Κινδυνεύει η Ε.Ε. με διάλυση λόγω του προσφυγικού;

Εδώ και καιρό διαφαινόταν ότι όσο αφορά το προσφυγικό, η κατάσταση θα έφτανε σε οριακό σημείο σύντομα. Πολλοί πίστευαν ότι αυτό θα συνέβαινε το καλοκαίρι, αλλά να που οι συγκυρίες το έφεραν να συμβεί νωρίτερα.
Το ρεπορτάζ του γερμανικού Spiegel, λέει πολλά με λίγες λέξεις: «Η Ελλάδα τηρεί τις συμφωνίες, τα άλλα κράτη όχι» δηλώνει στο περιοδικό ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Νίκος Ξυδάκης, ενώ ο υπουργός Άμυνας της Αυστρίας Χανς Πέτερ Ντόσκοτσιλ τονίζει ότι η Γερμανία θα έπρεπε να την ευγνωμονεί, καθώς φροντίζει για την «συντονισμένη» κίνηση των προσφύγων προς τα σύνορά της.

Σ' αυτές τις δύο φράσεις συνοψίζεται όλη η αλήθεια. Η Ελλάδα λόγω θέσης σηκώνει ένα τεράστιο βάρος εδώ και αρκετό καιρό. Έχει φερθεί ανθρώπινα - κατά πλειοψηφία πάντα - σε ανθρώπους που συνωστίζονται στα νησιά της (και πλέον και στην ενδοχώρα της) με τους οποίους οι Έλληνες δεν έχουν σύγχρονα κοινά πολιτιστικά ή κοινωνικά στοιχεία. Βασικό βέβαια στοιχείο σ' αυτή την ανεκτική (συνολικά πάντα - γιατί απατεώνες και εκμεταλλευτές υπάρχουν και μάλιστα αρκετοί) στάση το ότι γνωρίζουν πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι προέρχονται από εμπόλεμες χώρες, υποφέρουν για έρθουν στην χώρα μας και δε θεωρούν την Ελλάδα ως τον τελικό προορισμό του ταξιδιού τους.

Από την άλλη οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης έχουν "γεμίσει" από το προσφυγικό κύμα. Έχουν φτάσει και αυτές στα όριά τους και δεν μπορούν να δεχτούν άλλους. Προσοχή όμως: όταν λέμε όρια, εννοούμε τα όρια κοινωνικής ανοχής που υπάρχουν στις χώρες υποδοχές. Κακά τα ψέμματα τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα στην Αυστρία, την Γερμανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία βλέπουν τους Σύριους και Ιρακινούς πρόσφυγες ως ένα κίνδυνο για τη λειτουργία του κοινωνικού τους κράτους (σε πρώτο βαθμό) αλλά και των αριθμό διαθέσιμων θέσεων εργασίας (σε δεύτερο βαθμό). Κατά περίεργο τρόπο οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (στις οποίες πάντως λίγοι πρόσφυγες θέλουν να καταλήξουν) φοβούνται ακριβώς το ίδιο πράγμα - δηλαδή την μείωση των διαθέσιμων θέσεων εργασίας στις "πλούσιες" ευρωπαϊκές χώρες και την μείωση των παρεχόμενων υπηρεσιών κοινωνικού κράτους, ενώ παράλληλα θεωρούν τους πρόσφυγες ως ένα κίνδυνο πολιτισμικής άλωσης (σε πρώτο βαθμό).

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Η Αυστρία, ως λαγός της Γερμανίας, παρακάπτοντας τις κοινές ευρωπαϊκές αποφάσεις, συγκέντρωσε τις υποσχέσεις των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων για "έλεγχο" της προσφυγικής ροής, παρακάπτοντας την χώρα μας. Έκανε δηλαδή όντως τη βρώμικη δουλειά, δεχόμενη το ρόλο του κακού, επιτρέποντας την ίδια στιγμή στην Γερμανία να φαίνεται σα να τηρεί τις συμφωνίες, τις οποίες όμως δεν μπορεί κανένα να υποχρεώσει να εφαρμοστούν, πλην του ίδιου της του εαυτού.

Έτσι η μόνη χώρα που εφαρμόζει πραγματικά τις συμφωνίες - γιατί στην ουσία δεν μπορεί να κάνει και διαφορετικά - είναι η χώρα μας. Η οποία έχει εγκλωβισμένους στην μικρή επικράτεια της 30-40 χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι δεν θέλουν να είναι εδώ και τους οποίους η ίδια δεν μπορεί να βοηθήσει, παρέχοντας τους τα στοιχειώδη. Τα όσα δε συμβαίνουν - με τη δημιουργία χώρων υποδοχής εκ του μηδενός σε χρόνο μηδέν και την επιβολή υποδοχής προσφύγων από διάφορες περιοχές χωρίς διαβουλέύσεις και τη σύμφωνη γνώμη των κατοίκων των περιοχών αυτών - δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε μια "ντε φάκτο" λιβανοποίηση της χώρας, η οποία πρέπει ν' ανακοπεί. Μέχρι στιγμής έχουμε δείξει ως λαός αξιοθαύμαστη αντοχή εν μέσω κρίσης. Το πρόβλημα είναι ότι λόγω της γενικότερης κατάστασης κανείς δεν ξέρει πόσο μπορεί η χώρα ν' αντέξει. Γιατί προφανώς είναι εύκολο να θεωρητικολογεί κανείς για τις αρχές του ανθρωπισμού και της φιλοξενίας, όντας μακρυά από τα προσφυγικά μονοπάτια. Το δύσκολο είναι να βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή του πυρός, χωρίς δομές και χρήματα ν' ανταπεξέλθεις στις ανάγκες των ανθρώπων που πρέπει να βοηθήσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η στάση της Αυστρίας και των υπολοίπων χωρών της Ε.Ε. που βρίσκονται στα Βαλκάνια καταδεικνύει ότι η κοινοτική αλληλεγγύη είναι μια έννοια κενή. Δε είναι μόνο το κλείσιμο των συνόρων που προκαλεί αγανάκτηση. Είναι το ότι δε διστάζουν να παρακάμπτουν το κοινοτικό κεκτημένο, να καταπατούν αξιοπρέπειες και εθνικές ευαισθησίες με περισσή ευκολία, προκειμένου να ικανοποιήσουν τη διάθεση μερίδας των ψηφοφόρων τους. Και αυτό δείχνει πολλά.

Η Ε.Ε. δεν θα καταρρεύσει από την οικονομική κρίση. Θα διαλυθεί αν δεν ξεπεράσει το σκόπελο του προσφυγικού. Η χώρα μας δεν μπορεί να παίξει το ρόλο της Ιφιγένειας γι' άλλη μια φορά. Γι' αυτό επιβάλλεται να χρησιμοποιήσει το "μαστίγιο" που έχει στα χέρια της και ονομάζεται "βέτο", παραλύοντας τις δομές της Ε.Ε. αν χρειαστεί, έτσι ώστε όλοι ν' αναλάβουν τις ευθύνες τους. Θα είναι προς όφελος και της χώρας αλλά και της Ε.Ε. - δεν μπορεί κάποιοι να σχεδιάζουν διευρύνσεις όταν κοινές συμφωνίες καταπατούνται μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες από την υπογραφή τους. Λίγη σοβαρότητα και ευθικρισία είναι επιβεβλημένη. Εμείς μπορούμε να βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. 

Το παρασκήνιο της δημιουργίας του νέου ταμείου αποκρατικοποιήσεων...

Η εφημερίδα "Αγορά" κυκλοφόρησε πρόσφατα με πρωτοσέλιδο που σε άλλες εποχές θα προκαλούσε γενικό ξεσηκωμό: "Ξένος πρόεδρος στο νέο Ταμείο" με αναφορά στο καινούργιο ταμείο αποκρατικοποιήσεων και στο ότι στο 5μελές προεδρείο ο πρόεδρος φαίνεται ότι θα ορίζεται από τους δανειστές.

Δε νομίζουμε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα σε μια χώρα από το να ορίζεται η διαχείριση των εσωτερικών της θεμάτων από ξένους. Και πολύ περισσότερο από το να ορίζεται η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας από κάποιους τεχνοκράτες που ουδεμία σχέση δεν έχουν με την χώρα αυτή και που μόνος τους σκοπός είναι το να γίνει η "μοιρασιά" όσο το δυνατόν πιο "δίκαια" μεταξύ των δανειστών της χώρας.

Δε νομίζουμε ότι υπάρχει δε μεγαλύτερο ρεζιλίκι από το να υπογράφει κάτι τέτοιο μια κυβέρνηση που ακόμα και σήμερα (13 μήνες μετά) αυτοαποκαλείται "αριστερή".
Και τα δύο αποτελούν τον "πάτο του βαρελιού" για την χώρα και το πολιτικό της σύστημα. Είναι δε ένα ακόμα βήμα απόδειξης ότι το συνωμοσιολογικό σενάριο που λέει ότι "πρώτα θα μας πάρουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί και μετά θα μας πετάξουν κλοτσηδόν έξω από το ευρώ", δεν είναι συνωμοσία, αλλά μάλλον αυτοεκπληρούμενη προφητεία...

Πολλοί με τους οποίους μιλάμε μας ρωτούν: "μα η Ελλάδα δεν έχει ταμείο αποκρατικοποιήσεων;" εννοώντας το ΤΑΙΠΕΔ. Η απάντηση είναι προφανής: έχει και δεν έχει. Το ΤΑΙΠΕΔ είναι "ταμείο αξιοποίησης" αλλά από την άλλη αν και έχει στην κατοχή του αρκετά περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, υπόκειται σε πολλές πολιτικές αποφάσεις, αφού στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση υπάρχουν πολλοί που αντιδρούν στον τρόπο και στις τιμές στις οποίες το ΤΑΙΠΕΔ "αξιοποιεί" τη δημόσια περιουσία. Με το καινούργιο ταμείο - και τον τρόπο με το οποίο αυτό θα λειτουργεί, θα υπάρχει οριστική παράκαμψη των κυβερνητικών αντιδράσεων αφού σ' αυτό θα περάσει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας (κυριολεκτικά τα πάντα - με μια μικρή επιφύλαξη για τους αρχαιολογικούς χώρους), η οποία θα εκποιείται ταχύτατα, με ρυθμούς δημοπρατηρίου. Οι πρόσφατες ιστορίες που κυκλοφορούν για τους κύριους Σπίρτζη και Ρουμελιώτη (ο οποίος βολεύτηκε και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - αυτή τη φορά ως πρόεδρος στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος") και την καθυστέρηση που έχουν δημιουργήσει σε ορισμένες αποκρατικοποιήσεις, έχουν εκνευρίσει τους δανειστές - που σε αντίθεση με τα όσα πιστεύουν ορισμένοι ακόμα και σήμερα - ενδιαφέρονται μόνο για την τσέπη τους. 

Με το καινούργιο ταμείο όμως δε θα υπάρχει χώρος για "αντάρτικο" και "γαλατικά χωριά" και οι αποκρατικοποιήσεις θα γίνονται γρήγορα και χωρίς εγκρίσεις της Βουλής και χωρίς να υπάρχει έλεγχος για το αν αυτές θα γίνουν προς όφελος του Δημοσίου - έτσι για να μην υπάρχει αμφιβολία ότι ΔΕΝ θα είναι. Εξάλλου ένα τέτοιο ταμείο ονειρεύονται οι δανειστές από 2011. Δεν το έκανε ο Παπαδήμος και ο Παπανδρέου θα το κάνει ο Τσίπρας.

Θα πρέπει βέβαια πρώτα να υπάρξει ψήφιση της μεταφοράς περουσιακών στοιχείων του κράτους σε αυτό, οπότε λογικά ένα μικρό δράμα θα υπάρχει εντός Βουλής...Ο Τσίπρας πάντως έχει ήδη πιάσει 5-6 βουλευτές που δηλώνουν ότι τέτοια μαζική μεταφορά δεν θα την υποστηρίξουν και έχει πάρει υπόσχεση ότι κάποιοι απ' αυτούς θα παραιτηθούν και δε θα καταψηφίσουν...

YΓ1. όπως αναφέρει η "Αγορά", η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προόριζε για πρόεδρο του καινούργιου ταμείου τον κύριο Πιτσιόρλα, νυν πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ. Για το έργο του κύριου Πιτσιόρλα δε θα πούμε πολλά, παρά μόνο ότι το παρατσούκλι του είναι "ο κύριος Υπογράφω" - και ο νοών νοεί τω. Η επιλογή του δεν είχε ως στόχο της προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος αλλά τον χαρακτήρα ρουσφετιού προς ένα άνθρωπο που πείστηκε να συμπλεύσει μετεκλογικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο καθύβριζε μέχρι τον Γενάρη του 2015. Τον τελευταίο δε καιρό προκειμένου να πείσει τους δανειστές ότι κάνει για τη θέση, έχει επιδοθεί σ' ένα αγώνα ξεπουλήματος των περιουσιακών στοιχείων του ταμείου - με τέτοιο ζήλο που θα τον ζήλευε και ο Στουρνάρας. Όμως οι δανειστές δεν πείθονται προς το παρόν και προτιμούν δικό τους πρόσωπο...

ΥΓ2. Διαβάζουμε σειρά άρθρων στον ημερήσιο και εβδομαδιαίο τύπο από διάφορους τυχάρπαστους, με master από τον Deree για το "ωφέλιμο" των αποκρατικοποιήσεων. Προφανώς αναφέρονται στις δικές τους τσέπες και στις μίζες που θα πάρουν από τίποτα θεσούλες που θ' ανοίξουν για άτομα σαν και αυτούς. Για τους υπόλοιπους που επηρεάζονται θα πούμε ότι σε καμία χώρα του κόσμου οι ιδιωτικοποιήσεις δεν ανοίγουν καινούργιες δουλειές. Αντίθετα μειώνονται οι θέσεις εργασίες και οι μισθοί, χειροτερεύει το εργασιακό καθεστώς και φυσικά ΔΕΝ ασκείται κοινωνική πολιτική - πράγμα που κάνει σήμερα και η ΕΥΔΑΠ, και η ΔΕΗ και η ΔΕΣΦΑ, οι διοικήσεις των περιφερειακών αεροδρομίων ακόμα και ως ένα ποσοστό και ο ΟΤΕ (λόγω του ποσοστού που ακόμα διαθέτει το κράτος). Σε όλες δε τις χώρες που υπήρξαν μαζικές αποκρατικοποιήσεις, υπήρξε επιβάρυνση του κράτους σε βάθος χρόνου, αφού οι κυβερνήσεις αναγκάζονται πλέον να πληρώνουν για τις παροχές που κάποτε δεν του κόστιζαν ουσιαστικά τίποτα. 

Θέσεις ανοίγουν, όταν ανοίγει η αγορά και επιτρέπεται η ύπαρξη ανταγωνισμού καθώς και όταν υπάρχει στήριξη της επιχειρηματικότητας π.χ. μέσω της μείωσης του χρόνου διεκπεραίωσης των διαδικασιών έναρξης λειτουργίας, της μείωσης της γραφειοκρατίας κ.ο.κ.   Αυτά έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Μάρτιο του 2015. Μετά ήρθε το περιστέρι της φώτισης και άλλαξε τροπάριο. Σε μας δεν έχει έρθει ακόμα οπότε επιμένουμε στα ίδια...

Μερικοί λόγοι για τους οποίους οι "ήρωες του Αιγαίου" ΔΕ θα πάρουν το Νόμπελ Ειρήνης

Είναι από τις ιδέες που ακούγονται καλές, αλλά που για να γίνουν πράξη χρειάζεται δουλειά. Και εκεί ακριβώς, η μετουσίωση της ιδέας σε πράξη, είναι το βασικότερο πράγμα στο οποίο χολώνουμε στην Ελλάδα.
Δεν ξέρουμε ακριβώς από το που ξεπετάχτηκε η ιδέα. Μπορεί να τη σκέφτηκαν τα παιδιά στην πλατεία. Μπορεί μια παρέα εθελοντών στην Λέσβο. Μπορεί κάποιοι σοβαροί καθηγητές στην Αθήνα - αρκετά μακρυά από τα νησιά του Αιγαίου. Αλλά η ουσία είναι μία: το σκεφτήκαμε μόνοι μας. Είπαμε δηλαδή: "τόσοι και τόσοι άσχετοι έχουν πάρει Νόμπελ Ειρήνης. Γιατί να μην το πάρουν Έλληνες, που να το αξίζουν κιόλας;" Γιατί σίγουρα, αν φέτος αξίζουν κάποιοι Νόμπελ Ειρήνης είναι όλοι αυτοί οι κάτοικοι του Αιγαίου που σήκωσαν το βάρος ενός απίστευτα μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος, για το οποίο σε τελική ανάλυση ούτε ευθύνονται, ούτε έχουν τη δυνατότητα να σηκώσουν. Δεν είναι βέβαια όλοι οι κάτοικοι του Αιγαίου ήρωες (εκτός και αν η χρέωση 5 ευρώ για τη φόρτιση του κινητού ενός πρόσφυγα μπορεί να χρεωθεί ηρωϊκή ενέργεια). Αλλά πολλοί απ' αυτούς είναι.
Όμως στην προέλευση της ιδέας, βρίσκεται το πρώτο πρόβλημα: οι επιτυχημένες υποψηφιότητες για τα Νόμπελ (και ειδικά το Νόμπελ Ειρήνης), ποτέ μα ποτέ δεν προέρχονται από την ίδια την χώρα στην οποία θα καταλήξουν. Εκτός βέβαια και αν σ' αυτήν την χώρα κατοικούν ή από αυτή την χώρα προέρχονται κάποιοι που έχουν σοβαρή επιρροή στους κύκλους που παίρνουν τις αποφάσεις ή αν αυτοί που τη συνέλαβαν ξέρουν εκείνους που μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις. Δυστυχώς όμως στην περίπτωση των ηρώων του Αιγαίου ούτε η μία προϋπόθεση καλύφθηκε αλλά ούτε η δεύτερη.

Αντ' αυτού οι εμπνευστές της ιδέας ξεκίνησαν μια συλλογή διαδικτυακών υπογραφών στο Avaaz, από τις χιλιάδες που υπάρχουν και τις οποίες κανείς - μα πραγματικά κανείς - ποτέ δεν ακούει, όπως δηλαδή περίπου συμβαίνει και με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Εκεί κάπου - όπως συμβαίνει στην Ελλάδα - κάποιοι ξύπνησαν, είδαν την ευκαιρία και το ηρωϊκό στοιχείο της υπόθεσης και άρχισαν να πραγματοποιούν σούσουρο. Μπακαλίστικα, τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, ζήτησαν από το κοινό τους να υπογράψουν, ξεκινώντας μια σταυροφορία για τη συλλογή υπογραφών. Δηλαδή Έλληνες ζήτησαν από άλλους Έλληνες να υπογράψουν για να πάρουν Έλληνες το Νόμπελ. Καμία κινητοποίηση στο εξωτερικό, πέραν από "φίλους-φίλων" και ορισμένα δίκτυα υποστήριξης που όντως πήραν την ιδέα ζεστά.

Και ενώ η συλλογή των υπογραφών ήταν ήδη σε εξέλιξη και η προθεσμία πλησίαζε προς το τέλος της, το ελληνικό κράτος - κινητοποιημένο από μια παρέα Ελλήνων καθηγητών (άξιων επιστημόνων αλλά με μικρό ως μέτριο εκτόπισμα διεθνώς) αποφάσισε ότι ναι μεν αυτή είναι μια καλή ιδέα, αλλά δεν είχε πολλές ελπίδες, αφού το γενικό "οι ήρωες του Αιγαίου" τους φάνηκε πολύ γενικό. Έτσι προχώρησε ένα βήμα παραπέρα (ακυρώνοντας ουσιαστικά τη συλλογή υπογραφών αφού αυτή υποστηρίζει κάτι τυπικά διαφορετικό απ' ότι προτείνει επισήμως η χώρα μας), προτείνοντας συγκεκριμένα πρόσωπα. Την ίδια στιγμή αμέλησε να κινητοποιήσει την ελληνική διασπορά (μέσω συλλόγων, προσωπικών γνωριμιών, πρεσβειών κ.ο.κ.), ενώ θα μπορούσε να ζητήσει από τους απανταχού Έλληνες να χρησιμοποιήσουν με τη σειρά τους, το εκτόπισμά τους και (κυρίως) την επιρροή τους σε ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς κύκλους, αφήνοντάς την υπόθεση στην καλή θέληση του καθενός (και στην τύχη).

Θα μπορούσε να κάνει και τα δύο, όπως θα μπορούσε να ξεκινήσει την όλη διαδικασία νωρίτερα (ώστε να έχει χρόνο να προχωρήσει τα πράγματα - όπως κάνουν όλες οι χώρες που πραγματικά θέλουν Νόμπελ) - αλλά όχι. Εδώ δεν υπάρχει χρόνος να κυβερνήσει και να λύσει τα προβλήματα της καθημερινότητας...Με το Νόμπελ θ' ασχοληθεί; Αντ' αυτού προτίμησε να κάνει την κίνηση-ματ (κατά την ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού ή κίνηση Καραγκιόζ-μπερντέ κατ' εμάς): πρότεινε δύο Έλληνες (στο πρόσωπο των οποίων τίμησε τους ανώνυμους Έλληνες κατοίκους των νησιών) και την ηθοποιό Σούζαν Σάραντον, γνωστή ακτιβίστρια η οποία "υποδέχτηκε πρόσφυγες και μετανάστες που έφταναν στις ακτές της Λέσβου, ενώ επισκέφθηκε και τους πρόσφυγες στα κέντρα φιλοξενίας στην Αθήνα." Το έκανε για βδομάδες; Όχι. Για μέρες; Ούτε. Για μια μέρα; Ναι. Μια ολόκληρη μέρα το έκανε. Άοκνα και μπράβο της. Και αυτό αξίζει Νόμπελ για τους εμπνευστές της ιδέας.

Βέβαια να είμαστε σοβαροί: οι άνθρωποι ξέρουν (ή ελπίζουμε να γνωρίζουν) ότι υπάρχουν άνθρωποι που ήρθαν από την άκρη του κόσμου και είναι πραγματικοί εθελοντές, που δουλεύουν απλήρωτοι με διάθεση προσφοράς. Αυτοί θα ήταν άξιοι συμμέτοχοι της υποψηφιότητας. Αλλά παρόλα αυτά τους παρέκαμψαν, γιατί η Σούζαν Σάραντον είναι μια καλή ηθοποιός, αριστερών πεποιθήσεων, παγκοσμίως γνωστή και συχνά υποστηρίζει αγαθούς σκοπούς...Δεν μπορεί θα τσιμπήσουν οι κύριοι της Ακαδημίας...Κλασσική χατζηαβάτικη λογική αρπαχτής που χαρακτηρίζει το λαό μας, όταν βαριέται να δουλέψει πραγματικά.

Θα ρωτήσετε: μα δεν υπήρχαν άνθρωποι εκτός Ελλάδος που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα; Σίγουρα υπάρχουν. Αλλά εμείς δε γνωρίζουμε τα ονόματά τους (αν και διαβάσαμε στα δελτία τύπου ότι την υποψηφιότητα την υποστηρίζουν "100 παγκοσμίου φήμης προσωπικότητες") και μαζί με μας κανείς που διαβάζει τα μεγάλα ειδησεογραφικά sites και τις μεγάλες εφημερίδες του υπόλοιπου πλανήτη. Η υποψηφιότητα δε προβλήθηκε σοβαρά σε κανένα μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι της Ευρώπης ή της Αμερικής. Τα ονόματα των προσωπικοτήτων έχουν μείνει επτασφράγιστα μυστικά. Για να μην τους ματιάσουν; Ίσως. Εκτός βέβαια και αν οι ανώνυμοι υποστηρικτές δρουν υπογείως. Αν είναι έτσι βγάζουμε το καπέλο στους κύριους που σκέφτηκαν την κυρία Σούζαν Σάραντον, σαν μπαλαντέρ.

Και όχι τίποτε άλλο...Αλλά οι "ήρωες του Αιγαίου" το αξίζουν το Νόμπελ...Μακάρι να διαψευστούμε πανηγυρικά - πραγματικά το ευχόμαστε - αλλά δυστυχώς στα τόσα και τόσα είμαστε "τσαπατσούληδες", σε μια υποψηφιότητα Νόμπελ θα κολλούσαμε; 

Τα στρατόπεδα προσφύγων στην Ελλάδα και οι πραγματικές διαθέσεις της Ευρώπης για το προσφυγικό

Το προσφυγικό αναδεικνύει το μέγεθος του φαρισαϊσμού που διακατέχει την Ε.Ε. Από την μία "ανθρωπισμός" και "κατανόηση" προς τα εκατομμύρια των προσφύγων και από την άλλη "ενόχληση" για την χώρα μας για την κατάσταση που επικρατεί.
Έχουμε δηλαδή το εξής παράδοξο: η Ελλάδα που έχει τις λιγότερες ευθύνες για τις τεράστιες προσφυγικές ροές προς τις χώρες της Ε.Ε. (αφού δε συμμετέχει ουσιαστικά στη λήψη αποφάσεων και δεν υποστήριξε με χρήματα ή όπλα όπως άλλες μεγάλες χώρες την μία ή την άλλη πλευρά στον εμφύλιο της Συρίας) να θεωρείται ότι ευθύνεται περισσότερο για το ότι:
α) η Ε.Ε. επέτρεψε την επέκταση και διεύρυνση του εμφυλίου στην Συρία και τη γιγάντωση του Ισλαμικού Κράτους.
β) Η Τουρκία αφήνει τους διακινητές και τους δουλέμπορους ανενόχλητους στα παράλια της Μικράς Ασίας να μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες στα ελληνικά νησιά, ενώ την ίδια στιγμή δεν αποδέχεται τους επαναπροωθούμενους οικονομικούς μετανάστες.
γ) Οι συνομιλίες μεταξύ Ε.Ε., Τουρκίας και αφρικανικών κρατών, με στόχο τον περιορισμό των προσφυγικών χωρών, απέτυχαν πλήρως και
δ) οι μετεγκαταστάσεις των προσφύγων από την χώρα μας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ολοκληρωτικά παγώσει.

Αυτό που στην πραγματικότητα θέλει η πλέον Ε.Ε. είναι η χώρα μας ν' αναλάβει πλήρως το προσφυγικό φορτίο. Να γίνει δηλαδή η Ελλάδα ένα μεγάλο προσφυγικό στρατόπεδο, το οποίο θα συντηρείται πλημμελώς με χρήματα της Ε.Ε., μέχρι να σταματήσει ο πόλεμος στην Συρία και οι πρόσφυγες να επιστρέψουν (αν επιστρέψουν) στις εστίες τους.

Οι χώρες της Ε.Ε. πήραν αυτούς που θεωρούσαν ως απαραίτητους ως προσωρινό, φτηνό εργατικό δυναμικό και τώρα πλέον ξεπλένουν τα χέρια τους ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι. Η αλήθεια είναι ότι η "ανεκτική" Ευρώπη, δεν είναι στην πράξη τόσο ανεκτική - ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ανεργία παραμένει υψηλή και οι μισθοί στάσιμοι.

Είναι επίσης αλήθεια ότι κοινωνική ανοχή μπορεί να υπάρξει (όταν υπάρχει) μέχρι ένα σημείο, αφού καμία χώρα δεν μπορεί να σηκώσει πληθυσμιακές μεταβολές 5% ή 10% μέσα σε μια τριετία. Πέραν αυτού καμία δομή - σχολική, υγείας, στέγασης ή κοινωνικής πρόνοιας - δεν μπορεί να συνεχίσει να στηρίζεται σε "ιδίους πόρους" χωρίς σημαντικούς κραδασμούς, και ιδιαίτερα χωρίς την ύπαρξη στήριξης από την κοινή γνώμη. Και αυτή δεν μπορεί να υπάρξει απέναντι σ' ένα πληθυσμό που φαντάζει ξένος και μη αποδεκτός. Όταν π,χ. υπάρχουν κοινωνικές αντιδράσεις στην Γαλλία για τους Πολωνούς και στην Μ. Βρετανία για τους Ανατολικοευρωπαίους (που οι πολιτισμικές διαφορές είναι μικρότερες), είναι το λιγότερο αφελές και αισιόδοξο να υποστηριχτεί ότι μπορεί να υπάρχει απέναντι σε μουσουλμανικούς πληθυσμούς που οι διαφορές στην κουλτούρα είναι τεράστιες.

Και βέβαια δε βοηθάει το γεγονός ότι μαζί με τους πραγματικούς πρόσφυγες πολέμου, βρίσκουν την ευκαιρία να μετακινούνται δεκάδες χιλιάδων οικονομικών μεταναστών από "ασφαλείς" χώρες, δημιουργώντας έτσι μια δυσμενή εικόνα για το ζήτημα αυτό στην πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών.

Έτσι με βάση όλα τα παραπάνω, είναι αφελές να πιστεύουμε ότι το πρόβλημα είναι τα "hot-spots". Ναι μεν αυτά έπρεπε να είναι 4 στον αριθμό στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και να βρίσκονται σε πλήρη δράση εδώ και 2 περίπου μήνες, αλλά με τα χρήματα της Ε.Ε. να δίνονται "με την ολοκλήρωση" και με το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό να είναι ελάχιστο, είναι το λιγότερο άκομψο από τους Ευρωπαίους να μας κουνούν το δάχτυλο και να επισείουν την αποπομπή από την Σένγκεν ως απειλή. Είναι δικαιολογία και αυτό το γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι καλύτερα απ' όλους μας.

Όπως επίσης γνωρίζουν ότι η φύλαξη των θαλασσίων συνόρων είναι αδύνατη. Η παραδοχή αυτής της πραγματικότητας από τον επικεφαλή της Frontex, είναι απλώς η επισημοποίηση ενός "κοινού μυστικού".

Έτσι με βάση τα σημερινά δεδομένα, οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να έρχονται. Για να σταματήσουν έρχονται θα πρέπει ή να σταματήσει ο πόλεμος (πράγμα αδύνατο με βάση τη σημερινή κατάσταση), να τους εμποδίζουν οι Τούρκοι (πράγμα που αποκλείεται όπως δείχνουν τα γεγονότα) ή να γίνεται απευθείας και εν πλω επαναπροώθηση τους στην Τουρκία (με ό,τι αυτό συνεπάγεται), πράγματ που είναι κάτι που η φαρισαϊκή Ε.Ε. δε θέλει να το συζητάει ανοιχτά - προς το παρόν τουλάχιστον.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι επομένως η διαχείριση των προσφύγων. Οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν άλλους, και για να μας οδηγήσουν στο να τους "υποδεχτούμε" και να τους "αποδεχτούμε" όλους θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που έχουν και όλες τις δικαιολογίες που μπορούν να βρουν. Γι' αυτό και η πρόταση του Βέλγου ΥΠ.ΕΞ. που πρότεινε "στρατόπεδα συγκεντρώσεως 400000 ανθρώπων" στην Αθήνα (!!!) δεν θα πρέπει να μας ξενίζει, αντίθετα θα πρέπει να μας χαροποιεί γιατί καταδεικνύει τους ειλικρινείς σκοπούς τους, ενώ παράλληλα μας επιτρέπει να σχεδιάσουμε τη γραμμή άμυνάς μας αφού είναι μια πρόταση που θ' ακουστεί σε πολλές παραλλαγές τον επόμενο καιρό. Αυτό βέβαια αν έχουμε διάθεση ν' αμυνθούμε.

Γιατί το μεγάλο ερώτημα είναι αυτό: έχει τη διάθεση η κυβέρνηση να πει ένα "όχι", εν μέσω αξιολόγησης που περιλαμβάνει ασφαλιστικό, εργασιακά και αποκρατικοποιήσεις;

Η αλήθεια βέβαια είναι μία. Η χώρα μας δεν μπορεί να σηκώσει "στρατόπεδα συγκεντρώσεως". Ούτε να γίνει αποθήκη ψυχών, ώστε η Ε.Ε. να το παίζει "φιλάνθρωπη". Η ενωμένη Ευρώπη θα πρέπει να το αναγνωρίσει αυτό και θα πρέπει επιτέλους ν' αναλάβει τις ευθύνες της, έχοντας μια ξεκάθαρη στάση. Ήρθε η ώρα -για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια - να είναι πραγματικά ειλικρινής με τον εαυτό της.
Θα το κάνει όμως; 

Έχεις παππού αγωνιστή; Διορίζεις μέχρι και "αρραβωνιάρα"!

Να λοιπόν που φτάσαμε...Οι αγώνες των παππούδων και των θείων κατά τον Γερμανών και οι εξορίες μετά τον εμφύλιο εξισώνονται με την αφισοκόλληση υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και όλα μαζί (σαν αχταρμάς) δικαιολογούν όχι μόνο το διορισμό ανηψιών και εγγονών αλλά και των σχέσεων αυτών σε μετακλητές θέσεις στο Δημόσιο.
Αυτά δεν τα λέμε εμείς αλλά ο γ.γ. της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος απαντώντας σε δημοσίευμα του Πρώτου Θέματος, αντί ν' ασχοληθεί με την ουσία της υπόθεσης (δηλαδή στο πως φτάσαμε να έχουμε μια ολόκληρη οικογένεια μετακλητών να εισπράττουν υπεράνω μνημονίων και προσόντων και άνευ ουσιαστικής αξιολόγησης), άρχισε την καταγραφή των αγώνων της οικογένειάς του, λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς "εμείς στηρίξαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε η ώρα να εισπράξουμε τα χρωστούμενα".
Και αντί να τον μαζέψει κάποιος - έστω και ο κλητήρας της Κουμουνδούρου - τον άφησαν ν' αλωνίζει και να συνεχίζει να προσπαθεί να δικαιολογεί (με απαράδεκτη γλώσσα, επιπέδου πεζοδρομίου), τ' αδικαιολόγητα με επιχειρήματα που στερούνται ουσίας και σοβαρότητας.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι δεν είναι ο μόνος. Και η κυρία Δούρου φρόντισε για τον αδερφό της (στον οποίο ταιριάζει "που' σαι νιότη ) και τη σχέση της και άλλοι σύζυγοι βουλευτών πήραν θέσεις και μισθούς - για να μη μιλήσουμε με τους βουλευτές που με βάση την κομματική επετηρίδα διόρισαν κόσμο και κοσμάκη (μερικά παραδείγματα μόνο εδώ), ενώ η κυβέρνηση σαν κυβέρνηση ξέχασε τα όσα έλεγε περί "σπατάλης" και συνέχισε στο ίδιο μοτίβο.
Αλλά τουλάχιστον, όλοι αυτοί, όταν ήρθε η ώρα προσπάθησαν να αρθρώσουν μια σοβαρή δικαιολογία. Δεν έφτασαν να επικαλεστούν τους αγώνες των παππούδων τους για να δικαιολογήσουν το διορισμό της γκόμενάς τους!
Αλλά επειδή θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, ξανακοιτάξαμε τις αφίσες του ΕΑΜ από την Κατοχή για να σιγουρευτούμε μήπως κάποια γράφει "Εμπρός παιδιά για το Δημόσιο!". Δεν βρήκαμε κάτι τέτοιο. Για λευτεριά και ανεξαρτησία διαβάσαμε. Ξανακούσαμε τον ύμνο του ΕΛ.ΑΣ. Ούτε εκεί είχε κάτι τέτοιο: για το δίκιο και τη λευτεριά, λέει και εκεί...Επομένως ο Ιάσωνας (Σχινάς-Παπαδόπουλος γ.γ. της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ), μάλλον δεν μας τα λέει καλά.
Και για να μιλήσουμε με τη γλώσσα της αριστεράς: οι ιστοριο- και ιδεο-κάπηλοι κάποια στιγμή θα τιμωρηθούν από την ίδια την ιστορία. Και τέλος, οι πραγματικοί αγώνες των προγόνων δε δικαιολογούν την χρήση αναξιοκρατίας από τους απογόνους...

Η "El Dorado" και η αριστερή συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ (μερικοί λόγοι για το πως φτάσαμε στην αντιπαράθεση)

Και να λοιπόν που ξύπνησε η αριστερά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι (λίγοι) αποφάσισαν να πατήσουν πόδι απέναντι στην El Dorado, την εταιρεία που διαχειρίζεται τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές. Και όχι μόνο πάτησαν πόδι, αλλά χρησιμοποίησαν βαριές εκφράσεις του τύπου "δεν είμαστε Μπανανία", τονίζοντας για πρώτη φορά δημόσια το γεγονός ότι η εταιρεία ουσιαστικά δεν πληρώνει φόρους στο κράτος εδώ και χρόνια.Το ιστορικό της υπόθεσης είναι γνωστό, αλλά επειδή έχει αρκετό ενδιαφέρον αξίζει να το ξαναδούμε: ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως εξάλλου και σε πολλές άλλες περιπτώσεις) είχε αντιταχθεί στον τρόπο με τον οποίο δρούσε η εταιρεία στην Χαλκιδική, αντιπαραθέτοντας τη (απίστευτα μεγάλη) περιβαλλοντική καταστροφή που έχει πραγματοποιηθεί λόγω της λειτουργίας των μεταλλείων.
Η εταιρεία - έχοντας απέναντί της όχι μόνο την τοπική κοινωνία αλλά ακόμα και τα μοναστήρια του Αγίου Όρους - προσπάθησε να ελέγξει τα πράγματα βάζοντας χρήματα σε αθλητικούς συλλόγους (ως και τον ΠΑΟΚ), ξοδεύοντας απίστευτα χρήματα σε διαφημίσεις και πληρωμένες καταχωρήσεις και φυσικά προτάσσοντας τους εργαζομένους και τις θέσεις εργασίας που "προσφέρει".
Σε όλες τις περιπτώσεις βεβαίως απέφυγε ν' αναφερθεί στο πως οι υπάλληλοί της εκπαιδεύονται με χρήματα του ελληνικού κράτους, για το πως θ' αποκατασταθεί η περιβαλλοντική καταστροφή που έχει προκαλέσει και φυσικά για το πως κατάφερε με 7 εκατομμύρια ευρώ κέρδη το 2013 να μην πληρώσει ούτε ένα ευρώ φόρο.
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία προσπάθησε να βάλει ένα προσωρινό "στοπ" στις εργασίες της εταιρείας, αλλά οι αποφάσεις του ΣτΕ και οι ήδη εκδοθείσες άδειες ανέκοψαν την προσπάθεια αυτή. Όμως - σε αντίθεση με τις ιδιωτικοποιήσεις, το ασφαλιστικό, τα λιμάνια, το Ελληνικό, το γήπεδο της ΑΕΚ και μερικές ακόμα εκατοντάδες θέματα - η κυβέρνηση αποφάσισε να πει ένα (προσωρινό πιθανότατα) "No Passaran" και να επανεξετάσει όλα τα ζητήματα που άπτονται της λειτουργίας της εταιρείας.
Σ' αυτό βοήθησε και η απαράδεκτη στάση της El Dorado που, υποψιαζόμενη προφανώς ότι η κυβέρνηση θα προσπαθούσε να εκμαιεύσει καλύτερους περιβαλλοντικούς όρους και να επιβάλλει αυστηρότερους ελέγχους στη λειτουργία της, άρχισε μια άνευ προηγουμένου επίθεση, βάζοντας στο παιχνίδι κανάλια, εφημερίδες και όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα - προτάσσοντας για μια ακόμα φορά τις θέσεις εργασίας που έχει δημιουργήσει.
Ακούσαμε για πολλοστή φορά το πόσα πλεονεκτήματα έχει η λειτουργία της, για το πόσο μεγάλη χάρη μας κάνει με το να λειτουργεί στην Ελλάδα και άλλα τέτοια φαιδρά - τα οποία οι κύριοι της αντιπολίτευσης (αλλά και σειρά μεγαλοσχήμονων υπουργών) καταπίνουν αμασητί. Κανείς απ' αυτούς προφανώς δεν έχει πάει στην περιοχή, δεν έχει δει τη ζημιά στο φυσικό περιβάλλον και το πόσο οι (ολοένα αυξανόμενες δραστηριότητες της εταιρείας) επηρεάζουν τους υπόλοιπους τομείς στους οποίους δραστηριοποιούνται οι (μη εργαζόμενοι στην εταιρεία) κάτοικοι της περιοχής. Κανείς απ' αυτούς πάντως, δε βρήκε 5 λεπτά να σχολιάσει για το γεγονός ότι η εταιρεία με τις εταιρείες security που χρυσοπληρώνει λειτουργεί ως "κράτος εν κράτη", υποκαθιστώντας την τοπική εξουσία (και αντικαθιστώντας τα ΜΑΤ που για καιρό είχαν μόνιμο στασίδι τους δρόμους της περιοχής, χτυπώντας ότι περνούσε ή πετούσε). Η παραίτηση του τοπικού δημάρχου (στον Δήμο Αριστοτέλη) κύριου Γ. Μίχου που εκλέχθηκε έχοντας σημαία τον έλεγχο της εταιρείας, είναι χαρακτηριστική για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή.
Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι κάποιοι αποφάσισαν να βάλουν στο παιχνίδι και την Κομισιόν, η οποία απάντησε σιβυλλικά ότι "δεν είναι ώρα να διώχνεται επενδυτές", δείχνοντας για μια ακόμα φορά που έχει γραμμένο το φυσικό περιβάλλον, όταν αυτό βρίσκεται μακρυά από τις Βρυξέλλες.
Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η κυβέρνηση ποτέ δεν είχε σκοπό "να διώξει τους επενδυτές". Σκοπό είχε να τους "βάλει στον ίσιο δρόμο" - γιατί όπως και να έχει, καμία κυβέρνηση (και ειδικά "αριστερή") δε θέλει εργαζόμενους στο δρόμο, ακόμα και αν αυτοί έχουν έρθει με λεωφορεία της εταιρείας και πληρωμένοι κανονικά το μισθό τους για τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις. Οι επενδυτές όμως από την άλλη, βλέποντας τις τιμές του χρυσού να καταρρέουν, προφανώς δε θέλουν να πληρώσουν φόρους. Εδώ δε πλήρωναν τις καλές μέρες, θα πληρώσουν τώρα;
Πάντως μετά τους λεονταρισμούς και τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, οι δύο πλευρές συναντήθηκαν "σε καλό κλίμα" όπως λέει το ρεπορτάζ. Ο δε εκπρόσωπος της εταιρείας δήλωσε πως "δε σκοπεύει να κάνει πολιτική".
Το τι θα γίνει θα το δούμε στην πράξη...Προς το παρόν η εκτίμηση είναι ότι η κυβέρνηση λειτούργησε με "αριστερή λογική"...

Χιουμοριστικός Καζαμίας 2016 - μέρος 1ο

Ακολουθώντας την παράδοση σας παρουσιάζουμε ένα χιουμοριστικό καζαμία για το 2016 σε 3 μέρη...

Ιανουάριoς:
Το κουαρτέτο δεν έρχεται στην Αθήνα για την αξιολόγηση, αλλά η κυβέρνηση σε μια κίνηση-ΜΑΤ, ζητάει από τους δανειστές τη συμμετοχή της WWF στο πρόγραμμα ως τεχνικού συμβούλου, με τη δικαιολογία ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έχει "καταντήσει ζούγκλα" και η WWF είναι η μόνη πραγματικά έμπειρη - λόγω της ενασχόλησής της με τα άγρια ζώα - για την εξέρευση λύσεων. Το κουαρτέτο εξετάζει την πρόταση "θετικά".

Ο Αλέξης Τσίπρας επισκέπτεται το νεο-αποκαλυφθέν Μνημείο των Αγνώστων Προεκλογικών Υποσχέσεων, έξω από το κτίριο της Βουλής και καταθέτει ένα κόκκινο γαρύφαλλο, ως ένδειξη σεβασμού για τη νοημοσύνη αυτών που τον ψήφισαν. Στη σύντομη ομιλία του - μετά τ' αποκαλυπτήρια - κάνει μια ιστορική αναδρομή, ξεκινώντας από τον Δεληγιάννη και τον Βούλγαρη και καταλήγει στον Σημίτη και τον Σαμαρά, χαρακτηρίζοντας τους τελευταίους "δασκάλους".

Ο Ευριπίδης Τσακαλώτος συνεχίζει την ευρωπαϊκή του περιοδεία αλλά καθώς ταξιδεύει με Ryanair και λεωφορεία της γραμμής για οικονομία, χάνει το ραντεβού του με τον Ισπανό ΥΠ.ΟΙΚ. αφού δεν υπολογίζει ότι το αεροδρόμιο που προσγειώνεται η εταιρία στην Μαδρίτη είναι 2 ώρες από το κέντρο της πόλης.

Ο γ.γ. του Υπουργείου Οικονομικών κ. Αλεξιάδης σε τηλεοπτική του συνέντευξη δηλώνει ότι οι διαρροές για υποχρεωτική χρήση πλαστικού χρήματος είναι υπερβολές και ότι οι φορολογούμενοι "θα μπορούν να αγοράζουν τα κουλούρια τους ελεύθερα από πλανόδιους χρησιμοποιώντας ευρώ" τα οποία θα μπορούν ν' αποσύρουν από ειδικούς κερματολήπτες που θ' αντικαταστήσουν τα ΑΤΜ.

Φεβρουάριος:
Ο κ. Ντάισενμπλουμ δηλώνει ότι η "Ελλάδα είναι σε καλό δρόμο" αλλά το "ασφαλιστικό επιδέχεται βελτιώσεων", αφού με βάση τα στοιχεία που έχουν στα χέρια τους οι δανειστές "η σύνταξη δε δικαιολογείται να είναι πάνω από 150 ευρώ". Ο κ. Κατρούγκαλος απαντάει οργισμένα και καλεί τον κ. Ντάισενμπλουμ σε μονομαχία γιατί θεωρεί ότι η στάση του τελευταίου υπονοεί αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του. Όντας εύθικτος και άνθρωπος που κρατάει το λόγο του, μιλώντας πάντα με αδιάσειστα στοιχεία δηλώνει χαρακτηριστικά "για μια τιμή ζούμε" και ορίζει ως τόπο συνάντησης τα Μαρμαρένια Αλώνια, ελπίζοντας να κερδίσει τον Χάρο (δηλ. τον Ντάισενμπλουμ) και να διώξει το κακό από την χώρα.

Ο Φεβρουάριος βρίσκει τον Αλέξη Τσίπρα να καταθέτει στεφάνι σ' ένα ακόμα καινούργιο Μνημείο αυτό του "Χαμένου ΣΥΡΙΖΑ", που βρίσκεται έξω από τα γραφεία του κόμματος του.

Ο Ευριπίδης Τσακαλώτος συνεχίζει την ευρωπαϊκή του πορεία και φτάνει στη Ανδόρα. Σε ερώτηση δημοσιογράφων για το σκεπτικό της επίσκεψης στην μικρή αυτή χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου, που δε συμμετέχει στην Ε.Ε. δηλώνει ότι "η υποστήριξη που χρειαζόμαστε πρέπει να είναι πολύπλευρη".

Μάρτιος:
Το κουαρτέτο συμφωνεί με την πρόταση της κυβέρνησης για είσοδο της WWF. Επειδή όμως πλέον υπάρχει θέμα χώρου στις συνομιλίες (στις οποίες θα μαζεύονται πλέον καμιά 100 άτομα τη φορά), ζητάει την μετατροπή της αίθουσας "Νίκος Σκαλκώτας" του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών - το οποίο έτσι κι αλλιώς χρηματοδοτείται από το κράτος - σε αίθουσα διαβουλεύσεων. Η κυβέρνηση αποδέχεται την πρόταση.

Ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει την κατάθεση στεφάνων και λουλουδιών σε μνημεία και κενοτάφεια, πηγαίνοντας στα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Αγνώστου Ασφαλιστικού Ταμείου, που τιμής ένεκεν δημιουργήθηκε δίπλα στην είσοδο του Χρηματιστηρίου Αθηνών στην Σοφοκλέους.

Η μονομαχία Ντάισενμπλουμ - Κατρούγκαλου αναβάλλεται αφού τα Μαρμαρένια Αλώνια έχουν κλειστεί από τον Δημήτρη Μελισσανίδη, ο οποίος έχει καλέσει τον Βαγγέλη Μαρινάκη σε ανάλογη μονομαχία. "Είναι αναβολή, όχι ακύρωση" δηλώνει με νόημα ο Κατρούγκαλος ο οποίος συνεχίζει τις προπονήσεις υπό την καθοδήγηση του τελευταίου μεγάλου Έλληνα παλαιστή, Γιώργου Τρομάρα. Ο τελευταίος δηλώνει: "Πάντα έλεγα ότι εάν σταματήσω εγώ αυτό που κάνω, θα σβήσει εξ' ολοκλήρου, αλλά πλέον με τον Κατρούγκαλο, τον Πολλάκη και τους άλλους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ, που τα δίνουν όλα για την πατρίδα στις διαπραγματεύσεις, το αυθεντικό κατς βρίσκει συνεχιστές. Τέτοια ταλέντα είχαν να βγούν από την εποχή του μακαρίτη του Σουγκλάκου".

Ο Ευριπίδης Τσακαλώτος συνεχίζει την ευρωπαϊκή του περιοδεία φτάνοντας μ' ένα σακίδιο στην πλάτη στην Σλοβακία. Η πτήση της Ryanair όμως στην Μπρατισλάβα φτάνει αργά, το σοβιετικού τύπου ξενοδοχείο που έχει κλείσει δωμάτιο, δεν το περιμένει και έτσι περνάει το βράδυ στο παγκάκι απέξω. Αποτέλεσμα είναι στις συνομιλίες την επομένη να μην το δεχτούν αφού τον περνούν για άστεγο που πάει να διαμαρτυρηθεί.

Ένα non paper-βόμβα του κυρίου Αλεξιάδη για κατάταξη των μαθητών στην κατηγορία των αυτοαπασχολούμενων, με παράλληλη διατήρηση βιβλίου εσόδων-εξόδων, δημιουργεί τεράστιες αντιδράσεις. Ο κύριος Αλεξιάδης όμως παρουσιάζεται καθησυχαστικός αφού δηλώνει πως "κάτι τέτοιο προτάθηκε από τους δανειστές αλλά δεν εξετάζεται ως πρώτο ή δεύτερο σενάριο από την κυβέρνηση", η οποία όπως πάντα έχει "έτοιμα ισοδύναμα".

Ο κ. Λεβέντης επανέρχεται με δηλώσεις για το ενδεχόμενο συμμετοχής του στην κυβέρνηση, τονίζοντας ότι ο κ. Τσίπρας είναι "καλό παιδί, αλλά μεγάλος απατεώνας". Ο κ. Φλαμπουράρης απαντάει με νόημα πως "τέτοιες δηλώσεις οφελούν τον πολιτικό διάλογο" και πως "είναι έτοιμος να συζητήσει με τον κ. Λεβέντη εκ του σύνεγγυς".

Απρίλιος:
Η κυβέρνηση αποφασίζει να σκληρύνει τη στάση της απέναντι στους δανειστές και ξεκινάει καινούργιο "Ανένδοτο Αγώνα" κάνοντας μια ακόμα κίνηση ΜΑΤ, αφού υποστηρίζει σειρά απεργιακών κινητοποιήσεων. Σε ερώτηση δημοσιογράφων για το πως δικαιολογείται κυβέρνηση να ξεσηκώνει τα συνδικάτα εναντίον της, ο κ. Φλαμπουράρης απαντάει πως "κάποια στιγμή οι δανειστές θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι Έλληνες έχουν θυσιάσει πολλά". Η δήλωση αυτή δημιουργεί αντιδράσεις στις Βρυξέλλες και υπάρχει σχετική ανασκευή από πλευράς του κυρίου Φλαμπουράρη που δηλώνει πως "οι Έλληνες έχουν θυσιάσει πολλά, αλλά θα ήταν περισσότερα αν δεν μας αγαπούσαν τόσο οι δανειστές μας".

ο κύριος Τσίπρας καταθέτει στεφάνι στο Μνημείου του Αγνώστου Συνταξιούχου.

Ο κύριος Κατρούγκαλος συνεχίζει την προετοιμασία του για τον αγώνα με τον Ντάισενμπλουμ, ο οποίος πάλι αναβάλλεται αφού ο αντίπαλός του δηλώνει ασθένεια. Στη διαμάχη επεμβαίνει ο Γ. Βαρουφάκης ο οποίος σχολιάζει πως "πάντα τέτοια κότα ήταν ο Ντάισενμπλουμ" και βγάζει στη φόρα ηχογραφήσεις στις οποίες φαίνεται ότι και ο ίδιος είχε καλέσει τον Ολλανδό σε μονομαχία αλλά εκείνος έκανε "την πάπια". Ο Κατρούγκαλος δεν το βάζει κάτω, συνεχίζει την προπόνηση και στα διαλείμματα ασχολείται με την "επιτροπή σοφών" του ασφαλιστικού που συνεχίζουν τις συνεδριάσεις, εισπράττοντας τις σχετικές αμοιβές παρά το ότι το πόρισμα έχει κατατεθεί εδώ και καιρό,

ο κύριος Τσακαλώτος φτάνει στο Τατζικιστάν με αραμπά και συναντάει τον αρμόδιο υπουργό που δηλώνει την απορία του για την επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού. Εκείνος τονίζει πως το Ντουσαμπέ είναι δύο τσιγάρα δρόμος από την Αθήνα και πως "η υποστήριξη των Τατζίκων είναι απαραίτητη για τους Έλληνες".

Στον 8ο γύρο των εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ θριαμβεύει ο κύριος Μητσοτάκης - οι δύο τελευταίοι μονομάχοι συνεχίζουν τον εκλογικό αγώνα αφού κατάλαβαν πως μόνο έτσι θα μπορέσει να καλύψει το έλλειμμά της η ΝΔ. Το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα όμως (5-3 υπέρ του κυρίου Μεϊμαράκη), αφήνει περιθώρια και για επόμενο γύρο. "Θα τον φάω ολόκληρο την επόμενη φορά", δηλώνει ο κ. Μεϊμαράκης με νόημα. Όταν όμως ξεσηκώνεται ο κύριος Μητσοτάκης, ανασκευάζει και δηλώνει ότι αναφερόταν στο μουσακά που είχε για μεσημεριανό.