Μιχάλης Χρυσοχοϊδης - ένας υπουργός Δημοσίας Τάξης παντός καιρού και κυβέρνησης

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης αποτελεί - αδιαμφισβήτητα - παιδί του κομματικού σωλήνα του ΠΑΣΟΚ. Στα 27 του βρέθηκε, και στα χρόνια της παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ, γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του κόμματος στη γενέτειρά του Ημαθία. Στα κεντρικά τον ξεχώρισαν γρήγορα γιατί είχε

εξαιρετικές οργανωτικές ικανότητες, κάνοντας την Ν.Ε. της περιοχής του μια από τις πιο επιτυχημένες στην χώρα. Έτσι όταν δόθηκε η ευκαιρία διορίστηκε νομάρχης και σύντομα από τη νομαρχία πέρασε στην Βουλή.
Ως υφυπουργός στις τελευταίες κυβέρνησεις του Ανδρέα Παπανδρέου, βρέθηκε κοντά στον Κώστα Σημίτη. Ο τελευταίος όταν έκανε την μεγάλη ανατροπή και έγινε Πρωθυπουργός της χώρας τον εμπιστεύτηκε απεριόριστα και τον έκανε προμετωπίδα αυτού που ονομάστηκε "εκσυχρονιστικό ΠΑΣΟΚ".
Η θητεία την περίοδο 1999-2003 ως υπουργού Δημοσίας Τάξης, σημαδεύτηκε από την εξάρθρωση της οργάνωσης 17Ν. Βέβαια αυτό συνέβει λόγω μιας "άτυχης στιγμής" περισσότερο και λιγότερο ως αποτέλεσμα μιας οργανωμένης επιχείρησης, αλλά η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα με την οποία έδρασε η αντιτρομοκρατική μετά το περιστατικό της βόμβας στον Πειραιά, ήταν τα στοιχεία που έκαναν τη διαφορά - σ' αυτή την περίπτωση σε σχέση με τις προηγούμενες φορές που η αστυνομία βρέθηκε κοντά στην οργάνωση.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξης απέκτησε στενές σχέσεις με τους άνδρες της αστυνομίας. Τέτοια στενή επαφή με την αστυνομία, είχαν ελάχιστοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ πριν απ' αυτόν - με εξαίρεση ίσως τον Αντώνη Δροσογιάννη. Οι θέσεις του - παρότι "σοσιαλιστής" - διέφεραν αρκετά από την κλασσική, ΠΑΣΟΚική προσέγγιση, η οποία στήριζε κριτικά τον τρόπο με τον οποίο η αστυνομία εξασκούσε τα καθήκοντά της. Και αυτό του αναγνωρίστηκε και τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό - ιδιαίτερα στις ομάδες "άμεσης δράσης" της αστυνομίας. Οι κακές γλώσσες έχουν να λένε και για σωρεία ελληνοποιήσεων γεωργιανών στην Ημαθία - ελληνοποιήσεις που έφεραν την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά για την υπόθεση που ήρθε στο φως της δημοσιότητας ποτέ δεν αποδείχτηκε με στοιχεία ότι υπήρξε πολιτική παρέμβαση.

Πολιτικά ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης παρέμεινε εκφραστής του "εκσυγχρονιστικού" ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και όταν αρχηγός έγινε ο Γιώργος Παπανδρέου εκείνος παρέμεινε εκφραστής του, προσεγγίζοντας και συζητώντας στενά με την ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας - τόσο επί Σαμαρά, όσο και αργότερα επί Μητσοτάκη. Δεν είναι τυχαίο ότι στις κυβερνήσεις συνεργασίας παρέλαβε χαρτοφυλάκιο, με τ' όνομά του να γίνεται αποδεκτό "μετά χαράς" από τους συνοδοιπόρους του ΠΑΣΟΚ. Το highlight της μνημονιακής του θητείας ήταν η δήλωσή του ότι "δε διάβασε" το μνημόνιο - η οποία αντιμετωπίστηκε με την αναμενόμενη θυμηδία τόσο από τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο όσο και την κοινωνία.
Μετά τη στρατηγική ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του '12 και την κατάρρευσή του, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης διασώθηκε (έχοντας αποχαιρετήσει την αγαπημένη του Ημαθία από 2007 για την Β' Αθηνών) και έγινε μάλιστα και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Στα 2013 όμως άρχισε η αντίστροφη μέτρηση του για τη σχέση του με το ΠΑΣΟΚ: Οι αρχηγικές του τάσεις, οι σαφείς διαφωνίες του με την πολιτική που ακολούθησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος (με τους καβγάδες τους να γίνονται συχνά πρώτα θέματα σε ιστοσελίδες και παραπολιτικές στήλες) και οι ακόμα στενότερες σχέσεις του με την ΝΔ, τον ξαναέφεραν στην κυβέρνηση στην οποία έμεινε αλλάζοντας υπουργείο - αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Υποδομών. Η θητεία του εκεί ήταν αδιάφορη. Ήταν σαφές ότι θα προτιμούσε το παλιό του λημέρι, αλλά η σαφής προτίμηση Σαμαρά για στέλεχος της ΝΔ για τον εν λόγω υπουργείο, του έκοψαν τα φτερά.

Η θητεία του εκεί ήταν αδιάφορη - διεκπαιρέωσε όμως τα καθήκοντά του με ευσυνειδησία. Στις εκλογές του 2015 δεν εκλέχθηκε, αφού το ΠΑΣΟΚ (ως Δημοκρατική Συμπαράταξη) εξέλεξε μόνο δύο βουλευτές στην Β' Αθηνών.
Την περίοδο που έμεινε εκτός Βουλής ακολούθησε την μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ σε ΚΙΝΑΛ, λειτουργώντας ως εσωκομματική αντιπολίτευση. Σε αντίθεση με τον Γιάννη Ραγκούση (που κατέθεσε υποψηφιότητα για αρχηγός του νέου εγχειρήματος  και μεταπήδησε στο ΣΥΡΙΖΑ όταν η προσπάθεια απέτυχε), δεν έθεσε "εαυτόν στη διάθεση της βάσης" - εξάλλου αυτό θα ήταν μια ατυχής κίνηση δεδομένης της υποψηφιότητας της Φώφης. Με την τελευταία οι σχέσεις χειροτέρεψαν με τον καιρό, χωρίς όμως να έχουμε τις ακρότητες που υπήρχαν με τον Ευαγγέλο Βενιζέλο. Τους τελευταίους μήνες είχε διαφανεί ότι είχε πλέον μετακινηθεί πολιτικά. Πολιτικοί κύκλοι θεωρούσαν σίγουρη με την μετακίνηση του στην ΝΔ και την κάθοδό του στις εκλογές. Κάτι τέτοιο είχε διαψευστεί από "κύκλους" του, αλλά όταν ξεκαθαρίστηκε ότι δε θα κατέβει ούτε με το ΚΙΝΑΛ, έγινε πλέον ξεκάθαρο και στους πλέον αδαείς ότι η μετακίνησή του στην ΝΔ ήταν θέμα χρόνου.
Έτσι η ανακοίνωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν έφερε καμία έκπληξη. Ο Χρυσοχοϊδης έγινε ξανά υπουργός, στο αγαπημένο του υπουργείο. Οι κακεντρεχείς λένε ότι βρήκε επιτέλους τον πολιτικό του χώρο. Εμείς θα πούμε κάτι άλλο - θ' ασχοληθεί με τον αγαπημένο του τομέα: το ποιός θα είναι αρχηγός της κυβέρνησης και το τι πολιτική θ' ακολουθήσει αυτή του είναι αδιάφορα. Στο κάτω-κάτω η χώρα είναι υπο επιτροπεία ούτως ή άλλως: Ο Χρυσοχοϊδης εξάλλου το νόημα το έπιασε από νωρίς...

"Ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός" είπε ο Κυριάκος...Να κρατήσουμε ομπρέλες;

Και να που το αναμενόμενο έγινε, εκλογικά θαύματα δε είχαμε και η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προβάρει το καλό του κουστούμι για την ορκομωσία του ως Πρωθυπουργού, ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας και (πιθανότατα) του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμου. 

Οι πρώτες του δηλώσεις, μετά την ανακοίνωση της επίσημης εκτίμησης, μπορούν να χαρακτηριστούν από μια ποιητική διάθεση ("ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός") καθώς και από τη σαφή υπόσχεση ότι θα ηγηθεί μιας κυβέρνησης όλων των Ελλήνων. Βέβαια τόσο το πρόγραμμά του, όσο και η κυριαρχούσα ομάδα περί αυτού, δε δίνουν περιθώρια για κάτι τέτοιο. Το πρόγραμμά του είναι σκληρά νεοφιλελεύθερο και γύρω απ' αυτών οι "καλύτεροι" είναι του πνεύματος "ελεύθερες αγορές και Άγιος ο Θεός", ενώ οι χειρότεροι είναι τα παιδιά του Καρατζαφέρη. Έτσι μπορεί να δήλωσε ότι "στόχος του είναι η επιστροφή των παιδιών που έφυγαν στο εξωτερικό", αλλά είναι προφανές με δουλειές των 500 ευρώ και 7ήμερη εργασία, κανείς δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω. Επίσης μπορεί να μιλάει για "εθνική κυριαρχία" αλλά με την ολοκλήρωση του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και τη λειτουργία της χώρας μας ως "ουράς" σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, οποιαδήποτε ελπίδα για δικαίωση των προσδοκιών μάλλον δεν πρόκειται να ευοδοθεί. 

Οπότε μάλλον αντί για γυαλιά ηλίου θα πρέπει να κρατήσουμε ομπρέλες...

Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη, δεν πήγε τόσο άσχημα όσο ήλπιζαν οι αντίπαλοί του, αλλά ούτε όσο καλά πίστευε ο ίδιος, προσπαθώντας να ενεργοποιήσει τα αντι-δεξιά αντανακλαστικά του λαού. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι η στρατηγική του πέτυχε εν μέρει, αλλά και ότι τα περιθώρια συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν συγκεκριμένα. 

Το άλλο εμφανές αυτής της εκλογικής αναμέτρησης (πέραν της μεγάλης αποχής - που πλέον παγιώνεται ως πολιτική τάση στο ελληνικό εκλογικό σκηνικό), είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος λειτούργησε τιμωρητικά απέναντι στην κυβέρνηση. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό των "πρώην" ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που ενώ του έδωσε τη δεύτερη ευκαιρία (μετά την κωλοτούμπα του Ιουλίου του 2015) τον Σεπτέμβριο του 2015, δεν πείστηκε από το έργο του στα σχεδόν 4 χρόνια που ακολούθησαν και τον "τιμώρησαν". Σ' αυτό θα συμφωνήσουμε με τον Γιάνη Βαρουφάκη: "ο λαός τιμωρεί τις κυβερνήσεις που επιβάλουν μνημόνια". 

Είναι επίσης εμφανές, ότι η μη κάθοδος στις εκλογές των εκ δεξιών της ΝΔ κομμάτων (βλ. ΑΝΕΛ, ΛΑΟΣ, σχηματισμοί Κρανιδιώτη κ.ο.κ.), και η μαζική καταδίκη-συμπίεση των ακροδεξιών σχηματισμών (βλ. Χρυσή Αυγή, Ελληνική Λύση), επαναπάτρισε ψηφοφόρους σ' αυτήν, προφανώς με στόχο την αυτοδυναμία. Αυτό επιτεύχθηκε και φέρνει κυβερνητική σταθερότητα - κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για καθυστέρηση του "κυβερνητικού προγράμματος" ή της επίτευξης των "κυβερνητικών στόχων".

Και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια του σημερινού αποτελέσματος: Δεν θα υπάρξει καμία περίοδος χάριτος. Αυτοί που τον ψήφισαν εύκολα θα βρεθούν απέναντι, όσο χαμηλά και αν έχουν βάλει τον πήχυ από πλευράς προσδοκιών...

Τσίπρας εναντίον Κυριάκου: μια μονομαχία πολιτικών "γιγάντων" και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Το δίλημμα του "καταληλότερου" Πρωθυπουργού αποτελεί μια από τις πολλές πληγές αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Είναι πραγματικά μεγάλο δυστύχημα που η χώρα, σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της - τουλάχιστον από οικονομικής πλευράς - έχει ως αρχηγούς των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της, πρόσωπα που υπό κανονικές συνθήκες δε θα τους εμπιστευόταν κανείς (πέραν του στενού τους οικογενειακού τους κύκλου) ούτε περίπτερο ένα καλοκαιρινό απομεσήμερο σε απομακρυσμένη γειτονιά των Βορείων Προαστίων, ούτε για ένα 5λεπτο διάλειμμα για κατούρημα. Και όμως η χώρα θα είναι υποχρεωμένη να πορευτεί υπό την ηγεσία τους για τα επόμενα 4 τουλάχιστον χρόνια.

Και αν η παραπάνω διαπίστωση φαντάζει αρχικά υπερβολική στην πραγματικότητα δεν είναι. Από την μια είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που έκανε το "όχι" του αντιμνημονιακού δημοψηφίσματος "ναι", που πούλησε έναν προς έναν όλους τους πολιτικούς του συμμάχους και που στο βωμό της καρέκλας έβαλε τους πάντες στα ψηφοδέλτια και την κοινοβουλευτική του ομάδα. Ήταν εκείνος που υπέγραψε την παράδοση του ονόματος "Μακεδονία" στους γείτονές μας και που δήλωσε ότι "δε γνώριζε" ότι η Ελλάδα καιγόταν και πνιγόταν στο Μάτι και την Μάνδρα. Ακόμα χειρότερα είναι εκείνος που έδωσε χώρο στο να γίνει τέτοιο βόλεμα σε υμέτερους μετακλητούς, που όμοιο του είχε να δει η Ελλάδα από το 1981. Η δε παρουσία του στον Σκάι (το κανάλι στο οποίο είχε κηρύξει επίσημο "αποκλεισμό" για αρκετά χρόνια), έδειξε και το μεγαλείο της αλαζονείας του - ειδικά στο θέμα των διακοπών του, τις μέρες που η μισή Αττική προσπαθούσε να σταθεί πάνω από τα αποκαϊδια. Για το θέμα των διακοπών θα θέλαμε να κάνουμε μια παρένθεση: δεν έχει κανείς απαίτηση από τον Πρωθυπουργό να κάνει διακοπές κάμπινγκ στην

Γαύδο, σε σκηνή δίπλα στη φύση - με "sleeping bag και με καρπούζι" που λέει και το γνωστό άσμα του Βαγγέλη Γερμανού. Ούτε φυσικά να κάνει full nature διακοπές στην Ελαφόνησο. Έχει μικρά παιδιά και χρειάζεται πρόσβαση σε τουαλέτες και καθαρό νερό. Δε λέμε επίσης να πάει σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα με πολυκουζινάκι στο Πόρτο Ράφτη για να δώσει το καλό παράδειγμα. Ας πάει σ' ένα πεντάστερο ξενοδοχείο - all inclusive να πίνει τα 2κλασάτα ουϊσκι με τις ντάνες για να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Ας κλείσει μια σουϊτα στο κάτω-κάτω να μην ενοχλείται από το λαουτζίκο βρε αδερφέ. Τον πληρώνει ο ελληνικός λαός, κάθε μήνα σταθερά, μπορεί να ξοδέψει δύο δεκάρες μια φορά τον χρόνο, 10 μέρες για να ξεκουραστεί. Και αν είναι οικονομικό το θέμα, είμαστε σίγουροι ότι θα βρεθεί ένας ξενοδόχος που θα του κάνει μια

καλύτερη τιμή. Και αν δεν το κάνει, να του βρούμε ένα κωδικό στο Εxpedia για 15% έκπτωση να του έρθει φτηνότερα. Δεν μπορεί όμως, ένας "αυθεντικός" αριστερός να πηγαίνει σε κότερα και βίλες εφοπλιστών - εκείνων που αυτός που για χρόνια κατηγορούσε ως "διαπλεκόμενους" -  και να φιλοξενείται δωρεάν. Δεν ταιριάζει - αρμόζει σ' ένα Πρωθυπουργό. Σε άλλες χώρες, οι Πρωθυπουργοί δεν πάνε για καφέ με ανθρώπους που πήγαιναν μαζί σχολείο και περνούσαν μαζί όλη την μέρα μαζί τους, επειδή οι τελευταίοι είναι επιχειρηματίες και κάνουν δουλειές με το Δημόσιο. Ο δικός μας δεν έχει το μυαλό να καταλάβει πως

διακοπές σε σπίτι/κότερο εφοπλιστή - και μάλιστα την περίοδο που κλαίει όλη η Ελλάδα για το χαμό και την καταστροφή - είναι όχι μόνο βλακώδες αλλά και απάραδεκτο; Ή δεν το καταλαβαίνει ή δεν τον νοιάζει. Ποιο είναι το χειρότερο από τα δύο, πραγματικά δε γνωρίζουμε...Και αφήνουμε στην άκρη τα δημοσιεύματα για χαριστικές επαναχαράξεις του αιγιαλού προς όφελος των "συνεργατών" (κατά δήλωσή του πάντα) - εφοπλιστών, γιατί τότε θα πρέπει ν' ανοίξουμε περισσότερο την κουβέντα περί διαπλοκής - και δεν είναι της παρούσης.

Από την άλλη, απέναντι στον Τσίπρα έχουμε τον Κυριάκο. Ή Κούλη όπως τον φωνάζουν κάποιοι κακεντρεχείς.(Σημείωση: το παρατσούκλι αυτό δεν το χρησιμοποιούσαν οικογενειακά στο Μητσοτακέικο και είναι προφανές ότι κάποιοι του το "κόλλησαν" με στόχο να μειώσουν. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να σταθεί, αφού το "Κούλης" το έχει τιμήσει ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της χώρας την δεκαετία του '90, ο Κούλης Καραταϊδης. Οπότε Κυριάκο μη μασάς!).

Αν στον Τσίπρα σε πιάνει θυμός - γι' αυτά που έκανε και γι' αυτά που υποσχέθηκε να κάνει αλλά ΔΕΝ έκανε - με τον Κυριάκο σε πιάνει απόγνωση γι' αυτά που υπόσχεται να κάνει. Ακούγοντας το πρόγραμμα της ΝΔ, σου έρχεται η εντύπωση ότι όπου να' ναι έρχεται η πειρατική αρμάδα στον Πειραιά (αποτελούμενοι από Γερμανούς, Αμερικανούς και Κινέζους "επενδυτές") οι οποίοι έρχονται να κάνουν πλιάτσικο και να γεμίσουν τα δουλεμπορικά με νέους και νέες και να τους πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς. Τέτοιο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα έχει να παρουσιαστεί τόσο ανοιχτά από την πτώση του τείχους στην Ανατολική Γερμανία - για τέτοια "οικονομική" σφαγή και ξεπούλημα μιλάμε. Και αν ήταν ο Κυριάκος κάποιος στιβαρός ηγέτης, που θα βάλει πλάτη στα μεγάλα ζητήματα, κάτι θα πήγαινε και θα ερχόταν. Ο Κυριάκος όμως δίνει την

εντύπωση - στην Βουλή, στις συνεντέύξεις, στις περιοδείες - ότι είναι περαστικός από άλλο πλανήτη και ότι περιμένει τον Scotty (από το Enterprise του Star Trek) να τον "ανεβάσει" στο διαστημόπλοιο για να φύγει. Μπορεί η ΝΔ να έχει παράδοση από Πρωθυπουργούς που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα (βλ. Καραμανλής ο νεώτερος) οι οποίοι άφηναν τους παρατρεχάμενους να κάνουν κουμάντο, αλλά στην ιδέα και μόνο ότι θα ψηφιστεί ο Κυριάκος για να γίνουν συμπρωθυπουργοί ο Άδωνις (με Βορίδη - Πλεύρη υπαρχηγούς) με τον Χατζιδάκη (με υπαρχηγό την Μισέλ) πρέπει να μας πιάνει σύγκρυο όλους. Ευτυχώς που ο Βελόπουλος και ο Ανατολάκης διάλεξαν αυτόνομη πορεία δηλαδή - γιατί αλλιώς αλίμονό μας. Αποφύγαμε τελευταία στιγμή τα χειρότερα. Για να μην πάμε στα παλιότερα κατορθώματα του Κυριάκου (βλέπε τηλεφωνικά κέντρα Siemens) - γιατί τότε θα μας πιάσει μεγαλύτερη απελπισία...

Συμπέρασμα: τα πράγματα είναι δύσκολα και θα γίνουν δυσκολότερα. Και οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο λίγες - που μετά τις εκλογές θα γίνουν λιγότερες...

"Η πολλή εξυπνάδα βλάπτει" - η το πως έπεσε η Athens Voice στη γενική κατακραυγή για μια ανοησία

Πολλοί νομίζουν ότι η κατάρρευση του Max και του Κλικ, έκλεισε τον κύκλο της επικράτησης της "δηθενιάς" και του εξυπνακισμού στην χώρα μας. Αυτό φυσικά αποτελεί ένα μεγάλο κράτος. Οι ίδιοι αμόρφωτοι, απολίτιστοι και δήθεν "έξυπνοι" και "ανώτεροι" κακομοίρηδες συνέχισαν να γράφουν αλλού. Κάποιοι μετακόμισαν στην τηλεόραση, κάποιοι στα ραδιόφωνα και τις ιστοσελίδες, ενώ άλλοι κατέληξαν στα "free press" περιοδικά και εφημερίδες, που μια περίοδο κατέκλυσαν τους σταθμούς του μετρό και του υπογείου σιδηρόδρομου στην Αττική. 

H "Athens Voice" αποτέλεσε πεδίο "δόξας" για πολλούς απ' αυτούς. Προσπαθώντας να περάσει ένα "ανατρεπτικό" στυλ, καθιερώθηκε ως η "εναλλακτική" ενημερωτική φωνή της πρωτεύουσας, αποκτώντας ιστοσελίδα και ραδιόφωνο. 

Αυτό δεν είναι κακό - πολλές ιστοσελίδες και δωρεάν έντυπα προσπάθησαν να βρουν το σφυγμό της νεολαίας (η οποία έχει μάθει στην "τζάμπα" ενημέρωση και διαδικτυακή ψυχαγωγία και δε νοιάζεται για την ουσία και την ποιότητα που λαμβάνει). Αν ξέρει κανείς τα όρια που έχει το "τζάμπα" και δεν τον απασχολεί η προέλευση ή το επίπεδο του προϊόντος που λαμβάνει, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που το δήθεν ανατρεπτικό, καταντάει προσβλητικό και από το σημείο που στο βωμό του "like" και της αποδοχής από τις μάζες, δεν υπήρχε σεβασμός για το τίποτα. 

Η "Athens Voice" είχε πολλές φορές αποδείξει αυτό που ο σοφός λαός έχει πει με μια φράση: "η φτήνεια τρώει τον παρά". Τα σχόλια της εφημερίδας και των συντακτών της, έχουν δείξει επανειλλημένα ότι η δήθεν "προοδευτική" εναλλακτική ενημέρωση είναι όχι μόνο προσβλητική για τη νοημοσύνη των αναγνωστών/ακολούθων της αλλά είναι συχνά και περισσότερο αρτηριοσκληρωτική από την πιο σκληρά συντηρητική. Για να μη σχολιάσουμε το επίπεδο των ειδήσεων που κατακλύζουν την εφημερίδα, τα social media και την ιστοσελίδα της...

Μέχρι τώρα βέβαια οι εξυπνάδες και τα σχόλια έπεφταν κατά της Εκκλησίας, του Δημοσίου και των (παλιών) κομμάτων. Ασφαλείς δηλαδή επιλογές, στις οποίες όποιος αντιδρούσε μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ως "βολεμένος" και "συντηρητικός".

Όταν όμως ξεκινάς να κάνεις κάτι, και αυτό το κάτι αρχίσει να έχει αποδοχή, είναι πολύ εύκολο να γίνεις αλλαζονικός, νομίζοντας ότι είσαι "ο πιο έξυπνος" και "υπεράνω όλων". Και έτσι φτάσαμε στα πρόσφατα γεγονότα και στο σχόλιο που προκάλεσε τη γενική κατακραυγή της εφημερίδας...

Αφορμή για το σχόλιο ήταν η αυτοκτονία μιας αποκλειστικής νοσοκόμας από την Αρμενία, η οποία προκειμένου ν' αποφύγει αιφνιδιαστικό έλεγχο στο Γενικό Κρατικό Νικαίας, σκοτώθηκε πέφτοντας από το παράθυρο. Ένα τραγικό γεγονός που καταδεικνύει το πόσο μακρυά μπορεί να φτάσει η απελπισία ενός ανθρώπου. 

Επειδή προφανώς στους συντάκτες της εφημερίδας δεν έφτανε η παρουσίαση της είδησης, αποφάσισαν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους, κάνοντας και το παρακάτω "έξυπνο" σχόλιο: «Μετανάστρια από την Αρμενία, αποκλειστική νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο Νίκαιας, πήδηξε από το παράθυρο και σκοτώθηκε για να μην απελαθεί. Κρίμα, έχασε την ευκαιρία να συνοδεύσει τον Τσίπρα στη δεξίωση του Προεδρικού».

Συνέδεσαν δηλαδή έτσι την απελπισία ενός παράνομου μετανάστη που οδήγησε στο θάνατό της, με την προ ετών, "θεατρική" κίνηση του Τσίπρα να συνοδευτεί από μια κοπέλα, που αν και γεννημένη στην Ελλάδα, δεν είχε χαρτιά, ούτε άδεια παραμονής. Η ανοησία δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο.

Μια τόσο χοντροκομμένη "εξυπνάδα" βέβαια, δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη. Τα σχόλια κατέκλυσαν τα social media της εφημερίδας, ενώ ο μισός πολιτικός κόσμος (αυτός που είναι ενεργός διαδικτυακά τουλάχιστον) βγήκε και καταδίκασε το σχόλιο.

Η εφημερίδα στην αρχή, σφύριξε αδιάφορα...Όταν όμως η κατακραυγή έγινε γενική, αναγκάστηκε ν αποσύρει το σχόλιο και να εκδόσει μια ανακοίνωση η οποία κατέληγε στο εξής τσιτάτο:

"Ζητάμε συγγνώμη, πρέπει να είμαστε πολύ περισσότερο προσεκτικοί στα ευαίσθητα θέματα, στον δημόσιο λόγο δεν έχουν όλοι τους ίδιους κώδικες", το οποίο μεταφράζετε εύκολα ως "δε φταίμε εμείς γι' αυτό που είπαμε, φταίτε εσείς που δεν μας καταλάβατε".

Και εκεί ακριβώς είναι η άλλη πλευρά του προβλήματος: η "Athens Voice" και η νοοτροπία που εκφράζει ως μέσο (και η οποία έχει δεκάδες εκφραστές και μιμητές στην χώρας μας), ακόμα και όταν κάνει κάτι τόσο εξώφθαλμα λάθος, θεωρεί ότι το πρόβλημα δεν είναι η στάση της ή οι πράξεις της. 

Η συγγνώμη είναι λειψή και ακολουθείτε από την αντίληψη ότι η ευθύνη ανήκει στους κρινόμενους, που δεν κατάλαβαν την ορθότητα και το "μεγαλείο" του σχολιασμού.

Και αυτό είναι ένας ακόμα λόγος που φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα...

Από την "Εθνική Παράταξη" στην "Ελληνική Λύση" - ένα μίνι ιστορικό της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.

Η εκλογική επιτυχία στις Ευρωεκλογές και τις εθνικές εκλογές της "Ελληνικής Λύσης" αποδεικνύει ότι η ακροδεξιά (έστω και στη μη ναζιστική μορφή της) ήρθε για να μείνει. Ή μάλλον, απέκτησε ξανά στέγη, μακρυά από τα μορφώματα-παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ιστορικά αυτό δε θα πρέπει να μας εκπλήσσει: Το 1977 - λίγα χρόνια μόλις μετά την Χούντα - ο Στέφανος Στεφανόπουλος (Πρωθυπουργός της

Αποστασίας και ανώτατο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου μέχρι εκείνη την περίοδο) ηγήθηκε μαζί με τον Σπύρο Θεοτόκη, της "Εθνικής Παράταξης" που χρησιμοποιώντας ακραία αντικομμουνιστικά και εθνικιστικά συνθήματα να εκλέξει 5 έδρες, συγκεντρώνοντας περίπου 7%. Στη συνέχεια όμως - και μέχρι την επανεμφάνιση ισχυρού πόλου στον χώρο - οι ακροδεξιές ιδέες βρήκαν "στοργή και αγκαλιά" στο κόμμα της ΝΔ.
Τόσο ο Κώστας Καραμανλής (ο γηραιότερος) όσο και οι Γεώργιος Ράλλης και Αβέρωφ που ενορχήστρωσαν την απορρόφηση του χώρου από την ΝΔ ήξεραν ότι ήταν καλύτερα "μέσα και ελεγχόμενοι", παρά "έξω και ελεύθεροι". Έτσι για πολλά χρόνια, πολλά ακροδεξιά "μπουμπούκια" μπόρεσαν να εκλεγούν βουλευτές και δήμαρχοι ως στελέχη της ΝΔ. Ήταν μια σχετικά ελεύθερη σχέση που βόλευε πολλούς.
Όχι βέβαια πως δεν υπήρξαν και ακραιφνείς ακροδεξιοί σχηματισμοί που προσπάθησαν να εκφράσουν ελεύθερα τον χώρο μέχρι το 2000 - κάποια απ' αυτά με αρκετή επιτυχία. Το 1981 το

"Κόμμα Προοδευτικών" του Σπύρου Μαρκεζίνη (υπουργού επί δημοκρατίας και Πρωθυπουργού επί Χούντας) και το 1984 η (απόλυτα χουντική) "ΕΠΕΝ" εξέλεξαν ευρωβουλευτή - με την ΕΠΕΝ να συγκεντρώνει κοντά 137 χιλιάδες ψήφους και 2,3%! Στην συνέχεια όμως, η εκλογική αποτυχία στις ευρωεκλογές και βουλευτικές του 1989, καθώς και η σημαντική γήρανση της ηγετικής της ομάδας οδήγησαν στην ουσιαστική αυτοδιάλυσή της. Κόμμα υπήρχε βέβαια - το "Ελληνικό Μέτωπο" με πρόεδρο τον Μάκη Βορίδη. Αλλά η εκλογική του απήχηση ήταν ελάχιστη...

Όλα αυτά μέχρι το 2000. Τότε ο Καρατζαφέρης, εκμεταλλευόμενος τη διαγραφή του από την ΝΔ, ίδρυσε το ΛΑΟΣ. Στην αρχή βέβαια το κόμμα αυτό, δεν παρουσιάστηκε ως ακροδεξιό.Εξάλλου στο πολιτικό πρόγραμμά του δηλώνει επίσημα ότι είναι δημοκρατικό, ορθόδοξα λαϊκό, ανθρωποκεντρικό, εκσυγχρονιστικό και ελληνοκεντρικό κόμμα. Οι συχνές αναφορές του στον Άρη Βελουχιώτη, τους αγώνες της Αριστεράς και την ανάγκη για συναίνεση ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα βρήκαν απήχηση σε πολίτες όλων των πολιτικών χώρων. Έτσι αν και δεν μπήκε στη Βουλή το 2004, εξέλεξε τον Γιώργο Καρατζαφέρη ευρωβουλευτή το 2005, κατορθώνοντας να εκλέξει 10 βουλευτές το 2007. Από κει και πέρα η συνέχεια είναι γνωστή. Η Ελλάδα γνωρίζει τον Άδωνι-Σπύρο Γεωργιάδη, τον Μάκη Βορίδη, τον Κυριάκο Βελόπουλο και τον Θανάση Πλεύρη, που από περιθωριακοί ακροδεξιοί γίνονται "αξιότιμοι συνομιλητές" σε τηλεοπτικά πάνελ και συζητήσεις. Όμως το ΛΑΟΣ κάνει ένα λάθος: συμμετέχει με πάθος στην μνημονιακή συγκυβέρνηση και το τέλος είναι κοντά. Οι επόμενες αναμετρήσεις το φέρνουν εκτός Ευρωβουλής και Ελληνικού Κοινοβουλίου - και ο λόγος είναι απλός: η εποχή δε σηκώνει "δήθεν". Η Ελλάδα ζητάει κανονική, ναζίστική ακροδεξιά, που θα "ξεκαθαρίσει την χώρα από τους προδότες". Έτσι λάμπει το αστέρι της Χρυσής Αυγής, που από την απόλυτη ανυπαρξία, πέρασε την πόρτα του Κοινοβουλίου.
Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στην ελληνική βουλή αποτέλεσε κομβικό σημείο για την μεταπολιτευτική και γενικά την  πολιτική ιστορία στην χώρα μας: ποτέ μέχρι την εκλογική αναμέτρηση του Μαϊου του 2012, δεν υπήρξε κόμμα εντός του κοινοβουλίου με καθαρά ακροδεξιά ατζέντα. Υπήρχαν πολλές φορές φιλοναζί ή συνεργάτες των ναζί, βουλευτές. Ποτέ όμως δεν υπήρξε ένα ολόκληρο κόμμα να εμφορείτε από τέτοια ιδεολογία.

Πολλοί (λανθασμένα) πίστεψαν τον Ιούνιο του 2012, ότι η έκθεση της Χρυσής Αυγής στο φως, θα "συνέτιζε" τους ψηφοφόρους. Πολλοί πίστεψαν ότι δεν "ήταν δυνατόν" ο απλός κόσμος, να συνεχίζει να ψηφίζει την Χρυσή Αυγή, γνωρίζοντας την εγκληματική της δράση. Αυτό όμως αποδείχτηκε ότι ήταν λάθος: Η Χρυσή Αυγή στις 4 εκλογικές αναμετρήσεις μεταξύ Γενάρη 2012 και του Σεπτέμβρη 2015, παρέμεινε σταθερό μεταξύ 6-7%, εκλέγοντας κατά μέσο όρο 18 βουλευτές.
Και ενώ η Χρυσή Αυγή έμοιαζε να κυριαρχεί στον χώρο, χωρίς αντίπαλο, ήρθε ξαφνικά ένας καινούργιος "παίκτης" να ταράξει τα νερά. Ο Κυριάκος Βελόπουλος, ένας τηλεπωλητής κακογραμμένων και κακόγουστων βιβλίων, θαυματουργών αλοιφών και επιστολών αμφιβόλου γνησιότητας, ο οποίος είχε μια ισχυρή εκλογική βάση στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, κατάφερε ν' αποσπάσει περίπου 4,1% στις πρόσφατες ευρωεκλογές, δημιουργώντας πονοκεφάλους στον Νϊκο Μιχαλολιάκο και την Χρυσή Αυγή. Ο λόγος ήταν προφανής: Γνωρίζουν πολλοί καλά στα γραφεία του κόμματος ότι ακόμα και αν πολλοί επικροτούν τις παραστάσεις στις Θερμοπύλες και (δυστυχώς) τις καταδρομικές επιθέσεις σε Πακιστανούς, λίγοι ψηφίζουν ευχαρίστως δολοφόνους και εσώκλειστους του Κορυδαλλού. Έτσι - και μιας ο Καρατζαφέρης δεν τα βρήκε με τον Κρανιδιώτη και τον Δημήτρη Καμμένο των ΑΝΕΛ που θα μπορούσαν να έχουν μια αξιοπρεπή εκπροσώπηση του χώρου ως αντίβαρο στην Χρυσή Αυγή και μιας και η δημιουργία ενός διαφορετικού δεξιού κόμματος που θ' αντικαθιστούσε τους Ανεξάρτητους Έλληνες δεν προχώρησε - αυτοί οι ψηφοφόροι οδηγήθηκαν στην "Ελληνική Λύση", όπου και θα παραμείνουν, μέχρι να ξαναλλάξει το τοπίο.

Ο Βελόπουλος βέβαια, από τη στιγμή που μπήκε στην Ευρωβουλή, αποφάσισε να γίνει πιο "light". Και ενώ μέχρι πρόσφατα στις εκπομπές του εκθείαζε τη στάση της Χρυσής Αυγής σε διάφορα θέματα, πρόσφατα δήλωσε ότι τον βρίσκουν αντίθετο "τα πολύ ναζιστικά" και ότι στόχος του είναι να "εξαφανίσει τους ναζιστές από την ελληνική Βουλή". Αφήνοντας στην άκρη την εύλογη απορία (τι σημαίνει "πολύ" και τι "λίγο" ναζιστής; ), αξίζει να δούμε την αντίδραση ενός veritable ακροδεξιού, του Ηλία Παναγιώταρου στο Facebook: "Για πες μας βρε Κυριάκο, ποιος τηλεκομπογιαννίτης μου ζητούσε (παρακαλούσε) να κατέβει μαζί με τους Ναζί στις εκλογές του 2015; Να σου θυμήσω μέρος και τι παραγγείλαμε;". 
Κάθε περαιτέρω σχόλιο, νομίζουμε περιττεύει...

Πολάκηδες και Σκαλούμπακες στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΝΔ: και ο Θεός να βάλει το χέρι του...

Το ότι η ποιότητα των πολιτικών στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων έχει πέσει κατακόρυφα, ενώ παράλληλα η πολιτική συζήτηση έχει κατρακυλήσει στα Τάρταρα όσο αφορά το επίπεδο της, είναι γεγονός. Όποιος σημειώνει και ο Βασίλης Κανέλλης στο in.gr "Η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή αφορά το πολιτικό σύστημα"...

Ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητής Γιάννης Πανούσης, σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών έγραψε για το εκλογικό αποτέλεσμα και τον κυβερνητικό βίο του ΣΥΡΙΖΑ: «Η πτώση κάποιων αητών δεν σημαίνει απομυθοποίηση της Αριστεράς, αλλά απόρριψη ενός μοντέλου διακυβέρνησης ιδεοληπτικού και ψευτομαγκίτικου λαϊκισμού, που πίστεψε και πόνταρε στη νεκρανάσταση των τεθνεώντων πολιτικάντηδων».
Πόσο δίκιο, και ταυτόχρονα πόσο άδικο έχει ο κ. Πανούσης. Ναι, δεν απομυθοποιήθηκε η Αριστερά των αγώνων, των ασυμβίβαστων ιδεών και στάσεων επί ηθικών θεμάτων. Αυτή υπάρχει και θα υπάρχει όσο ζουν ανάμεσά μας αγνοί, ιδεαλιστές, πατριώτες με τη βαθιά και διεθνιστική έννοια του όρου. Οσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα πιστεύουν ότι αν μη τι άλλο μπορεί να υπάρξει αυτό που έχει μείνει ως «η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος».
Η Αριστερά του Τσίπρα, του Πολάκη, του Παππά, του Σκουρλέτη και της Ρένας Δούρου είναι fake και δεν μπορεί να υπάρχει. Πάει, τέλειωσε, χρεοκόπησε τουλάχιστον στις συνειδήσεις όσων πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό. Η Αριστερά του Αλέκου Φλαμπουράρη, που έχει περάσει μια ζωή στον χώρο αυτό, και που τώρα λέει στο λαό αν έχει καταλάβει τι ψήφισε, δεν μπορεί να υπάρχει, έχει φάει τα ψωμιά της. Κι αν είναι κάτι που έχει προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά κατά την τετραετή θητεία του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι η απαξίωση της Αριστεράς, η διάψευση των προσδοκιών για μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Λέει κ. Πανούσης ότι πόνταραν στους τεθνεώντες πολιτικάντηδες. Το λάθος είναι ότι ποτέ δεν πεθαίνουν. Είναι εδώ και θα συνεχίσουν να «υπηρετούν» το λαό. Μαυρογιαλούροι θα υπάρχουν πάντα όσο υπάρχει κόσμος που θέλει ρουσφέτια, που δέχεται τον πονηρό πολιτευτάκο να του κάνει χάρες λίγες ώρες προτού κλείσει η Βουλή. Αυτή η ηθική είναι τόσο… ανήθικη που δεν μπορεί να σταθεί.

Ερχεται η Δεξιά

Όμως, ας πάμε και στην επελαύνουσα στην εξουσία Δεξιά. Ένα στέλεχος προσκαλεί την Κούνεβα να έρθει σπίτι του να καθαρίσει τώρα που δεν είναι ευρωβουλευτής. Ενας άλλος λέει ότι τους Συριζαίους θα τους αντιμετωπίσουν ως αιχμάλωτους πολέμου εφαρμόζοντας τη Συνθήκη της Γενεύης. Κι ένας τρίτος με όνομα που τρομάζει (Σκαλούμπακας, γιος του αρχιβασανιστή στη Μακρόνησο) λέει ότι τώρα που έρχεται η ΝΔ θα κάνει αυτά που δεν πρόλαβε να κάνει ο πατέρας του, το 1946. Γρήγορη η αντίδραση της ΝΔ, τους διέγραψε, γιατί δεν μπορεί ένας μετριοπαθής πολιτικός, σπουδασμένος στο Χάρβαρντ να δέχεται ακραίους, αντικομμουνιστές ή στελέχη στα όρια του φασισμού. Όμως, φτάνει αυτό για να αλλάξει η εικόνα ενός κόμματος που θέλει να φέρει την αλλαγή; Δηλαδή από την «αριστερή» ανηθικότητα με την έννοια της πολιτικής αισθητικής, θα περάσουμε στη δεξιά βλακεία, εκδικητικότητα ή τον ψευτομάγκικο λαϊκισμό.
Εχει, λοιπόν, και η ΝΔ… Πολάκηδες, μπορεί και χειρότερους από τον υπουργό που έβαλε στο λεξιλόγιο τον όρο «πολακισμός» στη δημόσια ζωή. Εχει και η ΝΔ αμόρφωτους που δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να τσακωθούν με επιστήμονες ή διανοούμενους όπως η Αρβελέρ. Θα τους δούμε μπροστά μας, θα τους αποδοκιμάσουμε, θα τους καταδικάσουμε. Όμως, έχει κανένα νόημα να βλέπουμε συνέχεια να παραβιάζονται, από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, οι αρχές και οι αξίες που δεν είναι αριστερές ή δεξιές αλλά είναι πανανθρώπινες; Αξίες όπως ο σεβασμός στην αντίθετη άποψη, στο δίκαιο, στην αξιοπρέπεια, την ισότητα. Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν την ύπαρξη του υπεύθυνου πολίτη. Γιατί αν όπως λέει ο λαός «τέτοια είναι η στάνη, τέτοιο γάλα βγάζει» τότε δεν υπάρχει σωτηρία.

Μια ψύχραιμη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος - οι μικροί και οι μεγάλοι, οι χαμένοι και οι νικητές

Μπορεί η πρώτη ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος να επέβαλε την προκήρυξη των εκλογών, περίπου 3 μήνες νωρίτερα απ' ότι ήταν προγραμματισμένο να γίνει, αλλά μια ψύχραιμη αποτίμηση του, κάνει κατανοητό ότι τα μηνύματα είναι πολλαπλά και αφορούν πολλοί περισσότερους, απ' ότι νομίζει ο πολύς κόσμος.

Σ' αυτή την ανάρτηση θα προσπαθήσουμε να κάνουμε ακριβώς αυτό, αποτιμώντας το εκλογικό αποτέλεσμα σε όλα τα επίπεδα.
Στα ψηλά, η ΝΔ είναι πράγματι ο μεγάλος νικητής της εκλογικής αναμέτρησης - σε όλα τα επίπεδα. Νίκησε όμως όχι γιατί ο κόσμος έχει πειστεί από το αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά γιατί ο κόσμος αποφάσισε να τιμωρήσει τον Αλέξη Τσίπρα και την παρέα του, για την αλλαζονεία του, για τον καθεστωτισμό του, για τη συνέχιση της οικονομικής του αιμοραγίας, για την απόλυτη προσήλωση στα μνημόνια (τα οποία συνεχίζονται απρόσκοπτα) και φυσικά για τις Πρέσπες. Οι παροχές της τελευταίας στιγμής - τα 200 τόσα ευρώ που μοιράστηκαν σε συνταξιούχους και οι 120 δόσεις για τα χρέη στην εφορία και τ' ασφαλιστικά ταμεία - αντιμετωπίστηκαν
Η αμήχανη παρουσία των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ στα εκλογικά πάνελ δείχνουν ξεκάθαρα όμως ότι δεν έλαβαν το αποδοκιμαστικό μήνυμα. H συνεχής αναφορά τους, σε μη ύπαρξη "στρατηγικής ήττας", η εμμονή τους για την επιτυχία των μέτρων, της Συμφωνίας των Πρεσπών καθώς και για "πραγματοποίηση της εξόδου από τα Μνημόνια" δείχνουν ότι είτε παραμένουν ακόμα στο ροζ συννεφάκι που βρίσκονται εδώ και καιρό (παρέα με όλους εκείνους που μαζεύτηκαν στο κόμμα προσπαθώντας να κρατήσουν τις βουλευτικές τους καρέκλες), είτε προσπαθούν να κάνουν τη νύχτα-μέρα (όπως κάνουν αρκετά επιτυχημένα εδώ και αρκετό καιρό).
Η ΝΔ νίκησε για τους λόγους που αναφέραμε παρά πάνω. Η επόμενη μέρα όμως θα είναι δύσκολη, γιατί η ανοχή του κόσμου στο πρόσωπο του αρχηγού της και την ηγετική ομάδα του κόμματος, θα είναι μικρή. Ειδικά σε περίπτωση μη εξασφάλισης αδυναμίας, η οποιαδήποτε προσπάθεια συγκρότησης κυβέρνησης θα είναι δύσκολη γιατί τα πρόσφατα παραδείγματα (Καρατζαφέρης, ΔΗΜΑΡ από την μία, ΑΝΕΛ από την άλλη) αναμένεται να αποθαρρύνουν την εξέρευση "πρόθυμων".
Από κει και πέρα η σταθεροποίηση του ΚΙΝΑΛ και του ΚΚΕ ήταν σίγουρα επιτυχίες, παρότι ίσως με τα "δυνατά" ευρωψηφοδέλτια που παρουσίασαν ίσως κάποιοι να περίμεναν καλύτερη εκλογική απόδοση. Σε μια εκλογική αναμέτρηση η οποία παρουσιάστηκε από τον Πρωθυπουργό ως "αποδοχή ή μη της κυβερνητικής πολιτικής" και που η πόλωση ήταν μεγάλη, τα δύο κόμματα πέτυχαν να κρατήσουν τις δυνάμεις τους. Βέβαια το ερώτημα που θα πρέπει ν' αρχίσει ν' απασχολεί τα δύο κόμματα είναι το τι ακριβώς επιδιώκουν από την επόμενη μέρα: Αν οι 15-16 βουλευτές αρκούν, τότε δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Αυτό βέβαια θα φέρει μακροπρόθεσμα πρόβλημα βιωσιμότητας, ιδιαίτερα στο ΚΙΝΑΛ (πρώην ΠΑΣΟΚ),  το οποίο σε προσεχείς αναμετρήσεις θα πιεστεί σίγουρα ακόμα περισσότερο. Η επαφή του επομένως με την κοινωνία θα πρέπει να γίνει πιο στενή, όπως και η αποδόμηση του μνημονιακού του παρελθόντος, το οποίο θα κουβαλάει για πολλά χρόνια.
Λίγο παρακάτω στη σειρά των εκλογικών αποτελεσμάτων ήταν η μεγάλη ηττημένη των εκλογών, η Χρυσή Αυγή. Ηττήθηκε όχι γιατί το εκλογικό σώμα έγινε σοφότερο, αλλά γιατί ο Κυριάκος Βελόπουλος έγινε "Καρατζαφέρης στη θέση του Καρατζαφέρη" και μπορεί να εκφράζει πιο κόσμια την ακροδεξιά στροφή ενός μεγάλου μέρους των Ελλήνων εκλογέων. Κακά τα ψέμματα, η πλειοψηφία εκείνων που θεωρούν τους εαυτούς τους "πατριώτες-εθνικιστές" δε θέλουν να έχουν ως αρχηγό κόμματος κάποιων που περνάει ένα μεγάλο μέρος της μέρας του στα δικαστήρια, ούτε θέλουν να εκπροσωπούνται από δολοφόνους και μπράβους. Μπορεί βέβαια στη συγκεκριμένη περίπτωση να επέλεξαν κάποιον που πουλούσε "επιστολές του Ιησού", αλλά δεν αποκλείεται - αν προχωρήσει η συγκρότηση ενός άλλου πόλου (στον οποίο θα συμμετέχουν διάφοροι σχηματισμοί που συγκέντρωσαν περί το 1-1.5% ο καθένας) και ο οποίος θ' αποτελεί μια πιο "σοβαρή" εναλλακτική" ίσως να στραφούν προς τα εκεί. Πάντως, η ουσία είναι ότι οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής μοιράστηκαν και στο επόμενο debate δε θα είναι τόσο εύκολο να μην έχουμε "ακροδεξιά" παρουσία.
Η άλλη έκπληξη των εκλογών προέρχεται από το MEΡΑ-25. Με μηδενική προβολή και στην ουσία την ύπαρξη μόνο 3 προβεβλημένων ατόμων στους χώρους του (Βαρουφάκης - Σακοράφα - Γρηγοριάδης) τα πήγε εξαιρετικά, "κλέβοντας" ψήφους απ' όλους εκείνους τους αντισυστεμικούς αντιπάλους του. Αν τελικά υπάρξει εκλογή ευρωβουλευτή, τότε θα μιλάμε για μια τεράστια έκπληξη, που θα φέρει ανατροπή στο χώρο των αποχωρήσαντων από το ΣΥΡΙΖΑ: Μέχρι πρότεινος εκεί κυριαρχούσε η ΛΑΕ, αλλά με την εκλογική καθίζηση της τελευταίας, πολλά θα πρέπει αναμένεται ν' αλλάξουν.
Τόσο η Πλεύση Ελευθερίας όσο και η ΛΑΕ θα πρέπει να επαναπροσανατολίσουν τη στάση τους. Τόσο απέναντι στους υπόλοιπους που θεωρητικά ανήκουν στον χώρο αυτό, όσο και απέναντι στο εκλογικό σώμα. Όσο και αν η προβολή τους από τα ΜΜΕ ήταν μηδενική, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο - ο χώρος στον οποίο κυριαρχεί ο καταγγελτικός λόγος έχει καταληφθεί από το ΚΚΕ και δεν υπάρχει περιθώριο για καινούργιους "παίκτες". Ίσως βέβαια στη συγκεκριμένη περίπτωση το εκλογικό σώμα να ήταν άδικο απέναντι στους κ.κ. Λαφαζάνη και Στρατούλη, αλλά πέραν της σύμπραξης (με κάποιον πέρα των "Πειρατών") δεν υπάρχει άλλος δρόμος για κανένα απ' αυτούς.
Η άλλη θετική έκπληξη - τηρουμένων των αναλογιών - ήταν το ψηφοδέλτιο του κυρίου Μαριά. Και γι' αυτόν βέβαια δεν υπάρχει προοπτική - ειδικά δεδομένου ότι δεν θα υπάρχει κρατική χρηματοδότηση βάση του αποτελέσματος - παρά μόνο η σύμπραξη με κάποιο άλλο χώρο. Αυτό μπορεί να είναι μέσω του κ. Λεβέντη ή τον κ. Μητρόπουλο, με τους οποίους οι διαφοροποιήσεις είναι στην πραγματικότητα μικρές. Για τον 2ο η σύμπραξη με άλλους που ανήκουν σε όμορους χώρους είναι μονόδρομος, εκτός και η παρουσία στα τηλεοπτικά πάνελ θα του αρκεί.
Η κατάρρευση του Ποταμιού και των ΑΝΕΛ, δεν προκάλεσε εντύπωση σε κανένα. Βέβαια το Ποτάμι θα έχει κρατική χρηματοδότηση, οπότε θα μπορέσει να επιβιώσει οριακά, αλλά και γι' αυτό είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει πολιτικό μέλλον ως αυτόνομη οντότητα. Το παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ, που πέρασε από το 7% στο τίποτα, είναι υπαρκτό και φωτεινό παράδειγμα για το τι μπορεί να συμβεί στο άμεσο μέλλον. Βέβαια τα πράγματα για το Ποτάμι δεν είναι τόσο τραγικά όσο για τους ΑΝΕΛ. Οι τελευταίοι τιμωρήθηκαν για τη σύμπραξη τους με τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις Πρέσπες, για τη συνέχιση των μνημονίων, για το βόλεμα των στελεχών τους σε κρατικές θέσεις (από τις οποίες η πλειοψηφία δεν έχει αποχωρήσει ακόμα) και για την αδυναμία τους να συγκρατήσουν τους βουλευτές τους. Τα πράγματα βέβαια έδειχναν πολύ άσχημα από την αρχή, όταν αναζητούσαν υποψηφίους μέσω αγγελίας (λες και πρόκειται για γραφείο γνωριμιών), αλλά κανείς δε μπορούσε να περιμένει ένα αποτέλεσμα κοντά στο 0,60%.
Το μέλλον είναι σκοτεινό και για την Ένωση Κεντρώων. Ο κύριος Λεβέντης - όντας ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που έκανε δημόσια τοποθέτηση - παρουσιάστηκε καταγγελτικός, τόσο απέναντι στα ΜΜΕ όσο και απέναντι στο εκλογικό σώμα, και μάλλον δίκαια. Η προβολή του κόμματός του ήταν πολύ μικρή, αναλογικά με την εκλογική του δύναμη και αν και απέναντι στη συμφωνία των Πρεσπών ήταν σαφέστατα αντίθετος, ο λαός ψήφισε Βελόπουλο. Σ' αυτή την περίπτωση, η νεολαία που τον είχε στηρίξη στις βουλευτικές εκλογές πήγε με τον Βαρουφάκη και οι "πατριώτες" ψήφισαν Βελόπουλο και Μαριά. Και γι' αυτόν το μέλλον είναι στη σύμπραξη με εκείνους που ανήκουν στον Κεντρώο και πατριωτικό χώρο (όπως π.χ. τον κ. Δημαρά που από ρυθμιστής των εκλογών του 2012, κατέληξε στο 0,17% σ' αυτές τις εκλογές)...
Για το τέλος αφήσαμε το μειονοτικό κόμμα της Θράκης και το Ουράνιο Τόξο. Το τελευταίο απέδειξε ότι αφορά ελάχιστους και ότι συνθήματα του τύπου "αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των εθνικών Μακεδόνων" δεν έχουν μέλλον. Οι 1000 ψήφοι στην Φλώρινα είναι το ταβάνι του. Το μειονοτικό κόμμα της Θράκης όμως έχει μεγαλύτερη εκλογική πελατεία και δεν μπορεί να μην απασχολεί τα πολιτικά κόμματα. Τα όσα είχαμε γράψει κατά την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση ισχύουν και σήμερα και θα πρέπει να γίνουν κινήσεις ουσιαστικές, χωρίς χαϊδέματα στο προξενείο.
Ένα είναι το σίγουρο - οι επερχόμενες εκλογές του Ιουνίου θα ξεκαθαρίσουν πλήρως το εκλογικό σκηνικό, κλείνοντας το δίπολο "μνημόνιο-αντιμνημόνιο" οριστικά...