Κανένα πειθαρχικό θα γίνει ρε παιδιά;

Περίπου ένα χρόνο πριν είχε ξεσπάσει ένας μεγάλος καβγάς μεταξύ του ΕΦΚΑ και της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος", με τη δεύτερη να κατηγορεί τον οργανισμό ότι κωλοσιεργούσε τη διαδικασία συγκρότησης του πειθαρχικού του συμβουλίου με αποτέλεσμα την ατιμωρησία "επίορκων" υπαλλήλων και τον οργανισμό να κατηγορεί την εφημερίδα για άγνοια και παραπληροφόρηση...Το θέμα έμεινε κάπου εκεί, με την κοινή γνώμη να επαναπαύεται στις διαβεβαίωσεις του οργανισμού ότι "όλα είναι υπό έλεγχο"...

Απ' ότι φαίνεται όμως, αν και έχουμε μπει για τα καλά στο 2018, το πειθαρχικό του οργανισμού (αν και είναι πλέον ενεργό και συγκροτημένο) συναντάει δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου η τέλεση παραπτωμάτων έχει αποδειχθεί και δεν υπάρχουν απλώς ενδείξεις. Η κωλυσιεργία που υπάρχει ανάγκασε τον οργανισμό να προσφύγει στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ώστε να έχει τα νώτα του καλυμένα), το οποίο όμως "έβαλε τα πράγματα στη θέση τους" και εγκάλεσε τον ΕΦΚΑ υπενθυμίζοντάς του την υποχρέωσή του να σιγουρεύει ότι τα πειθαρχικά γίνονται στην ώρα τους και οι αποφάσεις βγαίνουν εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου (διαβάστε σχετικά εδώ).

Ο ΕΦΚΑ αποτελεί ένα απλό παράδειγμα του κατά πόσο η νομοθεσία καταστρατηγείται και οι ποινές δεν αποδίδονται ως πρέπει, ενώ ακόμα και στην περίπτωση που αυτές δίνονται, είναι κατώτερες των αδικημάτων που διαπράτονται: είναι συχνό φαινόμενο τα πειθαρχικά να συγκαλούνται πέραν του 20ημέρου από την καταγγελία και οι διοικητικές ποινές να επιβάλλονται πολύ αργότερα, με αποτέλεσμα ο μισθός των επιόρκων να συνεχίσει να καταβάλλεται κανονικά ή ακόμα χειρότερα να επιβάλλονται "αναγκαστικές αργίες" αλλά η οριστική τους κρίση να γίνεται μετά την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος που οδηγεί σε σπίλωση του ονόματος των κατηγορουμένων - αν είναι αθώοι. Ειδικές κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων δε, απολαμβάνουν ειδικής αντιμετώπισης π.χ. μέχρι πρόσφατα οι πανεπιστημιακοί γιατροί περνούσαν από "πανεπιστημιακά" πειθαρχικά ακόμα και αν εγκαλούνταν για περιπτώσεις που σχετίζονταν με την άσκηση του κλινικού τους έργου, δηλαδή για πράξεις ή παραλείψεις κατά την ενάσκηση των ιατρικών τους καθηκόντων. Αποτέλεσμα; Οι ποινές μικρότερες από τις αναμενόμενες...

Σε άλλες περιπτώσεις τα πειθαρχικά δεν συγκαλούνται γιατί λείπουν μέλη με αποτέλεσμα να επηρεάζεται και το ποινικό μέρος των υποθέσεων (όπου αυτό υπάρχει και κρίνεται στα δικαστήρια). Και αυτό ισχύει για τον Δημόσιο τομέα. Γιατί αν περάσουμε στους επαγγελματικούς οργανισμούς και ενώσεις που έχουν πειθαρχικά συμβούλια η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη - και έχει γίνει χειρότερη τα τελευταία χρόνια, που με τους μνημονιακούς νόμους η ισχύς τους έχει ελαττωθεί (αφού πλέον η άσκηση επαγγέλματος δεν σημαίνει υποχρεωτικά και την ύπαρξη ιδιότητας στο 90% των περιπτώσεων και έτσι έχουμε διάφορους ν' ασκούν ένα επάγγελμα χωρίς να είναι εγγρεγραμμένοι στους σχετικούς συλλόγους) και η δυνατότητα επιβολής ουσιαστικών ποινών είναι μικρή.  

Όλα αυτά θα μας πείτε ότι είναι γνωστά και γίνονται εδώ και χρόνια...
Εδώ όμως είναι και το πρόβλημα. Η πειθαρχική (και όχι η ποινική) δίωξη στην χώρα μας είναι κάτι που γίνεται ημιτελώς. Και γι' αυτό δε φταίνε "οι συνδικαλιστές" (όπως υποστηρίζει η Δεξιά), ούτε "η ατελής νομοθεσία" (όπως υποστηρίζει η αριστερά, η οποία υποτίθεται ότι είναι στην κυβέρνηση και η οποία είναι πίσω από τις πιο πρόσφατες αλλαγές όσο αφορά το Δημόσιο). Ο λόγος είναι ότι καμία συντεχνία δεν έχει το θάρρος να ξεκαθαρίσει την "κόπρα του Αυγείου" - ειδικά τώρα. Γιατροί, εφοριακοί και λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν φακελάκια και οι συνάδελφοί τους κάνουν τα στραβά μάτια, μηχανικοί κάνουν εκθέσεις χωρίς αυτοψίες και δεν περνούν από πειθαρχικό, γιατροί υπογράφουν ψευδείς διαβεβαιώσεις εμβολιασμών και οι ιατρικοί σύλλογοι κάνουν πως δε γνωρίζουν, φαρμακοποιοί ιδιοποιούνται σκευάσματα και συνταγές, δικηγόροι λειτουργούν με πρακτικές εισπρακτικών εταιρειών για να πάρουν χρήματα, δημοσιογράφοι κάνουν έμμεσες προβολές προϊόντων στις εκπομπές και τις παρουσίες τους και η πειθαρχική κρίση τους γίνεται καθυστερημένα, αν γίνει ποτέ - και η λίστα είναι ατελείωτη.
Προφανώς και το πρόβλημα είναι βαθύτερα ηθικό: στην εποχή μας που τα πάντα έχουν πάρει την κάτω βόλτα, τα πειθαρχικά αδικήματα που θα περάσουν ατιμώρητα και έρχονται στην επιφάνεια θα είναι όλο και περισσότερα.
Όμως γι' αυτό χρειαζόμαστε ταχύες διαδικασίες και διάθεση για ξεκαθάρισμα. Τόσο από πλευράς κράτους όσο και από την πλευρά των ίδιων των εμπλεκομένων επαγγελματικών συλλόγων. Το κράτος ξεχαρβάλωσε την αγορά χρησιμοποιώντας ως επίφαση τα μνημόνια (δήθεν για να μικρύνει το κόστος των υπηρεσιών - στην πραγματικότητα για να επιτρέψει την είσοδο αλυσίδων από το εξωτερικό) ενώ οι σύλλογοι στο βωμό των εισπράξεων (δηλ. των συνδρομών) κάνουν τα στραβά μάτια.
Καιρός τα πράγματα ν' αλλάξουν, γιατί η κατρακύλα είναι κοντά.

Ο Πανιώνιος, ο Στηβ Γιατζόγλου και η Χρυσή Αυγή (ή το πως τα πολιτικά μαθήματα δίνονται με πράξεις και όχι λόγια)

Λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2012, προκλήθηκε σούσουρο στους συνδέσμους του Ολυμπιακού. Ένα από τα πιο γνωστά ηγετικά στελέχη των οπαδών της ομάδας ανακοίνωσε την κάθοδό του στην πολιτική με το ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής. Για μια ομάδα που έκανε την εκτέλεση του ποδοσφαιριστή του Νίκου Γόδα (του οποίου παρεπιπτόντως η ιστορία περιπλέκεται με την Μανιάτικη οικογένεια των Κασιδιάρηδων οι οποίοι επί Κατοχής ήταν από τους καλύτερους φίλους των Γερμανών στον Πειραιά) σημαία του συλλόγου, της οποίας η ιστορία είναι συνυφασμένη με τις προσφυγικές και δημοκρατικές συνοικίες του Πειραιά και η οποία διατείνεται ότι χτυπήθηκε επί Χούντας, κάτι τέτοιο δεν ακουγόταν καλά.
Βέβαια όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, η Χρυσή Αυγή είχε στήσει "τσαντίρι" στην Θύρα 7 καιρό πριν εκείνες τις εκλογές, καταλαμβάνοντας συγκεκριμένα σημεία και κάνοντας κατήχηση και στρατολόγηση, χωρίς να υπάρξει αντίδραση-προστασία στη δημοκρατική ιστορία του συλλόγου.
Αφού ξεσηκώθηκε σάλος (και αφού η Χρυσή Αυγή έκανε καλά τη δουλειά της), παρουσιάστηκε ένα καθυστερημένο "no politica" κατά το οποίο (βλακωδώς), "όλοι Ολυμπιακοί είμαστε και ας υποστηρίζουμε ότι να' ναι πολιτικά". Αυτό βέβαια στα χαρτιά, γιατί στην πράξη το πρότερο σκηνικό συνεχίζεται απλώς όχι ανοιχτά πλέον.
Αυτό το "no politica" το ενστερνίστηκαν και άλλοι οπαδικοί συνδέσμοι, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις - προεξαρχόντων των "Original" της ΑΕΚ και των "Πανθήρων" του Πανιωνίου.

Βέβαια όπως σωστά παρατηρεί ο Δημήτρης Ρούσσος στο gazzetta.gr σχετικά με το "no politica": "...Bέβαια, όπου «πολιτική», εκείνοι εννοούν προοδευτικές ιδέες, αγωνιστικά μηνύματα, αλληλεγγύη σε αδύναμους και κατατρεγμένους. Κατά τ’ άλλα, τα συνθήματα κατά υπουργών και πρωθυπουργών πάνε κι έρχονται, ρατσιστικές ιαχές για μαύρους ακούγονται, συνθήματα για «Βούλγαρους» και «Τούρκους» κυριαρχούν. Το ανιστόρητο «no-politica» ριζώνει στις κερκίδες το φασιστικό δηλητήριο κι εξορίζει την κοινωνικότητα. Όλα αυτά, σε έναν χώρο κατ’εξοχήν κοινωνικό."
Και η ζωή συνεχίστηκε...Το θέμα όμως ξαναήρθε στην επιφάνεια με αφορμή την αποπομπή του Στηβ Γιατζόγλου από την τεχνική ηγεσία του μπασκετικού Πανιωνίου - μόλις μία μέρα μετά που ανέλαβε προπονητής. Αιτία ήταν η δεδηλωμένη πίστη του γνωστού προπονητή στην "αξία" της Χρυσής Αυγής, θέση που διατήρησε ακόμα και μετά τη δολοφονία του Πάνου Φύσσα - το κομβικό σημείο δηλαδή στο οποίο έπεσαν οι μάσκες, ακόμα και για τα μάτια των πιο ανίδεων...Ο Στηβ Γιατζόγλου - σπουδαίος μπασκετμπολίστας και σπεσιαλίστας σαν προπονητής στο να "σώζει" ομάδες από τον υποβιβασμό - κλήθηκε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα, να γλυτώσει δηλαδή την ομάδα από το να "πέσει" στην Α2. Οι "Πάνθηρες" όμως, που αποτελούν το βασικότερο μοχλό υποστήριξης της ομάδας, μόλις το έμαθαν αντέδρασαν και ΑΠΑΙΤΗΣΑΝ την αποπομπή του. Πληροφορίες λένε ότι χρησιμοποιήθηκαν πολύ σοβαρά "επιχειρήματα" και παντός είδους απειλές. Η διοίκηση της ομάδας (που δε στέκει και πολύ καλά στα πόδια της), "λύγισε" και ο γνωστός προπονητής έγινε γρήγορα παρελθόν...
Και αναρωτιόμαστε: Δε γνωρίζουν οι "Πάνθηρες" την ικανότητα του Γιατζόγλου να φέρνει εις πέρας "επικίνδυνες αποστολές"; Ασφαλώς και ναι. Δε γνωρίζουν οι "Πάνθηρες" τον άμεσο κίνδυνο υποβιβασμού της ομάδας τους; Προφανώς και ναι - αφού εκείνοι ήταν που απαίτησαν πρόσφατα ριζικές αλλαγές στην ομάδα.
Άρα γιατί το έκαναν; Απλώς γιατί η ιστορία της ομάδας είναι πάνω απ' όλα..."Για να μην ανοίξουμε άλλες παρτίδες, σκουπίδια σαν αυτό .. ούτε να το σκέφτεστε" δήλωσαν και τέλος...Ο Στήβ Γιατζόγλου όσο και είναι μοναδικός στο να γλυτώνει υποβιβασμούς, δεν ταίριαζε με το προφίλ του συλλόγου. Δεν μπορεί να ταιριάξει ο ακροδεξιός του λόγος με μια ομάδα που "αναπνέει" σε προσφυγικές και δημοκρατικές περιοχές.
Δε νομίζουμε να διαφωνεί κανείς ότι αυτό αν ακολουθούσαν αυτό το παράδειγμα και οι υπόλοιποι συνδέσμοι "οργανωμένων", τα γήπεδα και η κοινωνία μας θα ήταν καλύτερη...

Περί αναδοχής και υιοθεσίας...

Τελικά η κρυφή ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, που τα έχει κάνει μαντάρα σε όλα τα επίπεδα και με όποιο τρόπο είναι αυτό ανθρωπίνως δυνατόν, τείνει να γίνει ο μοναδικός λόγος ύπαρξής της. Τελευταίο επεισόδιο στο σήριαλ "Νόμοι για τους οποίους ΔΕΝ ψηφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ από το λαό" έχει σχέση με την πιθανότητα υιοθεσίας και αναδοχής από το ομόφυλα ζευγάρια.

Η σχετική διάταξη παρείσφρυσε σε νομοσχέδιο το οποίο (σωστά) εκσυγχρονίζει τον σχετικό κώδικα, κάνοντας (κυριολεκτικά) μαντάρα την όλη προσπάθεια. Η διάταξη έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις ακόμα και μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και δικαίως: α) η κοινωνία είναι δεδηλωμένα αντίθετη κατά πλειοψηφία σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και β) υπάρχει ξεκάθαρη ανακολουθία με τα όσα η κυβέρνηση είχε δηλώσει στα τέλη του 2015, όταν, προκειμένου για να κατευνάσει τις αντιδράσεις της κοινωνίας και της κοινοβουλευτικής της ομάδας για την επέκταση του "συμφώνου συμβίωσης" στα ομόφυλα ζευγάρια, είχε κατηγορηματικά αρνηθεί την καθιέρωση δικαιώματος υιοθεσίας και αναδοχής από αυτά, χωρίς να υπάρχει σαφής και εμπεριστατωμένος διάλογος μέσα στην κοινωνία.

Κάτι τέτοιο δε συνέβει - και ο λόγος είναι απλός: η κυβέρνηση γνωρίζει ότι η κοινωνία διαφωνεί. Όσες αναρτήσεις και αν γράψει ο pitsirikos, όσο και αν φωνάξει ο ηχολήπτης-βουλευτής κ. Καραγιαννίδης (ο οποίος αφού κατάπιε αμάσητα τα μνημόνια και ψήφισε το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας εγκαλεί γι' ανακολουθία όσους αντιδρούν), όσα άρθρα και αν γράψει η γνωστή για τις θέσεις της Athens Voice (για την ανταπόκριση της οποίας ο τίτλος της δεν μπορούσε ν' απέχει περισσότερο από την αλήθεια), η κοινωνία διαφωνεί. Καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία. Και επειδή η κυβέρνηση γνωρίζει τα αισθήματα της κοινωνίας, δεν κάνει διάλογο και προσπάθησε να περάσει σε μια κατεπείγουσα "διαβούλευση" τη διάταξη, χωρίς να ενημερώσει κανέναν από τους "εκπροσώπους του λαού".

Είναι όμως κομβικό η κοινωνία να είναι σύμφωνη - όχι συνολικά, αλλά κατά πλειοψηφία - με τέτοια μέτρα. Γιατί στην πράξη θα φανεί η αποδοχή του μέτρου, το οποίο θα έχει προεκτάσεις στην καθημερινότητα και θα δοκιμάσει την κοινωνική συνοχή. Σε μια εποχή όπως αυτή - που η κοινωνία βρίσκεται στην πίεση, επιβάλλεται η συζήτηση και η συμφωνία, μακρυά από κρυφές ατζέντες και αποφάσεις εν κρυπτώ.

Δίκαιες λοιπόν οι αντιδράσεις και δίκαιη η οργή. Η κυβέρνηση οφείλει ν' ακούσει, γιατί όπως σωστά σημειώνει στην επιστολή διαμαρτυρίας της, η κ. Γεννιά (βουλευτής Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ): "...Καμία αλλαγή δεν πρέπει και δεν μπορεί να επέλθει χωρίς τη ζύμωση και τη συμμετοχή της κοινωνίας. Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας είναι αντίθετη. Γιατί επιδιώκουμε να πάμε κόντρα; Ειδικά αυτήν τη στιγμή; Δεν πρέπει να λησμονείτε ότι η Κυβέρνηση της Αριστεράς είναι και πρέπει να είναι Κυβέρνηση όλων των Ελλήνων. Και ότι οι Βουλευτές οφείλουν να εκφράζουν τη βούληση των Ελλήνων. Το σύστημά μας είναι αντιπροσωπευτικό. Αυτό μας δεσμεύει κατά κατηγορηματικό και απόλυτο τρόπο."  Η τελική αιχμή της κ. Γεννιά δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη - όπως και στο θέμα της ηλικίας από την οποία μπορεί να γίνει επιλογή φύλου (μια επιβεβλημένη κατά τ' άλλα κίνηση που έδωσε το δικαίωμα επιλογής σε χιλιάδες "εγκλωβισμένους" ανθρώπους), η κυβέρνηση λειτουργεί ως όχημα συμφερόντων μιας μειοψηφίας της κοινωνίας και όχι της πλειοψηφίας. Αλλά δε δείχνει να καταλαβαίνει, όπως δείχνουν οι δηλώσεις των "εμπνευστών" του νομοσχεδίου.

Πάντως η ουσία είναι μία: Κανείς δε μακροημέρευσε έτσι και κανείς δεν έμεινε στην ιστορία ως "μεταρρυθμιστής" λειτουργώντας με τέτοιο τρόπο...

Ένα σχόλιο-απάντηση στο κίνημα αντεμβολιασμού...

Γράφει η Τζίνα Μοσχολιού στο in.gr για τα εμβόλια και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε: Το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και η χρήση του "γιατρού Google" και της "Ελληνίδας μαμάς-παντογνώστριας" στο FB, ως αποκλειστικούς συμβούλους είναι καταστροφική για τη δημόσια υγεία:

"Διαβάζει κανείς από τα στοιχεία για τα κρούσματα της γρίπης και της ιλαράς που δημοσιεύει το ΚΕΕΛΠΝΟ; Σύμφωνα με τα τελευταία, οι θάνατοι από επιπλοκές της εποχικής γρίπης φέτος έχουν φτάσει τους 37 και τα κρούσματα που έφτασαν ως τις ΜΕΘ είναι 104. Σε ότι αφορά δε τους θανάτους, το ΚΕΕΛΠΝΟ σημειώνει ότι τα 32 από τα 37 κρούσματα ανήκαν σε ομάδα υψηλού κινδύνου για την οποία συστήνεται εμβολιασμός. Οι ειδικοί εξηγούν, άλλωστε, πως ακόμη κι αν το εμβόλιο της γρίπης έχει χαμηλή κάλυψη, η χαμηλή είναι καλύτερη από τη μηδενική. Αν και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να το επισημάνει αυτό, φτάσαμε να χρειάζεται η επισήμανση. Φέτος μάλιστα η οδηγία για τον εμβολιασμό της γρίπης δεν ανέφερε απλώς τους ανήκοντες σε ομάδες υψηλού κινδύνου αλλά και όποιον άλλον επιθυμεί. Παρόλα αυτά το «αν δεν ανήκεις σε ομάδα υψηλού κινδύνου γιατί να το κάνεις μωρέ» το λένε ακόμη αρκετοί γιατροί.

Τα στοιχεία της ιλαράς είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτικά. Τα επιβεβαιωμένα κρούσματα έφτασαν τον κάπως εξωφρενικό αριθμό των 2.591 που αναμένεται να αυξηθεί στο προσεχές διάστημα. Οι θάνατοι είναι, μέχρι τώρα, 3, μεταξύ άλλων μιας 35χρονη γυναίκας από το γενικό πληθυσμό (σ.σ. ο κομψός τρόπος για να επισημαίνει η σχετική ανακοίνωση πως δεν επρόκειτο για Ρομά ή πρόσφυγα κλπ) η οποία είχε εμβολιαστεί ανεπαρκώς, με μια δόση.

Την ίδια ώρα αν κάποιος άνθρωπος με γερά νεύρα αποφασίσει να κάνει βουτιά στην παράλληλη πραγματικότητα των ομάδων και σελίδων αντιεμβολιαστών θα διαπιστώσει πως η υποστήριξη και το ενδιαφέρον για τις θεωρίες τους αυξάνεται ενώ θα διαβάσει και διάφορες αναρτήσεις και σχόλια για γιατρούς που τους ενθαρρύνουν φτάνοντας ακόμη και σε ακραία αντιδεοντολογικές (για να μην πούμε παράνομες) πρακτικές.

Το φαινόμενο δεν είναι, βεβαίως, ελληνικό και έχει και ρίζες και ουρές. Από τη μια, το κύμα ενός new age υγιεινισμού γίνεται όλο και πιο μοδάτο και οι περίεργες αντιλήψεις περί ενός ολιστικού «wellness» εισβάλλουν αργά κι αθώα στη mainstream σφαίρα. Από τις επικίνδυνες θεωρίες όπως, π.χ., αυτή περί «καθαρής διατροφής», και τη σύνδεση τους με σοβαρές ασθένειες, ως την αμφισβήτηση της σύγχρονης δυτικής ιατρικής, η απόσταση είναι μια λαχανίδα δρόμος. Μια άλλη παράμετρος είναι η διαδεδομένη αντίληψη ότι οι φαρμακευτικές άγονται και φέρονται με μόνο σκοπό το κέρδος, σε αγαστή συνεργασία με τους γιατρούς και τους διεφθαρμένους φορείς. Ενώ προφανώς ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες έχουν σκοπό το κέρδος, η άποψη ότι τα εμβόλια είναι δηλητήρια συγκρούεται με το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο κόσμος δεν πεθαίνει πια από τις ασθένειες προηγούμενων αιώνων. Αν και οι συνωμοσιολόγοι σίγουρα έχουν κάποια απάντηση και γι’αυτό.

Αναρωτιέται κανείς αν το θέμα είναι πολιτικό; Σαφώς και είναι! Η δημόσια υγεία είναι ευθύνη της πολιτείας και η απόφαση να μην εμβολιαστεί κάποιος ή να μην εμβολιάσει το παιδί του δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, το κατάλαβαν φέτος, με αφορμή και την ιλαρά, και αυστηροποίησαν αποφασιστικά, με ποινές και κυρώσεις, το νομικό πλαίσιο για τον εμβολιασμό των παιδιών (γιατί, παρά την κοινή παρανόηση, τα παιδιά, όχι, δεν ανήκουν στους γονείς τους για να τα κάνουν ό,τι τους καπνίσει). Εδώ διαβάζουμε ότι γονείς ανταλλάζουν τιπς και πληροφορίες για το ποιος γιατρός θα τους υπογράψει πλαστό πιστοποιητικό εμβολιασμών για να γράψουν το παιδί σχολείο και δεν ανοίγει μύτη. Παράλληλα, πρακτικές όπως η ομοιοπαθητική ή ο βελονισμός εμφανίζονται ακόμη και σε συμβατικά ΜΜΕ ως αντίστοιχης αξιοπιστίας με τη συμβατική ιατρική, και το θέμα της γρίπης και της ιλαράς δεν αξιολογείται ψηλά στην επικαιρότητα, με εξαίρεση το περιστατικό του θανάτου του Στέλιου Σκλαβενίτη που, δυστυχώς, δεν έγινε ευκαιρία για να στείλουν αρχές και ΜΜΕ τα ανάλογα μηνύματα στο κοινό. Τι ακριβώς περιμένουν οι αρχές για να δώσουν οδηγίες, να εξαπολύσουν έρευνες, να εντοπίσουν πηγές παραπληροφόρησης που δεν είναι απλώς «άποψη» αλλά άμεσος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και, ενίοτε, υποκρύπτουν και κέρδος για ορισμένους τσαρλατάνους; Δεν έχουμε προχωρήσει λίγο από την εποχή του νερού του Καματερού;

Τέλος, το πιο προφανές: τόσο καιρό αρρωσταίνει και πεθαίνει κόσμος και δεν έχει γίνει ούτε μια επίσημη, μεγάλη, εθνική καμπάνια για τους εμβολιασμούς με καταχωρήσεις παντού, με συνεντεύξεις και δηλώσεις και σποτ στο prime time σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Τι ακριβώς περιμένει η πολιτεία και τι την εμποδίζει; Μήπως δεν θα ταίριαζε μια τέτοια καμπάνια σε μια κυβέρνηση που κυνηγά με λύσσα ως σκάνδαλα τις καμπάνιες των προηγούμενων; Ή μήπως θα την παρεξηγούσαν για συμπάθεια στις κακές φαρμακευτικές; Εικασίες καχύποπτων είναι αυτές φυσικά, εξάλλου καμιά φορά η απάντηση μπορεί να είναι η πιο προφανής, εν προκειμένω, η αδιαφορία."

Ένα σχόλιο για την κατάργηση της καταβολής των εξόδων κηδείας από τον ΕΦΚΑ

Τελικά οι παροχές του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα θυμίζουν τους "10 μικρούς νέγρους" της Αγκάθας Κρίστι - μία-μία εξαφανίζονται από προσώπου γης...Η πιο πρόσφατη απώλεια ήταν τα

έξοδα κηδείας και τα επιδόματα απολύτου αναπηρίας, τα οποία καταργούνται για όσους τα έχουν υποβάλλει από 12.5.2016 και εντεύθεν.

Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ζητήσει εδώ και 2 χρόνια (!!!) έξοδα κηδείας και δεν τα έχουν πάρει (ή ακόμα χειρότερα θα τους ζητηθούν αναδρομικά) το αφήνουμε ασχολίαστο: είναι τουλάχιστον τραγικό και απάνθρωπο, ακόμα και από μια δήθεν "αριστερή" κυβέρνηση.

Για αρκετές δεκαετίες, η καταβολή των εξόδων κηδείας ήταν μέσα στις παροχές του ασφαλιστικού μας συστήματος και ελάφρυναν το οικονομικό βάρος της ανθρώπινης απώλειας. Τα τελευταία χρόνια - και εν μέσω οικονομικής κρίσης - η συνεισφορά αυτή ήταν βασική οικονομική αρωγή: υπάρχουν συνανθρώποι μας που έχασαν τους δικούς τους και κατέβαλλαν τα έξοδα κηδείας κάνοντας οικογενειακούς εράνους, προσδοκώντας ότι το ασφαλιστικό ταμείων των αποθανόντων θα συνείσφερε σ' αυτά κατά τα προσδοκώμενα. Αλλά ένα πρόσφατο διευκρινιστικό έγγραφο του ΕΦΚΑ ξεκαθαρίζει τα πράγματα: Αιτήσεις μέχρι 12.5.2016, κρίνονται με βάση το προϊσχύον νομικό πλαίσιο (καταστατικές, γενικές ή ειδικές διατάξεις). Αντίστοιχες αιτήσεις από 13.5.2016 θα πρέπει να απορρίπτονται, καθώς ο Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΕΑΕΠ χορηγεί αποκλειστικά την επικουρική σύνταξη και παύει από την έναρξη ισχύος του νόμου 4387 να χορηγεί λοιπές παροχές, όπως έξοδα κηδείας και επίδομα απολύτου αναπηρίας.

Το χειρότερο στην όλη υπόθεση όμως είναι ότι αυτό, όπως και τόσα άλλα, έγινε με έγγραφο και όχι επίσημη ανακοίνωση ή εγκαιρη ενημέρωση. Έγινε, όπως και πολλά άλλα πράγματα, καθυστερημένα αφορώντας χιλιάδες ασφαλισμένους, που εκ των υστέρων καλούνται είτε να ξεγράψουν τα χρήματα αυτά ή να τα επιστρέψουν.

Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να έπαιρνε θέση η κυβέρνηση. Αλλά αυτό θα προϋπόθετε ευθιξία που προφανώς δεν υπάρχει ή δεν μπορεί ν' απαιτηθεί από ανθρώπους που έχουν μετακινήσει δεκάδες φορές τις "κόκκινες γραμμές" τους...

"Χρυσή βίζα"- σε όσους έχουν πολλά λεφτά και μόνο...

Τελικά η ζωή είναι πολύ περίεργη. Ο ΣΥΡΙΖΑ – που προεκλογικά ήταν υπέρμαχος των δικαιωμάτων των παιδιών των μεταναστών και υποσχόταν να κάνει πιο εύκολη την απόκτηση της ελληνικής εθνικότητας από αυτά – τελικά αντί να φέρει νομοσχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση, φέρεται να ετοιμάζεται να προσφέρει και ελληνικό διαβατήριο (όχι στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην χώρα μας) αλλά σε οικονομικούς “πρόσφυγες”-μεγαλοκεφαλαιούχους.

Την είδηση έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα “Real News” σε πρόσφατο ρεπορτάζ της: σ' αυτό  αναφέρεται ότι η κυβέρνηση με πρωτοβουλία του ανεκδιήγητου κ. Πιτσιόρλα (πρώην υβριστή – νυν καλύτερου φίλου – του κυρίου Τσίπρα) ετοιμάζεται ν' αλλάξει το νομικό πλαίσιο, προσφέροντας 5ετή άδεια παραμονής και πιθανότατα ελληνικό διαβατήριο σε όσους αλλοδαπούς αποκτούν επενδυτικά προϊόντα ύψους 300 εώς 500 χιλιάδων ευρώ ή καταθέτουν τουλάχιστον 1 εκατομμύριο ευρώ είτε σε repos του ελληνικού Δημοσίου είτε σε εταιρείες επενδύσεων ακίνητης περιουσίας. Με λίγα λόγια όπως επενδύει σε εταιρείες που αγοράζουν (από το Δημόσιο ή ιδιότητες) έναντι πινακίου φακής μεγάλες εκτάσεις, θα επιβραβεύεται παίρνοντας ελληνική υπηκοότητα – προφανώς για το καλό που θα μας κάνει.

Η χώρα μας μέχρι στιγμής έχει παρεμφερές πρόγραμμα, το οποίο προφανώς θέλει να διευρύνει. Μέχρι στιγμής υπάρχει εν ενεργεία ένα πρόγραμμα “χρυσής βίζας” (όπως λέμε “χρυσής ζύμης”), σύμφωνα με το οποίο όποιος αγοράσει ακίνητο 250 χιλιάδων ευρώ (ένα μέσο σπίτι δηλαδή σε μια ακριβή περιοχή της Αττικής – και όσο θα κάνουν σε λίγο τα σπίτια που  θα πουλάει ο “σύντροφος” του Αλέξη Τσίπρα, Λάτσης στο Ελληνικό) παίρνει αυτόματα και 5ετή άδεια εισόδου στην χώρα μας. Στα 5 χρόνια που υπάρχει το πρόγραμμα έχουν εκδοθεί περίπου 2.400 τέτοιες άδειες, πράγμα που έχει στεναχωρήσει τον κύκλο του κυρίου Πιτσιόρλα, ο οποίος βλέπει την Κύπρο και την Μάλτα να έχουν βγάλει πάνω από 4 δις ευρώ έκαστη από τις παραχωρήσεις υπηκοότητας και διαβατηρίου.

Το αστείο (μην πούμε γελοίο) της υπόθεσης είναι ότι η χώρα μας έχει κάνει ολόκληρη διαφημιστική καμπάνια στην Κίνα για να προωθήσει την ιδέα του πόσο “φτηνή” είναι η χώρα μας (αφού για να πάρει κανείς αντίστοιχα δικαιώματα σε άλλες χώρες πρέπει να “επενδύσει” περισσότερα χρήματα). Δηλαδή δεν φτάνει που κάποιος μπορεί ν' αγοράσει έναντι πινακίου φακής υψηλής αξίας ακίνητα στην χώρα μας, το διαφημίζουμε κιόλας προσφέροντας “δώρα”...

Βέβαια η αλήθεια είναι ότι τέτοιες πρακτικές δεν αρέσουν στην Ε.Ε., που βλέπει ένα διαγωνισμό μειοδοσίας από διάφορες “φτωχές” χώρες της Ε.Ε., για το χρηματικό όριο πάνω από το οποίο αποκτώνται δικαιώματα παραμονής / διαμονής / απόκτησης υπηκοότητας από “περίεργους” ολιγάρχες ή κατόχους “μαύρου χρήματος”.

Την ίδια ώρα έχουμε παιδιά που γεννήθηκαν στην χώρα μας, πήγαν σχολείο και δουλεύουν εδώ να μην έχουν δικαιώματα ή ακόμα και αν έχουν στην θεωρία να μην έχουν πρόσβαση σ' αυτά στην πράξη.

Αλλά δυστυχώς αυτά δεν έχουν 250 χιλιάδες ευρώ ν' αγοράσουν ένα ακίνητο ή δεν έχουν διαθέσιμα  1 εκατομμύριο ευρώ για να επενδύσουν σε ένα επενδυτικό fund θ' αγοράσει μαζικά ακίνητα στην χώρα μας, για να κάνει πολυτελείς κατοικίες ή boutique hotels για ευκατάστατους τουρίστες...

Να το πως έβαλε "στο κυνήγι" η κυβέρνηση και τα ζώα συντροφιάς...

Είναι τραγικό να είσαι κυβέρνηση και να θες ν' αφήσεις το στίγμα σου σ' ένα τομέας, αλλά όντας περιορισμένων δυνατοτήτων, αντί ν' αφήνεις καλό όνομα να καταλήγεις περίγελος και στόχος ακόμα και εκείνων που κάποτε ήταν οι καλύτεροί σου φίλοι.
Τελευταίο παράδειγμα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η περίπτωση Τσιρώνη και το περιβόητο νομοσχέδιο για τα ζώα συντροφιάς το οποίο ανακοινώθηκε, συζητήθηκε και τελικά αποσύρθηκε, αφού υπήρξε άνωθεν παρέμβαση και γενικό ξεμπρόστιασμα σε όλα τα επίπεδα...
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: έχοντας λύσει όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της χώρας, η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει μια ακόμα "τομή" στο θέμα των ζώων συντροφιάς. Θεωρώντας ότι το υπάρχον πλαίσιο ευθύνης ήταν ασαφές καθώς και ότι υπήρχε ένα χρηματοδοτικό κενό για την διαχείριση των αδεσπότων, προώθησε ένα νομοσχέδιο το οποίο μεταξύ των άλλων: α) ποινικοποιούσε τη φιλοζωία αφού όποιος έδινε τροφή και νερό σε αδέσποτα (που ασυνείδητοι πετούσαν στον δρόμο) κινδύνευε με πρόστιμα (!!!),  ενώ οι κτηνίατροι καλούνταν να ΜΗΝ εξετάζουν ζώα τα οποία είναι άρρωστα, τραυματισμένα ή δηλητηριασμένα τα οποία δεν είχαν σήμανση. β) εισήγαγε την έννοια της "μη σύννομης" θανάτωσης, μειώνοντας τις ποινές φυλάκισης και τα πρόστιμα σε περίπτωση πνιγμού, σύνθλιψης, δηλητηρίασης και κρεμάσματος των ζώων, γ) περιοριζόταν σε ότι αφορά "σκύλους και γάτες" αφήνοντας στην άκρη τα υπόλοιπα ζώα συντροφιάς, δ) εισήγαγε περιορισμούς του αριθμού των ζώων στις κατοικίες και τα διαμερίσματα υπό την ποινή προστίμου, κάτι το οποίο αναμφίβολα θα οδηγούσε σε αύξηση των ρυθμών εγκατάλειψης ζώων στους δρόμους, στα πάρκα και στις πλατείες, ε) δημιουργούσε επιτροπές "ευθανασίας" από τις οποίες απουσίαζαν οι φιλόζωοι, με προφανή σκοπό στ) απαγόρευε την υιοθεσία νεαρών ζώων (αντί να την ενθαρρύνει) και ζ) πετούσε το μπαλάκι της χρηματοδότησης των δομών φιλοξενίας αδεσπότων (που με το νομοσχέδιο μετατρέπονταν σε δομές ευθανασίας) αποκλειστικά στους φιλόζωους και τους δήμους, δημιουργώντας "ταμείο φιλοζωϊας" (ανάλογο προφανώς με το ταμείο αλληλεγγύης το οποίο λειτουργεί ως "στόκος για τον χειμώνα" όσο αφορά την κάλυψη καθημερινών αναγκών του Δημοσίου) που θα χρηματοδοτούνταν από πωλήσεις ζώων και προϊόντων από κτηνιατρικά καταστήματα.

Σ' αυτό το σημείο αξίζει ν' αναφέρουμε ορισμένες αλήθειες όσο αφορά τη φιλοζωία στην χώρα μας: Καταρχήν οι Έλληνες δεν ήταν ποτέ φιλόζωοι - στα σύγχρονα χρόνια πάντα (γιατί οι αρχαίοι ήταν και παραήταν). Από την αρχή όμως του Μνημονίου και μετά το κακό της μαζικής εγκατάλειψης και βασανισμού αδεσπότων (με πρόσφατο παράδειγμα αυτό των δύο στρατιωτών) παράγινε. Αυτό έβαλε μεγαλύτερο βάρος στους εναπομείναντες φιλόζωους (που ταϊζουν όχι μόνο τα δικά τους αλλά και αρκετά ακόμα αδέσποτα στις γειτονιές που μένουν). Οι δε φιλοζωϊκές δρον περισότερο από ένστικτο, με μικρή υποστήριξη και χωρίς σχέδιο το οποίο θα οδηγήσει στον περιορισμό των αδεσπότων. Παρομοίως και οι δήμοι που βρέθηκαν ξαφνικά με μια τεράστια ευθύνη, και χωρίς πόρους και χώρους να διαχειριστούν με υπευθυνότητα τις δομές φιλοξενίας και υιοθεσίας αδεσπότων - οι περισσότεροι απ' αυτούς πέταξαν ευχαρίστως "το μπαλάκι" στις φιλοζωϊκές, δίνοντας ψίχουλα ως "αμοιβή διαχείρησης".
Αυτό το σκηνικό δημιούργησε ένα απίστευτο παραεμπόριο αδεσπότων από μερίδα "φιλόζωων", τα οποία προωθούνται όχι μόνο για υιοθεσία από καλοπροαίρετες οικογένειες της Δυτικής Ευρώπης, αλλά δυστυχώς και ως πειραματόζωα ή "ντελικατέσεν" σε τρίτες χώρες: είναι αυτό ακριβώς που προσπαθεί - άγαρμπα - ν' αποφύγει η κυβέρνηση απαγορεύοντας (σχεδόν) τις υιοθεσίες από πολίτες της Ε.Ε.

Επίσης πέραν της κατάστασης που περιγράψαμε στις προηγούμενες παραγράφους, είναι γενικά αποδεκτό ότι το "τσιπάρισμα" των ζώων συντροφιάς απέτυχε παταγωδώς (λόγω κόστους) ενώ τα δικαστήρια στα οποία καταλήγουν (λίγες) περιπτώσεις κακοποίησης ή εγκατάλειψης, δίνουν μικρότερες ποινές από τις πρέπουσες γιατί τα πρόστιμα θεωρούνται "εξοντωτικά".
Το υπάρχον νομικό σχέδιο επομένως θέλει αλλαγές. Αλλά η λύση δεν είναι η αντιμετωπίση των φιλόζωων ως "εν δυνάμει" εγκληματιών, ούτε η φιλοζωία μπορεί να θεωρείται ως "πολυτέλεια" για να επιβάλλονται επιπλέον φόροι σ' όσους αγοράζουν (νόμιμα) ζώα ή αγοράζουν φάρμακα και τροφές γι' αυτά. Επίσης δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν ειδικά προγράμματα στείρωσης (το ΕΣΠΑ εξάλλου μπορεί να δικαιολογήσει τέτοιες δράσεις) και οποιαδήποτε δράση να επαφίεται σε εθελοντές κτηνιάτρους και στην διάθεση των φιλόζωων να πληρώσουν 150-200 ευρώ πηγαίνοντας σε ιδιώτες. Είναι δε αδιανόητο το κράτος να επιβάλλει στους Δήμους τη δημιουργία δομών φιλοξενίας αλλά να μην τις χρηματοδοτεί, επιστρέφοντας το πρόβλημα στις φιλοζωϊκές εταιρείες οι οποίες λειτουργούν (πολλές φορές) χωρίς επιστημονική κάλυψη, με εθελοντές και χάρις τη καλή διάθεση των μελών και των χρηματοδοτών τους.
Επομένως η μαζική αντίδραση φιλόζωων και φορέων (προεξάρχουσας της Πανελλήνιας Φιλοζωϊκής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας που βάζει "τα πράγματα στη θέση τους" με ωραίο τρόπο εδώ), ήταν αναμενόμενη και επιβεβλημένη. Στο κάτω-κάτω και τα ζώα έχουν ψυχή...