Πόσο εύκολο είναι να ιδιωτικοποιηθούν η ΔΕΗ και ο ΑΔΜΗΕ;

Είδηση: Μπορεί η κυβέρνηση να επιμένει ότι η ιδιωτικοποίηση των δικτύων ηλεκτρισμού, δηλαδή του ΑΔΜΗΕ, (100% θυγατρικής της ΔΕΗ), θα προχωρήσει άμεσα, υπηρεσιακοί ωστόσο παράγοντες μιλούν για ουτοπική προσέγγιση.

Το εγχείρημα της πώλησης των δικτύων της ΔΕΗ (το 66% σε στρατηγικό επενδυτή και το 34% στο Δημόσιο), αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολο απ? ότι φαινόταν αρχικά, και δεν είναι τυχαίο ότι η προκήρυξη του διαγωνισμού που προγραμματιζόταν για σήμερα 4 Δεκεμβρίου, μετατέθηκε για τον Ιανουάριο.

Πρώτη εκκρεμότητα, η νομοθετική ρύθμιση που θα μεταφέρει στον Λειτουργό της Αγοράς (ΛΑΓΗΕ) όλες τις οικονομικές δραστηριότητες του ΑΔΜΗΕ που σχετίζονται με την εκκαθάριση της αγοράς. Στόχος είναι να απαλλαγεί ο τελευταίος από τα συνεχή χρέη, και να αποδοθεί καθαρός στον νέο αγοραστή. Το σχετικό νομοσχέδιο εστάλη πρόσφατα προς έγκριση στην DG Energy της Κομισιόν, και το αισιόδοξο σενάριο είναι να έχει δοθεί απάντηση ως τον Ιανουάριο.

Η προσφυγή για το ασφαλιστικό

Δεύτερη εκκρεμότητα, η προσφυγή που έχει καταθέσει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συνταξιούχων της ΔΕΗ κατά της πώλησης του ΑΔΜΗΕ, υποστηρίζοντας ότι είναι παράνομη. Το σκεπτικό της αγωγής βασίζεται σε νόμο του 1999 που αναγνωρίζει ότι η περιουσία του ασφαλιστικού ταμείου της ΔΕΗ είναι ενσωματωμένη στα πάγια περιουσιακά της στοιχεία, άρα και του ΑΔΜΗΕ ως 100% θυγατρική της. Ο νόμος λέει ότι έναντι αυτής της ενσωμάτωσης το Δημόσιο πρέπει να καλύπτει κάθε έτος από τον κρατικό Προϋπολογισμό το έλλειμμα που προκύπτει στον ασφαλιστικό φορέα των εργαζομένων.

Για να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, η κυβέρνηση πρόκειται να φέρει νομοθετική ρύθμιση στη Βουλή, που θα διαχωρίζει πλήρως τη θέση της ΔΕΗ από το ασφαλιστικό των εργαζομένων. Επιχερεί να μπλοκάρει με τον τρόπο αυτό τόσο τη συγκεκριμένη προσφυγή, όσο και κάθε μελλοντική κατά της διαδικασίας πώλησης της «Μικρής ΔΕΗ». Η ρύθμιση περιλαμβάνεται είτε στο νομοσχέδιο που εστάλη ήδη στη DG Energy ή σε δεύτερο νομοσχέδιο για τη «Μικρή ΔΕΗ».

Τα δάνεια των τραπεζών

Τρίτη εκκρεμότητα, η συζήτηση με τις τράπεζες που έχουν χρηματοδοτήσει τον ΑΔΜΗΕ (με 250 ως 300 εκατ. ευρώ) για τους όρους με τους οποίους θα αποπληρωθούν τα δάνειά τους όταν η εταιρεία αλλάξει χέρια. Κάθε φορά που αλλάζει χέρια μια επιχείρηση, για να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση πρέπει να δώσουν πρώτα το οκέυ οι τράπεζες, αφού φυσικά πάρουν εγγυήσεις για την αποπληρωμή των δανείων τους. Τα περισσότερα από τα 250-300 εκατ. ευρώ, προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Τέταρτη εκκρεμότητα, η απόδοση που θα έχουν τα κεφάλαια του ΑΔΜΗΕ για τις νέες μεγάλες επενδύσεις (διασυνδέσεις Κυκλάδων και Κρήτης). Πρόκειται για τα τέλη χρήση συστήματος που πληρώνουν όσοι χρησιμοποιούν τα δίκτυα ηλεκτρισμού. Το ποσοστό αυτό ρυθμίζεται από τη ΡΑΕ, σήμερα είναι 8% και θεωρείται χαμηλό από τους ενδιαφερόμενους επενδυτές. Υπάρχει εισήγηση για ένα επιπλέον premium που θα ανεβάζει την απόδοση σε ποσοστό 10%-11%, προκειμένου να καταστήσει το διαχειριστή πιο ελκυστικό. Το ερώτημα είναι πως θα επιτευχθεί η αύξηση των τελών να μην μετακυλισθεί μέσω των τιμολογίων ρεύματος της ΔΕΗ στους τελικούς καταναλωτές.

Από πού θα βρει τα χρήματα το Δημόσιο

Πέμπτη εκκρεμότητα, είναι το από πού θα βρει το Δημόσιο τα χρήματα - τα οποία φυσικά δεν έχει- για να εξαγοράσει το 34% του ΑΔΜΗΕ, προκειμένου να κατέχει την καταστατική μειοψηφία, όπως έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση. Το σχέδιο προβλέπει ότι η ΔΕΗ που ελέγχει κατά 100% τον ΑΔΜΗΕ, θα πουλήσει το 66% σε στρατηγικό επενδυτή, και το υπόλοιπο 34% στο Δημόσιο.

Η λύση που έχει προταθεί είναι ένα είδος συμψηφισμού της συγκεκριμένης οφειλής του Δημοσίου με μελλοντικές υποχρεώσεις της ΔΕΗ. Συγκεκριμένα, να συμψηφίσει το Δημόσιο τα κεφάλαια που θα κριθεί ότι αναλογούν στο 34% με την υποχρέωση της ΔΕΗ να καταβάλει ετήσιο τέλος λιγνίτη, που αποτελεί ποσοστό επί του κύκλου εργασιών της και με το οποίο σήμερα χρηματοδοτούνται οι ΑΠΕ.

Έτσι, το Δημόσιο θα «εξοφλεί» σταδιακά και σε βάθος χρόνου τη ΔΕΗ, επιτρέποντάς της να μην καταβάλει τέλος λιγνίτη για το ποσό που αντιστοιχεί στο 34%, για όσο διάστημα χρειαστεί. Το αν όμως η πρόταση μπορεί να «περπατήσει», νομικά δεν είναι σαφές.

Τέλος, έκτη εκκρεμότητα αν και τυπική, είναι το γεγονός ότι το σχέδιο ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ σε μια φάση (η ΔΕΗ πουλά το 66% σε στρατηγικό επενδυτή και το 34% στο Δημόσιο), δεν έχει πάρει έγκριση από το υπουργικό συμβούλιο, παρά μόνο από την τρόικα.

Το αρχικό πλάνο που είχε εγκριθεί τον Ιούλιο από το υπουργικό συμβούλιο, προέβλεπε να πουληθεί το 49% του ΑΔΜΗΕ σε στρατηγικό επενδυτή μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου και σε δεύτερη φάση εκείνος να αγοράσει ένα επιπλέον 2%, φτάνοντας το 51%. Εγκαταλείφθηκε ωστόσο ως εξαιρετικά περίπλοκο.

Σχόλιο:  Να λοιπόν που έχουμε μια ακόμα υποχώρηση από τις περίφημες κυβερνητικές, "κόκκινες γραμμές" - και έχει να κάνει με την παραχώρηση των δικτύων και των υποδομών της ΔΕΗ σε ιδιώτες. Η περιπλοκότητα του θέματος δείχνει καθαρά το δεν υπάρχει καμία Μνημονιακή υποχρέωση επ' αυτού, αφού αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά θα μπορούσε να την αποφύγει επικαλούμενη των όσων περιγράφονται στο ρεπορτάζ.

Αντ' αυτού έχουμε την εμμονή σε μια επιζήμια για την χώρα και το μέλλον της κίνηση, και μάλιστα σε εποχές που η χρηματιστηριακή τιμή της ΔΕΗ (όπως και όλων των ΔΕΚΟ) βρίσκεται χαμηλά και επομένως τα οικονομικά οφέλη θα είναι οικτρά. Αν ήταν τουλάχιστον περισσότερα, θα μπορούσε ο Σαμαράς ως άλλος Σπύρος Καλογήρου να μας πει "είναι πολλά τα λεφτά" δικαιολογώντας τον εαυτό του στις επόμενες γενιές. Όμως όχι...

Από την άλλη έχουμε μια προσπάθεια να καταπατηθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων της ΔΕΗ (σχετιζόμενα με χρήματα του ασφαλιστικού τους ταμείου τα οποία η εταιρεία και το κράτος "τσέπωσαν") με πονηρές διατάξεις νόμου, περίεργους συμψηφισμούς χρημάτων που πρέπει να καταβληθούν σήμερα με "μελλοντικά δικαιώματα" και φόρτωμα του δημοσίου χρέους με χρέη τρίτων προς θυγατρικές εταιρείες της ΔΕΗ (τα οποία χρέη "άφησε" να μεγαλώσουν το κράτος προς εξυπηρέτηση "επενδυτών", διαβάστε εδώ σχετικό παράδειγμα). Μια κατάσταση δηλαδή που δε δείχνει σοβαρή χώρα που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της...

Και για να μην επαναλαμβανόμαστε, εδώ μπορείτε να βρείτε λεπτομέρειες για τον "μύθο" του όφελους από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και εδώ μπορείτε να βρείτε λεπτομέρειες για την "κρυφή" αξία της.

Η κατανομή πλούτου στην Ευρωζώνη - μια διδακτική έρευνα

Το κύριο θέμα της σημερινής μας ανάρτησης είναι δύο πρόσφατες και εξαιρετικά διδακτικές έρευνες που εκπόνησε η γερμανική Bundesbank και η ΕΚΤ και τις "περίεργες" παραλήψεις τους που έφερε στη δημοσιότητα το γερμανικό περιοδικό "Spiegel" (προς γενική έκπληξη). Η ενδελεχής μελέτη των ερευνών αυτών (που πρωτοπαρουσιάστηκε στην χώρα μας από την "Ελευθεροτυπία") καταδεικνύει τις εσωτερικές ευρωπαϊκές ανισότητες όσο αφορά την κατανομή του πλούτου και κρούει το "καμπανάκι" για το μέλλον της ευρωζώνης - με τρόπο έμμεσο μεν, αλλά εύσχημο δε. Αξίζει να διαβαστεί και να προσεχθεί ιδιαίτερα:

Μείζον ερώτημα: άνεργος ή απλήρωτος; / Κυβέρνηση υπό προθεσμία

Σήμερα φιλοξενούμε δύο άρθρα από την "Εφημερίδα των Συντακτών" και την "Real News" αντίστοιχα. Το πρώτο, είναι λίγο παλαιότερο αλλά παραμένει επίκαιρο, κυρίως λόγω της μεγάλης καθυστέρησης που παρατηρείται στον ιδιωτικό τομέα στην καταβολή μισθών και προσπαθεί ν' απαντήσει στο ερώτημα τι είναι χειρότερο - η ανεργία ή το να είσαι απλήρωτος;

To δεύτερο άρθρο, είναι σαφέστατα πιο πρόσφατο και επίκαιρο όσο αφορά την εκλογολογία των τελευταίων ημερών (διαβάστε αναλυτικά εδώ). Αναφέρεται στην συνοχή των κομμάτων της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) και εξηγεί γιατί ουσιαστικά η κυβέρνηση είναι υπό προθεσμία:

Έθιμα και κάλαντα των Φώτων

Οι εποχές είναι περίεργες παρόλα αυτά αξίζει να θυμηθούμε μερικά από τα ήθη και έθιμα των Φώτων - της τελευταίας μεγάλης γιορτής της Χριστουγεννιάτικης εορταστικής περιόδου. 

Χαρούμενα και ελπιδοφόρα, τα Θεοφάνεια ή Φώτα κλείνουν το Δωδεκαήμερο, που «άνοιξε» την παραμονή των Χριστουγέννων. Αποτελούν σαφέστατα την πιο αδικημένη από τις γιορτές των ημερών, αφού ως τελευταία επιβαρύνεται από τη φυσιολογική, σωματική και πνευματική κούραση των ημερών. Παρόλα αυτά όμως (και αυτό είναι το παράδοξο), αποτελεί ίσως την πιο γεμάτη γιορτή όσο αφορά τα ήθη και έθιμα, τα οποία αποτελούν "σημείο κατατεθέν" πολλών περιοχών της χώρας.

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια η γιορτή αυτή κάλυπτε μαζί τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Κατά τα Θεοφάνεια φανερώθηκε η τριαδικότητα του Θεού, η Αγία Τριάδα. Λέγονται όμως και «Φώτα», γιατί κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, την παραμονή των Θεοφανίων βαπτίζονταν οι οπαδοί της νέας θρησκείας. Η αναζήτηση της καθάρσεως από τον άνθρωπο αντικατοπτρίζεται ακόμη και στις αρχαίες θρησκείες.

Αυτή τη μέρα ξεκινά και η αντίστροφη μέτρηση για τους καλικάντζαρους. Στις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Θεοφανείων, τα αερικά, τα παγανά, οι καλκάδες, οι γνωστοί σε όλους μας καλικάντζαροι, που έκαναν την εμφάνισή τους στον επάνω κόσμο με την αρχή του Δωδεκαήμερου, εγκαταλείπουν τις εγκόσμιες αταξίες τους και ξαναγυρίζουν στο αιώνιο έργο τους: Να κόψουν το δέντρο, που κρατάει τον κόσμο, ώστε να γκρεμιστεί και να χαθεί, για να εκδικηθούν τους ανθρώπους.

Στην ανατολική Μακεδονία ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο εορτασμός των Θεοφανείων στη Δράμα με πληθώρα εκδηλώσεων και δρώμενων. Σκοπός τους είναι η εξασφάλιση της καλοχρονίας, δηλαδή η καλή υγεία και η πλούσια γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή. Μαύρες κάπες, δέρματα ζώων, μάσκες, κουδούνια και θόρυβοι, στάχτη και σταχτώματα, χοροί και αγερμοί, αναπαράσταση οργώματος και σποράς, πλούσιο φαγοπότι και ευχές επιδιώκουν να επενεργήσουν στην καρποφορία της φύσης.

Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από την πόλη της Δράμας βρίσκεται το Μοναστηράκι, όπου κάθε χρόνο, στις 6 Ιανουαρίου, την ημέρα των Θεοφανίων, αναβιώνει το έθιμο των Αράπηδων. Έχει τις ρίζες του στην αρχαία ελληνική θρησκεία και πιο συγκεκριμένα στις διονυσιακές τελετές, ενώ έχει δεχτεί και χριστιανικές επιρροές.

Οι Αράπηδες είναι μια εθιμική παράσταση (δρώμενο) με έντονα την υπερβολή, το μαγικό και το λατρευτικό στοιχείο, στην οποία συμμετέχουν οι κάτοικοι της περιοχής. Είναι μία από τις μεταμφιέσεις του Δωδεκαημέρου (25/12-6/1) που γίνονται στο Νομό Δράμας και πιο συγκεκριμένα στο Μοναστηράκι, στο Βώλακα, στην Πετρούσα, στον Ξηροπόταμο, στους Πύργους και στην Καλή Βρύση.

Το ίδιο έθιμο συναντάμε επίσης και στα χωριά Βώλακας, Πετρούσα και Ξηροπόταμος. Αναβιώνει επίσης κάθε χρόνο και στη Νίκησιανη του Δήμου Παγγαίου στο νομό Καβάλας.

Στην Νέα Καρβάλη, ανατολικά της Καβάλας, κάθε χρόνο την παραμονή των Θεοφανίων αναβιώνουν τα «Σάγια», ένα έθιμο που τηρούνταν σε όλη την Καππαδοκία.

Το έθιμο αποτελεί μια τελετουργική πράξη με χορό και τραγούδι γύρω από αναμμένες πυρές.

Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα των Θεοφανείων, τα «ραγκουτσάρια», αναβιώνει κάθε χρόνο στην πόλη της Καστοριάς, όπου οι κάτοικοι μεταμφιέζονται για να ξορκίσουν το κακό.

Φορούν τρομακτικές μάσκες που έχουν συμβολικό χαρακτήρα και περιφέρονται στους δρόμους κάνοντας εκκωφαντικούς θορύβους με τα κουδούνια τους. Συνηθίζουν να ζητούν από τον κόσμο την ανταμοιβή τους, επειδή όπως συνηθίζουν να λένε είναι το αντίτιμο για να διώξουν τα κακά πνεύματα.

Το «γιάλα - γιάλα» αναβιώνει στην Ερμιόνη της Αργολίδας πάνω από 50 χρόνια. Ανάλογα έθιμα επιβιώνουν και σε πολλά ψαροχώρια της περιοχής, όπως στο Πόρτο Χέλι και την Κοιλάδα.

Τα ξημερώματα των Φώτων, τα αγόρια που πρόκειται τη νέα χρονιά να παρουσιαστούν στο στρατό, συγκεντρώνονται, γευματίζουν όλοι μαζί και έπειτα γυρνούν σε όλα τα σπίτια της περιοχής από σοκάκι σε σοκάκι, φορώντας παραδοσιακές ναυτικές φορεσιές και τραγουδώντας το «γιάλα - γιάλα».

Την παραμονή των Φώτων οι κάτοικοι στολίζουν της βάρκες τους με φοίνικες, νεραντζιές και μυρτιές, τις οποίες δένουν στο λιμάνι πριν την καθιερωμένη βουτιά.

Στην Λευκάδα τηρείται το έθιμο «των πορτοκαλιών». Οι πιστοί βουτούν στη θάλασσα τα πορτοκάλια που κρατούν στα χέρια τους και τα οποία είναι δεμένα μεταξύ τους με σπάγκο.

Έπειτα τα παίρνουν στο σπίτι τους για ευλογία και αφήνουν ένα από αυτά για ένα ολόκληρο χρόνο στα εικονίσματα του σπιτιού. Πριν την τελετή της κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού, ρίχνουν στη θάλασσα τα παλιά πορτοκάλια.

Σε άλλα νησιά, όπως τη Λέσβο, την ώρα που πέφτουν στη θάλασσα οι βουτηχτάδες για να πιάσουν τον Σταυρό οι γυναίκες παίρνουν με μια νεροκολοκύθα νερό από 40... κύματα. Έπειτα με βαμβάκι που βουτούν σ΄ αυτό καθαρίζουν τα εικονίσματα - χωρίς να μιλούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας - και στη συνέχεια ρίχνουν το νερό σε μέρος «που δεν πατιέται» (σε χωνευτήρι εκκλησίας).

Χιουμοριστικός καζαμίας 2014

Μια και σήμερα είναι παραμονή των Φώτων (η προτελευταία μεγάλη γιορτή του δωδεκαημέρου), αποφασίσαμε να "ελαφρύνουμε" λίγο το κλίμα και να παρουσιάσουμε ένα χιουμοριστικό καζαμία που δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και είναι πραγματικά πολύ εύστοχος και αστείος. Σας τον μεταφέρουμε με την ευχή μόνο οι θετικές από τις προβλέψεις του να γίνουν πραγματικότητα:

Πως ακόμα και το "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια" μένει στα χαρτιά για την κυβέρνηση (μέρος 1ο)

Είδηση:  Τη θέση ότι η ανάθεση των κυλικείων των στρατιωτικών Μονάδων σε ιδιώτες συμβάλει στην ανάπτυξη της οικονομίας και αποδεσμεύει οπλίτες ώστε να είναι απρόσκοπτη η ενασχόληση τους με τα υπηρεσιακά τους καθήκοντα, προβάλλει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Από την άλλη, η αντιπολίτευση επικρίνει την απόφαση, λέγοντας ότι ότι η τιμή του καφέ αυξήθηκε εις βάρος των στρατευμένων από 0,40 ευρώ σε 1,40 ευρώ, η τιμή του κρουασάν από 0,40 σε 1,20 ευρώ και η τιμή του νερού των 500 ml από 0,20 σε 0,35 ευρώ. 

«Κέρδη σε βάρος των φαντάρων» 

Οι βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννης Γκιόκας και Λιάνα Κανέλλη είχαν καταθέσει ερώτηση στον υπουργό Εθνικής Άμυνας, καθώς από τις 12 Νοεμβρίου στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πυροβολικού στη Θήβα λειτουργούν ιδιωτικά κυλικεία με συνέπεια τη μεγάλη αύξηση των τιμών. Στην ερώτηση αναφέρεται ειδικότερα ότι η τιμή του καφέ αυξήθηκε από 0,40 ευρώ σε 1,40 ευρώ, η τιμή του κρουασάν από 0,40 σε 1,20 ευρώ, η τιμή του νερού των 500 ml από 0,20 σε 0,35 ευρώ. Οι βουλευτές έχουν επισημάνει ότι, πλέον, οι στρατιώτες αναγκάζονται να πληρώνουν ακριβά για τις καθημερινές τους ανάγκες, φορτώνοντας νέα βάρη στις οικογένειες τους, ενώ η οικονομική τους ενίσχυση από την κυβέρνηση εξαντλείται στα 8,62 ευρώ το μήνα. Αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι βουλευτές Γιάννης Σταθάς, Βασίλης Κυριακάκης και Θοδωρής Δρίτσας είχαν απευθύνει ερώτηση στο υπουργείο επισημαίνοντας ότι είναι απαράδεκτη η πολιτική του outsourcing, η οποία βρίσκει μια πρώτη εφαρμογή στην ιδιωτικοποίηση των ΚΨΜ των Κέντρων Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων. Οι βουλευτές είχαν καταγγείλει, συγκεκριμένα, ότι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας επιτρέπει «τρελά κέρδη» στους ιδιώτες σε βάρος των φαντάρων από το outsourcing στις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς «οι τιμές στα προϊόντα που διακινούσαν τα ΚΨΜ έχουν τετραπλασιαστεί. Ειδικότερα, ο μηνιαίος κύκλος εργασιών του ιδιωτικού ΚΨΜ μόνο στο ΚΕΝ Θήβας, όπου βρίσκει πιλοτική εφαρμογή το νέο αντιλαϊκό μέτρο, υπολογίζεται έως 600.000 ευρώ, χωρίς σε καμία περίπτωση να αποδεικνύεται η αναβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών και των προϊόντων, επιτρέποντας σε ιδιώτες να κερδοσκοπούν εις βάρος του στρατεύματος, παρά τις αντιδράσεις, εκτός των νεοσυλλέκτων και της ηγεσίας του Στρατού». 

Τι λέει ο υφυπουργός 

Ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Αθανάσιος Δαβάκης εξηγεί ότι η επιλογή της εκμίσθωσης της εκμετάλλευσης των κυλικείων σε ιδιώτες προέκυψε από την ανάγκη εξυπηρέτησης μεγάλου αριθμού στρατιωτικού- πολιτικού προσωπικού, οπλιτών και επισκεπτών και από τη δυσχέρεια κάλυψης της απαίτησης από οπλίτες, ο αριθμός των οποίων βαίνει συνεχώς μειούμενος. Για τις τιμές διάθεσης ειδών στα μισθωμένα κυλικεία των Μονάδων αλλά και τα μισθώματα που καταβάλλουν οι ιδιώτες υπέρ των Ενόπλων Δυνάμεων, ο υφυπουργός αναφέρει ότι έχουν επιτευχθεί κατόπιν Δημοσίων Μειοδοτικών Διαγωνισμών και Ειδικών Όρων Συμφωνιών που διασφαλίζουν το συμφέρον του εξυπηρετούμενου προσωπικού και της Υπηρεσίας. Στους διαγωνισμούς αυτούς δε, υπάρχει ρητή πρόβλεψη ανώτατου ποσού πώλησης στα βασικά είδη, με σκοπό τη διασφάλιση της μη μετακύλισης του κόστους λειτουργίας των εν λόγω κυλικείων στο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων."

Σχόλιο: Ναι μεν αλλά...Από την μία όντως το πέρασμα σε ΚΨΜ σε ιδιώτες "απελευθερώνει" στρατιώτες και "δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας" (βάζοντας φρένο σ' ένα κατ' εξοχήν ρουσφετολογικό πόστο μέσα στο στρατό), από την άλλη όμως δεν μας απαντάει το γιατί οι τιμές εκτοξεύθηκαν, δίνοντας ένα ακόμα οικογενειακό πονοκέφαλο στους στρατεύσιμους όσο αφορά τα έξοδα της θητείας από την μία, κι ένα μεγάλο περιθώριο κέρδους σε μονοπωλιακές συνθήκες στις εταιρείες catering και τους "κυλικιάρχες" από την άλλη. Αν η έννοια της "ελεύθερης οικονομίας" την οποία διατυμπανίζει η κυβέρνηση σημαίνει τη δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων, και μάλιστα σε τομείς ευαίσθητους, τότε υπάρχει σοβαρό θέμα το οποίο πρέπει να λυθεί και άμεσα.

Παράλληλα δε, αν όντως υπάρχει η πρόβλεψη ανώτατης τιμής στα προϊόντα, τότε κάτι "σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας", αφού είτε αυτό δεν τηρείται (οπότε κάποιοι που κάνουν ελέγχους δεν ασχολούνται, για δικούς τους λόγους), είτε αυτές είναι πολύ υψηλότερες από την πρότερη κατάσταση (πράγμα απαράδεκτο, αφού δε διασφαλίζει τους στρατεύσιμους και τους επιβαρύνει οικονομικά). 

Η λύση προφανώς δεν είναι η αύξηση της αποζημίωσης των στρατιωτών: αν είναι να συμβεί θα πρέπει να γίνει γι' άλλους λόγους και όχι για να "οικονομήσουν" κάποιες εταιρείες catering εις βάρος των στρατιωτών και του κράτους. Αυτό θα πρέπει να γίνει ώστε να πάψει να είναι ο μισθός των στρατεύσιμων ένα λογιστικό "τρικ" από το οποίο "αφαιρούνται" στέγη και τροφή και να έχει τουλάχιστον για την περίοδο που είναι μακρυά από το σπίτι τους, ένα ουσιαστικό αντίκρυσμα. Εδώ όμως που φτάνουμε, και η πρόνοια των "χαμηλών" τιμών των ΚΨΜ (που αντικατοπτρίζουν απλά ένα σχεδόν μηδενικό κέρδος επί των τιμών αγοράς) εξαφανίζεται και οι μισθοί παραμένουν 9 ευρώ (άνευ κρατήσεων) για τον απλό στρατεύσιμο. Βέβαια, αν κάτι τέτοιο δε συνέβει όταν "λεφτά υπήρχαν" αμφιβάλουμε αν θα συμβεί στην παρούσα κατάσταση που απλώς "λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν" και που τα όσα ακούγονται για έλλειψη καυσίμων και υλικού από τις ένοπλες δυνάμεις είναι τουλάχιστον εξωφρενικά.

Η λύση βέβαια είναι απλή: είτε επαναφορά των κυλικείων στον άμεσο έλεγχο των μονάδων, είτε πραγματικά χαμηλές τιμές, ισότιμες με τις προηγούμενες. Και εδώ δεν χρειάζεται κανένα Μνημόνιο να εφαρμοστεί, ούτε να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία. Ευτυχώς ή δυστυχώς...

Θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο του 2014; Το παρασκήνιο και οι πιθανότητες...

Ένα από τα θέματα που έντεχνα βγήκαν στην επιφάνεια τις τελευταίες μέρες είναι αυτό της προοπτικής πρόωρων εκλογών μέσα στο 2014. Ο λόγος είναι προφανής: με τη δημοσκοπική πτώση των κομμάτων της κυβέρνησης πλέον ορατή στις δημοσκοπήσεις ακόμα και στις φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, και τον τελευταίο λόγο που κρατάει την κυβέρνηση στη θέση της (δηλ. την ευρωπαϊκή προεδρία για την χώρα μας) να παύει να υφίσταται μετά τον Ιούλιο, τα πράγματα δείχνουν "έτοιμα" για μια "ηρωϊκή" έξοδο της κυβέρνησης.

Επειδή όμως αυτό ίσως δεν "χωνευτεί" καλά από τους πιστούς ψηφοφόρους τους, ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις για το πως θα παρουσιαστεί αυτό στον μέσο Έλληνα - και έτσι τα "σαϊνια" βρήκαν τη λύση: την προεδρική εκλογή. Τέτοια σενάρια βέβαια είχαν κυκλοφορήσει και τον Σεπτέμβριο του 2013 (διαβάστε εδώ σχετικά), χωρίς όμως να πραγματοποιηθούν, αφού η κυβέρνηση κατάφερε να καθυστερήσει και τέλος να επιτύχει την ψήφιση νόμων που φάνταζαν δύσκολο να περάσουν (βλ. πλειστηριασμοί και φόρο ακινήτων).  Τα πράγματα όμως τώρα δείχνουν διαφορετικά, αφού η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι μια αρκετά "σοβαρή" δικαιολογία. Βέβαια (όπως αναφέρει και το ρεπορτάζ της "Real News") η εκλογή μπορεί να πραγματοποιηθεί σ' ένα αρκετά ευρύ διάστημα (Φθινόπωρο 2014 - Γενάρης 2015), αλλά η κυβερνητική πρόθεση είναι αυτό να συμβεί νωρίτερα παρά αργότερα: οι εκλογές λόγω πιθανής μη στήριξης υποψηφίου προτεινόμενου από την κυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι πιο εύκολο να περάσει σε ψηφοφόρους χαμηλής νοημοσύνης ως ευθύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφού πιθανές εκλογές θα ήταν ενάντια στο "εθνικό συμφέρον"(!!!). Βέβαια το ερώτημα είναι απλό: γιατί να συναινέσει η αντιπολίτευση σε κάτι που θα δώσει χρόνο ζωής σε μια κυβέρνηση που επιβαρύνει με την παρουσία της και μόνο την χώρα και με τις πολιτικές της οποίας διαφωνεί; Άγνωστο το γιατί. Είναι επίσης άγνωστο το γιατί θα πρέπει να "παρασυρθούν" σε μια τέτοια λογική και όλοι εκείνοι οι βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν τα 2 τελευταία χρόνια - είτε άνηκαν στην ΔΗΜΑΡ, είτε στο ΠΑΣΟΚ, είτε στην ΝΔ.

Έχει βέβαια αρκετό ενδιαφέρον το όλο σκηνικό - και κυρίως τα ονόματα που έχουν πέσει στο τραπέζι. Φώτης Κουβέλης, Μίκης Θεοδωράκης, Κωνσταντίνος Σημίτης - είναι 3 μόνο απ' αυτούς. Ο τελευταίος βέβαια "κάηκε" με την υπόθεση των 58 (που μπορεί μεν να σπρώχνονται ως "σωτήρες" από το συγκρότημα του ΔΟΛ, όπως φαίνεται από την αρθρογραφία στις εφημερίδες "Νέα" και "Βήμα" αλλά δεν τραβάνε από πλευράς κοινωνικής απήχησης), αλλά ούτε οι άλλοι δύο τυγχάνουν σοβαρές λύσεις για διαφορετικούς λόγους: ο μεν Φώτης Κουβέλης έχει χάσει το (όποιο) κύρος είχε λόγω της συμμετοχής του στη προηγούμενη μνημονιακή κυβέρνηση, ενώ ο Θεοδωράκης είναι πολύ ηλικιωμένος, σωματικά ταλαιπωρημένος και αρκούντως αντιμνημονιακός ώστε να συμμετάσχει σε ένα έργο-παρωδία ως κομπάρσος-υπογράφων, ρόλο που παίζει τέλεια ο Κάρολος Παπούλιας (όπως έχουμε σημειώσει εδώ), αλλά μάλλον δεν ταιριάζει στον Μίκη λόγω ιδιοσυγκρασίας. Πάντως το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι έχει 6 "ισχυρά" ονόματα της αριστεράς που θα ήταν εν δυνάμει υποψήφιοι - Το δέλεαρ βέβαια για την αριστερά είναι μεγάλο ("αριστερός Πρόεδρος της Δημοκρατίας" θα φάνταζε απίστευτο 20-30 χρόνια πριν), αλλά δεν πιστεύουμε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο αφελείς ώστε να παρασυρθούν. Επίσης υπάρχει ακόμα ένα ερώτημα: ποιος πραγματικά "αριστερός" υποψήφιος θα δεχόταν να συμπράξει με μια κυβέρνηση που ακροβατεί στα όρια της συνταγματικότητας σε κάθε κοινοβουλευτική ψηφοφορία;

Πάντως πριν γίνει αυτό, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κυβερνητική πλειοψηφία θα προσπαθήσει να προσεταιριστεί όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές που βρίσκονται εκτός του στενού της πυρήνα, αλλά θα μπορούσαν ίσως να στηρίξουν ένα υποψήφιο "ευρύτερης" αποδοχής, ώστε να φτάσει η εκλογή του Προέδρου σε μια τρίτη ψηφοφορία με όσο το δυνατόν περισσότερους ψήφους υπέρ του υποψηφίου της. Αυτοί είναι 15 περίπου - οι 2 ανεξάρτητοι, οι 11 "Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές" και 2-3 ακόμα εκ των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, πλην της ΔΗΜΑΡ.  Έτσι θα μπορέσει να χαρακτηριστεί η αντιπολίτευση ως κύριο "πρόβλημα" και "μοχλός" ακυβερνησίας και να οδηγηθούμε σε εκλογές με ηθικό μειονέκτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα βέβαια μπορεί κανείς ν' αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν μια κυβέρνηση που βγήκε υποσχόμενη "επαναδιαπραγμάτευση" (θυμηθείτε τι έλεγαν εδώ), αλλά κατέληξε να ψηφίζει σα νόμους του κράτους και την πιο απίθανη απαίτηση της τρόικας, να πιστεύει ότι αν γίνουν εκλογές θα έχει "ηθικό πλεονέκτημα" - αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα, φιλοσοφικού περιεχομένου...