην Ελλάδα του σήμερα (μήδε του ΚΚΕ εξαιρουμένου) δε θέλει πραγματικά έξοδο από το Ευρώ. Αυτό που φωνάζουν όλοι - είναι επαναδιαπραγμάτευση όλων των συμβάσεων, περιορισμό του χρέους και διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας. Αυτά τα τρία η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να κάνει, επομένως πρέπει να πάει σπίτι της για να έρθει μια άλλη που θα μπορεί...

Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι το εξής: ακόμα και αν το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα βγει θετικό, νομιμοποιεί την κυβέρνηση να ξεπουλάει, να παραχωρεί και να πετσοκόβει; Προφανώς όχι. Όμως όπως και οι αυτοδιοικητικές εκλογές ξεκίνησαν ως "μη πολιτικές" για να καταλήξουν να θεωρηθούν ως "νομιμοποίηση των κυβερνητικών πρακτικών" είναι σίγουρο πως πιθανό θετικό αποτέλεσμα θα χρησιμοποιηθεί ανάλογα.

Αυτή η "ιδιοφυής" στρατηγική εφευρέθηκε από το επιτελείο του Γ.Παπανδρέου, ως το όχημα για να συνεχίσει το καταστροφικό έργο της κυβέρνησής του. Δυστυχώς όμως αποφάσιζε χωρίς τους ξενοδόχους. Ποιοί είναι αυτοί; Καταρχήν οι δανειστές μας, οι οποίοι δεν είχαν συμφωνήσει σε τέτοιου είδους κίνηση. Απαιτούν υπογραφές εδώ και τώρα και δε διαβλέπουν ότι οικονομικό πρόβλημα δεν έχει μόνο η Ελλάδα, αλλά και πολλές άλλες χώρες (μήδε της Γαλλίας εξαιρουμένης). Αν η Ελλάδα βγει από το Ευρώ και "πτωχεύσει" οι τράπεζές τους θα χτυπηθούν και τα μόνα σίγουρα χρήματα που θα έχουν είναι όσα έχουν εκταμιεύσει από το Μνημόνιο - ευρώ παραπάνω. Φοβούνται τα δημοψηφίσματα γιατί θυμούνται τα προηγούμενα της Ιρλανδίας και της Ολλανδίας (για τις ευρωπαϊκές συνθήκες).

Κατά δεύτερον είναι οι "κορυφαίοι υπουργοί" (βλ. Βενιζέλος και σία) που θεωρούν ότι έχουν βγει μπροστά σε τόσα αρνητικά μέτρα που ένα πιθανό όχι θα τους παρουσιάσει ως αναξιόπιστους τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων (ορισμένοι δε από αυτούς έχουν "κλείσει" και θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς πράγμα που οπωσδήποτε διευκολύνει τα όποια σκληρά μέτρα παίρνουν σήμερα).

Τέλος έχουμε τους απλούς βουλευτές-"εραστές της καρέκλας" του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν ότι τζάμπα ψήφιζαν τόσο καιρό μέτρα πάνω σε άλλα μέτρα. Θέλουν να πάει η υπόθεση μέχρι τέλους, καλώντας υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ολοκλήρωση του "έργου στο οποίο έχουμε ταχθεί" (όπως δήλωσε γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε τηλεοπτική του συνέντευξη). Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που υποστηρίζουν τη λύση "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας" (με ποιούς άραγε;) ενώ άλλοι πιο τολμηροί (και πονηροί) υποστηρίζουν την ψήφιση της σύμβασης και μετά την προκήρυξη εκλογών (λειτουργώντας έτσι εκ του πονηρού).

Το τι θα γίνει ακόμα είναι άγνωστο. Πάντως πρέπει να πούμε και τούτο: Όπως στρώνει κανείς κοιμάται. Και αυτό ισχύει και για τον Πρωθυπουργό, και για την κυβέρνηση, και για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως και για τους δανειστές...

Τι γίνεται με το ΠΑΣΟΚ / Κούρεμα και ασφαλιστικά ταμεία / Τα πρώτα 35 ακίνητα που πάνε για πούλημα...

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί ν' αφουγκραστεί τον απόηχο της αντίδρασης στην προαναγγελία του δημοψηφίσματος (για το οποίο γράψαμε σχετικά εδώ), τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ δε δείχνουν και πολύ καλά. Δεν είναι τόσο η "αποχώρηση" της Μ.Αποστολάκη ή προαναγγελία ανεξαρτητοποίησης της Ε.Καϊλή (δεδομένου ότι και οι δυο τους δεν έχουν το ειδικό βάρος να δημιουργήσουν "ρεύμα"), αλλά η ευαίσθητη ισορροπία που δημιουργείται στην Βουλή και κάνει επισφαλή την ψήφιση των επόμενων "πράξεων" της κυβέρνησης. Πρόθυμοι βέβαια πάντα θα υπάρχουν (παλιότερα η ομάδα της κυρίας Μπακογιάννη και το ΛΑΟΣ, και τώρα η Ε.Παπαδημητρίου που πρόσφατα διαγράφηκε από την ΝΔ), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα την ακολουθήσουν σε όλα. Το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα κανείς δεν ξέρει - καθώς επίσης και το αν θ' αντέξουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τις αποδοκιμασίες μέχρι τέλους. Ανάμεσά τους υπάρχουν πολύ που αντιδρούν στις κινήσεις Παπανδρέου και οι λόγοι πολλοί, και όχι πάντα τόσο "ευγενικοί". Τα μέτωπα πάντως που είναι ανοικτά είναι πολλά - 2 εκ των οποίων αναφέρουμε σήμερα:

Είδηση: Το θέμα των οικονομικών των Ταμείων τίθεται μετ' επιτάσεως από διάφορους κοινωνικούς φορείς, στο βαθμό που οι ασφαλισμένοι κινδυνεύουν να χάσουν έως και 12 δισ. ευρώ απ' τη γλίσχρα περιουσία τους, λόγω του «κουρέματος» του χρέους κατά 50%. Ομως, πέραν των αποθεματικών, η εν λόγω περιουσία -αξίας 12 δισ. ευρώ- απέδιδε άνω των 400 εκατ. ευρώ διαθέσιμα κάθε χρόνο, απαραίτητα για την καταβολή των συντάξεων. Ποσό που χάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία από τα τοκομερίδια των 12 δισ. ευρώ.

Επ' αυτού αναμένεται ένα δύσκολο μπρα ντε φερ τις επόμενες ημέρες, έτσι ώστε ο κρατικός προϋπολογισμός, ο οποίος ελαφρύνεται με τόκους έως και 4,5 δισ. ευρώ το χρόνο, να καλύψει αυτό το -κρίσιμο για τους συνταξιούχους- ποσό και να μην αναλωθεί αυτό το όφελος υπέρ των φοροφυγάδων.

Παράλληλα, αναζητούνται τρόποι για την κάλυψη των απωλειών από τα αποθεματικά (περιουσία). Και αυτό καθώς δεν κρίνεται συμφέρουσα η εναλλακτική πρόταση για μη αποδοχή -εκ μέρους των Ταμείων- του «κουρέματος» κατά 50% και η λήψη νέων ομολόγων, εγγυημένων όμως από τον κρατικό προϋπολογισμό (στο ακέραιο) αντί του ευρωπαϊκού μηχανισμού EFSF (τα οποία θα έχουν αξιολόγηση 3Α, αλλά στο 50%).

Με τυχόν αντικατάσταση των τρεχόντων ομολόγων στο ακέραιο (χωρίς «κούρεμα») με άλλα του ελληνικού κράτους, αυτά μπορούν να θεωρηθούν αμφίβολης αξιοπιστίας.

Προς τούτο η ΓΣΕΕ είναι διατεθειμένη να δεχτεί ακόμη και κρατική-ακίνητη περιουσία, «με άμεση ρευστοποίηση και αξιοποίηση ή μετοχές του Δημοσίου στις ΔΕΚΟ» σύμφωνα με τον πρόεδρο της Εργατικής Συνομοσπονδίας Γ. Παναγόπουλο.

Σχόλιο: Είναι γεγονός ότι η πρόσφατη συμφωνία (διαβάστε εδώ αναλυτικά), άφησε τ' ασφαλιστικά μας ταμεία ακάλυπτα σε μεγάλο βαθμό, την ίδια ώρα που προέβλεψε σχεδόν τα πάντα για τις τράπεζες. Αυτό (εκτός του ότι αποτελεί ένδειξη για το που έχει γραμμένη η Κομισιόν την Κοινωνική Πρόνοια) θα έχει αντίκτυπο τόσο στις σημερινές, όσο και στις αυριανές γενιές (πράγμα που φαίνεται και από τις "δράσεις" που ζητάει η τρόικα - άμεσα). Αν η κυβέρνηση ενδιαφέρεται πραγματικά γι' αυτά θα κινηθεί για να τα καλύψει. Προφανώς η οικονομική μόνο βοήθεια δε θα καλύψει όλες τις "τρύπες", ούτε θα μπορέσει να γίνεται επαναλαμβανόμενα, αν τηρηθούν οι συμφωνίες (δεδομένου του ελέγχου του προϋπολογισμού από την τρόικα εις το διηνεκές). Η παραχώρηση περιουσίας και μετοχών όμως είναι μια σωστή λύση: όχι βέβαια προς εκποίηση ή ρευστοποιήσεις. Αλλά ως χρήση για δημιουργία σταθερού εισοδήματος, μέσω σωστής διαχείρισης. Αλλά οι δηλώσεις του κ. Παναγόπουλου προκαλούν τρόμο...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Μέσα στον χαμό που δημιουργήθηκε από την πρόθεση του Πρωθυπουργού να προχωρήσει σε δημοψήφισμα μέσα στον Ιανουάριο, δόθηκε στη δημοσιότητα η λίστα με τα πρώτα 35 ακίνητα του Δημοσίου που πάνε άρον-άρον προς πώληση (ναι είναι εκείνα που θα "νοικιάζονταν" και θα "προστατεύονταν" αφού "ανήκουν στα παιδιά μας" όπως έλεγε ο Γ.Α.Π. πριν λίγους μήνες). Περισσότερα θ' ακολουθήσουν (έχουμε γράψει σχετικά εδώ), αλλά με βάση τα όσα έχουν ψηφιστεί, αυτά δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, αφού πλέον αποτελούν περιουσία του "ταμείου ξεπουλήματος" που δημιούργησε η κυβέρνηση. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι ενοικιαστής των κτιρίων δε θα παραμείνει το Δημόσιο - φυσικά και θα είναι (τα περισσότερα απ' αυτά εξάλλου στεγάζουν εφορίες, οργανισμούς κ.λπ). Απλά θα πωληθούν τώρα (κοψοχρονιά) και θα πληρώνει το κράτος ενοίκιο (με ότι αυτό συνεπάγεται μακροχρόνια). Για την ιστορία τ' ακίνητα αυτά είναι τα εξής: