Γιατί ρε βλάκα το έκλεψες; Ή το πως η κλοπή ενός απινιδωτή σε κάνει ν' αναρωτιέσαι για πολλά πράγματα

Σήμερα δεν θ' ασχοληθούμε ούτε με τα χάλια της υγείας επί ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με τα σχέδια του Κυριάκου για το μελλοντικό ΕΣΥ. Δεν έχει ούτε Πρέσπες, ούτε Βενεζουέλα, ούτε "κόκκινα δάνεια". Η είδηση που προέρχεται από την ενημέρωση του ΑΠΕ-ΜΠΕ όμως σε κάνει να τραβάς (εξίσου δυνατά) τα μαλλιά σου...
"Στην κλοπή του απινιδωτή που τοποθετήθηκε σε δημόσιο χώρο στη Κρήνη Ριμόντι στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου προέβησαν άγνωστοι δράστες. Πρόκειται για απινιδωτή δωρεά ενός φιλέλληνα, ιδρυτή της αγγλικής φιλανθρωπικής οργάνωσης "Community Heart Beat", Martin Fagan ο οποίος και είχε δωρίσει το ιατρικό μηχάνημα για το δημόσιο καλό με σκοπό να τοποθετηθεί σε δημόσιο χώρο. Ο κ. Fagan επισκέπτεται την περιοχή της Αγίας Γαλήνης εδώ και πολλά χρόνια και η αγάπη του για τον τόπο σε συνδυασμό με την φιλανθρωπική του δράση στη γενέτειρά του την Αγγλία, τον οδήγησαν στην απόφαση να προσφέρει στο Δήμο Ρεθύμνου τον απινιδωτή. Ο εξωτερικός απινιδωτής τοποθετήθηκε τον Ιούλιο του 2018 σε πολυσύχναστο κεντρικό σημείο της πόλης και μ' αυτό τον τρόπο καλύφθηκε όπως δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο δήμαρχος Ρεθύμνης Γιώργης Μαρινάκης, η ανάγκη αντιμετώπισης έκτακτων καρδιακών προσβολών. Παράλληλα ο δήμος είχε φροντίσει για την επιμόρφωση - εκπαίδευση των καταστηματαρχών της περιοχής, οι οποίοι θα ήταν και αυτοί που ενδεχομένως θα κληθούν να χρησιμοποιήσουν το συγκεκριμένο μηχάνημα που σώζει ζωές, μιας και η χρήση του είναι εξαιρετικά απλή. «Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει αυτή η κλοπή την οποία και καταγγείλαμε στην αστυνομία και θα ελέγξουμε το υλικό από κάμερες, το οποίο σίγουρα υπάρχει, ώστε να εντοπίσουμε τον δράστη της κλοπής», ανέφερε ο κ. Μαρινάκης στο ΑΠΕ - ΜΠΕ επισημαίνοντας ότι μέχρι αυτή την ώρα δεν υπάρχουν αποτελέσματα σύμφωνα και με τον αστυνομικό διευθυντή με τον οποίο επικοινώνησε ο Δήμος. «Είμαι σίγουρος όμως ότι θα καταλήξουμε στον εντοπισμό του δράστη. Προφανώς πρόκειται για μία κατάπτυστη ενέργεια. Αυτός ο οποίος προέβη στην πράξη και κατέχει τον απινιδωτή να γνωρίζει ότι δεν του είναι χρήσιμος με την έννοια ότι ο συγκεκριμένος απινιδωτής αφορά δημόσιους χώρους και αφορά στην άμεση βοήθεια σε πολίτες που ίσως τον χρειαστούν και προστατεύει τη δημόσια υγεία», είπε ο κ. Μαρινάκης ο οποίος δεσμεύτηκε ότι «σε περίπτωση που δεν καταφέρουμε τελικά να εντοπίσουμε τον δράστη και να τοποθετήσουμε πίσω τον απινιδωτή ανέλαβα τη δέσμευση για αγορά ενός νέου από πλευράς του δήμου ώστε να εγκατασταθεί και πάλι στη θέση του» είπε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ."
Η σωστή χρήση απινιδωτή μπορεί να σώσει ζωές. Στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, τέτοια μηχανήματα υπάρχουν σε κεντρικά σημεία των πόλεων και υπάρχουν εκπαιδευμένοι χρήστες σε μαγαζιά και υπηρεσίες κοντά σ' αυτούς. Η χώρα μας δυστυχώς έχει μείνει πίσω και αρκετές ζωές έχουν χαθεί περιμένοντας το ΕΚΑΒ να έρθει να δώσει τις πρώτες βοήθειες...
Έτσι οι κάτοικοι του Ρεθύμνου θα έπρεπε να αισθάνονται τυχεροί που κάποιος φιλέλληνας, επισκέπτης της περιοχής αποφάσισε να δωρίσει έναν απ' αυτούς, με την οικεία δημοτική αρχή να επιμορφώνει τους κοντινούς καταστηματάρχες για τη σωστή χρήση του...Και ενώ όλα ήταν υπό έλεγχο, βρέθηκε ένας ηλίθιος να τον κλέψει. Προφανώς, και αν η αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της (αφού η περιοχή έχει αρκετές κάμερες), το να βρεθεί ο ένοχος θα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση - αν υπάρξει και τοπική κινητοποίηση. Και προφανώς ο απινιδωτής μπορεί ν' αντικατασταθεί (δεδομένου ότι το κόστος είναι μεγάλο μεν για ένα καινούργιο μηχάνημα, αλλά όχι απλησίαστο - γύρω στα χίλια ευρώ).
Αλλά μια σειρά ερωτήματα έρχεται στο μυαλό προς εκείνον που διέπραξε την κλοπή και είναι απλά: Γιατί ρε βλάκα το έκλεψες; Το έκανες για να το πουλήσεις (και σε ποιόν άραγε;) ή για να το δείχνεις στους (εξίσου βλάκες) φίλους σου και να το παίζεις μάγκας; Και ποιος άραγε είναι πιο βλάκας και από σένα που θα σου πει "μπράβο"; Δεν καταλαβαίνεις ότι βάζει σε κίνδυνο τη ζωή κάποιου που μπορεί να πάθει ανακοπή σ' εκείνη την περιοχή; Δεν συνειδητοποιείς ότι μπορεί να έρθεις κι εσύ στην ανάγκη κάποια στιγμή;
Για κάποιους συμπατριώτες μας προφανώς και δεν υπάρχει σωτηρία...

Περί Παύλου Πολάκη και ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Μιχάλης Μούστος στο "Δρόμο της Αριστεράς" για τον Παύλο Πολάκη:

Μεγάλη συζήτηση προκάλεσε το τσιγάρο που άναψε ο Π. Πολάκης μέσα στο υπουργείο Υγείας. Αρκετοί χαρακτηρίζουν τον Π. Πολάκη ως τον Κασιδιάρη του ΣΥΡΙΖΑ και πολλοί φίλοι που εντάσσουν τον εαυτό τους στην Αριστερά διαφώνησαν κάθετα με αυτήν την εκτίμηση.
Σωστά διαφωνούν. Ο Π. Πολάκης δεν είναι νοσταλγός των SS, δεν συντονίζει τάγματα εφόδου που μαχαιρώνουν πρόσφυγες στα σοκάκια της Αθήνας και δεν επιθυμεί να δει τους πολιτικούς του αντιπάλους να γίνονται σαπούνια.
Ο Πολάκης δεν είναι ο Κασιδιάρης του ΣΥΡΙΖΑ. Καμία σχέση δεν έχουν. Ο Π. ΠΟΛΑΚΗΣ είναι ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Πολάκης είναι ο κουραδόμαγκας που θα πουλήσει νταηλίκι στους γιατρούς και στους νοσηλευτές ενώ στο Χίλτον χοροπήδαγε σαν σκυλάκι μπροστά στους «θεσμούς». Γαυγίσματα στον Άδωνι αλλά στην κα Βελκουλέσκου σούζα.
Όπου τον παίρνει δηλαδή. Ο Π. Πολάκης είναι ο –και καλά– λαϊκός υπουργός που καπνίζει σε κλειστούς χώρους, χορεύει ζεϊμπέκικα, δεν φοράει γραβάτες, μιλάει ανορθόγραφα στο facebook και τα χώνει σε απλά ελληνικά. Δηλαδή, μία θλιβερή καρικατούρα λαϊκότητας. Κάποτε λαϊκό για την Αριστερά ήταν το να είσαι ευθύς, να λες την αλήθεια, να υπηρετείς τις ιδέες σου χωρίς να υπολογίζεις προσωπικό κόστος. Το στυλ υπηρετούσε αυτές τις αξίες. Από τότε που η Αριστερά πήρε μετάλλιο στην κωλοτούμπα και προσχώρησε στο στρατόπεδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης τής έμεινε να επικαλείται μόνο το ότι δεν φοράει γραβάτες.
Λες και ο Μπελογιάννης ή ο Λένιν που φοράγανε, ήτανε τίποτα μαλάκες…
Οι φίλοι από την Αριστερά λένε ότι ο Π. Πολάκης «εφαρμόζει μία δεξιά πολιτική αλλά τουλάχιστον δεν είναι βόθρος σαν τους ακροδεξιούς που τον πολεμάνε». Δεν ισχύει ακριβώς αυτό. Ο Π. Πολάκης είναι πρωτο-μπράβος μιας κυβέρνησης που στο όνομα της Αριστεράς και των αξιών της Δημοκρατίας εφαρμόζει δολοφονικά ταξικά μέτρα που οι δεξιοί προκάτοχοι του δεν θα μπορούσαν να δουν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα.
Ο Π. Πολάκης, όπως και οι υπόλοιποι συριζαίοι, κουρελιάζει το Σύνταγμα, στέλνει τα ΜΑΤ σε όσους διαφωνούν, ξεπουλάει λιμάνια, αεροδρόμια, νερό, υποδομές και Ιστορία στο όνομα της Αριστεράς και των αξιών της. Περίεργο που δεν το βλέπουν οι φίλοι, αλλά τύποι σαν τον Π. Πολάκη που ξεφτιλίζουν κάθε ιερό και όσιο στρώνουν το έδαφος για να φυτρώσουν φρούτα σαν τον Κασιδιάρη και την παρέα του.
Ο Πολάκης μαζί με την Μεγαλοοικονόμου, τον Ζουράρι, τον Παπαχριστόπουλο, τον Καμμένο, τον Κούλη και τον Άδωνι ενσαρκώνουν την απόλυτη θλίψη της μοίρας μας: στην πιο κρίσιμη στιγμή για τις τύχες της χώρας έχουμε στο τιμόνι της το πιο άθλιο πολιτικό προσωπικό που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο.
Ο Π. ΠΟΛΑΚΗΣ μάλλον δεν είναι ούτε ο Ε. Γιαννόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ένα από τα θλιβερά παρακμιακά παραπροϊόντα του τέλους της μεταπολίτευσης. Ο Πολάκης μαζί με την Μεγαλοοικονόμου, τον Ζουράρι, τον Παπαχριστόπουλο, τον Καμμένο, τον Κούλη και τον Άδωνι ενσαρκώνουν την απόλυτη θλίψη της μοίρας μας: στην πιο κρίσιμη στιγμή για τις τύχες της χώρας έχουμε στο τιμόνι της το πιο άθλιο πολιτικό προσωπικό που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο.
Οι φίλοι που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για να αποδείξουν ότι ο Πολάκης δεν είναι ο Κασιδιάρης του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έτσι, λέει, είναι σαν να ξεπλένεις την Χρυσή Αυγή δεν έχουν καταλάβει το εξής απλό. Δεν υπάρχει μόνο ο φασισμός των ακροδεξιών γκρουπούσκουλων και των φαλακρών νοσταλγών των Ναζί. Υπάρχει και ο Φασισμός του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου και ο Ολοκληρωτισμός όλων αυτών των γραβατωμένων ή μη που τσαλαπατώντας τα τελευταία απομεινάρια της αστικής δημοκρατίας ρίχνουν τους λαούς στην ανέχεια και την εξαθλίωση.
Ο Φασισμός του μεταμοντέρνου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που στο όνομα των «ατομικών δικαιωμάτων» και της «ελευθερίας του ατόμου» καταργεί συλλογικές ταυτότητες, εξοντώνει έθνη, διαλύει πατρίδες, τεμαχίζει κράτη.

Ο Φασισμός ενός συστήματος που στο όνομα της «προόδου» διαμορφώνει μονάδες και ανθρώπους-πελάτες (δίποδα καταναλωτών, θα έλεγε ο Μπιτσάκης) εμπορευματοποιώντας τα πάντα: από τον αέρα που αναπνέουμε μέχρι τα κύτταρα του σώματος μας.
ΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΩ από τώρα τους φίλους που ορίζονται στην Αριστερά: «Εντάξει ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει δεξιές πολιτικές αλλά δεν είναι Χρυσή Αυγή, ούτε και Ν.Δ. που έχει την δεξιά στο DNA της. Και τελοσπάντων ανάμεσα σε έναν πουλημένο αριστερό και έναν κραγμένο φασίστα επιλέγω τον πρώτο. Διαφορετικά ξεπλένω τον φασίστα αν πω ότι είναι τα ίδια. Και ξέρετε πόσο βαρβάτος αντιφασίστας είμαι εγώ. Είμαι τόσο πολύ, που θα ψηφίσω μέχρι και τα “ρεμαλια” του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να μην βγουν στα πράγματα οι ακροδεξιοί». Κάπως έτσι, κάτι ξελιγωμένοι «αντικαπιταλιστές» και αντιφασίστες της συμφοράς έκαναν ουρές για να ψηφίσουν την Χίλαρι των βομβαρδιστικών drones ώστε να μην βγει ο Τραμπ ή ψήφισαν Μακρόν που κατέβασε τα τανκς εναντίον των Κίτρινων Γιλέκων για να μην βγει η Λεπέν ή ψήφισαν Bremain για να μην βγει το Brexit που το θέλουν οι φασίστες.

Υ.Γ.: Το τσιγάρο σε κλειστούς χώρους δεν συνιστά μαγκιά. Το να επιβάλεις στους άλλους την καρκινογόνα εξάρτηση σου δεν μπορεί να γίνει στοιχείο «επαναστατικότητας». Ούτε φυσικά η εξάρτηση από μία ουσία μπορεί να βαφτίζεται «ελεύθερη επιλογή μου». Εκτός κι αν κάποιοι νομίζουν ότι με τις εξαρτήσεις διαμορφώνονται χειραφετημένοι άνθρωποι ή ότι άμα πάθεις καρκίνο του πνεύμονα έχεις βάλει κάποιο εμπόδιο στον καπιταλισμό, την Ε.Ε., την «σύγχρονη βιοπολιτική» και όλους όσους θέλουν να ελέγξουν τις ζωές μας. Κάποτε η Αριστερά αγωνιζόταν για να υπερασπιστεί την ζωή. Τώρα η μεταμοντέρνα εκδοχή της αντί να παλέψει για ένα κίνημα χειραφέτησης που θα νικήσει τον θάνατο, θεωρεί μεγάλη υπόθεση το να επιλέξεις τον καρκίνο με τον οποίο θα πεθάνεις. Τι κατάντια…

Άλλος για το Προεδρικό Μέγαρο: όλο και μεγαλώνει η λίστα των υποψηφίων Προέδρων της Δημοκρατίας

Τελικά είναι μάλλον γραμμένο. Η χώρα δεν πρόκειται να σωθεί ποτέ - όσο ζουν - από εκείνους που την έφεραν στην καταστροφή. Αφορμή γι' αυτή την αιτιοκρατική προσέγγιση είναι το άκουσμα των ονομάτων που ακούγονται για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Όχι βέβαια πως η θέση έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία: αν και θεωρητικά ο ΠτΔ έχει το δικαίωμα ν' αναπέμψει νομοσχέδια και να θέσει εμπόδια στην εφαρμογή συμβάσεων και συμφωνιών, μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι εφόσον το πρόσωπο παραμένει πλήρως εξαρτημένο από τα κόμματα που στήριξαν την εκλογή του, δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να σταματήσει "το έργο" της κυβέρνησης. 

Βέβαια στο Προεδρικό Μέγαρο υπάρχει πάντα η σκιά του Κωστή Στεφανόπουλου. Αν και βαθιά συντηρητικός ως βουλευτής, υπουργός και αργότερα ως αρχηγός κόμματος, προτάθηκε και εκλέχθηκε από το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ. Όντας εκλεγμένος "έλαμψε" ανοίγοντας το Μέγαρο για το λαό, πηγαίνοντας παντού όπου τον καλούσαν, κάνοντας καίριες παρεμβάσεις (αρεστές ή μη), πιάνοντας το σφυγμό του λαού. Η δε ομιλία του στο επίσημο γεύμα κατά την επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, έχει μείνει αξέχαστη, χαρίζοντας στιγμές μεγάλης αμηχανίας προς τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους.
Βέβαια η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Ακολούθησε ο ανεκδιήγητος Κάρολος Παπούλιας, ο οποίος περιφερόταν σαν λείψανο από παρέλαση και παρέλαση και γιορτή σε γιορτή σε εποχές σκληρού μνημονίου, αποτυγχάνοντας πλήρως να προστατεύσει την τιμή του πολιτεύματος (και της χώρας). Ρίχνοντας τον πήχυ πολύ χαμηλά, δεν ήταν δύσκολο για τον επόμενο (τον Προκόπη Παυλόπουλο) να φανεί καλύτερος, αν και στο τελευταίο χρόνο της θητείας του, ο κ. Παυλόπουλος είχε την ατυχία ν' αντιμετωπίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία παραδόθηκε η "μακεδονική" γλώσσα και εθνικότητα στο κρατίδιο των Σκοπίων. Ο κ. Παυλόπουλος δεν ψέλισε ούτε μία δικαιολογία, συντάχθηκε πλήρως με τον ΣΥΡΙΖΑ υπογράφοντας (και αυτός) ότι του ήρθε στο Προεδρικό Μέγαρο.
Για τον επόμενο κάτοχο της θέσης ακούγονται αρκετοί - αν και η επανεκλογή του νυν ΠτΔ δεν αποκλείεται. Βέβαια με το ιστορικό του Αλέξη να πετάει σα στυμμένες λεμονόκουπες αυτούς που τον εξυπηρετούν, κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο - ενώ στα πλην του νυν ΠτΔ είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση και δεν τον είχε ψηφίσει (ως βουλευτής) τον Φλεβάρη του 2015.
Όπως γράψαμε όμως και αρχικά, τα ονόματα των υπολοίπων υποψηφίων φέρνουν απογοήτευση. Το ρεπορτάζ του Γιώργου Ευγενίδη από το Reader.gr είναι χαρακτηριστικό:

"...με δεδομένο ότι απέχουμε μόλις έναν χρόνο από την προεδρική εκλογή, είναι εύλογο να ακούγονται ονόματα. Για παράδειγμα, το όνομα του Ευάγγελου Βενιζέλου συζητείται έντονα, ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να έχει τη στήριξη και της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ. Σημειωτέον, πρόσφατα ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος με σταυρό στην Α’ Θεσσαλονίκης, ενώ ακούγεται ότι, εν τέλει, θα είναι πρώτος στο Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής. Άλλωστε, ο κ. Βενιζέλος διαμηνύει ότι πλέον διαδραματίζει εθνικό και όχι κομματικό ρόλο. Ως πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής έχει ακουστεί, δε, και το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Βεβαίως, για μεγάλη μερίδα στελεχών και βουλευτών της ΝΔ, ο κ. Σημίτης εξακολουθεί να είναι «κόκκινο πανί», αν και οι παρεμβάσεις του, ιδίως για τα της οικονομίας, έχουν μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον. Βεβαίως, η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Μαρία Σπυράκη έσπευσε την Πέμπτη (ΣΚΑΪ 100,3) να υπογραμμίσει ότι η ΝΔ δεν θα προτείνει κανέναν εκ των Ευάγγελου Βενιζέλου ή Κώστα Σημίτη, κλείνοντας έτσι τα σχετικά σενάρια από πολύ νωρίς. Παράλληλα, σε επίπεδο σεναριολογίας διακινούνται και άλλα ονόματα. Κάποιοι, για παράδειγμα, εξακολουθούν να αναφέρονται στο όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, με το σκεπτικό ότι τυχόν πρότασή του θα «απενεργοποιούσε» μια υποψηφιότητα Παυλόπουλου. Βεβαίως, αυτό το σενάριο κινείται στα όρια του φαντασιακού. Ακόμα, είχε ακουστεί και το όνομα του κορυφαίου συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου, ως τυχόν πρόσωπο κοινής αποδοχής ΝΔ-ΚΙΝΑΛ, αν και τον είχαν προτείνει το 2015 και οι Κ.Ο. της ΔΗ.ΣΥ και του Ποταμιού, χωρίς επιτυχία. Σημειωτέον, πάντως, το Κίνημα Αλλαγής κινείται στη λογική της διακριτής πρότασης, εκ νέου μάλλον κάποιου τεχνοκράτη, καθώς δεν πρόκειται να στηρίξει τον Προκόπη Παυλόπουλο."

Δηλαδή στα 2019, υπάρχουν άνθρωποι που θα προέκριναν τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Κώστα Σημίτη ή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για τη θέση του ΠτΔ παρά την τεράστια ευθύνη που φέρουν όλοι τους για το σημερινό μας χάλι; Πολύ πιθανό θα μας πείτε...Εδώ στα 2015, είχαμε φτάσει ένα βήμα πριν τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ενώ υπήρχαν αρκετοί που προέκριναν την (αξιοθαύμαστη για το κοινωνικό της έργο πάντως) Μαριάννα Βαρδινογιάννη... Αυτές και μόνο οι συζητήσεις δείχουν είτε την ένδοια προσώπων που υπάρχει στην χώρα ή την έλλειψη σοβαρότητας που χαρακτηρίζει τους ηγέτες και εκείνους που διακινούν σενάρια.
Ας ελπίσουμε ότι συμβαίνει το 2ο, γιατί αν μια χώρα 11 εκατομμυρίων (και άλλων 5 εκατομμυρίων αποδήμων) δεν μπορεί να βρει ένα σοβαρό, άμεμπτο άνθρωπο για ΠτΔ, τότε αλίμονό μας...

Και για όσους θα ήθελαν να θυμηθούν, παραθέτουμε την ομιλία των Κωστή Στεφανόπουλου κατά την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα το βράδυ της 19ης Νοεμβρίου 1999:

Δημοσκοπήσεις από τα καλάθια προσφορών για τη δημιουργία εντυπώσεων

Για τις δημοσκοπικές εταιρίες και για το πως μεταφράζονται από τις εφημερίδες και τα κόμματα, έχουμε γράψει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια (διαβάστε εδώ και εδώ για τη σοκαριστική παραποίηση της αλήθειας). Τα τελευταία χρόνια η μόδα όμως είναι διαφορετική αφού έχουμε περάσει στην δημιουργία εταιριών δημοσκοπήσεων μιας χρήσης που εξαφανίζονται μετά από λίγο καιρό...Σχετικό με το τελευταίο είναι το άρθρο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου στο in.gr που επικεντρώνεται σε μια δημοσκόπηση που φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο 2.5% πιο χαμηλά από την ΝΔ:

"H εταιρεία Vox Pop Analysis μια ΙΚΕ την οποία διευθύνει ο κ. Γιάννης Σκλιάς, πρώην υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Κορινθία και πρώην φοιτητής του υπουργού Επικρατείας Χρ. Βερναρδάκη είχε έρθει στη δημοσιότητα τον Ιούλιο του 2018 με μια δημοσκόπηση που είχε προκαλέσει μεγάλο θόρυβο γιατί επέμεινε σε ένα μεγάλο κλείσιμο της «ψαλίδας» ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Ανάλογο θόρυβο είχε προκαλέσει και νέα έρευνά της, πάλι για την ίδια εφημερίδα, τον Σεπτέμβριο του 2018 που κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα της ψαλίδας που κλείνει.

Τώρα η εταιρεία ξαναχτυπά με μια δημοσκόπηση την οποία παρήγγειλε πάλι η εφημερίδα Documento και η οποία υποστηρίζει ότι οι εκλογές θα είναι ένα ντέρμπι ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ σε αντίθεση με όλες τις άλλες δημοσκοπήσεις που αναφέρουν ότι υπάρχει μια σαφής πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας. Τότε ο θόρυβος που είχε ξεσπάσει είχε επικεντρώσει στις τεχνικές που είχε χρησιμοποιήσει η εταιρεία. Συγκεκριμένα η εταιρεία υποστήριζε ότι χρησιμοποίησε την τεχνική του river sampling. Την ίδια τεχνική χρησιμοποίησε και στην τωρινή έρευνα. Η τεχνική αυτή έγκειται στην προσπάθεια συγκέντρωσης απαντήσεων σε ερωτηματολόγια μέσω διαδικτύου, π.χ. μέσω εμφάνισης σε ιστοσελίδες ή σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανήκει στην κατηγορία των «μη πιθανολογικών δειγματοληψιών», δηλαδή σε αντίθεση με άλλες έρευνες δεν προσπαθεί να πάρει ένα πραγματικά τυχαίο και αντιπροσωπευτικό δείγμα. Τέτοιες τεχνικές μπορούν να δώσουν εικόνα για τάσεις, ιδίως εάν επαναλαμβάνονται συχνά και άρα εντοπίζονται μεταβολές, αλλά σε γενικές γραμμές δεν χρησιμοποιούνται για ευαίσθητες δημοσκοπήσεις όπως είναι οι πολιτικές δημοσκοπήσεις. Ο λόγος είναι ότι και το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό και υπάρχει μικρός βαθμός ελέγχου της αξιοπιστίας των απαντήσεων, αποφυγής πολλαπλών απαντήσεων από έναν άνθρωπο, μαζί με όλα τα προβλήματα του τρόπου με τον οποίο συμπεριφέρονται στο διαδίκτυο οι άνθρωποι (υψηλότερη πιθανότητα απαντήσεων που θα είναι «της πλάκας»).

Η περιγραφή που δίνει η εταιρεία της έρευνας αποτυπώνει και τα προβλήματα μαζί με αυτή: «Η δειγματοληψία έγινε με riversampling από το διαδίκτυο με αλγοριθμική δειγματοληψία στον γενικό πληθυσμό (ηλικία 17+) και στη συνέχεια με ειδική στόχευση στο φύλο και στην ηλικία (ηλικιακή ομάδα 65+) με χρήση δομημένου ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου. Τα καλώς συμπληρωμένα ερωτηματολόγια ανήλθαν σε 7.536. Από αυτά εξάχθηκε ένα τυχαίο και αντιπροσωπευτικό δείγμα με βάση το φύλο, την ηλικία, τη γεωγραφία (σε επίπεδο περιφέρειας) και την ψήφο στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Το τελικό δείγμα είναι 1.203». Ήδη αυτή η τεχνική γεννά ερωτήματα για την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων. Η λογική ότι πρώτη συγκεντρώνεται ένα μη πιθανολογικό δείγμα και μετά από αυτό εξάγεται ένα υποτίθεται τυχαίο και αντιπροσωπευτικό δείγμα με βάση τα κριτήρια αναφοράς, δεν δείχνει να εγγυάται ακριβώς ότι είμαστε μέσα στα όρια εγκυρότητας μιας πολιτικής δημοσκόπησης. Η αναφορά ότι έγινε με βάση τους κανόνες της ESOMAR για τη διαδικτυακή έρευνα δεν εξασφαλίζει αυτόματα εγκυρότητα, μια που και η ESOMAR αυτό που κάνει στις οδηγίες της για αυτές τις έρευνες είναι να υπογραμμίζει και τις δυσκολίες σε σχέση με αυτές, την ανάγκη προσοχής και την τήρηση κανόνων δεοντολογίας. Είναι γεγονός ότι σήμερα οι τεχνικές δημοσκοπήσεων είναι σε μια μεταβατική φάση. Το πέρασμα από τις έρευνες «πόρτα-πόρτα» (όπου ήταν πιο εύκολο να εξασφαλίζεται ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα) στις τηλεφωνικές, με όλα τα προβλήματα της απροθυμίας απάντησης ή των ανθρώπων που δεν έχουν σταθερό τηλέφωνο, άνοιξε το δρόμο για νέες τεχνικές, που θα στηρίζονται περισσότερο στην παρατήρηση των αλλαγών τάσεων μέσα στο χρόνο παρά στην προσπάθεια για καλή αρχική δειγματοληψία. Όμως, τέτοιες τεχνικές απαιτούν χρόνο, συστηματικότητα, μεθοδικότητα, επανάληψη. Αντίθετα, έρευνες όπως αυτή που συζητάμε παραπέμπουν σε μια άλλη κατεύθυνση. Στη λογική της έρευνας «μίας χρήσης», της έρευνας που παραγγέλλεται απλώς και μόνο για να έχει ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα μια φιλοΣΥΡΙΖΑ εφημερίδα και να τονωθεί το ηθικό του κομματικού μηχανισμού.
Έχει γραφτεί ότι η εταιρεία αυτή εντάσσεται σε ένα πλαίσιο συνεργασιών του υπουργού Επικρατείας και επίσημου δημοσκόπου του ΣΥΡΙΖΑ, του Χριστόφορου Βερναρδάκη, που σε συνέντευξή του έχει παραδεχτεί ότι συνεργάζεται με νέους ερευνητές και χρησιμοποιεί τα πορίσματά τους. Μόνο που φαντάζομαι ότι ένας έμπειρος δημοσκόπος όπως ο Βερναρδάκης γνωρίζει ότι από τέτοιες έρευνες μπορείς π.χ. να κάνει εκτιμήσεις για τάσεις (π.χ. όλοι ξέρουν ότι λόγω διαφορετικού ποσοστού συσπείρωσης η τελική διαφορά ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι μικρότερη από όσο λένε τώρα ορισμένες δημοσκοπήσεις), όμως γνωρίζει ότι τίτλοι όπως «ντέρμπι οι εκλογές» απέχουν από την πραγματικότητα. Οι πολιτικές δημοσκοπήσεις είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Από αυτές κρίνονται πολιτικές εξελίξεις και επιλογές. Επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Τις επικαλούνται κυβερνήσεις και κόμματα ως παράγοντα νομιμοποίησης ή απονομιμοποίησης πολιτικών. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να καταλήξουν fake news. Γιατί τότε ένα εργαλείο πολύτιμο κοινωνικές έρευνας θα έχει απαξιωθεί. Και χαμένοι θα είναι όλοι."

Όλη η "αλήθεια" πίσω από την παραίτηση Παπαχριστόπουλου και την επερχόμενη κύρωση της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ

Επειδή δεν έγιναν γνωστές όλες οι λεπτομέρειες και το παρασκήνιο της ανάκλησης της παραίτησης Παπαχριστόπουλου από τη βουλευτική του έδρα, κάναμε το ρεπορτάζ μας, βρήκαμε όλη την αλήθεια και σας τη παρουσιάζουμε...
Η ιστορία ξεκίνησε ως εξής - Ο Τράμπ τηλεφώνησε ξημερώματα Παρασκευής στον Τσίπρα. Η Περιστέρα το σήκωσε, και μόλις άκουσε τη φωνή, ξύπνησε τον Τσίπρα και του είπε: "Αλέξη ξύπνα, ο Πρόεδρος στο τηλέφωνο". Ο Τσίπρας αγουροξυπνημένος ρώτησε με απορία: "Τι θέλει τέτοια ώρα ο Προκόπης;". Τότε η Περιστέρα, η οποία είχε και παράδοση στο ΕΜΠ πρωϊ-πρωϊ και ήθελε να ξανακοιμηθεί, εκνευρισμένη του είπε: "Ποιος Προκόπης, ανεπρόκοπε - ο Τράμπ είναι." Ο Τσίπρας τότε πετάχθηκε όρθιος και έτρεξε στο τηλέφωνο - μην αφήσει κοτζάμ πλανητάρχη να περιμένει. Και ενώ περίμενε να του τα ψάλλει ο Τράμπ γιατί άφησε τον Πάνο να φύγει (και να πάει στην αποστρατία έχοντας γίνει θυσία για το καλό του δυτικού κόσμου ως άλλος Ιφιγένειος), τον άκουσε έκπληκτο να του λέει: "Alexis, I heard that Thanassis is giving up his place. Do you know what does this mean?" (Αλέξη, άκουσα ότι ο Θανάσης θα παραιτηθεί, ξέρεις τι σημαίνει αυτό;). Ο Αλέξης όμως δεν ξέρει κανένα Θανάση - εκτός του Βέγγου, και καθότι μπασκετόφιλος, και του Σκουρτόπουλου του προπονητή της εθνικής Ελλάδος. Και πάνω που ετοιμαζόταν να ρωτήσει τον Ντόναλντ γιατί τον πήρε άγρια χαράματα για να τον ρωτήσει για τον προπονητή της εθνικής (που εκτός τον άλλον παραμένει στη θέση του), η Περιστέρα (που ως καλή σύντροφος είναι άγρυπνος φρουρός δίπλα στον άντρα της και κρυφακούει) τον επανέφερε στην τάξη λέγοντάς του ψυθιριστά "Παπαχριστόπουλος - ΑΝΕΛ". Ο Αλέξης τότε άρχισε να παίρνει στροφές και υποσχέθηκε στον Τράμπ ότι ο Παπαχριστόπουλος δε θα πάει πουθενά, αν δεν κάνει τη δουλειά ολόκληρη.

Μετά ακολούθησαν αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα - από την Μέρκελ, τον Γιούνκερ, τον Τάσκ ως και τον Ζάεφ που έβλεπε το τσουκάλι με τα δολλάρια να φεύγουν - με το ίδιο περιεχόμενο. Να ΜΗΝ παραιτηθεί ο Παπαχριστόπουλος.
Όχι βέβαια γιατί όλοι αυτοί καίγονται να μην χάσει την κοινοβουλευτική ομάδα ο Πάνος. Αλλά γιατί πρέπει να ψηφιστεί ΣΙΓΟΥΡΑ η έγκριση του πρωτοκόλλου της ένταξης των γειτόνων στο ΝΑΤΟ. Μετά ας πάει όπου θέλει και ο Παπαχριστόπουλος και ας πάνε και στο καλό οι ΑΝΕΛ. Το μοναστήρι να είναι καλά και από (Τέρενς) Κουϊκ, άλλο τίποτα.
Έτσι όταν ο Θανάσης "εγώ κρατάω το λόγο μου" Παπαχριστόπουλος, πήγε στον Βούτση αργότερα, για να παραιτηθεί (γιατί τα ΕΛΤΑ ΜΠΟΡΕΙ να είχαν απεργία, λεφτά για κούριερ δεν υπάρχουν, τα e-mail δε λειτουργούσαν και οι υπάλληλοι της Βουλής δεν θεωρούνται ικανοί να πάρουν την επιστολή παραίτησης από το γραφείο του Παπαχριστόπουλου και να την παραδώσουν στον Βούτση), ο Βούτσης λειτουργώντας ως κομματάρχης της κακιάς ώρας (και όχι ως Πρόεδρος της Βουλής), προσπάθησε και πέτυχε να τον μεταπείσει.
"Δεν έχω κανονίσει ακόμα το αποχαιρετιστήριο πάρτυ σου". Του είπε στην αρχή. "Δεν πειράζει, το κάνουμε αργότερα" του απάντησε αμετακίνητος ο Θανάσης.
"Μα, δεν έχουμε μαζέψει ακόμα λεφτά απ' όλους και δεν προλαβαίνουμε να ψωνίσουμε κάτι ώστε να στο δώσουμε στην τελευταία ομιλία σου μαζί με ένα μπουκέτο λουλούδια", συνέχισε το πρέσιγκ ο Βούτσης. "Δεν πειράζει, μου στέλνεται το δώρο στο σπίτι", επέμεινε ο Θανάσης.
"Μα, ξέρεις, θα χάσεις το μισθό του Φλεβάρη και δεν θα μπορείς να πάρεις και τα τζάμπα εισιτήρια για τη Θεσσαλονίκη στους φίλους σου για να δεις το καρναβάλι". Είπε πάλι ο Βούτσης. "Δεν πειράζει, έχω κάνει καβάτζα, και αν είναι θα πάω με το ΚΤΕΛ, που ξέρω τον πρόεδρο και θα μου κόψει φοιτητικό. Άσε που καρναβάλι βλέπω κάθε μέρα εδώ", είπε εκνευρισμένα ο Θανάσης. Γιατί είπαμε, είχε δώσει το λόγο του στον Καμμένο ότι θα παραδώσει την έδρα - ΑΦΟΥ ψηφίσει για το όνομα των Σκοπίων - και ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορούσε να τον καθυστερήσει να το κάνει.
Τότε ο Βούτσης ομολόγησε την αλήθεια: "Ξέρεις, έχουμε ακόμα και το θέμα των Σκοπίων". Ο Θανάσης εξανέστη "μα τι λες Πρόεδρε...Αφού ψηφίσαμε". Είχε τα δίκια του κι αυτός. Είπαμε: η τιμή πάνω απ' όλα.
"Ναι ψηφίσαμε το όνομα, αλλά δεν ψηφίσαμε για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ". Συμπλήρωσε ο Βούτσης. Τότε ο Θανάσης ξεφύσηξε βαριά. Ήξερε ότι έπρεπε να μείνει. Στο κάτω-κάτω, καλό το καρναβάλι της Βουλής, αλλά της Θεσσαλονίκης είναι καλύτερο. Και το δωράκι που θα του αγόραζαν τα παιδιά από την Βουλή το περίμενε πως και πως και το ήθελε στο χέρι. Ποιος ήξερε τι βλακεία θα του αγόραζαν (αν του αγόραζαν) αν δεν ήταν εκεί να του δώσουν. "Καλά πρόεδρε. Αλλά σε παρακαλώ. Μην με υποχρεώσεις να μείνω και για τις ψηφοφορίες για την Unesco, την ΦΙΦΑ, την ΦΙΜΠΑ και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Μπάντμιντον. Ας τα ψηφίσει αυτά ο Κουϊκ".
Ο Βούτσης τον άκουσε ανακουφισμένος. Τον συνεχάρη και τον έστειλε στο καλό. Έπρεπε να πάρει τηλέφωνο τον Αλέξη να του πει τα ευχάριστα και να του υπενθυμίσει να τσοντάρει γερά για το αποχαιρετιστήριο δώρο του Θανάση...Στο κάτω-κάτω το άξιζε...

Ο Μαδούρο, ο Τσίπρας και η "δημοκρατική" Δύση

Το αν ο Μαδούρο κάνει καλή ή κακή δουλειά στην Βενεζουέλα, είναι μάλλον προφανές και δεν χρειάζεται συζήτηση. Η οικονομία της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, οι Βενεζουλεανοί φεύγουν με ό,τι μέσο μπορούν από την χώρα τους, τα χρήματα έχουν ελάχιστη αξία και υπάρχουν ελλείψεις βασικών αγαθών της καθημερινότητας.
Επίσης δεν χαίρει αμφισβήτησης το γεγονός ότι ο Μαδούρο ΔΕΝ είναι αρεστός στην συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Ακραιφνής σοσιαλιστής (εντός εισαγωγικών), Ρωσόφιλος και λαϊκίζων, συνέχισε την πολιτική του Τσάβες και προς το παρόν φαίνεται να κρατάει γερά τα γκέμια του ενεργειακού πλούτου της χώρας του - ενώ παράλληλα έχει και μια τάση του να μην ακολουθεί τις "αμερικανικές συστάσεις" όσο αφορά τον ποιον θα κάνει "παρέα" και ποιον όχι. Αυτόματα αυτό τον κάνει αντιπαθή στους ηγέτες και συμπαθή σε πάρα πολλούς απλούς ανθρώπους, που θα ονειρεύονταν τέτοια αντίσταση απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές και από τους δικούς τους ηγέτες.
Παρόλα αυτά όμως και ανεξάρτητα με το αν κάποιοι το θυμούνται ή όχι, ο Μαδούρο κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στην χώρα του, τον Μάιο του 2018. Μπορεί η συμμετοχή να ήταν περίπου το 40%, αλλά κέρδισε με μεγάλη διαφορά που, ανεξάρτητα με το αν υπήρξε νοθεία ή όχι, ήταν καταλυτική: 67.8% για εκείνον, 20.9% για τον Φαλκόν και 10.8% για τον Μπερτούτσι.  Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να πούμε ότι στις εκλογές του 2018 - τις οποίες κατηγορεί σχεδόν σύσσωμη η Δύση ως "νοθευμένες"- η Ε.Ε. δεν είχε δικούς της παρατηρητές παρότι είχε προσκληθεί να παράσχει.  Παρόλα αυτά δέχτηκε - εκ του μακρόθεν - τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης, δημοσιεύοντας καταδικαστικές επιστολές, οι οποίες όμως ΔΕΝ έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίσουν τη διαδικασία ως "άκυρη". Ακόμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι παρόλα αυτά και μέχρι τις αρχές του Γενάρη του 2019 (δηλαδή 7 μήνες μετά τις εκλογές) κανείς δε ζήτησε επιτακτικά την "επανάληψη" των εκλογών, θεωρώντας την εκλογή του ως άκυρη. Επομένως ο λαός μίλησε και ψήφισε τον Μαδούρο για πρόεδρο για άλλα 6 χρόνια. Καλώς ή κακώς.
Έτσι οι τελευταίες εξελίξεις, με τον (αμερικανόφιλο) πρόεδρο της εθνοσυνέλευσης Γκουαϊδό να υποκινεί ανταρσία στο κοινοβούλιο της Βενεζουέλας και ν' αυτοανακηρύσσεται "μεταβατικός" πρόεδρος της χώρας και με σειρά χωρών της Ε.Ε. και της αμερικανικής ηπείρου να τον "αναγνωρίζουν", είναι το λιγότερο εξοργιστικές.
Βέβαια - όπως σε όλα - υπάρχει μια "δημοκρατική" συγκάλυψη, αφού οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. ζητούν επανάληψη των εκλογών (χωρίς τον Μαδούρο), αφού προφανώς αφού το προηγούμενο αποτέλεσμα δεν τους άρεσε.
Και κάπου εδώ κάπου παρουσιάζεται και ο Τσίπρας. Ενώ οι περισσότεροι αρχηγοί κρατών της Ε.Ε. εμφανίζονται σθεναρά ενάντια στον Μαδούρο ή κρατούν μια μισο-ουδέτερη στάση, εκείνος φαίνεται να είναι αντίθετος στις εκκλήσεις για αλλαγή προέδρου. Είναι τέτοιος δε ο εκνευρισμός ορισμένων που υποχρέωσαν τον Γκουαϊδό, ν' αποστείλει μήνυμα στην Ελλάδα να συνταχθεί με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ για την "αποκατάσταση της δημοκρατίας", χαρακτηρίζοντας "ανησυχητική" την έως τώρα στάση της.
Είναι αλήθεια ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας μας έχει κρατήσει κρυμμένο πολύ καιρό μέσα του τον επαναστάτη. Τέσσερα χρόνια για κάποιον που έχει δώσει στα παιδιά του ονόματα εμπνευσμένα από μεγάλους επαναστάτες της παγκόσμιας ιστορίας είναι πολλά. Έτσι ήταν γραφτό κάποια στιγμή ότι θα γινόταν η έκρηξη. Αυτό έγινε στην περίπτωση της Βενεζουέλας. 
Πέραν από την πλάκα όμως, εδώ η χώρα μας έκανε το σωστό (ανεξάρτητα με τα κίνητρα που είχε ή τη θεωρητική ιδεολογική συγγένεια μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Μαδούρο), όπως το έκανε και στην περίπτωση του πραξικοπήματος ενάντια στον Ερντογάν: στήριξε τη νόμιμη και εκλεγμένη κυβέρνηση.
Αν και η στάση των ΗΠΑ δεν προκαλεί εντύπωση (είναι γνωστή η τάση της για υποκίνηση/στήριξη πραξικοπημάτων και πρόεδρων-μαριονετών στην Λατινική Αμερική), είναι αδιανόητο από την Ε.Ε. να αναγνωρίζει "μεταβατικούς" Προέδρους σε μια χώρα που έκανε εκλογές μόλις πριν λίγους μήνες. Αν και είναι γνωστή εδώ και χρόνια η απέχθεια των ηγετών της Ε.Ε. για την τήρηση της λαϊκής βούλησης, είναι η πρώτη φορά που υποστηρίζει ανατροπή εκλεγμένου ηγέτη τόσο ανοιχτά. Είναι προφανές ότι ο ρόλος της, δεδομένης της κρίσης, θα έπρεπε να είναι συμβουλευτικός προωθώντας ουσιαστικές συνομιλίες - κάτι βέβαια που δεν έκανε ούτε στην Συρία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ευτυχώς - προς το παρόν - η χώρα μας παραμένει αξιοπρεπής. Το για πόσο, θα το δούμε...

Μακεδονικό - λίγο πριν το τέλος

Βρισκόμαστε πλέον λίγες ώρες μακρυά από την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών που θα οδηγήσει στην απόδοση του ονόματος "Μακεδονία" στους βόρειους γείτονές μας και στον χαρακτηρισμό "Μακεδόνες" στους κατοίκους της. Η δημοσιογράφος Νεφέλη Ορφανού αναλύει, με απλά λόγια, τα κενά της συμφωνίας και τους κινδύνους, στους οποίους θα οδηγήσει, αυτή, την χώρα μας:  

"Μια εξαιρετικά ετερόκλητη συμμαχία βουλευτών από πέντε διαφορετικά κόμματα ετοιμάζεται να ψηφίσει το βράδυ της Πέμπτης την Συμφωνία των Πρεσπών, αφού αυτή εγκρίθηκε από την Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας.

Αυτοί είναι που διασώζουν την κυβέρνηση, προσφέροντάς της μία πνοή ζωής που φτάνει μέχρι το Μάιο. Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει το διακύβευμα, διαμηνύοντας προς σύσσωμη την κυβέρνηση και τα στελέχη αυτής να ασχοληθούν αποκλειστικά και μόνο με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Έτσι, επιχειρεί να αλλάξει το κλίμα.

Δεν είναι μόνο ότι η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας στέκεται απέναντί της, αλλά πλήθος διεθνολόγων, διανοουμένων, καλλιτεχνών, ακόμα και διπλωματών προειδοποιούν για τις ολέθριες συνέπειες που θα υπάρξουν για την Ελλάδα, σε περίπτωση που ψηφιστεί τελικά η «λεόντεια» και «ετεροβαρής» Συμφωνία. Ο «Διπλωματικός Κύκλος Συνταξιούχων Πρέσβεων», μάλιστα, με επιστολή του επιχειρεί να αποδημήσει τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, σ’ ένα κείμενο που φέρει την υπογραφή δεκαοκτώ πρώην πρέσβεων.

Το υπουργείο Εξωτερικών, σε μία προσπάθειά του να κυκλοφορήσει επίσης ένα εγχειρίδιο υπέρ της συμφωνίας, δίνει απαντήσεις σε πέντε βασικά ερωτήματα που αφορούν στο έθνος, στην εθνικότητα, στην ιθαγένεια, στη γλώσσα και στα εμπορικά σήματα. Σε αυτό, έμφαση δίνεται και στο κέρδος που θα έχει η Ελλάδα αλλά και στο πώς θα διασφαλιστεί εάν υπάρξει υπαναχώρηση από επόμενη κυβέρνηση.

Μεταξύ άλλων, καλλιεργείται από όλα τα φιλοκυβερνητικά μέσα και ένα προπαγανδιστικό αφήγημα, το οποίο ούτε λίγο, ούτε πολύ υποστηρίζει ότι «όσοι στηρίζουν την Συμφωνία των Πρεσπών είναι άνθρωποι μετριοπαθείς, φιλελεύθεροι, ευρωπαϊστές και προοδευτικοί, ενώ όσοι της αντιτίθενται είναι οπισθοδρομικοί, συντηρητικοί, υπερεθνικιστές».

Εν όψει της επικύρωσης της Συμφωνίας, δόθηκε στη δημοσιότητα ολόκληρο το κείμενο της Συμφωνίας και η ρηματική διακοίνωση των Σκοπίων προς την Αθήνα. Η ρηματική διακοίνωση από τα Σκόπια κατατέθηκε στην Ελλάδα την ημέρα που ο πρωθυπουργός διεκδικούσε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως η Συμφωνία βασιζόταν εξαρχής στον εξής οδικό χάρτη: Η ΠΓΔΜ θα προχωρούσε σε αλλαγές στο Σύνταγμά της, έτσι όπως προβλέπουν οι «Πρέσπες». Βασική αλλαγή ήταν αυτή της συνταγματικής ονομασίας από «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Επίσης, η Συμφωνία προβλέπει ότι αναφορές στο Σύνταγμα που παρέπεμπαν σε αλυτρωτισμό ή σε μειονοτικές διεκδικήσεις θα αφαιρούνταν ή θα τροποποιούνταν. Τέλος, ακυρώνει τον ρητό σφετερισμό της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς από τα Σκόπια.


Γλώσσα, υπηκοότητα, μακεδονικός λαός και μακεδονικό έθνος

Με τη διπλωματική διακοίνωση, όμως, η Ελλάδα δίνει γλώσσα, υπηκοότητα και λαό. Και αυτό, καθώς στη διπλωματική διακοίνωση αναφέρεται για πρώτη φορά ο όρος «Μακεδονικός» λαός. Η αλλαγή του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (σε «Βόρεια Μακεδονία») πρακτικά αναιρείται από το γεγονός ότι, με τη Συμφωνία, ο λαός της γειτονικής χώρας θα αποκαλείται «μακεδονικός» (και όχι «βορειομακεδονικός»).

Επίσης, ο όρος nationality, που θα αναγράφεται στα διαβατήρια μπορεί να μεταφραστεί και ως εθνικότητα και ως ιθαγένεια. Εάν δεν υπήρχαν δεύτερες σκέψεις από την πλευρά των Σκοπίων θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ο όρος citizenship που σημαίνει ξεκάθαρα ιθαγένεια. Είναι σαφές δηλαδή πως οι Σλάβοι της γειτονικής χώρας θα εκμεταλλευτούν τη δυνατότητα που τους δίνει η διπλή ερμηνεία του nationality για να ισχυρίζονται ότι είναι εθνοτικά Μακεδόνες. Ακόμα, όμως, και εάν αποδεχθεί κάποιος ότι το nationality αφορά στην ιθαγένεια και όχι στην εθνικότητα, τότε γιατί η ιθαγένεια ονομάζεται «μακεδονική» και όχι βορειομακεδονική;

Η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες του κόσμου, το όνομα της ιθαγένειας είναι παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση παραβιάστηκε αυτός ο κανόνας; Γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα το δέχτηκε; Εντύπωση, μάλιστα, προκαλεί ότι η Αθήνα θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ, για προφανείς λόγους θα προτιμούσαν στα διαβατήρια να αναγράφεται citizenship: Βορειομακεδόνας. Ο Νίκος Κοτζιάς, όμως, δεν χρησιμοποίησε αυτό τον μοχλό πίεσης προς το δίδυμο Ζάεφ-Ντιμιτρόφ για να εξασφαλίσει το αυτονόητο. Αυτό που ανεξαιρέτως ισχύει σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Η ρηματική ανακοίνωση λοιπόν αναφέρεται ρητώς σε «μακεδονικό» λαό. Κάτι που δεν είχε ποτέ δεχτεί μέχρι τώρα η Ελλάδα. Είναι προφανές ότι οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ θέλουν μέσα από το όνομα «Μακεδόνας» να νομιμοποιήσουν το ιδεολόγημά τους περί «μακεδονικού έθνους». Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα και από το γεγονός ότι και στο τροποποιημένο Σύνταγμα υπάρχουν αναφορές στον «μακεδονικό λαό».

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και η αναγνώριση από την Ελλάδα ύπαρξης «μακεδονικής γλώσσας». Με τη συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα αναγνωρίζει στο άρθρο 1.3 «μακεδονική γλώσσα», και μάλιστα με τη ρητή και ανακριβή αναφορά ότι ως τέτοια είχε αναγνωριστεί από το 1977. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα: Αφού και τα Σκόπια αναγνωρίζουν ότι η γλώσσα τους ανήκει στην οικογένεια των νότιων σλαβικών γλωσσών,γιατί λοιπόν, η κυβέρνηση Τσίπρα δεν απαίτησε να ονομαστεί σλαβομακεδονική; Οι Σλάβοι είχαν κάθε συμφέρον να περάσει αυτό που τελικά πέρασε, επειδή στόχος τους ήταν να νομιμοποιήσουν μέσα από τη Συμφωνία των Πρεσπών το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, πράγμα που συνέβη. Όπως σχολίασε κορυφαίος Αμερικάνος διεθνολόγος είναι προφανές ότι ο κάθε Σλάβος του γειτονικού κράτους θα μπορεί να δηλώνει, επιδεικνύοντας και το νομιμοποιημένο από την Ελλάδα διαβατήριό του ότι είναι «Μακεδόνας» και μιλάει «μακεδονικά». Δεν θα συμπληρώνει «ξέρετε είμαι πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» και ότι «η γλώσσα μου ανήκει στην οικογένεια των νότιων σλαβικών γλωσσών»!

Από την άλλη, με την κύρωση της Συμφωνίας, η αναγνώριση τέτοιας γλώσσας (χωρίς προσδιορισμό) θα αποκτήσει ισχύ και στο εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Το άρθρο 1.8 της Συμφωνίας ορίζει: «Από τη θέση σε ισχύ της παρούσης Συμφωνίας […] τα Μέρη θα χρησιμοποιούν το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1.3 για όλες τις χρήσεις και για όλους τους σκοπούς erga omnes, ήτοι, εσωτερικά, σε όλες τις διμερείς σχέσεις τους και σε όλους τους περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς». Το erga omnes δεν αφορά μόνον την ΠΓΔΜ. Η Συμφωνία αναφέρεται στα «Μέρη». Επομένως, είναι erga omnes και για την Ελλάδα αυτή η ονομασία. Και είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα θα μπορεί να αποκαλεί τη γλώσσα αυτή διαφορετικά. Η κυβερνητική πλευρά «καθησυχάζει» τον ελληνικό λαό με ανακρίβειες.
Με τον τρόπο αυτό προσπάθησε να δεσμεύσει-εγκλωβίσει την Αθήνα.


Εγείρεται ζήτημα νομιμότητας της Συνταγματικής Αναθεώρησης

Όσον αφορά τη συνταγματική αναθεώρηση υπάρχει ένα ζήτημα νομιμότητας, δεδομένου ότι φέρει την υπογραφή του προέδρου της Βουλής και όχι του Προέδρου της Δημοκρατίας Ιβανώφ, όπως προβλέπεται. Η μεθόδευση αυτή έγινε, επειδή ο πρόεδρος Ιβανώφ αρνήθηκε κατηγορηματικά να υπογράψει.

Δεδομένου ότι η θητεία του λήγει το επόμενο διάστημα, θα μπορούσε η διαδικασία να παγώσει, προκειμένου το νέο Σύνταγμα να υπογραφεί από το νέο Πρόεδρο Δημοκρατίας. Μία τέτοια καθυστέρηση ήταν εναντίον των πολιτικών σκοπιμοτήτων και στις δύο χώρες οπότε και οδηγηθήκαμε σε αυτή την παρατυπία, την οποία ενδεχομένως να επικαλεστεί στο μέλλον μία κυβέρνηση του VMRO.

Ένα ακόμα προβληματικό σημείο είναι το γεγονός ότι στάλθηκαν οι τροποποιήσεις, χωρίς να σταλεί το τελικό κείμενο των τροποποιήσεων. Πώς μπαίνουν αυτές μέσα στο κείμενο; Αυτό εγείρει ένα σημαντικό ζήτημα: Πώς μπορούν οι βουλευτές να ψηφίσουν ένα κείμενο που δεν έχει ακόμα την τελική μορφή του; Είναι πράγματι αδιανόητο να μην υπάρχει κατατεθειμένο το ενιαίο κείμενο του Συντάγματος των Σκοπίων, το οποίο είναι προαπαιτούμενο συζήτησης.


Το άρθρο 36 παραβιάζει την Συμφωνία

Η δημοσιοποίηση του κειμένου της ρηματικής διακοίνωσης επιβεβαίωσε ότι οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ κινήθηκαν κακόπιστα και όσον αφορά στις συνταγματικές αλλαγές. Στο άρθρο 36 του Συντάγματος παραμένει ο όρος «Μακεδονία» και τα παράγωγά της. Ο Ζόραν Ζάεφ πρόβαλε τη δικαιολογία ότι η εν λόγω αναφορά έχει ιστορική διάσταση: «Η Δημοκρατία εγγυάται συγκεκριμένα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης σε βετεράνους του αντιφασιστικού πολέμου και σε όλους τους “μακεδονικούς” εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους, στους ανάπηρους πολέμου, σε εκδιωγμένους και φυλακισμένους για τις ιδέες της ξεχωριστής ταυτότητας του “μακεδονικού λαού” και της “μακεδονικής” πολιτειακής υπόστασης όσο και στα μέλη των οικογενειών τους χωρίς μέσα υλικής και κοινωνικής διαβίωσης. Τα συγκεκριμένα δικαιώματα ρυθμίζονται από το νόμο». Έχει, άραγε, αναρωτηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα ποιοι είναι αυτοί οι «μακεδονικοί» εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι; Προφανώς αναφέρεται στη διεκδίκηση της ελληνικής Μακεδονίας.

Στο Σύνταγμα υπάρχει ρητή αναφορά στο «μακεδονικό κράτος» [Македонскиот државност]. Πρόκειται για σαφή παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία ορίζει: «Ο επιθετικός προσδιορισμός για το κράτος, τα επίσημα όργανά του και τις άλλες δημόσιες οντότητες θα ευθυγραμμίζεται με το επίσημο όνομα του Δευτέρου Μέρους ή το σύντομο όνομα ήτοι ‘της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας’ ή ‘της Βόρειας Μακεδονίας’» (άρθρο 1.3.ζ).

Το πρόβλημα, όμως, εντοπίζεται κυρίως σε ό,τι αφορά τις αναφορές σε «μακεδονικό λαό». Συγκεκριμένα στην σελίδα με αριθμό 2 γίνεται ξεκάθαρη αναφορά. «Η Δημοκρατία (της Βόρειας Μακεδονίας) θα προστατεύει, εγγυάται και ενισχύει τα χαρακτηριστικά και την ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά του μακεδονικού λαού». Αναφορά γίνεται και στον «μακεδονικό λαό» της διασποράς, για τον οποίο θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα: «Η Δημοκρατία θα προνοεί για τη διασπορά των Μακεδόνων, του μακεδονικού λαού και τμήματος των Αλβανών, των Τούρκων, των Βλάχων και άλλων, προάγοντας τους δεσμούς με την πατρίδα». Συνολικά υπάρχουν τρείς αναφορές σε «μακεδονικό λαό», οι οποίες ίσως και ανοίγουν κερκόπορτα για μελλοντικές ερμηνείες.


Πέντε χρόνια… και βλέπουμε για την αλλαγή ονομασίας

Το άρθρο 3 ορίζει ότι τα επίσημα έγγραφα και τα έγγραφα της δημόσιας διοίκησης για διεθνή χρήση θα προσαρμοστούν στη νέα ονομασία μέσα σε πέντε(!) ολόκληρα χρόνια, ενώ το άρθρο 4 προβλέπει ότι τα επίσημα έγγραφα και άλλα έγγραφα της δημόσια διοίκησης που προορίζονται για εσωτερική χρήση επίσης θα αλλάξουν μέσα σε μια πενταετία, αλλά με σημείο αφετηρίας το άνοιγμα του αντίστοιχου κεφαλαίου της ενταξιακής διαδικασίας στην ΕΕ! Γιατί άραγε η κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχτηκε αυτή την άσχετη διασύνδεση;


«Μακεδονία» και «Μακεδόνας» στο άρθρο 7

Ωστόσο, πρέπει να επισημάνουμε, ότι η ίδια Συμφωνία των Πρεσπών περιλαμβάνει και το άρθρο 7. Σε αυτό οι δύο χώρες συνομολογούν ότι χρησιμοποιούν τις έννοιες «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» με αναφορά σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά. Για την Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 7(2) αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κληρονομιά. Η ΠΓΔΜ δεσμεύεται με το άρθρο 7(3) ότι με αυτούς τους όρους ορίζει μια διαφορετική παράδοση και κληρονομιά και με το άρθρο 7(4) δεσμεύεται ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο πολιτισμό και την κληρονομιά και τον πολιτισμό της ελληνικής Μακεδονίας. Το άρθρο 7 της Συμφωνίας εν μέρει λύνει το πρόβλημα του σφετερισμού από τους Σλάβους της ΠΓΔΜ της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς. Σίγουρα, αυτό δεν είναι ορισμός ιθαγένειας. Είναι ορισμός ταυτότητας.


Παραμένει το ζήτημα μακεδονικών μειονοτήτων

Το σημερινό άρθρο 49 του Συντάγματος αναφέρει: «Η Δημοκρατία φροντίζει για το καθεστώς και τα δικαιώματα των προσώπων που ανήκουν στον μακεδονικό λαό σε γειτονικές χώρες, καθώς και τους Μακεδόνες αποδήμους, βοηθά την πολιτισμική τους ανάπτυξη και προωθεί τους δεσμούς με αυτούς. Η Δημοκρατία φροντίζει για την πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική ζωή και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών της Δημοκρατίας στο εξωτερικό». Αυτή η τροποποίηση θα αντικαταστήσει το Άρθρο 49 και την Αλλαγή ΙΙ στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Τα προβλήματα που απορρέουν από τη συγκεκριμένη τροπολογία είναι ότι διατηρείται η διάκριση ανάμεσα σε πολίτες της ΠΓΔΜ που κατοικούν στο εξωτερικό και σε «Μακεδόνες», που επίσης κατοικούν εκτός των συνόρων της χώρας. Η αλλαγή που επιχειρείται είναι εντελώς προσχηματική. Αντί για «Μακεδόνες» που κατοικούν σε γειτονικές χώρες, η αναφορά γίνεται σε «Μακεδόνες» που κατοικούν στο εξωτερικό που προφανέστατα περιλαμβάνει βεβαίως και τις γειτονικές χώρες. Εάν δεν δρούσαν κακόπιστα, το Σύνταγμα θα έπρεπε να αναφέρεται σε διασπορά ή αποδήμους. Είναι δηλαδή ένα κρίσιμο άρθρο μια που αναφέρεται ουσιαστικά στο εάν και σε ποιο βαθμό η πλευρά της ΠΓΔΜ εγείρει θέματα «μακεδονικών» μειονοτήτων σε γειτονικές χώρες.

Τέλος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στη Συμφωνία των Πρεσπών, για να ξεκινήσει η Ελλάδα την κύρωση της Συμφωνίας και του Πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει η ΠΓΔΜ να ολοκληρώσει όλες τις εσωτερικές διαδικασίες στο σύνολό τους. Και, μάλιστα, καθ’ ολοκληρίαν. Παρ’ όλα αυτά, η ΠΓΔΜ προσπαθεί με μία επεξήγηση τροπολογίας να αλλάξει μονομερώς τη Συμφωνία. Ορίζει ότι οι αλλαγές του Συντάγματός της ψηφίζονται μεν τώρα, αλλά θα ισχύσουν μετά την κύρωση (α) της συμφωνίας των Πρεσπών από την Ελλάδα και (β) του πρωτοκόλλου εντάξεως της ΠΔΓΜ στο ΝΑΤΟ. Είναι αυτό ακριβώς που είχαν ζητήσει οι οκτώ βουλευτές του VMRO όταν αποσκίρτησαν και ψήφισαν υπέρ της συνταγματικής μεταρρυθμίσεως. Πρόκειται για σαφή παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών."