Τι συμβαίνει με το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν»;

 Η επιλογή του Ερντογάν απλώς να επιδείξει τις δυνατότητες της Τουρκίας να κάνει θαλάσσιες γεωτρήσεις και όχι να δημιουργήσει άμεσα μια ελληνοτουρκική κρίση προκάλεσε αναστεναγμό ανακούφισης στην Αθήνα.

Η αποστολή του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» στα 50 μίλια από τις νότιες ακτές της Τουρκίας και σαφώς εντός των ορίων αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας της – και όχι εντός των ορίων της κυπριακής ΑΟΖ ή της ελληνικής δυνάμει ΑΟΖ στο «τρίγωνο» Καστελλόριζο, Ρόδος, Κρήτη – έδωσε στην ελληνική κυβέρνηση την ευκαιρία να «πουλήσει» τη διπλωματική της κινητοποίηση και να υπογραμμίσει το επιχείρημα ότι έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ελληνικών θέσεων από τους ισχυρούς εταίρους (Γερμανία, Γαλλία) και συμμάχους (ΗΠΑ).

Με απλούστερα λόγια, η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης είναι ότι ο Ερντογάν δεν τόλμησε να προχωρήσει σε μείζονα πρόκληση γιατί συγκρατήθηκε από τους Αμερικανοευρωπαίους φίλους της Ελλάδας. Ωστόσο, έμπειροι διπλωμάτες του ελληνικού ΥΠΕΞ καθώς και στελέχη του υπουργείου Άμυνας γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη αποστολή του τουρκικού πλωτού γεωτρύπανου είναι η πρώτη του. Γνωρίζουν επίσης ότι εκεί που στάλθηκε να «τρυπήσει» υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι βρίσκονται αξιοποιήσιμοι ενεργειακοί πόροι. Κάτι που επίσης γνωρίζουν είναι ότι η Τουρκία διαθέτει τρία ακόμη πλωτά γεωτρύπανα, τα οποία ανά πάσα στιγμή που ο Ερντογάν επιλέξει μπορεί να αποσταλούν σε θαλάσσιες περιοχές και θα κάνουν μια «ανάφλεξη» των ελληνοτουρκικών σχέσεων αναπόφευκτη.

Απέναντι σε μια τέτοια πιθανότητα, η μόνη απάντηση που έχει η ελληνική κυβέρνηση είναι η υποτιθέμενη αλληλεγγύη των συμμάχων και εταίρων, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα παρέμβουν για να ανακόψουν την τουρκική ορμή και να αποτρέψουν μια ελληνοτουρκική… ανάφλεξη.

Πέραν τούτων των ευσεβών πόθων, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έχει διαμορφώσει μια κατασταλαγμένη θέση για την αντίδραση της χώρας στο απευκταίο σενάριο που το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» κινηθεί εκεί που το 2020 ερευνούσε το «Ορούτς Ρέις» φτάνοντας μέχρι και 6,5 μίλια από τις ακτές της Ρόδου, του Καστελλόριζου και της Κρήτης.

Για να διαμορφωθεί μια τέτοια θέση απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εξασφάλιση μιας ελάχιστης πολιτικής συναίνεσης, η οποία θα επιτρέψει στους στρατιωτικούς επιτελείς να ορίσουν τους κανόνες εμπλοκής και τον βαθμό της ελληνικής αντίδρασης σε κάθε πιθανή ακραία τουρκική κίνηση.

Το ζοφερό κλίμα στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, όπως αυτό διαιωνίζεται, καθιστά μια τέτοια συνεννόηση μεταξύ (τουλάχιστον) των κομμάτων εξουσίας αδύνατη. Και όσο τα αυτονόητα παραμένουν αδιανόητα για τα ελληνικά κόμματα τόσο η πιθανότητα μιας ακραίας τουρκικής κίνησης θα έρχεται ολοένα και πιο κοντά…

Στην χώρα μας οι γέροντες πεθαίνουν μόνοι...

 Τον τελευταίο καιρό οι ειδήσεις έχουν γεμίσει από περιστατικά οικογενειακής βίας, και από περιστατικά κακοποίησης και εγκατάλειψης ηλικιωμένων. Μιας και βρισκόμαστε πλέον και επίσημα σε μια χώρα που οι ηλικιωμένοι αυξάνονται σε αριθμό είναι σημαντικό να δούμε τι συμβαίνει καθώς και τι μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία για να μην έχουμε πλέον περιστατικά σαν κι αυτά που διαβάζουμε - στο μέλλον μπορεί να είμαστε εμείς στη θέση τους...Γράφει ο Βασίλης Κανέλλης σχετικά: 

Πριν καιρό ένας γνωστός μου διηγήθηκε μια ιστορία. Συγκλονιστική, ανθρώπινη, και συνάμα τραγική. Μου είπε λοιπόν:

«Χρόνια πριν, φοιτητής στην Αθήνα, νοίκιαζα ένα φοιτητικό σπίτι. Ιδιοκτήτρια μια ηλικιωμένη κυρία, χήρα, χωρίς παιδιά και με ελάχιστους συγγενείς στην Πελοπόννησο, που σπάνια έβλεπε.

Η καλή αυτή κυρία δεν ήθελε να βάζω το ενοίκιο στην τράπεζα για έναν και μόνο λόγο:

Ηθελε κάθε μήνα να πηγαίνω στο σπίτι της στην Κυψέλη να της δίνω τα χρήματα του ενοικίου και να μου φτιάχνει έναν καφέ. Εκείνη η μία ώρα που πήγαινα και της μιλούσα ήταν γι’ αυτήν η καλύτερη ώρα του μήνα.

Γιατί ήταν και η μόνη που έβλεπε κάποιον άνθρωπο. Τα κινητικά της προβλήματα δεν της επέτρεπαν να βγαίνει για ψώνια, της τα έφερναν στην πόρτα κι έφευγαν.

Λοιπόν, εγώ ήμουν η παρέα της για μία ώρα τον μήνα. Ακόμη κι όταν της καιγόταν μια λάμπα, με περίμενε για την αλλάξω, εγώ ο άγνωστος φοιτητάκος. Αργότερα έμαθα ότι η καλή γιαγιά έφυγε από την Αθήνα, πήγε στους δικούς της και πέθανε, τουλάχιστον όχι μόνη στο ανήλιαγο διαμέρισμα της Κυψέλης».

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία με αφορμή το τραγικό γεγονός και πάλι στην Κυψέλη. Τι σύμπτωση, ίδια συνοικία.

Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, 92 ετών ο άνδρας, 90 η γυναίκα, βρέθηκαν νεκροί, από φυσικά αίτια, μέσα στο σπίτι τους.

Είχαν πεθάνει πριν από 7-8 ημέρες και μόνο η μυρωδιά των σωμάτων που άρχισαν να λιώνουν, πρόδωσε αυτή την τραγική ιστορία.

Οι πρώτες πληροφορίες λένε ότι πέθανε ο σύζυγος και η γυναίκα, που δεν μπορούσε να αυτεξυπηρετηθεί, κατέληξε κι αυτή αβοήθητη, αφυδατωμένη, μόνη μέσα στην Αθήνα των 4 εκατομμυρίων πολιτών.

Τι τραγικό αυτό το καλοκαίρι. Δολοφονίες, γυναικοκτονίες, αυτοχειρίες απελπισίας και τώρα αυτό;

Δύο αβοήθητοι ηλικιωμένοι, που δεν τους αναζήτησε κανείς εδώ και μία εβδομάδα;

Δεν είχαν συγγενείς; Ηταν σε διακοπές;

Δεν είχαν κάποιον να προστρέξει, να τους δει, να μάθει αν είναι καλά κι αν χρειάζονται βοήθεια;

Γείτονες δεν υπήρχαν ή φίλοι της συνοικίας να αναρωτηθούν: «Που είναι αυτά τα κακόμοιρα γεροντάκια; Γιατί δε βγήκαν για ψωμί στο φούρνο, για φρούτα στο μανάβικο, για ένα «καλημέρα» στον ψιλικατζή της γειτονιάς;

Ολοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, όλοι ξέχασαν ότι κάποτε ήταν νέοι, «πνίγονταν» από τους χυμούς της νιότης;

Ηταν κάποτε παιδιά που σίγουρα έπαιζαν στις αλάνες του χωριού τους.

Ηταν κάποτε νέοι που ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν, εργάστηκαν σκληρά, άφησαν το χνάρι τους στον κόσμο αυτό.

Ηταν συνάνθρωποί μας, ίσως τους είχαμε συναντήσει στο δρόμο, στη γειτονιά, στο λεωφορείο.

Μπορεί να ήταν συντοπίτες μας, ίσως και μακρινοί συγγενείς μας.

Φαίνεται, όμως, πως ήταν και ξεχασμένοι. Είχαν ο ένας τον άλλον στο τέλος της ζωής τους, αλλά δεν έφτασε για να αποφύγουν τον τραγικό θάνατο.

Τον κανονικό θάνατο, δηλαδή τη φυγή από τον κόσμο, αλλά και τον άλλον. Το θάνατο της μοναξιάς σε ένα διαμέρισμα της απρόσωπης Αθήνας.

Μια παλιότερη έρευνα αναφέρει ότι σχεδόν μισό εκατομμύριο ηλικιωμένοι ζουν μόνοι τους στη χώρα μας. Σίγουρα εκατοντάδες χιλιάδες είναι ζευγάρια ηλικιωμένων που δεν έχουν κανέναν να τους στηρίξει.

Ξεχασμένοι σε διαμερίσματα, σε οίκους ευγηρίας, ακόμη και σε ιδρύματα της Εκκλησίας που πηγαίνουν για ένα πιάτο φαΐ, για ένα κρεβάτι ή για μια κουβέντα με κάποιον.

Δεν αντέχεται αυτή η είδηση. Δεν χωνεύεται, περισσότερο ίσως και από τις υπόλοιπες.

Γιατί είναι οι παππούδες μας, οι γονείς μας και οι θείοι μας. Γιατί είδαν το θάνατο κατάματα και ήταν μόνοι τους. Κανείς δεν τους χάιδεψε το χέρι στο τέλος της ζωής τους.

Κανείς δεν έχυσε ένα δάκρυ, βλέποντας τους απόκληρους της ζωής να φεύγουν για το μεγάλο ταξίδι.

Μακάρι να μην έζησαν όπως πέθαναν. Απαρατήρητοι δηλαδή.

Μακάρι να είχαν μια γεμάτη ζωή. Γεμάτη με έρωτες, αγάπες, γλέντια, χορούς και πανηγύρια.

Μακάρι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να άξιζε η ζωή τους περισσότερο από τον μοναχικό θάνατό τους. 

Να μην ξεχνάτε τους δικούς σας. Να μην τους εγκαταλείπετε. Να τους σκέφτεστε, να τους μιλάτε, να τους στηρίζετε, να τους δίνετε αγάπη, συντροφιά.

Οσο μεγάλοι κι αν είναι, όσο παραιτημένοι από τη ζωή, όσο χαμένοι στις αναμνήσεις μιας ένδοξης νιότης.

Όμως, δεν είναι μόνον οι συγγενείς που πρέπει να μην ξεχνούν. Η Πολιτεία που είναι;

Διαβάζουμε μια πρόσφατη ανακοίνωση που λέει ότι η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες όπου η Γηριατρική δεν είναι αναγνωρισμένος κλάδος της ιατρικής και οι Έλληνες ένας από τους τελευταίους λαούς του ανεπτυγμένου κόσμου που δεν επωφελούνται από τις υπηρεσίες που απορρέουν από την ανάπτυξη της Γηριατρικής και την ενσωμάτωσή της στο Σύστημα Υγείας.

Γιατί; Γιατί να είμαστε τελευταίοι σε μια ακόμη θλιβερή στατιστική; Ισως στη θλιβερότερη, σ’ αυτήν που δεν σέβεται τον απόμαχο της ζωής;

Μήπως γιατί μας τυφλώνει η αλαζονεία της νιότης; Μα κι εμείς εκεί δεν θα καταλήξουμε; Θέλουμε την ίδια τύχη;

Σε ένα δυστοπικό κείμενό του ο μεγάλος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είχε γράψει:

«Xειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Yγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή».

Λέτε και το τραγικό ζευγάρι της Κυψέλης να παραιτήθηκε από τη ζωή γιατί δεν άντεχε άλλο τη μοναξιά;

Να το πως ο πληθωρισμός θα οδηγήσει σε μαζική φτωχοποίηση των εργαζομένων

 Ο συνδικαλισμός και τα συνδικάτα έχουν χτυπηθεί ανελέητα τα τελευταία 30 χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έχουν κατηγορηθεί, κάποιες φορές δικαιολογημένα και τις περισσότερες αδικαιολόγητα για ό,τι κακό υπάρχει στον εργασιακό χώρο, με τους αρνητές τους να ξεχνούν ότι αν δεν υπήρχαν, οι εργαζόμενοι ακόμα θα ζούσαν σε φαβέλες, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, άδειες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Την περίοδο της ευμάρειας τα εργατικά σωματεία αναλώθηκαν σ' έναν αγώνα διασφάλισης προνομίων των "υμέτερων", διασφαλίζοντας θέσεις στη Βουλή και τα υπουργεία για τους εργατοπατέρες. Από την εποχή όμως των Μνημονίων και ύστερα, ο ρόλος τους απέκτησε σημασία - ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, 6ήμερη εργασία με μισθό 5ήμερης, γενικευμένη ανασφάλιστη εργασία, είναι μερικά μόνο από τα φαινόμενο που παρουσιάστηκαν και παρέμειναν... Και η σημασία τους μεγαλώνει τώρα, που με αφορμή την ραγδαία αύξηση του πληθωρισμού οι εργαζόμενοι ετοιμάζονται να ζήσουν μια άνευ προηγουμένου φτωχοποίηση. 

Το άρθρο του Γ. Παπαγεωργίου αναλύει την κατάσταση και αναδεικνύει τη σημασία τους:

 Ολα δείχνουν ότι η ανθρωπότητα έχει μπει σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη ιστορική φάση. Ο κόσμος χωρίζεται σε ανταγωνιστικούς πόλους και οι χώρες καλούνται να διαλέξουν στρατόπεδο.Μέσα στο εύφλεκτο γεωπολιτικό σκηνικό έχει ήδη ξεκινήσει μία από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους της μεταπολεμικής περιόδου. Ερχεται εκτεταμένη φτωχοποίηση, η οποία θα προέλθει από την ακρίβεια, που μειώνει το πραγματικό εισόδημα, σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση και την αύξηση της ανεργίας, την οποία θα προκαλέσουν συνειδητά οι κεντρικές τράπεζες.

Οι τελευταίες έχουν την ευθύνη να ρυθμίζουν τη νομισματική πολιτική με βασικό εργαλείο τα επιτόκια και είναι εντελώς ανεξάρτητες καθώς δεν λογοδοτούν σε κανέναν για τις αποφάσεις τους, ούτε καν στις κυβερνήσεις που διορίζουν τις ηγεσίες τους.Την περασμένη εβδομάδα οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες ανακοίνωσαν επισήμως ότι η εποχή του χαμηλού πληθωρισμού τελείωσε.Για να σταματήσουν, λοιπόν, τις πληθωριστικές πιέσεις, ανήγγειλαν ότι ετοιμάζονται να «δώσουν πόνο» αυξάνοντας απότομα το κόστος του χρήματος (με υψηλότερα επιτόκια) προκειμένου να «σκοτώσουν» την οικονομική ανάπτυξη, προκαλώντας συνειδητά στασιμότητα, ύφεση και ανεργία. Ο στόχος τους είναι να πλήξουν την κατανάλωση, έτσι ώστε να περιοριστεί η ζήτηση αγαθών που βρίσκεται σε ανισορροπία με την προσφορά και προκαλεί άνοδο των τιμών (πληθωρισμός).

Η μεγάλη «αγωνία», μάλιστα, των κεντρικών τραπεζών είναι να μην περάσουν αυξήσεις μισθών στην οικονομία, διότι εάν συμβεί αυτό η ζήτηση θα αυξηθεί και οι πληθωριστικές πιέσεις θα ενισχυθούν αντί να καταπολεμηθούν. Θεωρείται, μάλιστα, θετικό το γεγονός ότι η διαπραγματευτική δυνατότητα των εργαζομένων έχει υποχωρήσει τις τελευταίες δεκαετίες και τα συνδικάτα δεν είναι σε θέση να διεκδικήσουν μισθολογικές αυξήσεις για να καλύψουν τις απώλειες αγοραστικής δύναμης που προκαλεί ο πληθωρισμός.Με απλά λόγια, οι κεντρικές τράπεζες με την απότομη αύξηση επιτοκίων που αναγγέλλουν εργαλειοποιούν τη φτωχοποίηση, την ανεργία και τις πτωχεύσεις επιχειρήσεων. Προειδοποιούν, μάλιστα, ότι εάν δεν το κάνουν ο πληθωρισμός θα ξεφύγει και εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα χρειαστεί να αυξήσουν τα επιτόκια σε επίπεδα της τάξεως του 20%, όπως είχε κάνει το 1980 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) επί προεδρίας Πολ Βόλκερ.Ο Βόλκερ πέρασε στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που νίκησε τον πληθωρισμό, αλλά η ύφεση που προκάλεσε στην οικονομία έριξε στο καναβάτσο τη μεσαία τάξη καθώς και ολόκληρους βιομηχανικούς κλάδους στις ΗΠΑ οι οποίοι ποτέ δεν ανέκαμψαν.

Η αλήθεια είναι ότι οι κεντρικές τράπεζες έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Δεν διέγνωσαν έγκαιρα το εύρος και το μέγεθος του προβλήματος του πληθωρισμού και τώρα επικαλούνται τον πόλεμο και το τέλος της παγκοσμιοποίησης ως έκτακτες καταστάσεις οι οποίες δεν υπήρχαν μέχρι το τέλος του 2021, όταν όλοι μαζί ακόμη αναφωνούσαν ότι... ο πληθωρισμός ήταν παροδικός. Πολλοί οικονομολόγοι προειδοποιούσαν για το αντίθετο, αλλά οι κεντρικοί τραπεζίτες τούς αγνόησαν. Τώρα που οι κεντρικές τράπεζες οδηγούνται σε υπεραντίδραση, πολλοί οικονομολόγοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο να γίνει ζημιά στην οικονομία και να επέλθει νέος κύκλος ύφεσης από την οποία δεν θα υπάρχει διέξοδος.Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, μάλιστα, έκανε λόγο για επικίνδυνο... σαδο-μονεταρισμό. Το βέβαιο είναι ότι τις συνέπειες της σκληρής νομισματικής πολιτικής που θα εφαρμοστεί θα τις πληρώσουν οι πιο αδύναμοι κρίκοι, οι οποίοι είναι οι εργαζόμενοι και γενικότερα τα μεσαία στρώματα. Δεν είναι δε καθόλου απίθανο οι συνέπειες να είναι πολύ χειρότερες από εκείνες της προηγούμενης κρίσης.Ουδείς μπορεί να προβλέψει αν η νέα νομισματική πολιτική παρά το δεδομένο υψηλό κόστος θα επιτύχει να σταματήσει τον πληθωρισμό.

Είναι σαφές, όμως, ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων λείπουν από την εξίσωση της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής την οποία υποτίθεται ότι επιλύουν κάποιοι «σοφοί» τεχνοκράτες που διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία - και με πολλά λάθη στο παθητικό τους.Οι απλοί άνθρωποι καλούνται να υποστούν τις συνέπειες των επιλογών αυτών αδιαμαρτύρητα, χωρίς αντιδράσεις και διαδηλώσεις, αλλά και να θεωρούν εαυτούς ευτυχείς εάν παρότι φτωχότεροι και ίσως πεινασμένοι... καταφέρουν τουλάχιστον να βρεθούν έξω από τα θέατρα των πολεμικών συγκρούσεων που επωάζονται ανά τον πλανήτη.

"Στην Ευρώπη οι άνθρωποι ΘΕΛΟΥΝ να δουλέψουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα" ή μήπως όχι;

 Αν διαβάσει κανείς τα (μεταφρασμένα) ρεπόρταζ των ελληνικών, ειδησεογραφικών ιστοσελίδων θα νομίζει κανείς ότι σε όλη την Ευρώπη οι συνταξιούχοι έχουν πέσει και παρακαλούν να επιστρέψουν στη δουλειά ή ότι (από επιλογή) καθυστερούν τη συνταξιοδότηση τους. 

Ένα τέτοιο που δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα "Τα Νέα" και στη συνέχεια στο in.gr αναφέρει χαρακτηριστικά: "Οταν χτύπησε η πανδημία, οι τάσεις στην εργασία άλλαξαν και σημειώθηκε έξοδος παλαιότερων επαγγελματιών από το εργατικό δυναμικό...Τώρα, ωστόσο, καθώς ο πληθωρισμός εκτινάσσεται, ο αριθμός των ατόμων που προσπαθούν να επιστρέψουν από τη σύνταξη στην αγορά εργασίας αυξάνεται, διαπιστώνει το BBC. Σε πολλές χώρες παρατηρείται μια απότομη αύξηση ατόμων άνω των 60 ετών που αναζητούν «επειγόντως εργασία», ενώ μια άλλη έρευνα σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες διαπίστωσε ότι τα 2/3 όσων συνταξιοδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας αναμένουν να συνεχίσουν να εργάζονται με κάποια μορφή."

Και λίγο παρακάτω συνεχίζει: "Η Καμίλα Κάβεντις στο βιβλίο της «Κερδίζοντας στην παράταση», μιλά για τη νέα μέση ηλικία, τους «νεομεσήλικοι» μεταξύ 50 και 70 ετών που επιζητούν μια πιο ουσιαστική εμπλοκή στην κοινωνία. Αλλωστε είναι η ομάδα του πληθυσμού που αυξάνεται ταχύτερα από όλες τις άλλες, στις ευρωπαϊκές χώρες".

Κάτι τέτοιο όμως δεν υποστηρίζεται από τις στατιστικές, αλλά και ούτε από την εργασιακή πραγματικότητα, όπου η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Η πανδημία δημιούργησε όντως ένα μαζικό κύμα εξόδου από τον εργασιακό τομέα, και ιδιαίτερα από τους τομείς που χρειάζεται η φυσική επαφή, και που για χρόνια υπήρχε υποστελέχωση, περιορισμός επενδύσεων ή σχετικά χαμηλές απολαβές και περιορισμένη "επαγγελματική ικανοποίηση". Ο λόγος είναι απλός: Γιατί να συνεχίσει κάποιος να δουλεύει σε μια εργασία που δουλεύει χωρίς να υπάρχει ανταποδοτικότητα από πλευράς χρημάτων, ευχαρίστησης ενώ ταυτόχρονα υπάρχει ο κίνδυνος να αρρωστήσει σοβαρά ενώ μπορεί να πάρει τη σύνταξή του και να κάνει άλλα πράγματα; Παράλληλα ο χρόνος που περάσαμε όλοι μας στα σπίτια μας, έκαναν πολλούς από εμάς να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας, και να "αλλάξουμε ζωή". Περισσότερος ποιοτικός χρόνος με αγαπημένους, αναζήτηση καινούργιων δραστηριοτήτων, συνεπικουρούμενα από τη διαπίστωση ότι ο χρόνος μας λιγοστεύει κάθε μέρα που περνάει, βοήθησαν στο να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή πλεύσης. 

Αυτό βέβαια δεν αφορά εκείνους που βρίσκονται σε μία ηλικία μέχρι τα 55-60 - αλλά τους μεγαλύτερους. Δηλαδή τις ηλικίες που και πιο ευάλωτες είναι αλλά και που για τις οποίες υπάρχει ο κίνδυνος "εγκλωβισμού" στην εργασία για μεγαλύτερα διαστήματα, αφού παρά το "χαμήλωμα" του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής στον πλανήτη λόγω του κορωναϊού, οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να επιζητούν αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Επομένως η προοπτική του να υποχρεωθεί κανείς να δουλέψει μέχρι τα 70 του, (ενώ το προσδόκιμο είναι τα 83-84 χρόνια), ενώ μπορεί να χαρεί 4-5 επιπλέον χρόνια (ίσως και πιο ποιοτικά), ελεύθερα από εργασιακές υποχρεώσεις, είναι μάλλον δυσμενέστερη, εξ' ου και το κύμα αποχωρήσεων και αιτήσεων συνταξιοδότησης.

Βέβαια αυτό δεν αρέσει στους κρατούντες. Γι' αυτό και υπάρχει και μια τάση "δημιουργίας κλίματος" ώστε ν' αντιστραφεί το κύμα αποχωρήσεων, και στην προσπάθεια ενίσχυσής της, χρησιμοποιούνται και επιστημονικές ανακρίβειες. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο άρθρο του in.gr: "«Οταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν το σχολείο, δεν έχουν μπροστά τους καριέρα 25 ή 30 ετών, αλλά 50 ετών», λέει στη «Wall Street Journal» η οικονομολόγος Ολίβια Μίτσελ, καθηγήτρια στο Wharton School of Business του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια. Θυμίζει ότι οι ειδικοί θεωρούν πως οι άνθρωποι οι οποίοι εισέρχονται τώρα στο εργατικό δυναμικό θα μπορούσαν να ζήσουν 125 χρόνια. «Μερικοί δημογράφοι υποστηρίζουν ότι το μωρό που θα ζήσει μέχρι 200 χρόνια έχει ήδη γεννηθεί», παρατηρεί."  Ποιοι είναι οι "ειδικοί" που θεωρούν ότι ένας 20χρονος του σήμερα θα ζήσει 125 χρόνια και που λένε ότι έχει γεννηθεί το μωρό που θα ζήσει "200 χρόνια" δεν ξεκαθαρίζεται απ' αυτό το άρθρο (μιας και η κυρία Μίτσελ είναι οικονομολόγος και όχι γενετίστρια ή επιδημιολόγος), ούτε επίσης που βασίζονται αυτοί οι "ειδικοί" που κάνουν τέτοιες προβλέψεις.

Τα πράγματα βέβαια είναι απλά: όταν έγινε ορατό ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, υπήρξε η πίστη και η ελπίδα ότι αυτό θα συνεπαγόταν μεγαλύτερες απολαβές, ασφαλέστερο εργασιακό περιβάλλον και μικρότερο εργασιακό βίο, αφού η τεχνολογία θα επέτρεπε μικρότερη προσπάθεια για λιγότερο κόστος. Δυστυχώς όμως στην πορεία φάνηκε ότι κάτι τέτοιο δεν αρκούσε για όλους εκείνους που κρατούν την οικονομία στα χέρια τους. Έτσι καταλήξαμε σε χαμηλότερα αμοιβόμενες εργασίες, εξαντλητικά ωράρια και μεγαλύτερο εργασιακό βίο.

Παράλληλα η (σχεδόν παγκόσμια) λεηλάτηση των εργασιακών πόρων και των όσων με κόπο μάζευαν οι εργαζόμενοι τα χρόνια του εργασιακού τους βίου (βλέπε λεηλάτηση των αποθεμάτων των ασφαλιστικών ταμείων στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου), σε συνδυασμό με μια υπό-επένδυση στους τομείς της υγείας και των υποδομών, δημιούργησαν μια ανάγκη (και όχι επιθυμία) παραμονής στην εργασία. Γιατί προφανώς άλλο να θέλει κανείς να δουλέψει - έστω και λίγες ώρες την εβδομάδα - και άλλο να είναι υποχρεωμένος να δουλέψει γιατί αν δεν το κάνει, θα ζει με ψίχουλα, παρά το ότι πλήρωνε ασφαλιστικές εισφορές για 35 και 40 χρόνια.

Πρέπει όμως ο κόσμος να πειστεί ότι το να δουλεύει μέχρι να πεθάνει είναι το καλύτερο. Και για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει τόσο το "τυρί", όσο και το "μαστίγιο". Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχουν αντιδράσεις, στην πρώτη όχι. Οπότε και τα άρθρα σαν το προαναφερόμενο έχουν ρόλο και θέση, έστω και αν η αλήθεια είναι απλή: Στο παρόν οικονομικό σύστημα, δε συμφέρει να υπάρχουν πολλοί συνταξιούχοι. Όσο δουλεύει κανείς είναι χρήσιμος, μετά γίνεται βάρος...

Πως μια αύξηση στις τιμές των πάρκινγκ ξεσήκωσε επανάσταση στο αεροδρόμιο των Χανίων

Ό,τι και να γίνεται στη ζωή, όσο δίκιο ή άδικο και να έχει κανείς, αν έχει απέναντί του μια μεγάλη εταιρεία ή οργανισμό (αυτό που λέμε "μεγάλα συμφέροντα"), στο τέλος "το χρήμα θα μιλήσει" - στις 99 από τις 100 περιπτώσεις. Αν θυμηθούμε την περίπτωση του Ελληνικού (όπου δημιουργείται το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης αλλά θα είναι για λίγους), το μεταλλείο χρυσού στις Σκουριές (όπου η El Dorado έκανε όργια, έφτασε να έχει απέναντί της ως και τις μονές του Αγίου Όρους, αλλά παρόλα αυτά επικράτησε), τα σκουπίδια της Κερατέας, την τσιμεντοποίηση του αιγιαλού κ.ο.κ. Δεκάδες οι περιπτώσεις όπου στο βωμό μιας δήθεν "ανάπτυξης" θυσιάσαμε περιβάλλον, ποιότητα ζωής, προσβασιμότητα σε αγαθά που θα έπρεπε να είναι δωρεάν (ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα έχει κανείς ή το ποιο κόμμα ψηφίζει).

Η περίπτωση των περιφερειακών αεροδρομίων που ιδιωτικοποίηθηκαν είναι μια ακόμα τέτοια περίπτωση. Οι εταιρείες πίσω από τα σχήματα που τα διεκδίκησαν ήταν μικρομεσαίου μεγέθους, ενώ η Fraport που τελικά τα "απέκτησε", χρηματοδοτήθηκε από τις ελληνικές κρατικές (πλέον) τράπεζες για να το κάνει. Μοναδική επιτυχία δηλαδή των μνημονιακών κυβερνήσεων, να πληρώσει ο ελληνικός λαός για να "ξεφορτωθεί" κάτι δικό του. Οι τοπικές κοινωνίες αντέδρασαν, ξεσηκώθηκαν, αλλά στο τέλος αυτό που έμεινε, ήταν αυτό ακριβώς που έμεινε και μετά τον ξεσηκωμό στις Σκουριές και την Κερατέα. Δεκάδες πληρωμένα δημοσιεύματα, χρηματοδοτούμενα έμμεσα και άμεσα από τον αντίστοιχο λογαριασμό επικοινωνίας της Fraport. Σε περίπτωση των αεροδρομίων μιλούν για τη "σπουδαία αναβάθμιση των αεροδρομίων" (που στις περισσότερες των περιπτώσεων έγιναν με ευρωπαϊκά κονδύλια), για την "εύρυθμη λειτουργίας τους" (που δεν διαφέρει σε τίποτα με την προηγούμενη κατάσταση - σε ορισμένες δε περιπτώσεις δεν έχει γίνει ούτε καν αναβάθμιση της ιστοσελίδας τους) και το "εύρος των υπηρεσιών τους" (που συνοψίζεται στο "ένα σάντουϊτς γαλοπούλα τυρί - 6 ευρώ"). 

Δεν μιλάει κανείς όμως...Γιατί; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ που ξεσηκώθηκε έβαλε και αυτός την υπογραφή του, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ήταν πίσω από την αρχική συμφωνία και το διαγωνισμό και γιατί τα μεγάλα ΜΜΕ παίρνουν διαφημίσεις.

Δεν μίλησαν ούτε και όταν καταλήξαμε ακόμα και στα μεγάλα περιφερειακά αεροδρόμια να υπάρχει τον χειμώνα απευθείας σύνδεση μόνο με την Αθήνα (μέσω Ολυμπιακής/Aegean) σε υπερβολικά υψηλές τιμές. Δεν μίλησαν ούτε και όταν οι διοικήσεις των (ιδιωτικών πλέον) αεροδρομίων έμειναν πίσω στο πρόγραμμα επενδύσεων ή απαίτησαν μη πληρωμή των δημοτικών τελών λόγω πανδημίας (ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος τα πλήρωνε κανονικά). Δεν μίλησαν ούτε και για το πόσο λίγα έκαναν οι διοικήσεις των αεροδρομίων αυτών για τακτικά δρομολόγια ΜΜΜ, ενώ παράλληλα οι αυξήσεις στα κόμιστρα των ταξί λόγω της αύξησης της τιμής της βενζίνης, κάνουν τις μετακινήσεις από και προς τα αεροδρόμια πολύ ακριβές. Και εκείνοι που παρέμειναν πιο βουβοί και από τα ψάρια, ήταν δυστυχώς οι εργαζόμενοι σ' αυτά τα αεροδρόμια - για το "φόβο των Ιουδαίων" προφανώς...

Όλα αυτά μέχρι τώρα. Γιατί πρόσφατα σε κάποιες περιοχές τα πράγματα άλλαξαν - όπως π.χ. στα Χανιά. Αιτία; Η αύξηση της τιμής του parking των εργαζομένων. Βλέπετε η Fraport παρότι διαχειρίζεται θέσεις στάθμευσης δεν τις προσφέρει δωρεάν στους εργαζομένους στους χώρους του αεροδρομίου αλλά τις χρεώνει. Και ενώ μέχρι τώρα η χρέωση ήταν συμβολική (της τάξεως των 20 ευρώ το μήνα), από την επόμενη χρονιά θα γίνει κανονική (50 ευρώ το μήνα). Έτσι ξεσηκώθηκαν, με ανακοινώσεις και διαμαρτυρίες - και με το δίκιο τους... Με την ευκαιρία αναφέρουν και τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας και το γεγονός ότι δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες - κάτι που βέβαια είναι γνωστό σε όλους, αλλά για το οποίο επίσης κανείς δεν κάνει τίποτα, αλλά που ολοκληρώνει αυτό που λέμε "και κερατάς και δαρμένος"...Τους ευχόμαστε καλή τύχη στον αγώνα τους, και ελπίζουμε την επόμενη φορά, να αντιδράσουν νωρίτερα και για περισσότερα θέματα...

Ε, όχι και δημοσιογράφος ο Γιώργος Τράγκας...

Ο Γιώργος Τράγκας αποτέλεσε για πολλά χρόνια κεντρικό πρόσωπο στον χώρο της ενημέρωσης της λαϊκής δεξιάς. Τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά του show είχαν αξιοσημείωτα μεγάλο κοινό, αν και για αρκετά χρόνια είχε περάσει σε τηλεοπτικά κανάλια "δεύτερης σειράς" από πλευράς θεαματικότητας. Ήταν αγαπητός και λαοφιλής, και μετά τη δημιουργία των "Ελεύθερων Ανθρώπων" (στο οποίο τον είχε ακολουθήσει και ο Νίκος Νικολόπουλος, πρώην βουλευτής της ΝΔ και των "Ανεξαρτήτων Ελλήνων"), είχε γίνει και πολιτικός αρχηγός. Αυτό που δε γνώριζαν πολλοί όμως, ήταν η τεράστια περιουσία του, το μέγεθος της οποίας αποκαλύφθηκε μετά το θάνατό του. Ο ξαφνικός χαμός του λόγω COVID-19, έφερε τις προϋπάρχουσες οικογενειακές του διαμάχες (που εντάθηκαν μετά θάνατον του Γιώργου Τράγκα ως αποτέλεσμα της διαμάχης για τον έλεγχο της περιουσίας του), στο φως της δημοσιότητάς, και τελικά οδήγησαν και στην εμπλοκή των φορολογικών αρχών, που θα προσπαθήσουν να ξεμπλέξουν το κουβάρι για το πως απέκτησε ο εκλειπών τα ποσά και τ' ακίνητα που παρουσιάζονται στη διαθήκη του. Ο Γιώργος Καρελιάς ασχολείται με το φαινόμενο "Τράγκα" στο παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο: 

"Η προ μηνών αποκάλυψη του μεγέθους της περιουσίας που άφησε ο Γιώργος Τράγκας και η σημερινή δέσμευσή της από την Αρχή για την καταπολέμηση του βρώμικου χρήματος έφεραν στο προσκήνιο ένα καθοριστικό ερώτημα: Τι ήταν ο μακαρίτης;Ο ίδιος δήλωνε «50 χρόνια δημοσιογράφος». Ας το ξεκαθαρίσουμε.

Πρώτον, ο Τράγκας ήταν δημοσιογράφος στα νιάτα του, όταν δούλευε στη «Βραδυνή» του Αθανασιάδη.

Δεύτερον, έκτοτε απομακρύνθηκε από αυτό που σημαίνει η λέξη «δημοσιογράφος». Έγινε ο ίδιος εκδότης, δηλαδή επιχειρηματίας. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό, αλλά στην δική του περίπτωση ήταν. Διότι τα έντυπα που εξέδιδε ποτέ δεν είχαν αξιοσημείωτες κυκλοφοριακές επιδόσεις, αλλά κατάφεραν να τον κάνουν πλούσιο. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται, αν ο ιδιοκτήτης ξέρει να κάνει εκβιασμούς.

Τρίτον, για να το πούμε με ένα παράδειγμα: Στη δεκαετία του 2000 η, περιθωριακή από άποψη κυκλοφορίας, εφημερίδα «Χώρα», την οποία εξέδιδε, έφτασε να παίρνει κρατική διαφήμιση εκατομμυρίων, σχεδόν ίση με αυτήν που έπαιρναν οι πρώτες σε κυκλοφορία εφημερίδες «Βήμα» και «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Οι αρμόδιοι υπουργοί της εποχής, της κυβέρνησης Καραμανλή, που του τα έδωσαν, ασφαλώς θα θυμούνται ακόμη τα εκβιαστικά πρωτοσέλιδα με τα οποία τους «πυροβολούσε».

Τέταρτον, ο Τράγκας ήταν στυγνός ως εργοδότης. Όχι μόνο χρωστούσε σε εργαζομένους του, αλλά ήταν στις πρώτες θέσεις των οφειλετών προς τα ασφαλιστικά ταμεία.Πέμπτον, όμως όλα αυτά δε μπορούν να δικαιολογήσουν την έκταση της περιουσίας (υπολογίζεται στα 100 εκατομμύρια), που αποκαλύπτεται σήμερα. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν η αρμόδια Αρχή μπορούσε να βρει τη διαδρομή του «βρώμικου χρήματος». Για να δούμε ποιοι-και γιατί- ήταν οι «χορηγοί» του μακαρίτη. Ποιες «υπηρεσίες» τούς είχε προσφέρει και με ποια ανταλλάγματα. Το όνομά του είχε βρεθεί και στη «λίστα Λαγκάρντ», είχε και οφ σορ εταιρεία στον Παναμά.

εν είναι του παρόντος το ιδεολογικο-πολιτικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο χτίστηκε αυτή η οικονομική εκτίναξη του Τράγκα. Μόνο μια επισήμανση . Στην αρχή της οικονομικής κρίσης, ο Τράγκας ήταν ο επιφανέστερος των «δραχμιστών». Αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, όσοι είχαν λεφτά στο εξωτερικό θα μπορούσαν να κάνουν χρυσές αγορές στην πτωχευμένη χώρα. Λέτε ο Τράγκας να μην είχε τέτοιους στόχους;Επειδή, λοιπόν, οι αδαείς πολίτες, που ακούνε και διαβάζουν για τη δέσμευση της περιουσίας του Τράγκα, μπορεί να σκέφτονται «έτσι τα παίρνουν οι δημοσιογράφοι», ας προσγειωθούμε.Δημοσιογράφοι (χωρίς εισαγωγικά) με περιουσία εκατομμυρίων δεν υπάρχουν.

Ο Τράγκας δεν ήταν δημοσιογράφος, αλλά ένας αξιοθαύμαστος έμπορος της ενημέρωσης. Εμπορευόταν τα πάντα. Την τελευταία δεκαετία εμπορεύθηκε τον αντιμνημονιακό αγώνα και τη δραχμή και εσχάτως το αντιεμβολιαστικό κίνημα.«Δημοσιογράφοι» (με εισαγωγικά), σαν τον Τράγκα, υπάρχουν. Αλλά τη δική του πορεία πλουτισμού δεν είχε και δεν έχει κανένας. Ήταν μοναδικός.Στο πρόσωπο του Τράγκα βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της η γνωστή κινηματογραφική ατάκα «ήταν πολλά τα λεφτά…».Μένει ένα ερώτημα να απαντηθεί. Αφού τα λεφτά αυτά ήταν «βρώμικα», πώς κατάφερνε να τα βγάλει στο εξωτερικό και να τα πολλαπλασιάζει; Δυστυχώς, καμιά Αρχή δεν θα δώσει ποτέ καμιά απάντηση…"

Ο Ιάσονας που ψάχνει τα 100 χιλιάρικα για την θεραπεία του και τα 150 εκατομμύρια που πωλείται ένα σπίτι στο Καβούρι

Μερικές φορές το μάτι μας πέφτει σε ειδήσεις και αναρτήσεις, που αξίζουν της προσοχής μας...

Έτσι διαβάζουμε στο ow.gr:

"Ο Ιάσων είναι ένα γενναίο παιδί. Είναι χαρούμενος, κοινωνικός, έχει φοβερή αίσθηση του χιούμορ και είναι πολύ πολύ δυνατός. Εδώ και 13 χρόνια έχει μάθει να ονειρεύεται, αλλά και να κάνει όλα τα πράγματα «αλλιώς». Το πρωί παρακολουθεί ειδικό δημοτικό σχολείο για παιδιά με εγκεφαλική παράλυση και τα απογεύματα κάνει φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία και λογοθεραπεία.Ο Ιάσονας έχει σπαστική τετραπληγία, εξαιτίας της εγκεφαλικής παράλυσης που προέκυψε ως επιπλοκή από την πρόωρη γέννησή του στις 28 εβδομάδες κύησης. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο. Σημαίνει επίσης ότι πονάει σε συγκεκριμένες αρθρώσεις, δεν έχει καλή ισορροπία ακόμη και στην καθιστή θέση και έχει υποβληθεί σε ουκ ολίγες επεμβάσεις χωρίς θεαματικά αποτελέσματα.

Ο τρόπος για να βελτιωθεί η αυτονόμηση του Ιάσονα, το ίδιο και η ποιότητα της ζωής του έχει βρεθεί. Πρόκειται για την πρωτοποριακή, επεμβατική μέθοδο της επιλεκτικής ραχιαίας ριζοτομής (Selected Dorsal Rizotomy) που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, εξελίχθηκε και πραγματοποιείται στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο St Louis στο Μιζούρι των ΗΠΑ. Είναι μια επέμβαση στον σπονδυλικό σωλήνα που θα αλλάξει οριστικά τη ζωή του.Με τη συγκεκριμένη επέμβαση ο Ιάσων θα απαλλαγεί από την έντονη σπαστικότητα των κάτω άκρων, πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι θα βελτιωθεί η καθιστή και η όρθια (υπό στήριξη) θέση, θα απαλλαγεί από τους έντονους πόνους, θα κινείται πιο εύκολα με το καροτσάκι και θα μπορέσει να περπατήσει με τον ειδικό περιπατήρα.Η διαμονή στην Αμερική θα είναι για 30 ημέρες. Το κόστος του συνολικού εγχειρήματος πλησιάζει το ποσό των 100.000 €. Οι γονείς του Ιάσονα, ο Κώστας και η Φλώρα, χρειάζονται τη βοήθειά μας για να υποστηρίξουν το παιδί τους στον αγώνα του να ζήσει μερικώς αυτόνομο."

Την ίδια στιγμή διαβάζουμε στο newsauto.gr:

"Η Κυρία το πουλάει το σπίτι στο Καβούρι – Αλλά ζητάει 150.000.000 ευρώ...H εφοπλιστική παρέα που συνέτρωγε πριν από λίγες ημέρες σε κατοικία της Εκάλης συζητούσε για πολλά θέματα και όταν ένα μέλος της «γύρισε» την κουβέντα στο real estate, δεν άργησε να βγει η είδηση. «Η Κατερίνα Παναγοπούλου πουλάει το σπίτι στο Καβούρι» είπε και αυτό ήταν αρκετό για να ξεκινήσει μια συζήτηση για την μυθική αυτή κατοικία και το μυθικό τίμημα που ζητάει για να την αποχωριστεί η χήρα του Περικλή Παναγόπουλου.Μια γυναίκα που πορεύεται τα τελευταία χρόνια μόνη της ουσιαστικά στην ζωή, μετά τον θάνατο του ανθρώπου με τον οποίο έδεσε άρρηκτα την ζωή της. Η απόφασή της να πουλήσει την μυθική κατοικία στο Καβούρι, μια ανάσα κυριολεκτικά από την θάλασσα συζητείται πολύ, όχι για την αδιαμφισβήτητη αξία του αλλά για το τίμημα που απαιτεί η κυρία Παναγοπούλου.Ένα τίμημα που φτάνει τα 150.000.000 ευρώ για μια κατοικία που πριν από τέσσερα χρόνια νομιμοποιήθηκε με μια ρύθμιση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, η οποία επανακαθόρισε την οριογραμμή του αιγιαλού μπροστά από το σπίτι της. Η ίδια όταν δημοσιοποιήθηκε το ρεπορτάζ τον Ιούνιο του 2019 είχε δηλώσει άγνοια για την ρύθμιση επισημαίνοντας ότι το θέμα της κατοικίας το είχε ρυθμίσει ο εκλιπών πλέον σύζυγός της.

Η νέα ζωή και οι προτεραιότητες

Μια μέρα πριν από την ονομαστική της εορτή Κατερίνα η Παναγοπούλου δείπνησε μαζί με φίλες της στο εστιατόριο Zuka απολαμβάνοντας γεύσεις από την Ασία. Μετά την απώλεια του άνδρα που σημάδεψε την ζωή της, εξακολουθεί να ασχολείται πολύ ενεργά με το σωματείο «Καλλιπάτειρα» του οποίου είναι πρόεδρος. Αθόρυβα έχει βοηθήσει πολύ κόσμο που βρέθηκε σε δεινή οικονομική κατάσταση χωρίς ποτέ να το φωνάξει κυρίως επειδή είναι μαθημένη στο να δίνει χωρίς να επιθυμεί καμία δημοσιοποίηση. Εξακολουθεί να είναι Εθνική Πρέσβυς της Ελλάδος, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, για τον Αθλητισμό, την Ανοχή και το Ευ Αγωνίζεσθαι (Fair Play), διαπιστευμένη από το υπουργείο Πολιτισμού το 1998. ενώ εκτελεί τα καθήκοντά της, αποκλειστικά, σε εθελοντική βάση."

Την κυρία Παναγοπούλου δεν τη γνωρίζουμε και προφανώς δεν είναι σωστό να κρίνουμε αρνητικά το ποσό το οποίο ζητάει για το σπίτι της. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά της, και της ευχόμαστε να πετύχει την καλύτερη δυνατή τιμή, δεδομένου ότι από την αγοραπωλησία θα ωφεληθεί (φανταζόμαστε) και το ελληνικό Δημόσιο, μέσω της φορολόγησης που θα επιβληθεί από αυτήν. Φανταζόμαστε ότι όλα θα γίνουν νόμιμα και σωστά, με το κανονικό αντίτιμο να γράφεται στο συμβόλαιο κ.ο.κ. Αλίμονο μην έκανε τέτοια απατεωνία κάποιος εξ αυτών των κύκλων για να γλυτώσει μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Παράλληλα η κυρία Παναγοπούλου είναι γνωστή για τη φιλανθρωπική της δράση: δε θέλει να το διαφημίζει (το λέει και το ρεπορτάζ εξάλλου), αλλά τι να γίνει που όταν γίνονται τέτοιες δράσεις στην οποία είναι υπεύθυνη τυχαίνει συχνά να υπάρχει και ένας δημοσιογράφος και ένας φωτογράφος κοντά; Να τους μαλώσουμε; Όχι βέβαια. Καλά κάνει και μπράβο της. 

Ο λόγος που κάνουμε την αντιπαραβολή είναι διπλός και πηγάζει από την ενημερωτική μας διάθεση: 

α) μήπως είναι μια ευκαιρία τώρα που θα ψάχνει η κυρία Παναγοπούλου να βρει το επόμενο άτομο με ανάγκη για να βοηθήσει να σκεφτεί το νεαρό Ιάσονα;

β) Την ίδια στιγμή, μήπως το κράτος που τόση κατανόηση έδειξε - και σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα - για να επανακαθορίσει την οριογραμμή του αιγιαλού μπροστά στο σπίτι της κυρίας Παναγοπούλου, να δείξει το ίδιο ενδιαφέρον, μπας και και ένα ποσό από τα έξοδα μπορεί να καλυφθεί από τον ΕΦΚΑ; Δεν ξέρουμε αν γίνεται, αλλά μήπως να εξεταστεί ως ενδεχόμενο; Είμαστε σίγουροι ότι θα έχει κατατεθεί σχετικό αίτημα από τους γονείς του Ιάσονα, αλλά είναι πιθανό να έχει έχει παραπέσει κάπου ή να έχει απορριφθεί για τυπικούς λόγους.

Για να δούμε...

(Και επειδή το κράτος και η κυρία Παναγοπούλου μπορεί ν' αργήσουν ν' ασχοληθούν λόγου φόρτου υποχρεώσεων... Ο ερανικός τραπεζικός λογαριασμός που έχει ανοιχτεί στην Alpha Βank για τον Ιάσονα είναι: GR3601401530153002310055151.

 Δικαιούχοι:Ιάσων Δημήτριος Σιαμπάνης του Κωνσταντίνου / Φλώρα Μαρία Ιωάννα του Στεφάνου Κυργιώρη του Γάσπαρη. 

Πρόκειται για ατομικό ερανικό λογαριασμό που έχει αδειοδοτηθεί με όλες τις νόμιμες διαδικασίες και με κρατική απόφαση η οποία έχει αναρτηθεί στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ με ΑΔΑ: 6 ΗΣ 346ΜΤΛΚ- ΒΡΥ)