Να το πως ένα βακτήριο προκαλεί προβληματισμό στον ιατρικό κόσμο...

Θα μπορούσαμε να γράψουμε για το μεταναστευτικό - και το πως εξελίσσεται στη μεγαλύτερη ανοιχτή πληγή της χώρας μας. Θα μπορούσαμε ν' αναφερθούμε στο δόγμα "νόμος και τάξη" που εμπνεύστηκε και εκτελεί ο τελευταίος υπουργός "παντός καιρού και κόμματος" Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το πως ο ΕΝΦΙΑ θα γίνει περουσιολόγιο και θα εξελιχθεί στο μεγαλύτερο φακέλωμα της ιστορίας στον δυτικό κόσμο. Αντ' αυτών θ' ασχοληθούμε μ' ένα θέμα που βρίσκεται εκτός της άμεσης επικαιρότητας. Ένα βακτήριο που προκαλεί έντονο προβληματισμό στον ιατρικό κόσμο...

Για το ότι τα βακτήρια αποκτούν αντοχές στ' αντιβιοτικά διαβάζουμε κατά καιρούς έχουμε διαβάσει πολλές φορές στο παρελθόν. Απ' ότι φαίνεται όμως τα πράγματα είναι ιδιαίτερα προχωρημένα και η μάχη που δίνεται καθημερινά στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και στα νοσοκομεία έχει αρχίσει να γίνετε άνιση: Σύμφωνα με ερευνητές του πανεπιστημίου της Μελβούρνης, ένα βακτήριο, που είναι έχει αναπτύξει ανθεκτικότητα σε όλα τα υπάρχοντα αντιβιοτικά και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές λοιμώξεις ή και θάνατο, εξαπλώνεται απαρατήρητο σε όλα τα νοσοκομεία του πλανήτη. Σε άρθρο που δημοσίευσαν στο επιστημονικό έντυπο Nature Microbiology, αναφέρουν ότι εντόπισαν τρεις μεταλλάξεις του πολυανθεκτικού επιδερμικού Σταφυλόκοκκου (Staphylococcus epidermidis) σε δείγματα από δέκα χώρες, περιλαμβανομένων και από την Ευρώπη, οι οποίες μάλιστα δεν μπορούν να ελεγχθούν από κανένα από τα υπάρχοντα αντιβιοτικά. «Αν και ξεκινήσαμε να μελετάμε δείγματα από την Αυστραλία, η ανάλυση δειγμάτων από όλες τις χώρες έδειξε ότι ο επιδερμικός σταφυλόκοκκος είναι παρόν παντού. Και φαίνεται να έχει εξαπλωθεί σε κάθε χώρα. Είναι συγγενείς του θανατηφόρου MRSA, του ανθεκτικού στη μεθικιλλίνη χρυσίζοντος σταφυλόκοκκου, και υπάρχει στο δέρμα μας προσβάλλοντας κυρίως τους ηλικιωμένους ή τους ασθενείς που έχουν εμφυτεύσιμα υλικά, όπως καθετήρες ή μοσχεύματα», εξηγεί ο Μπεν Χοουντεν, διευθυντής του Εργαστηρίου Δημόσιας Υγείας του αυστραλιανού πανεπιστημίου.
Όπως τονίζει - και μπορεί να καταλάβει ο καθένας μας συμπερασματικά, χωρίς να έχει πτυχίο ιατρικής - ο επιδερμικός σταφυλόκοκκος όντας διαδεδομένος και μη αντιμετωπίσιμος, μπορεί να αποβεί μοιραίος για τη ζωή ασθενών των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα είναι αδύναμο. Ο Δρ Χοουντεν και οι συνεργάτες του μελέτησαν εκατοντάδες δείγματα επιδερμικού σταφυλόκοκκου από 78 νοσοκομεία παγκοσμίως. Παρατήρησαν ότι μερικά στελέχη του βακτηρίου είχαν μια μικρή αλλαγή στο DNA τους που τα είχε κάνει ανθεκτικά σε δύο εκ των πιο διαδεδομένων αντιβιοτικών που χορηγούνται συνήθως για την αντιμετώπιση των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων. «Τα δύο αυτά αντιβιοτικά δεν σχετίζονται μεταξύ τους και δεν αναμέναμε μια μετάλλαξη να τα καθιστά ανίσχυρα», συμπληρώνει ο Τζιν Λι, μέλος της ομάδας. Η εξάπλωση του επιδερμικού σταφυλόκοκκου αποδίδεται στην αυξημένη χρήση των αντιβιοτικών στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Προφανώς και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τους γιατρούς σ' αυτές γι' αυτό. Τι θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε; Ν' αφήσουν τους ασθενείς απροστάτευτους; Προφανώς όχι.
Και λύση δυστυχώς δεν είναι η δημιουργία ισχυρότερων αντιβιοτικών - για πολλούς λόγους, οι βασικότεροι εκ των οποίων είναι το κόστος και η τοξικότητα. Η δε χρήση μειγμάτων - ως μέτρο αποφυγής της δημιουργίας ανθεκτικότητας - δεν είναι αποτελεσματική δεδομένου ότι έτσι "καίγονται" στελέχη φαρμάκων καθώς και μειώνεται η αποτελεσματικότητα τους... Αν η είδηση συνδυαστεί με άλλη πρόσφατη μελέτη που επιβεβαιώνει ότι τα νοσοκομειακά βακτήρια γίνονται όλο και πιο ανθεκτικά στα απολυμαντικά με βάση το αλκοόλ που συνήθως χρησιμοποιεί στα νοσοκομεία, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είμαστε μακρυά από την εποχή που η απολύμανση και η αντιβίωση, δεν θα προσφέρουν πραγματική προστασία από επιπλοκές...

Κυνήγι μαγισσών ενάντια σε όσους καταθέτουν και χρησιμοποιούν μετρητά!

Είναι γνωστό ότι η χώρα μας, είναι χώρα των άκρων. Είναι γνωστό για χρόνια οι φοροδιαφεύγοντες έκαναν πάρτυ και δεν έδιναν λογαριασμό σε κανέναν, αλλά τον τελευταίο καιρό η εφορία έχει επιδοθεί σ' ένα κυνήγι μαγισσών από το οποίο δε γλυτώνει κανείς - σε βαθμό εξοργιστικό όπως φαίνεται στο ρεπορτάζ του Πρώτου Θέματος και το οποίο επιβεβαιώνει τα όσα είχαμε γράψει περί σχεδίου υποχρεωτικής χρήσης (μόνο) πιστωτικών καρτών στην χώρα μας:

"Ούτε οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) και οι εντολές της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσιών Εσόδων (ΑΑΔΕ) δεν μπορούν να σταματήσουν τα κρούσματα αυθαιρεσιών σε βάρος φορολογουμένων, και ειδικά τη φάμπρικα που έχει στηθεί στο υπουργείο Οικονομικών -με την πίεση και των εισαγγελικών αρχών- με βάση την οποία θεωρείται μαύρο χρήμα η κατάθεση και χρήση μετρητών.

Στη φάκα όμως πέφτουν και απλοί πολίτες που σήκωσαν χρήματα υπό τον φόβο της χρεοκοπίας της χώρας, αλλά όταν τα επέστρεψαν στις τράπεζες η Εφορία τούς κατηγόρησε για αδικαιολόγητη προσαύξηση περιουσίας, μη δεχόμενη ότι είναι τα ίδια χρήματα με εκείνα που σήκωσαν το 2010-2011, δηλαδή την εποχή της πρώτης μεγάλης οικονομικής κρίσης.
Τα κρούσματα έχουν σχετικά περιοριστεί μετά τις αποφάσεις του ΣτΕ που έκριναν άκυρους τους αναδρομικούς ελέγχους δεκαετίας, αλλά τα προβλήματα δεν έχουν εκλείψει. Ετσι χρειάστηκε πρόσφατα να παρέμβει ξανά η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), δικαιώνοντας μισθοσυντήρητη φορολογούμενη η οποία κατέθεσε ενδικοφανή προσφυγή κατά του πορίσματος ελέγχου που της επέβαλε βαρύ πρόστιμο, θεωρώντας «αδικαιολόγητη προσαύξηση περιουσίας» το ποσό που είχε καταθέσει σε μετρητά σε ΑΤΜ τράπεζας, αν και τα λεφτά προκύπτει ότι προέρχονταν από την κανονική μισθοδοσία της, η οποία ήταν δηλωμένη και φορολογημένη.
Ολα ξεκίνησαν με εισαγγελική εντολή προκειμένου να ελεγχθεί εργαζόμενη σε κρατικό νοσοκομείο για διαφορά δηλωθέντων εισοδημάτων και πρωτογενών καταθέσεων σε λογαριασμό.  Η ΔΕΔ Αθηνών έκρινε ότι οι καταθέσεις δικαιολογούνται από αναλήψεις μετρητών που είχε κάνει η φορολογουμένη από τον λογαριασμό της μισθοδοσίας της σε άλλον, αλλά και από τα δηλωθέντα εισοδήματα των ετών 2010 και 2011.

Παρότι η περίφημη εγκύκλιος Μπάκα (του τότε αναπληρωτή γενικού γραμματέα Δημοσίων Εσόδων Ιωάννη Μπάκα, ο οποίος δεν ζει πια) είχε ξεκαθαρίσει από το 2015 ήδη προς όλους τους ελεγκτές ότι η χρήση μετρητών δεν απαγορεύεται από νόμο (τουλάχιστον πριν από τους περιορισμούς στα capital controls) ενώ η ανάληψη και επανακατάθεσή τους δεν μπορεί να θεωρείται αυτομάτως μαύρο χρήμα ή λανθασμένη συναλλακτική πρακτική, ο φορολογικός έλεγχος επέβαλε πρόσθετους φόρους 9.550 ευρώ στην εργαζόμενη, αλλά και επιπλέον εισφορά αλληλεγγύης 720 ευρώ επειδή πιάστηκε να έχει καταθέσει με μετρητά σε τράπεζα τα χρήματα που είχε κάνει ανάληψη από τον λογαριασμό μισθοδοσίας τον οποίο τηρούσε σε άλλη τράπεζα.

«Εγκλημα» τα μετρητά

Το όνομα της εργαζόμενης βρισκόταν, σύμφωνα με πληροφορίες, στα 65 CD με τα χιλιάδες ονόματα δημοσίων υπαλλήλων που είχαν κάνει υψηλές καταθέσεις σε τράπεζες. Το... έγκλημα της φορολογουμένης ήταν ότι έκανε δύο μεγάλες καταθέσεις:
■ Στις 12/1/2011 (δηλαδή λίγο μετά την εποχή όπου πολλοί φοβούνταν άτακτη χρεοκοπία ή κούρεμα καταθέσεων) κατέθεσε μετρητά 15.000 ευρώ, τα οποία -με στοιχεία- είχε σηκώσει στη διάρκεια του 2010 από το ΑΤΜ που βρίσκεται στον χώρο του νοσοκομείου όπου εργαζόταν. Παρότι επικαλούνταν τα αποδεικτικά των αναλήψεων που έδειχναν αναλήψεις 40.000 ευρώ, ο έλεγχος δεν δέχτηκε ότι τα 15.000 ευρώ σε μετρητά προέρχονταν από τα ήδη κατατεθειμένα. Ούτε όμως απέδειξε ότι προέρχονταν από φοροδιαφυγή, αλλά τα έκρινε ως «αγνώστου προελεύσεως», παραπέμποντας ουσιαστικά την ελεγχόμενη να βρει το δίκιο της στα δικαστήρια.
■ Επιπλέον, στις 9/8/2011 κατέθεσε άλλα 10.000 ευρώ, τα οποία προέρχονταν επίσης από αναλήψεις μετρητών από το ΑΤΜ στον χώρο εργασίας της κατά την περίοδο Ιανουαρίου - Αυγούστου 2011. Με αποδείξεις η φορολογούμενη έδειξε ότι είχε σηκώσει και άλλες 30.000 ευρώ που είχε στην τράπεζα, αλλά και πάλι ο έλεγχος δεν πείστηκε για την προέλευση των χρημάτων.
Την κατάσταση κίνησης λογαριασμού μισθοδοσίας της, όμως, στην οποία φαίνονταν λεπτομερώς οι αναλήψεις της τη διετία 2010-2011, δέχτηκε τελικά η ΔΕΔ, διασταυρώνοντας παράλληλα τις πιστώσεις μισθοδοσίας της αλλά και το ότι η φορολογουμένη είχε δηλώσει συνολικό φορολογητέο εισόδημα 73.568,31 ευρώ (από ακίνητα 17.785,13 ευρώ και από μισθωτές υπηρεσίες 55.783,18 ευρώ).
Η ΔΕΔ στηρίχτηκε επίσης στην απόφαση του ΣτΕ 884/2016 με την οποία κρίθηκε ότι περιουσιακή προσαύξηση προερχόμενη «από άγνωστη πηγή ή αιτία […] εφαρμόζεται υπό την προϋπόθεση ότι η φορολογική διοίκηση δεν κατορθώνει να διαπιστώσει, κατά τρόπο αρκούντως τεκμηριωμένο και ασφαλή, τη συγκεκριμένη προέλευση της προσαύξησης (που, σε υπόθεση όπως η παρούσα, υπερβαίνει τα εισοδήματα που της έχει δηλώσει ο φορολογούμενος), παρά τη λήψη των προβλεπόμενων στον νόμο αναγκαίων, κατάλληλων και εύλογων μέτρων ελέγχου και διερεύνησης της υπόθεσης, συμπεριλαμβανόμενης, ιδίως, της κλήσης του φορολογούμενου για παροχή σχετικών πληροφοριών και στοιχείων που, αν υποβληθούν, ελέγχονται ως προς την ακρίβεια και την επάρκειά τους».
Εν προκειμένω όμως, από την κίνηση του λογαριασμού προέκυπτε ότι είχαν γίνει οι αναλήψεις, μέρος των οποίων επανακατατέθηκε το 2011 (τα υπόλοιπα διακρατήθηκαν ή αναλώθηκαν), ενώ και τα συνολικά δηλωθέντα εισοδήματα (73.568 ευρώ) ήταν μεγαλύτερα από το συνολικό ποσό των 25.000 ευρώ των πρωτογενών πιστώσεων που προσδιόρισε ο έλεγχος.
Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας έγινε δεκτός και φέτος στις 17 Μαΐου η ΔΕΔ Αθηνών διέγραψε ολοσχερώς τα πρόστιμα που της είχαν επιβληθεί. Χωρίς αυτό να σημαίνει πρακτικά όμως ότι ξεμπέρδεψαν αυτομάτως και όσοι άλλοι ταλαιπωρούνται για τους ίδιους λόγους, καθώς εκατομμύρια φορολογούμενοι έκαναν ανάλογες «ασκήσεις επιβίωσης» -τόσο το 2010 όσο και το 2015- με μαζικές αναλήψεις από τα ΑΤΜ ή τα γκισέ των τραπεζών προσπαθώντας να σώσουν ό,τι μπορούσαν μπροστά στις έκκρυθμες καταστάσεις που οι πολιτικές ηγεσίες είχαν οδηγήσει τη χώρα.
Και ειδικά εκείνοι που, κατόπιν επίμονων εκκλήσεων, επέστρεψαν τα χρήματά τους στις τράπεζες στηρίζοντας έτσι τον χρηματοπιστωτικό κλάδο και την εθνική οικονομία γενικότερα."

Τι σημαίνει αλήθεια "πολιτική ευθύνη";

Τελικά ο ήρωας του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ούτε ο Τσε, αλλά ούτε και ο Βελουχιώτης. Ο ήρωας του Αλέξη μας είναι ο Κουφοντίνας. Όπως λοιπόν και ο Δημήτρης Κουφοντίνας ανέλαβε την πολιτική ευθύνη των πράξεων της 17Ν (μη αποδεχόμενος όμως το ποινικό μέρος των χτυπημάτων της), έτσι και ο Αλέξης ναι μεν πήρε την πολιτική ευθύνη, αφήνοντας όμως τους πάντες στη θέση τους και συνεχίζοντας τον ίδιο δρόμο - αυτόν της καταστροφής - που ακολούθησαν και οι προηγούμενοι...

Παρακολουθώντας τις δηλώσεις του δεν μπορεί κανείς να ξεχωρίσει αν είναι αποτέλεσμα της ζέστης ή του παχυδερμισμού που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας της κυβέρνησης από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι σήμερα:

"Θέλω να αναλάβω ακέραια ενώπιον του υπουργικού συμβουλίου και του ελληνικού λαού την πολιτική ευθύνη. Θεωρώ ότι κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο για τον πρωθυπουργό της χώρας. Και σας καλώ να την αναλάβετε κι εσείς, όσο βαρύ κι αν είναι. Γιατί είναι επίσης αυτονόητο για την κυβέρνηση της χώρας".

Ως εδώ καλά. Δεν μπορεί εξάλλου να τα "χώσει" και σε κάποιον άλλον. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνάει από το 2015 - είχε 3 χρόνια να φτιάξει σχέδιο για την αντιμετώπιση πυρκαγιών - δεδομένου ότι τα σχέδια των προηγούμενων είχαν αποτύχει οικτρά. Στο κάτω-κάτω δεν είμαστε η Γροιλανδία, ούτε η Ανταρκτική. Πυρκαγιές συμβαίνουν και θα συμβαίνουν...Άρα η παρούσα κυβέρνηση έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη για το ότι δεν παρουσίασε ένα σχέδιο που επιχειρησιακά θα είχε πιθανότητες να πετύχει - έχοντας το παράδειγμα της Ηλείας έπρεπε να είχε διδαχθεί από τα προηγούμενα λάθη, που κόστισαν ακριβά. Επομένως ευθύνεται για ό,τι έγινε...Παρακάτω λοιπόν αναμένει κανείς την πλήρη ανάληψη των ευθυνών ή μήπως όχι;

"Εμείς δε θα επιχειρήσουμε ποτέ να αποδράσουμε από τις ευθύνες μας. Όπως δεν το κάναμε, όταν αναλάβαμε τη χώρα χρεοκοπημένη, και φορτωθήκαμε εθελοντικά τα λάθη και τις παραλείψεις δεκαετιών. Όπως δεν το κάναμε όταν αντιμετωπίσαμε το φάσμα μιας τεράστιας οικονομικής, εθνικής, και ανθρωπιστικής καταστροφής, για την οποία άλλοι ήταν υπεύθυνοι. Έτσι δεν θα το κάνουμε και τώρα. Δεν είμαστε εδώ για να διαιωνίζουμε τα λάθη και τις συμπεριφορές που ζήσαμε στο παρελθόν". Παραβλέποντας ότι το 3ο μνημόνιο (αρχικά) και το μόνιμο μνημόνιο (πρόσφατα) το ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ και ότι η σύνδεση "Μνημονίων-πυρκαγιών" είναι το λιγότερο ατυχής, οι δηλώσεις αρχίζουν να δείχνουν ότι ο άνθρωπος αναγνωρίζει ότι κάτι πήγε στραβά. Δεν το λέει βέβαια - πάει Παρίσι με αμάξι αντί να πάρει την απευθείας πτήση...

Οπότε συνεχίζουμε να διαβάζουμε..."δεν θέλω να κρύψω ότι δεν αποφεύγω και τη σκέψη ή τον φόβο: Μήπως από κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης, διαπράττουμε κι εμείς το ίδιο λάθος, που πολλές φορές έχουμε δει να διαπράττουν άλλοι στο παρελθόν. Να υπερβάλλουμε σε δικαιολογίες για να μειώσουμε τις ευθύνες. Αναρωτιέμαι μήπως διστάσαμε να αντιμετωπίσουμε όσο έπρεπε τον κίνδυνο άλλων καταστροφών από στρεβλώσεις που δημιούργησε το παρελθόν. Έτσι και αλλιώς έχουμε την ευθύνη όσο οι στρεβλώσεις παραμένουν". Εδώ είναι σα να βλέπουμε, τον Κωνσταντάρα στο "Υπάρχει και Φιλότιμο":

Ας παραβλέψουμε ότι κανείς από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν παραιτείται για τίποτα (βλέπε περιπτώσεις Καμμένου, Παπαδημητρίου, Αντωνοπούλου, Μουζάλα, Φωτίου, Κατρούγκαλου - όλοι άλλαξαν υπουργείο ή έφυγαν ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ) καθώς επίσης και το ότι τα non-papers του Μαξίμου έχουν καταντήσει να βγάζουν περισσότερο γέλιο και από τα σκετσάκια του Ράδιο Αρβύλα όσο αφορά την προσπάθεια δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων. Δεν μπορούμε όμως παρά να σχολιάσουμε το ότι το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει αντί να ξεκαθαρίζει: δηλαδή έχουμε πάλι, τους "παλιούς" να φταίνε (προφανώς υπονοώντας τις νομιμοποιήσεις των οικοδομικών παραβάσεων) και όχι εκείνους τους οποίους δεν μπόρεσαν να χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα και να βάλουν ένα σχέδιο σε εφαρμογή, ώστε και η εκκένωση να γίνει όπως πρέπει και οι δυνάμεις που υπάρχουν να χρησιμοποιηθούν με τη μέγιστη σύνεση και αποτελεσματικότητα...Αλλά επειδή πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες συνεχίζουμε να διαβάζουμε της δηλώσεις του κ. Τσίπρα:

"Οι αποκεφαλισμοί εν ώρα της μάχης δεν αποτελούν πράξεις πολιτικής γενναιότητας αλλά πολιτικής δειλίας. Πολύ περισσότερο, η εύκολη καταδίκη των πυροσβεστών, αστυνομικών, λιμενικών, στρατιωτικών που έδωσαν τη μάχη με ηρωισμό, στα μέτωπα της φωτιάς. Ας μην πυροβολούν λοιπόν οι διάφοροι "πολέμαρχοι" και κριτές του καναπέ εκείνους που με κίνδυνο της ζωής τους έδωσαν τη μάχη και έσωσαν ανθρώπινες ζωές.Τους πυροσβέστες που έσπευσαν ηρωικά στον υπέρ πάντων αγώνα. Τους αστυνομικούς, που αν δεν βρίσκονταν στο πεδίο της μάχης, θα θρηνούσαμε περισσότερους. Τους λιμενικούς, που γλίτωσαν εκατοντάδες στη θάλασσα.  Αφού η μάχη αυτή τελειώσει, αφού και η τελευταία εστία κινδύνου αντιμετωπιστεί, τότε θα υπάρξει η  αποτίμηση και η απόδοση ευθυνών. Διαφορετικά θα πέσουμε σε κυνήγι μαγισσών και στην εύρεση αποδιοπομπαίων τράγων".

Εδώ το πράγμα ξεφεύγει. Ο κύριος Τσίπρας ανακατεύει τους πυροσβέστες και τους λιμενικούς (τους οποίους δεν κατηγόρησε ΚΑΝΕΙΣ γι' αδιαφορία), με τους υπηρεσιακά και πολιτικά υπεύθυνους, που έριξαν ένα στρατό απροετοίμαστο σε μια μάχη, την οποία υποχρεωτικά (και δεδομένης της προηγούμενης εμπειρίας) θα έπρεπε να περιμένουν. Προφανώς επίσης οι άνθρωποι που έχουν ευθιξία παραιτούνται. Και όταν δεν την έχουν, είναι υποχρέωση του ανωτέρου τους. να τους την αποδίδει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να έρθει ο χειμώνας (γιατί τότε θα σβήσουν οι τελευταίες πυρκαγιές) για ν' αποδώσουμε ευθύνες για το ότι το όποιο σχέδιο εκκένωσης δεν εφαρμόστηκε, για το ότι η αντίδραση της πυροσβεστικής σε ορισμένα μέτωπα ήταν αργή, για το ότι δεν υπήρξε αμεσότερη κινητοποίηση όλου του μηχανισμού της πολιτικής προστασίας (συμπεριλαμβανομένης της περισυλλογής εκείνων που έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν) ή για το ότι έχουν περάσει 3 μέρες και ακόμα δεν ξέρουμε πόσοι πέθαναν και που είναι οι αγνοούμενοι λες και έπεσε αεροπλάνο στο Έβερεστ ή στον Ατλαντικό. Επίσης προφανώς όταν υπάρχουν παραιτήσεις από εμπλεκομένους σε τέτοιες περιπτώσεις δεν της αντιμετωπίζουμε ως "αδυναμία". Τις αποδεχόμαστε, προχωράμε σε αντικαταστάσεις και αλλάζουμε. Είναι σα να λέει ο Τσίπρας ότι αν ένας στρατηγός χάνει μάχες σ' έναν πόλεμο, τον αφήνουμε μέχρι να κερδίσει ή ότι σε μια ομάδα που έχει φάει 4 γκολ στο ημίχρονο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, δεν κάνουμε αλλαγές. 

Αλλά το "κλου" των δηλώσεων έρχεται στο τέλος (και αφού ο κ. Τσίπρας αφήσει ένα ενδεχόμενο περί "βαλτών" πίσω από τους εμπρησμούς που οδήγησαν στην καταστροφή): "...ξέρουμε όμως και πρέπει να γίνει σαφές σε κάθε πολίτη ότι οφείλουμε αυτήν την ώρα να οργανώσουμε την άμυνα της πολιτείας και της κοινωνίας απέναντι σε αυτή την εγκληματική πράξη. Θα προχωρήσουμε με αποφασιστικότητα στην κατάρτιση εθνικού σχεδίου, που θα αντιμετωπίζει τις οικιστικές στρεβλώσεις δεκαετιών. Με τη συμμετοχή επιστημονικών φορέων, πανεπιστημίων, και ειδικών. Στην προσπάθεια αυτή καλώ να συμμετάσχουν οι πάντες. Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης". Δηλαδή με λίγα λόγια, η πρώτη κίνηση μας (στο μέλλον) θα είναι η δημιουργία άλλης μιας επιτροπής, η οποία θα συζητήσει το πρόβλημα (λέγοντας πράγματα που είναι γνωστά εδώ και χρόνια) και θα βρει "λύσεις" (οι οποίες δε θα εφαρμοστούν ποτέ).

Όσοι απορούν λοιπόν για το γιατί έγινε, ό,τι έγινε ας διαβάσουν τις δηλώσεις ενός νέου ανθρώπου, του Αλέξη Τσίπρα, που τυγχάνει να ηγείται της χώρας μας. Δεν χρειάζεται καμία περαιτέρω επεξήγηση.

Μια ανάληψη "πολιτικής ευθύνης" η οποία δε συνοδεύεται από καμία κίνηση απόδοσης ευθυνών και αντιμετώπισης της κατάστασης (τόσο σε επίπεδο μη επανάληψης όσο και αποκατάστασης των ζημιών), αρκεί.Και η ζωή συνεχίζεται...
Αυτό όμως είναι "πολιτική ευθύνη" - μέσα σε εισαγωγικά και μόνο. Η πραγματική πολιτική ευθύνη σημαίνει ανάληψη ευθυνών, παραιτήσεις και άμεση αλλαγή...Διαφορετικά είναι μόνο λόγια και τίποτε άλλο.  

Το δήθεν "ηθικό" πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ: Το παράδειγμα της Αντωνοπούλου και η θέση της στον ΟΟΣΑ

Τελικά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μαθαίνει με τίποτε ή απλώς δεν την ενδιαφέρει τίποτα. Τελευταίο κρούσμα αδιαφορίας ήταν η "επιβράβευση" της κυρίας Ράνιας Αντωνοπούλου με την τοποθέτηση της στη θέση της μονίμου αντιπροσώπου της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) με έδρα το Παρίσι. Για όσους δε θυμούνται, η κυρία Αντωνοπούλου είχε παραιτηθεί (τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της Δημήτρης Παπαδημητρίου) από αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας τον περασμένο Φεβρουάριο, έπειτα από την αποκάλυψη ότι λάμβανε 1.000 ευρώ μηνιαίως ως επίδομα ενοικίου για το διαμέρισμα στο Κολωνάκι, όπου ζούσε με τον σύζυγό της. Τότε, η χορήγηση του επιδόματος μπορεί να ήταν νόμιμη, στηριζόμενη σε άρθρο που εισχώρησε στο νόμο 4336/2015, δηλαδή το τρίτο μνημόνιο (!), και που έδινε το δικαίωμα σε εξωκοινοβουλευτικά μέλη της κυβέρνησης να λαμβάνουν επιδότηση διαμονής εφόσον δε διαθέτουν ιδιόκτητη κατοικία στην Αθήνα - αλλά είχε κριθεί από πολλούς ως μη ηθική επιλογή, δεδομένου ότι το ζεύγος διέθετε ιδιόκτητη κατοικία εντός Λεκανοπεδίου Αττικής.
Τότε είχαμε κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο θέμα - αναλογιζόμενοι το πως ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε από τα ταξίδια του κύριου Βαρουφάκη (ως υπουργού Οικονομικών) στην οικονομική θέση στο χιλιάρικο επίδομα της κυρίας Αντωνοπούλου.

Με επενδυτικό χαρτοφυλάκιο άνω των 3εκατ. δολαρίων, καταθέσεις 500.000 δολαρίων και ετήσια εισοδήματα 540.000 δολαρίων, το πιο πλούσιο ζευγάρι της τότε κυβέρνησης, ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου και η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου, μόνο το “χιλιαρικάκι” για το ενοίκιο προφανώς δεν είχαν ανάγκη. Και όμως το ζήτησαν (και το έλαβαν), έχοντας ζητήσει να μπει ως διάταξη στο 3ο μνημόνιο (αφενός) και έχοντας μια "επαγγελματική" προσέγγιση της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση (αφετέρου), ενστερνιζόμενοι την παλιά λαϊκή ρήση του "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο..."
Τα καλά στελέχη όμως δεν χάνονται. Όλο και κάποια θεσούλα βρίσκεται γι' αυτούς. Κι έτσι η κυρία Αντωνοπούλου βρήκε "απάγκιο κι απανέμι" που λέει και το λαϊκό τραγούδι στο Παρίσι και τον ΟΟΣΑ. Μαζί της και ο σύζυγός της, που φανταζόμαστε θα βρει και αυτός θέση ως βοηθός ή ως γραμματέας της. Αλλά επειδή δε της φτάνουν τα χρήματα που θα παίρνει, όπως έγινε γνωστό μέσω της Διαύγειας, η μεταφορά της οικοσκευής, των εισιτηρίων και των εξόδων εγκατάστασης της κυρίας Αντωνοπούλου στο Παρίσι, στοίχισε στους Έλληνες φορολογούμενους 13.221 ευρώ. Τζάμπα πράγμα δηλαδή - και απορούμε ειλικρινά πως είναι δυνατόν το κόστος να έφτασε σε τόσο υψηλά επίπεδα. Φανταζόμαστε ότι για να φτάσει σε τέτοιο κόστος η μετοίκηση, θα μεταφέρθηκαν ως και οι πολύελαιοι του (νοικιασμένου) σπιτιού τους, ενώ τα εισιτήρια του αεροπλάνου θα ήταν δίπλα στον πιλότο στο πιλοτήριο.
Μ' αυτά και μ' αυτά λοιπόν, γράφετε ένα ακόμα κεφάλαιο στο "βιβλίο της ηθικής αριστεράς" (του ΣΥΡΙΖΑ). Από το γ.γ. της (ανύπαρκτης) νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ που διόρισε τη φιλενάδα του σε μετακλητή θέση, περάσαμε στην κ. Μπαζιάνα που έγινε ακαδημαϊκός με μόνιμη θέση στο ΕΜΠ (με μηδενικές δημοσιεύσεις και ερευνητικό έργο) και τώρα στην οικονομικά "ηθική" κ. Αντωνοπούλου που στεπώνει 13 χιλιάδες ευρώ έξοδα μετοίκησης, έχοντας εισπράξει τα χιλιάρικα του επιδόματος ενοικίου όντας μέλος της κυβέρνησης (γιατί το σπίτι της ήταν εκός Κολωνακίου).

Τι θα έλεγε το είδωλο του Πρωθυπουργού, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, αν τα μάθαινε όλα αυτά; Θα έπαιρνε τα βουνά και πάλι σίγουρα - όπως έκανε όταν άρχισαν να κάνουν παρόμοια οι σύντροφοί του στην Κούβα...

Ένα αφιέρωμα στον ραγιά Έλληνα...

Έκανε λοιπόν μια επίσκεψη-αρπαχτή ο Πρωθυπουργός της χώρας μας στο Λονδίνο, απ' αυτές που κάνουν όσοι ηγέτες τα πάνε χάλια στο εσωτερικό μιας χώρας. Απ' αυτές που μπορεί και να βοηθήσουν ν' αλλάξει η γνώμη ανάμεσα σε εκείνους που έχοντας γονατίσει απ' τους φόρους και την ανέχεια, ψάχνουν για μια ακτίνα αισιοδοξίας - από την αναγνώριση των θυσιών του στο εξωτερικό.
Έτσι συμβαίνει κατά καιρούς...Στον καιρό των μεγάλων μεταναστευτικών ροών από την Μέση Ανατολή είχαμε την ιστορία με το Νόμπελ Ειρήνης για τους "'ήρωες του Αιγαίου". Στον καιρό της μεγάλης μετανάστευσης των Ελλήνων λόγω των μνημονίων, είχαμε τα καλά λόγια για την "εργατικότητά" τους. Να μην μιλήσουμε για τα μπράβο στους Παπανδρέου, Σαμαρά, Στουρνάρα, Παπαδήμο και πρόσφατα στον Τσίπρα και τον Τσακαλώτο. Κατά την υπογραφή της συμφωνίας με τους Σκοπιανούς είχαμε τη διασπορά της φήμης ότι ο Τσίπρας πάει για "Νόμπελ Ειρήνης". Τζάμπα είναι οι φήμες και τζάμπα και τα μπράβο στο κάτω-κάτω...

Αυτά δεν πρέπει να μας προκαλούν εντύπωση. Γι' αυτό εξάλλου γίνονται και τα ταξίδια και οι βόλτες στο εξωτερικό (με παιδιά και συζύγους πάντα - για να γνωρίσει όλη η οικογένεια με χρήματα του ελληνικού Δημοσίου τον ευρωπαϊκό πολιτισμό) και αντίστοιχα οι επισκέψεις των ξένων ηγετών και αξιωματικούχων στην χώρα μας. Για να υπάρξει "αναγνώριση" στο εσωτερικό, αφού κανείς στο εξωτερικό δε δίνει ουσιαστική σημασία.
Δεν μας προκάλεσε επίσης εντύπωση η ταπεινόφρονη (αν και σχετικά σύντομη) επίσκεψη του Πρωθυπουργού στον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Γρηγόριο. Η ελληνορθόδοξη εκκλησία της Μ. Βρετανίας μαζί με τα παροικιακά σχολεία (στο κόστος των οποίων η συμμετοχή του ελληνικού κράτους είναι μηδενική) είναι τα μοναδικά προπύργια του ελληνισμού σε μια χώρα που η μαζική μετανάστευση Ελλήνων είναι ανιστρόφως ανάλογη της ελληνικότητας που διατηρούν, ακόμα και μετά από μια γενιά: Μια κοινότητα 300 χιλιάδων ανθρώπων που δεν μπορεί να διατηρήσει - μέσω χρηματοδότησης - τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε δημόσια σχολεία του κεντρικού Λονδίνου, προφανώς και δεν μπορεί να έχει μέλλον.  Έχει λοιπόν υποχρέωση ο Τσίπρας στον Γρηγόριο γιατί ο τελευταίος παλεύει να κρατήσει την ελληνικότητα στους Έλληνες σχεδόν τζάμπα.
Αυτό που μας προκάλεσε εντύπωση όμως στην πρόσφατη επίσκεψη του Τσίπρα στο Λονδίνο ήταν η δουλικότητα με την οποία υποδέχτηκαν οι "Έλληνες επιστήμονες" τον Πρωθυπουργό και η θέρμη με την οποία τον αγκάλιασαν στη συνάντηση που είχαν μαζί του - πριν και μετά τον ορυμαγδό παπαρολογίας-ομιλία του στο Ελληνικό Κέντρο του Λονδίνου. Αναρωτιόμαστε: Είναι δυνατόν, άνθρωποι που αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους γιατί εκεί ήταν καταδικασμένοι να δουλεύουν για 450 ευρώ μεικτά (παρότι πτυχιούχοι), που βλέπουν την μάνας του άνεργη, τον πατέρα τους να αναστενάζει από φόρους και κατασχέσεις και τον παππού τους να παίρνουν τη μισή σύνταξη απ' αυτή που έπαιρναν προ 8ετίας, να σφίγγουν το χέρι με θέρμη εκείνου που ολοκλήρωσε την καταστροφή της χώρας; Είναι δυνατόν να κάθονται ν' ακούν με το στόμα ανοιχτό, σα χάνοι που περιμένουν το δόλωμα, το λόγο κάποιου που αντί να κάνει το ελάχιστο - να φέρει δηλαδή την αξιοκρατία μπας και δει η χώρα κάποια στιγμή άσπρη μέρα - φρόντισε να πάει το ρουσφέτι και το νεποτισμό στο επόμενο επίπεδο εισάγωντας την περίφημη "τροπολογία Μπαζιάνα"; Κάποιου που υποσχέθηκε λαγούς με πετραχήλια και δε διαφύλαξε κάτι που κατακτήθηκε με αγώνες για την αριστερά - αυτό που ονομαζόταν μέχρι πρόσφατα "αριστερό πλεονέκτημα"; Ακόμα και αν το ακροατήριο ήταν αυστηρώς επιλεγμένο (προφανέστατα) και αν υπήρξαν γιουχαϊσματα και φωνές κατά την είσοδό του Τσίπρα στη συγκέντρωση (δείτε σχετικά εδώ), η εντύπωση δεν αλλάζει.
Αυτή λοιπόν η ανάρτηση είναι αφεριωμένη στον κλασικό, μ@@@@α Έλληνα, που μας δείχνει ξεκάθαρα γιατί δεν υπάρχει καμία ελπίδα σ' αυτή την χώρα...Η Τουρκοκρατία έληξε σχεδόν 200 χρόνια πριν, αλλά ο ραγιαδισμός υπάρχει ακόμα στην ψυχή του Έλληνα - Η φωτογραφία (με τον έκπληκτο νεαρό επιστήμονα να κοιτάζει τον Τσίπρα λες και είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος) είναι όλα τα λεφτά...

Να το πως η "αριστερή" διακυβέρνηση κατέληξε να γίνει θηλειά στο λαιμό της χώρας...

Είναι μια περίσταση που ακόμα και ο ιδιαίτερα επικριτικός Γιάνης Βαρουφάκης ήταν ήπιος στον χαρακτηρισμό του για τη συμφωνία του "Eurogroup" της 21ης Ιουνίου. «Συγχαρητήρια σύντροφοι. Επέκτειναν τη χρεοκοπία μας έως το 2060 και γιορτάζετε τη… βιωσιμότητα του χρέους», έγραψε στο Twitter.  Η συνεχής εποπτεία και λιτότητα, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, οι μη αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και η ασφυκτική θηλειά του χρέους, θα κάνουν την Ελλάδα μια χώρα χωρίς αύριο και χωρίς μέλλον για τους νέους της. Μπορεί βέβαια να γίνει μια υπέροχη χώρα για όσους Ευρωπαίους συνταξιούχους την επιλέξουν για μόνιμη κατοικία τους, αλλά σίγουρα δεν θα είναι καλή για τους Έλληνες...Αντιγράφουμε από το in.gr: 

Είναι βέβαιο ότι στις 21 Αυγούστου ο Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθήσει να μας πείσει ότι είναι ημέρα πανηγυρισμού μιας και  8 χρόνια μετά η χώρα «θα βγαίνει από τα μνημόνια». Μόνο που η χώρα δεν θα βγαίνει ούτε από την επιτροπεία, ούτε από τη λιτότητα, ούτε βέβαια από τη «διακεκαυμένη ζώνη» της υπερχρέωσης.

Αυτό που θα υπάρξει θα είναι ένα συμβολικό «τέλος του ελληνικού προγράμματος», καθώς η Ελλάδα δεν θα συνάψει επιπλέον νέο δάνειο με τους θεσμούς. Αυτό το τυπικό «τέλος του προγράμματος», ο Αλέξης Τσίπρας θα το παρουσιάσει ως έξοδο από τα Μνημόνια και η Άνγκελα Μέρκελ και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες ως «απεμπλοκή» από το «ελληνικό πρόβλημα», καθώς πλέον δεν θα χρειάζεται να απαντούν σε όσους τους κατηγορούσαν ότι δίνουν τα χρήματα του «γερμανού φορολογούμενου» στους «τεμπέληδες Έλληνες» (μικρή σημασία έχει ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν ακριβώς τα λεφτά του φορολογουμένου και ότι θα τα πάρουν πίσω με αρκετό τόκο).

Επιτροπεία

Τα μνημόνια τελειώνουν, η μνημονιακή επιτήρηση συνεχίζεται…

Όμως, πίσω από αυτούς τους συμβολισμούς υπάρχει η πραγματικότητα αυτής της συμφωνίας και οι όροι της.

Καταρχάς, ως προς την εποπτεία και την επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, αυτή θα συνεχιστεί στον ίδιο βαθμό. Η κυβέρνηση αναλαμβάνει τη δέσμευση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (που σημαίνουν συνεχιζόμενες πολιτικές λιτότητας) για ένα εντυπωσιακό βάθος χρόνου και τα οποία θα καθιστούν διαρκώς ενδεχόμενη τη λήψη και επιπλέον μέτρων. Πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως το 2022 και 2,2% από το 2023 έως το 2060 δεν σημαίνουν τίποτα άλλο παρά διαρκείς πολιτικές λιτότητας και αδυναμία να ληφθούν μέτρα που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη θέση των περισσότερο πληττόμενων στρωμάτων.

Την ίδια στιγμή η απόφαση του Eurogroup επαναλαμβάνει μια σειρά από μέτρα, που επεκτείνονται χρονικά και πολύ πέρα από τις 21 Αυγούστου και τα οποία μόνο φιλολαϊκά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.

Πέραν της επικυρωμένης δέσμευσης για τη μείωση των συντάξεων από 1-1-2019 και της μείωσης του αφορολόγητου που κατεξοχήν θα πλήξει τους χαμηλόμισθους, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για πλήρη εξίσωση μέχρι το 2020 των αντικειμενικών και των εμπορικών τιμών για τα ακίνητα, που θα σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση αρκετών κατόχων ακινήτων καθώς και για παραπέρα αλλαγές στα αναπηρικά επιδόματα.

Αυξήσεις μισθών;

Οι εξαγγελίες για αυξήσεις στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα μάλλον θα μείνουν ανεφάρμοστες, εφόσον η απόφαση κάνει σαφές ότι οι αλλαγές που έγιναν στον τρόπο υπολογισμού του κατώτατου μισθού με βάση την ανταγωνιστικότητα και όχι κοινωνικά κριτήρια θα παραμείνουν σε ισχύ.

Οι ιδιωτικοποιήσεις συνεχίζονται (ΔΕΣΦΑ, σύμβαση για το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», ΕΛΠΕ, Εγνατία Οδός, Μαρίνα Αλίμου, ΔΕΠΑ Εμπορίου, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, περιφερειακά λιμάνια Αλεξανδρούπολης και Καβάλας), ενώ είναι σαφές ότι μέσα από τη δέσμευση που υπήρξε για αλλαγές στους όρους επιδότησης των αστικών συγκοινωνιών είναι πιθανόν να δούμε ιδιωτικοποιήσεις και εκεί. Συνεχίζεται, επίσης, η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου όπως το ΟΑΚΑ στο Υπερταμείο.

Σε πείσμα της ρητορείας του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των δημόσιων ή κοινωνικών αγαθών  είναι αυτή η κυβέρνηση που δρομολόγησε την εμπορευματοποίηση του μεγαλύτερου μέρους τους, οδηγώντας σε  μια υποχώρηση του δημοσίου από το χώρο της οικονομίας που θα τη ζήλευαν ακόμη και οι πιο ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι.

Όμως, πέραν των μέτρων που έχουν ήδη θεσπιστεί και αναμένεται η υλοποίησή τους και των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση, ο μηχανισμός της αυξημένης επιτήρησης και της επιτροπείας παραμένει στη θέση του.

Μπορεί τώρα να μην υπάρχει η διαδικασία των «αξιολογήσεων» για τις δανειακές δόσεις, που γύρω της κάθε φορά ψηφιζόταν και ένα μίνι μνημόνιο, αλλά θα υπάρχει η διαρκής παρακολούθηση για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.

Μάλιστα, η συμφωνία προβλέπει την επιστροφή των κερδών από ελληνικά ομόλογα (περίπου 4,5 δισ. ευρώ) σε δύο ισόποσες δόσεις κάθε χρόνο (Ιούνιο και Δεκέμβριο), από φέτος έως τον Ιούνιο του 2022. Όμως, η εκταμίευση αυτών των χρημάτων, που θα δίνονται για μείωση των χρηματοδοτικών αναγκών, θα εξαρτάται και αυτή από την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων. Αυτό σημαίνει ότι εκβιασμοί για τη λήψη μέτρων έναντι της χορήγησης έστω και μικρότερων ποσών θα συνεχίσουν να γίνονται.

Σε αυτό προσθέστε και μία παράμετρο ακόμη: ακόμη και όταν η χώρα καταφέρει να «βγει στις αγορές», για να καλύπτει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες, οποιαδήποτε αρνητική κρίση από τη μεριά των «θεσμών» θα αρκεί για να οδηγεί τα επιτόκια στα ύψη και τη χώρα στα όρια της χρηματοδοτικής ασφυξίας.

Διαπραγμάτευση

Αυτό σημαίνει ότι για ένα μεγάλο διάστημα οι αποφάσεις για την οικονομική και κοινωνική πολιτική θα συνεχίσουν να αποτελούν αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς» και κατά συνέπεια δύσκολα μπορούμε να μιλάμε για ένα διαφορετικό μίγμα πολιτικής.

Όμως, όχι μόνο δεν έχουμε καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, αλλά ούτε καν πήραμε το πλήρες χρηματοδοτικό «μαξιλάρι» το οποίο θα μπορούσαμε να πάρουμε. Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση διαρκώς έλεγε ότι δεν ήθελε «προληπτική γραμμή στήριξη» μια που αυτό της χαλούσε την εικόνα της «καθαρής εξόδου». Όμως, την ίδια στιγμή η κυβέρνηση, όπως και οι «θεσμοί», γνώριζαν πολύ καλά ότι η Ελλάδα δεν μπορεί τόσο εύκολα να «βγει στις αγορές» σε μια περίοδο που όπως φάνηκε με τις ιταλικές πολιτικές εξελίξεις οι ισορροπίες στην Ευρωζώνη είναι λεπτές και ο κίνδυνος να είναι ξανά πολύ ακριβό το κόστος του ελληνικού δανεισμού υπαρκτός. Κατά συνέπεια βρέθηκε η λύση του «μαξιλαριού», με το να πάρει η Ελλάδα μια μεγαλύτερη δανειακή δόση, καθώς μέχρι τώρα επειδή δεν απορροφήσαμε το σύνολο του ποσού για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών υπάρχουν, υπήρχε ένα σημαντικό υπόλοιπο.

Όμως, ούτε αυτό το παίρνουμε ολόκληρο, κύρια επειδή η γερμανική κυβέρνηση δεν ήθελε, εξαιτίας των εσωτερικών της προβλημάτων, να δώσει την εικόνα ότι «πάλι δίνουν μεγάλα ποσά στους Έλληνες» και ουσιαστικά ζήτησε για να δεχτεί την επιμήκυνση των δανείων μικρότερη τελική δόση.

Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να πάρει ένα ποσό που δεν της επιτρέπει π.χ. να εξαγοράσει τα δάνεια του ΔΝΤ (που έχουν ακριβότερο επιτόκιο)  και άρα να έχει καλύτερους συνολικούς όρους στο χρέος της. Ούτε είναι βέβαιο ότι το συγκεκριμένο «μαξιλάρι» θα της επιτρέψει να καλύψει όλες τις χρηματοδοτικές ανάγκες του δημοσίου, ιδίως εάν η «έξοδος στις αγορές» αποδειχτεί πιο δύσκολη.

Πόσο βιώσιμο είναι το χρέος;

Την ίδια στιγμή ως προς το ζήτημα του χρέους η Ελλάδα δεν κατάφερε να πάρει τίποτα παραπάνω από την δεκαετή επιμήκυνση των δανείων του EFSF ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, τη δεκαετή παράταση της περιόδου χάριτος των ίδιων δανείων, όπως και την κατάργηση της προβλεπόμενης αύξησης του επιτοκίου των δανείων αυτών. Μόνο που αυτές τις ευνοϊκές ρυθμίσεις η κυβέρνηση τις είχε πάρει από το… 2016, όταν διαβεβαίωνε ότι στο τέλος του πράγματος θα πάρουμε οριστική και προφανώς καλύτερη λύση για το χρέος.

Τα μέτρα για το χρέος απλώς απομακρύνουν τον κίνδυνο η χώρα να βρεθεί σε καθεστώς στάσης πληρωμών μετά το 2022. Δεν μειώνουν το συνολικό όγκο του χρέους ούτε τον κίνδυνο σε βάθος χρόνου πάλι να βρεθούμε σε οριακό σημείο. Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε καν να πάρει τη Γαλλική πρόταση που συνδέοντας τους ρυθμούς ανάπτυξης με τους όρους αποπληρωμής του χρέους θα μπορούσε να έδινε μεγαλύτερα περιθώρια.

Όσο για τους πανηγυρισμούς περί «βιώσιμου χρέους» εδώ έχουμε να κάνουμε πάλι με ένα κυβερνητικό παιχνίδι με τις λέξεις. Καταρχάς, η ίδια η διαπίστωση είναι «δίκοπο μαχαίρι». Εάν το χρέος είναι βιώσιμο, ναι μεν η χώρα βγαίνει στις αγορές, αλλά ταυτόχρονα χάνει και κάθε επιχείρημα να διεκδικήσει ριζική αναδιάρθρωσή του. Επιπλέον, ακόμη και εάν το χρέος θεωρηθεί ότι είναι βιώσιμο από την άποψη των τυπικών χρηματοδοτικών ροών και δυνατοτήτων, κοινωνικά βιώσιμο δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς ο συνδυασμός ανάμεσα στα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα και τη διαρκή εποπτεία θα σημαίνει ότι τόσο τα λαϊκά στρώματα όσο και η μεσαία τάξη θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν συνθήκη λιτότητας, μειωμένης αγοραστικής δύναμης, αναπτυξιακής αναιμίας και υπερφορολόγησης.

Ο βαθύτερος κυβερνητικός κυνισμός

Η κυβέρνηση Τσίπρα εξαρχής είχε θέσει ως πολιτικό στόχο να εξασφαλίσει το συμβολισμό ότι «έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια». Μικρή σημασία είχε ως προς αυτό το σχεδιασμό ότι στη διαδρομή όχι μόνο θα θέσπιζε και θα εφάρμοζε μέτρα εξίσου κοινωνικά ανάλγητα με αυτά των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων αλλά και θα δέσμευσε ουσιαστικά για δεκαετίες τη χώρα σε έναν ιδιότυπο νεοφιλελεύθερο «αυτόματο πιλότο» και σε μια διαρκή «μνημονιακή κανονικότητα». Το μόνο που μετρούσε ήταν να μπορεί στις 21 Αυγούστου του 2018 ο Αλέξης Τσίπρας να διακηρύξει το «τέλος των μνημονίων».

Για να το πετύχει αυτό ο Αλέξης Τσίπρας δεν επένδυσε ούτε στην αλλαγή πολιτικής, ούτε στην ανάπτυξη, ούτε καν σε μια προσπάθεια για πιο «φιλολαϊκή» πολιτική. Επένδυσε στην ήττα και την αποκαρδίωση των λαϊκών τάξεων από την παρατεταμένη λιτότητα, στην αξιοποίηση, με περισσό κυνισμό, του δόγματος «δεν υπάρχει εναλλακτική», στην επίγνωση ότι τα κοινωνικά κινήματα μετά την διάψευση του 2015 ήταν σε βαθιά κρίση και άρα αυτός δεν θα αντιμετώπιζε τα κύματα δυσαρέσκειας που έριξαν από την εξουσία τους προκατόχους του.

Με αυτό τον τρόπο δεν θα μείνει μόνο στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός «που έβγαλε τη χώρα από τη μνημόνια» αλλά και ως ο πρωθυπουργός που δέσμευσε τη χώρα, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο και σε μεγαλύτερο χρονικό βάθος, σε μια πολιτική εναντίον της οποίας κάποτε υποτίθεται ότι εξεγειρόταν...

Επιτέλους λίγη σοβαρότητα κύριε Κοτζιά...

Η έλλειψη σοβαρότητας τελικά στην κυβέρνηση είναι κολλητική. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας άνθρωπος, όπως ο Νίκος Κοτζιάς, που είχε την ταμπέλα του "σοβαρού" κατέληξε να βάλει την υπογραφή σε μια συμφωνία για το Μακεδονικό, που μπροστά της η Συνθήκη της Φερράρας-Φλωρεντίας (κατά την οποία η Ορθόδοξη εκκλησία γινόταν υποχείριο της Καθολικής) φαντάζει τουλάχιστον ως επιτυχία ανάλογη με τη νίκη στην μάχη του Μαραθώνα...

Για την εν λόγω συμφωνία έχουμε γράψει ήδη - ενώ μπορείτε να βρείτε μια αναλυτική αποδόμηση της  εδώ.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι η όρεξη του κυρίου Κοτζιά δυστυχώς άνοιξε και δεν πρόκειται να σταματήσει με το "Μακεδονικό"...Οι τελευταίες του δηλώσεις ότι "θα κλείσει και το θέμα των διαφορών με την Αλβανία μέχρι να πάει διακοπές", δείχνει αμετροέπεια και έλλειψη σοβαρότητας, πράγμα αδιανόητο για έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε μια υπεύθυνη θέση και διαχειρίζεται την εξωτερική πολιτική της χώρας μας.
Ιδιαίτερα δε όταν το θέμα είναι σοβαρό - όπως αυτό της ΑΟΖ - που διαχειμάζει χρόνια άλυτο...Να θυμήσουμε ότι το 2009, η χώρα μας είχε έρθει σε συμφωνία με την Αλβανία για σειρά ζητημάτων (η οποία όμως ακυρώθηκε τελικά στο μεγαλύτερο της μέρος), στο οποίο έλυνε επωφελώς για την χώρα μας το θέμα και της ΑΟΖ. Βέβαια η Αλβανία δεν θα έβγαινε "χαμένη", αφού η χώρα μας θ' αναλάμβανε να την προωθήσει στο NATO και την Ε.Ε. Η Αλβανία όμως υπαναχώρησε (έχοντας μπει πάντως στο ΝΑΤΟ), με αποτέλεσμα η διαδικασία ένταξης στον "παράδεισο" της Ε.Ε. να μείνει πίσω...
Παράλληλα συνέχισε να φέρει εμπόδια και σε άλλα ζητήματα που ήταν μέρος της ευρύτερης συμφωνίας, όπως το ζήτημα των περιουσιών της ελληνικής μειονότητας στην Βόρεια Ήπειρο, των ελληνικών στρατιωτικών νεκροταφείων στην Αλβανία, ενώ απέκτησε έντονη ρητορική στο ζήτημα των "Τσάμηδων".
Τους τελευταίους μήνες υπήρξε έντονη δραστηριότητα - αποτέλεσμα της συνάντησης του προηγούμενου Νοεμβρίου μεταξύ Κοτζιά και Μπουσάτι (για λεπτομέρειες δείτε εδώ). Η βιαστική κίνηση όμως του κύριου Κοτζιά να προαναγγείλει εξελίξεις (που προϊδεάζουν και έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Αλβανία στην Ε.Ε.), χωρίς να λάβει υπόψιν του την προηγούμενη κακή εμπειρία με την Αλβανία, και χωρίς να παρθούν εγγυήσεις για ορισμένα ζωτικά ζητήματα (βλ. "Τσάμικο" και περιουσιών), δείχνει ότι "το πάθημα δε γίνεται μάθημα".
Και ανθρώπους που δεν μαθαίνουν απ' τα παθήματα τα δικά τους και των άλλων δεν μπορείς να τους εμπιστεύεσαι...

Bonus - το εξώφυλλο ενός βιβλίου του κυρίου Κοτζιά, την περίοδο που ήταν ένας "φτωχός και μόνος αναλυτής":