Μια κυβέρνηση "αμάρτησα για το παιδί μου"...

Η γονική αγάπη δε γνωρίζει όρια. Οι γονείς ξενυχτούν όταν τα παιδιά τους είναι άρρωστα, αγωνιούν μαζί τους όταν αυτά δεν είναι καλά, υπομένουν πράγματα και καταστάσεις που σε διαφορετική περίπτωση δε θα μπορούσαν ν’ αντέξουν. Μανάδες εκπορνεύτηκαν και έκαναν δουλειές που δε θα μπορούσαν να διανοηθούν για να έχουν τα παιδιά τους ένα πιάτο φαϊ, ξεπουλώντας περιουσίες και αντικείμενα αξίας. Πατεράδες έκλεψαν και έδειραν, υπέγραψαν δηλώσεις – αποτάσσοντας ιδεολογίες και ψηφίζοντας κόμματα που δεν τους ταίριαζαν - παρακαλώντας αυτούς που έχουν εξουσία, για να έχουν τα παιδιά τους «μια ευκαιρία στη ζωή». Το ελληνικό τραγούδι και ο ελληνικός κινηματογράφος έχουν δεκάδες τραγούδια και ταινίες που αποτυπώνουν, γλαφυρότατα, αυτές τις καταστάσεις. Η φράση «αμάρτησα για το παιδί μου» έγινε σύνθημα για ολόκληρες γενιές, και η αξεπέραστη Μάρθα Βούρτση, έγινε κινηματογραφικό σύμβολο αποτυπώνοντας το ρόλο της μάνας που δεν έχει όρια για να βοηθήσει τα παιδιά της (αν και αξίζει να σημειωθεί ότι η ομότιτλη ταινία είχε πρωταγωνίστρια την Ελένη Χατζηαργύρη).

Αυτή η κατάσταση, που ξεκίνησε ως προσπάθεια για να φύγουν οι επόμενες γενιές από τη στέρηση, την ανέχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό που βασίλεψε στην ελληνική κοινωνία μεταπολεμικά και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80, κάπου ξέφυγε. Οι νεότερες γενιές έμαθαν να κάνουν ελάχιστα, βασιζόμενοι στους γονείς τους. Έχει μείνει χαρακτηριστικό ρεπορτάζ της Βραδυνής, στα πρώτα χρόνια της κρίσης, όπου παιδιά στην τελευταία τάξη του Λυκείου, ερωτώμενα «τι θα κάνουν μετά το τέλος του σχολείου» απαντούσαν ότι «περιμένουν τους γονείς τους να τους βρουν δουλειά», κάτι που είναι ανεξάρτητο της οικονομικής κατάστασης και της κοινωνικής τάξης της οικογένειας (με το φαινόμενο να είναι ιδιαίτερα έντονο στα ευκατάστατα κοινωνικά στρώματα). Τα πράγματα έχουν αντιστραφεί τα τελευταία χρόνια, αλλά η τάση παραμένει. Οι γονείς είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να βοηθήσουν τα παιδιά τους, πολλές φορές ξεπερνώντας τα ηθικά όρια, που πρέπει να έχουν – πρωτίστως για να μάθουν στα ίδια τα παιδιά τους, ότι υπάρχουν και πράγματα που δεν πρέπει να γίνονται, ειδικά όταν η κοινωνική θέση των γονιών, τους προσδίδει εξουσία.

Η παρούσα κυβέρνηση δε φαίνεται όμως να έχει πάρει το μήνυμα. Από την μία έχουμε την κόρη του Πρωθυπουργού να έχει θέση ευθύνης σε fund το οποίο επενδύει στην Ελλάδα και φέρεται να ενισχύεται με διάφορους τρόπους από κυβερνητικά νομοθετήματα και κινήσεις και από την άλλη έχουμε τον κύριο Τσαβδαρίδη, πρώην πλέον Υφυπουργός Ανάπτυξης, που προκειμένου να μοριοδοτήσει την κόρη του για να περάσει σε καλύτερη σχολή από αυτή που δικαιούταν με βάση τις μαθητικές τις επιδόσεις, υποχρέωσε αθλητικό σωματείο χάντμπολ της Βόρειας Ελλάδας, να της εκδόσει δελτίο αθλητή. Τα όσα βγήκαν στην επιφάνεια (και περιλαμβάνουν από τυπικές παρουσίας της δεσποινίδας στον πάγκο της ομάδας στο ελάχιστο αριθμό παιχνιδιών που χρειαζόταν ως και το γεγονός ότι ο ίδιος ο υφυπουργός έκανε τη σχετική αίτηση ώστε να μοριοδοτηθεί το τέκνο του) είναι το λιγότερο τραγελαφικά, όπως τραγελαφικές ήταν και οι δικαιολογίες που δόθηκαν, όταν το θέμα βγήκε στην επιφάνεια.

Η δικαιολογία ότι «στο τέλος η κοπέλα πήγε να σπουδάσει στην Κύπρο» είναι το λιγότερο αστεία και προσβάλει όχι μόνο εμάς, αλλά και την οικογένεια Τσαβδαρίδη. Η Κύπρος προφανώς και δεν είναι εξορία, ενώ το όλο σκηνικό στήθηκε ώστε η δεσποινίδα Τσαβδαρίδη να ευνοηθεί, με αντάλλαγμα μια επιχορήγηση προς το σωματείο, που ελπίζουμε τουλάχιστον να δόθηκε. Και το ότι στο τέλος ο Υφυπουργός παραιτήθηκε έχει μικρή σημασία: και ο Καραμανλής ψευδολογούσε πριν την τραγωδία των Τεμπών, για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, μετά παραιτήθηκε αλλά «επέστρεψε», σαν τον Βασίλη Καρρά στο ομότιτλο τραγούδι, για να συνεχίζει να «υπηρετεί» τη χώρα. Το ίδιο προφανώς θα γίνει και με τον κύριο Τσαβδαρίδη.

Εν κατακλείδι να πούμε το εξής: η διαφορά μεταξύ κόρης Μητσοτάκη, του Θεοδωρικάκου (πο και κόρης Τσαβδαρίδη έχει μικρή διαφορά. Μπορεί η κλίμακα να είναι μικρότερη, αλλά το μήνυμα είναι το ίδιο: Η κυβέρνηση είναι έτοιμη «ν’ αμαρτήσει για τα παιδιά της» εις βάρος των υπολοίπων και του δημοσίου συμφέροντος.

Και αυτό που λέμε «τσίπα» έχει χαθεί τελείως...