Η κάλυψη στην Μυρσίνη (Λοϊζου) και το bullying στη Νίνα (Κασιμάτη): οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος για τον ΣΥΡΙΖΑ

Λίγα λόγια για την υπόθεση της Μυρσίνης Λοϊζου...

Ο Μάνος Λοϊζος αποτέλεσε ένα μουσικό φαινόμενο για την χώρα μας. Έγινε ένας από τους πλέον αγαπημένους συνθέτες, και αν και αριστερός ήταν αγαπητός σε όλους, ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου. Τα τραγούδια του έγιναν συνθήματα και τραγουδιούνται ακόμα και σήμερα, παραμένοντας αγαπητά και διαχρονικά. Οι δίσκοι και τα cd του πουλάνε διαχρονικά και οι περισσότερες συναυλίες - έντεχνων και μη τραγουδιστών - περιλαμβάνουν έστω και ένα από τα τραγούδια του. Σαν άνθρωπος ήταν πραγματικά αγαπητός, τόσο ανάμεσα στους συναδέλφους του, όσο και σ' εκείνους που τον έζησαν στην καθημερινότητά του. Είναι πραγματικά δυστύχημα για τα μουσικά πράγματα της χώρας μας το ότι έφυγε νωρίς για το μεγάλο ταξίδι...

Η Μυρσίνη Λοϊζου αποτελεί την μοναχοκόρη του Μάνου και της Μάρως Λοϊζου. Η Μυρσίνη είναι και ουσιαστική διαχειρίστρια του έργου του πατέρα της - κληρονομώντας τα συγγενικά του δικαιώματα παρά το γεγονός ότι οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν πολύ μικρή. Αυτό της έδωσε μια ευκαιρία για μια σχετική οικονομική άνεση, και την απάλλαξε από την ανάγκη να τρέχει για το "καθημερινό" - σε συνδυασμό πάντα με την κληρονομιά που της άφησε η μητέρα της, η οποία ήταν μια πολύ αγαπημένη, και εξίσου αγαπητή, συγγραφέας παιδικών βιβλίων. 

Πολιτικά η Μυρσίνη άνηκε και αυτή στον χώρο της αριστεράς. Όχι όμως του ΚΚΕ (όπως ήταν ο πατέρας της) αλλά των πιο ακραίων συνιστωσών της. Δεν αποτέλεσε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και από την αρχή τον στήριξε "κριτικά"...

Η επιλογή της να δεχτεί την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και να κατέβει ως υποψήφια ευρωβουλευτής προκάλεσε έκπληξη: ήταν δύσκολο γι' αυτούς που τη γνώριζαν να καταλάβουν το γιατί κάποια συμπαθούσα του αντιεξουσιαστικού χώρου αποδέχτηκε να "εκτεθεί" με σκοπό να μπει στην Ευρωβουλή, ένα χώρο με πολλά προνόμια και λίγες αρμοδιότητες, αλλά ταυτόχρονα και πολύ μακρυά από τα πολιτικά της πιστεύω. 

Η ανακοίνωση της υποψήφιότητάς της, έφερε και μια σειρά γεγονότων στην επιφάνεια, που σίγουρα δεν τιμούν την μνήμη του πατέρα της, ούτε την ιδιότητά της ως "διαχειρίστρια" του έργου του. Καταρχήν είδαν το φως της επικαιρότητας οριστικές καταδίκες για παράνομη είσπραξη της σύνταξής της μητέρας της (η οποία ήταν τιμητική) για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά το θάνατο της τελευταίας (η οποία απεβίωσε το 2007 μετά από μάχη με την επάρατη νοσο). Παράλληλα μαθεύτηκε και ότι η κυρία Λοίζου είχε μεγάλα χρέη στο ΙΚΑ και την εφορία, τα οποία υπερέβεναν τις 180 χιλιάδες ευρώ. 

Στην αρχή ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε σπασμωδικά. Ο κύριος Τζανακόπουλος προσπάθησε να παρουσιάσει τα δημοσιεύματα ως "υπερβολικά", εμμένοντας στην αξία της ως υποψήφιας. Ταυτόχρονα κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ επέμεναν ότι οι ειδήσεις ήταν "κατασκευασμένες". Κάποιοι ψυχραιμότεροι όμως το έψαξαν καλύτερα και είδαν ότι δεν υπήρχε τίποτα "κατασκευασμένο" και "υπερβολικό". Έτσι υποχρεώθηκαν σε αναδίπλωση, βάζοντας την κυρία Λοϊζου να βγάλει (αρχικά) μία ανακοίνωση και και στη συνέχεια ν' αποσυρθεί από τα ψηφοδέλτια "οικοιοθελώς".

Η ανακοίνωση ήταν το λιγότερο αστεία: από την μία προσπαθούσε να ρίξει το φταίξιμο στο κράτος (λέγοντας ότι οι αρμόδιοι οργανισμοί συνέχισαν να καταβάλλουν την σύνταξη παρά το ότι η ίδια είχε δηλώσει το θάνατό της, παραβλέποντας όμως να πει το αν είχαν γίνει όντως έτσι τα πράγματα η σύνταξη δε θα καταβαλλοταν επί κοντά μια 5ετία και ότι η ίδια είχε υποχρέωση να επιστρέφει αυτόματα τα ποσά ως "αχρεωστήτως καταβληθέντα" χωρίς να περιμένει να γίνουν σχετικά δικαστήρια και να καταδικαστεί) και από την άλλη για στο σύζυγό της. Ανάληψη ευθύνης καμία όπως και καμία ουσιαστική συγγνώμη - έστω και για τα μάτια του κόσμου. Υπό αυτή την οπτική γωνία, όντως ταίριαζε στο κλίμα του ΣΥΡΙΖΑ που έκανε τόσα και ποτέ δε ζήτησε συγγνώμη για το τίποτα...

Λίγα λόγια για την υπόθεση της Νίνας Κασιμάτη...

Η κυρία Κασιμάτη αποτελεί μια διαφορετική περίπτωση. Μπήκε στον ΣΥΡΙΖΑ πολύ νωρίς, πριν τις εκλογές του 2012, την εποχή που υπήρχαν ακόμα ο Μήτσος Κωστόπουλος και η συνιστώσα "AΠΟ"(Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα).  Πασοκογενής (το έλεγε και το καυχιόταν από την πρώτη μέρα της εισόδου της στον ΣΥΡΙΖΑ). με σαφείς σοσιαλιστικό-πατριωτικές αναφορές (διαβάστε εδώ μια ενδεικτική ανακοίνωση κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη για τις θέσεις του για την ονομασία των Σκοπίων). Παρόλη την αντίδρασή της σε πολλές κυβερνητικές πολιτικές, σε όλες τις κρίσιμες ψηφοφορίες ψήφισε υπέρ των κυβερνητικών προτάσεων. Όσοι όμως τη γνώριζαν καλά, ήξεραν ότι κάποια στιγμή θα "την έκανε τη στραβή". Και αυτό συνέβει στην ψηφοφορία για την Συνταγματική αναθεώρηση όπου η κυρία Κασιμάτη καταψήφισε την κυβερνητική πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου που αφορά τον ορισμό του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος ως επικρατούσα θρησκεία στην χώρα μας. Αυτό δεν άρεσε στο συνάδελφό της Χρήστο Καραγιαννίδη, βουλευτή Δράμας, ο οποίος θεώρησε σωστό να φωτογραφίσει το ψηφοδέλτιό της (η ψηφοφορία ήταν θεωρητικά μυστική) και να το διαρρεύσει στο διαδίκτυο. Μια πρωτοφανής κίνηση της οποίας ο ένοχος έγινε αμέσως γνωστός στους δημοσιογραφικούς κύκλους. Έγινε όμως μεγάλη προσπάθεια συγκάλυψης από το Προεδρείο της Βουλής και έτσι γι' αρκετό καιρό ο "διαρρέον" βουλευτής έμεινε ανώνυμος.

Το bullying όμως αυτό (και ήταν bullying αφού ο στόχος ήταν προφανής - ο διασυρμός της κ. Κασιμάτη από τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ στο διαδίκτυο) δεν πέρασε ατιμώρητο από την παθούσα. Στην αρχή έφερε το θέμα στ' αρμόδια όργανα. Εκεί ο Τσίπρας έκανε το θέμα γαργάρα, ο Καραγιαννίδης σφύριξε αδιάφορα, ενώ ο Βούτσης αντί να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους του Προεδρείου που επέτρεψε κάτι τέτοιο, ζήτησε και τα ρέστα από την κυρία Κασιμάτη εγκαλώντας της ως κομματάρχης της κακιάς ώρας για τη διαφοροποίησή της, δικαιολογώντας ουσιαστικά την κίνηση του Καραγιαννίδη. Η στάση αυτή του Βούτση, προφανώς και αποτελεί όνειδο για ένα κόμμα που είναι υπέρ των δικαιωμάτων και της διαφορετικότητας σε βαθμό κακουργήματος. Αλλά εδώ δεν είναι Gay Parade, που όλοι συμμετέχουν ελεύθερα παίζοντάς το προοδευτικοί: εδώ κρίνεται το μέλλον της κυβέρνησης, οπότε άμα λάχει στο βωμό της ενιαίας στάσης υποστηρίζουμε και τους τραμπούκους και τους "μπούληδες". Βέβαια κανείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τα απαραίτητα γεννητικά όργανα ώστε να διαγράψει τους διαφοροποιούμενους (όπως την κυρία Κασιμάτη) ώστε να δείξει πυγμή. Αυτά τα κάνει μόνο ο (όντως) γραφικός (κατά τ' άλλα) Καμμένος, που διάλυσε την κοινοβουλευτική του ομάδα για να μην αναγκαστεί να έχει τον Κουίκ ως βουλευτή στο κόμμα του.

Η υπόθεση όμως δεν τελείωσε εκεί. Η κυρία Κασιμάτη όντας ΜΗ δικαιωμένη στ' αρμόδια όργανα έθεσε θέμα διαδικασίας, δημοσίως στην Βουλή όπως αναφέρει το σχετικό ρεπορτάζ: "...Στην ομιλία της στην Ολομέλεια της Βουλής, επί του νομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών, η κ. Κασιμάτη ενέταξε το περιστατικό στη διάκριση φύλου και στην παραβίαση της δεοντολογίας, λέγοντας πάντως πως είναι περιστατικό που είχε πολιτικά κίνητρα. Η βουλευτής είπε ότι οι τρεις άνδρες βουλευτές αποφάσισαν να παραβιάσουν την εντολή που είχαν να διασφαλίσουν το κύρος μιας ψηφοφορίας, λειτουργώντας σε βάρος μιας γυναίκας συναδέλφου τους. Τόνισε ακόμα ότι πρέπει το θέμα να παραπεμφθεί από το ίδιο το Προεδρείο της Βουλής, στην επιτροπή δεοντολογίας ώστε να επιστρέψουν οι τρεις συνάδελφοί της βουλευτές στη θέση και το ύψος που τους αναλογεί. «Τρεις βουλευτές πήραν το ψηφοδέλτιο γυναίκας συναδέλφου τους, είτε επειδή διαφωνούσαν με το περιεχόμενο της ψήφου της είτε επειδή θεώρησαν ότι μπορούν να το κάνουν, και ενώ τους είχε εμπιστευθεί το Σώμα να διαφυλάξουν τη διαδικασία της ψηφοφορίας, αποφάσισαν να το φωτογραφίσουν και να το διαρρεύσουν στα ΜΜΕ αφήνοντας εντυπώσεις για το πρόσωπο της βουλευτού», είπε η Νίνα Κασιμάτη και πρόσθεσε ότι μόνο ο ένας εκ των τριών βουλευτών, ο Ιάσων Φωτήλας, την πλησίασε και της είπε ότι δεν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να διαφωνήσει με τον κ. Καραγιαννίδη..."

Η συνέχεια; Θα περίμενε κανείς ότι τόσο ο Πρόεδρος της Βουλής ώστε και η ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας θα έκαναν κάτι ώστε να ικανοποιήσουν τη βουλευτή και να βάλουν τον (άνευ εργασιακής εμπειρίας) ηχολήπτη-βουλευτή στη θέση του. Αμ δε...Αντ' αυτού - και τηρώντας λογική ίσων αποστάσεων μεταξύ θύματος-θύτη, η ηγεσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας,  προχώρησε σε συστάσεις προς την Νίνα Κασιμάτη (κυρίως) και τον Χρήστο Καραγιαννίδη, για την αντιπαράθεση που είχαν για το θέμα της διαρροής του ψηφοδελτίου της βουλευτού της Β΄ Πειραιώς.

Από την μία λοιπόν έχουμε απόλυτη στήριξη (μέχρι τη στιγμή της απόλυτης κατακραυγής) προς ένα πρόσωπο που είχε κριθεί και ποινικά σε τελικό βαθμό και από την άλλη έχουμε ουσιαστική έκθεση ενός βουλευτή σε bullying από συνάδελφό του, μόνο και μόνο επειδή αυτή διαφοροποιήθηκε από την κοινοβουλευτική γραμμή. Δηλαδή υποστηρίξη και σε απατεώνες αλλά και σε θύτες bullying. "Πρώτη φορά αριστερά" κατά τ' άλλα...

Τα κατάφεραν πάλι τα ΜΑΤ: Απώλεια όρασης για ένα θύμα τους!

Όσοι είχαν την "τύχη" να παραβρεθούν σε διαδήλωση την οποία "περιφρουρούν" τα ΜΑΤ, έχουν σίγουρα να πουν μια ιστορία για το πως οι ομάδες αυτές που υποτίθεται ότι περιφρουρούν την τάξη, προσπαθούν να "προβοκάρουν" τους διαδηλωτές, βρίζοντας, χειρονομώντας και προκαλώντας με οποιοδήποτε τρόπο. Το κάνουν περιμένοντας το σύνθημα της επίθεσης, το οποίο δεν έρχεται από τον επικεφαλή τους, αλλά από τους "μπαχαλάκηδες", οι οποίοι πάρα πολλές φορές ξεκινούν μέσα από τις τάξεις τους. Παρόμοιες εμπειρίες μπορούν να μοιραστούν και όσοι φίλαθλοι έχουν βρεθεί κοντά σε ομάδες ΜΑΤ σε γήπεδο - εμπειρίες που πάρα πολλές φορές έχουν τραγική κατάληξη, όπως το περιστατικό που διαβάζουμε στο News24, με κύριο πρόσωπο έναν 31χρονο ο οποίος κατέληξε να χάσει την όραση από το ένα του μάτι:

"...Ο 31χρονος που δεν είναι οπαδός του Παναθηναϊκού ή του Ολυμπιακού (υποστηρίζει ομάδα της Θεσσαλονίκης), αλλά βρέθηκε με την παρέα του στο γήπεδο για να παρακολουθήσει το μεγάλο ντέρμπι των «αιωνίων» αποφάσισε να φύγει από τη θύρα του γηπέδου στην οποία βρισκόταν, όταν ξεκίνησε η ένταση εντός του γηπέδου. Η παρέα αποτελούνταν από 4 άτομα. Έναν 45χρονο που βρισκόταν εκεί με τον ανήλικο γιο του, έναν 38χρονο και τον 31χρονο. Πρώτοι αποχώρησαν από τη θύρα του γηπέδου, ο 45χρονος με τον γιο του και κατευθύνθηκαν στο σιντριβάνι που βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ. Ενώ περίμεναν τον 31χρονο μαζί με έναν ακόμη 38χρονο φίλο του, ώστε να συγκεντρωθούν και να φύγουν όλοι μαζί, μια διμοιρία σε κοντινή απόσταση είχε κάνει χρήση χημικών και κρότου λάμψης ενώ εκσφενδόνιζε, σύμφωνα με τις καταγγελίες του ίδιου και πέτρες. Ο 45χρονος κινήθηκε προς το μέρος τους και ζήτησε τον λόγο για την αλόγιστη χρήση χημικών. Τότε, τρεις άνδρες των ΜΑΤ τον χτύπησαν στο κεφάλι μπροστά στον γιο του και τον συνέλαβαν. Ήταν μάλιστα στις πρώτες 8 συλλήψεις που έγιναν γνωστές ήδη από το βράδυ της Κυριακής, ενώ τη Δευτέρα παρουσιάστηκε στον εισαγγελέα και αφέθηκε ελεύθερος. Φτάνοντας στο σημείο και έχοντας αντιληφθεί το περιστατικό, ο 38χρονος κινήθηκε προς τα ΜΑΤ, προσπαθώντας να τους διευκρινίσει πως ο 45χρονος δεν είχε καμία εμπλοκή με τα επεισόδια, βρισκόταν στο γήπεδο με τον γιο του και δεν υπήρχε λόγος να συλληφθεί. Τότε, σύμφωνα με τις καταγγελίες των θυμάτων, ο 38χρονος δέχτηκε χτύπημα με γκλομπ στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να του σπάσουν τέσσερα δόντια και στη συνέχεια στο χέρι, στο οποίο υπέστη κάταγμα. Μετά και από το χτύπημα στον 38χρονο έτρεξε στο σημείο και ο 31χρονος για να δει τι έχει συμβεί. Τότε «ο πιο κοντός από τη διμοιρία» όπως αναφέρει ο ίδιος, τον χτύπησε με το γκλομπ του στο πρόσωπο. Το αποτέλεσμα ήταν να μεταφερθεί με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στον Ερυθρό Σταυρό, όπου διαπιστώθηκαν τα τραύματα στο μάτι του, κάταγμα στη μύτη και την κάτω γνάθο. Μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε, δεν κατέστη δυνατό να σωθεί το αριστερό του μάτι με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους γιατρούς, να χάσει οριστικά την όρασή του..."

Μπορούμε να φανταστούμε το σκηνικό - παρόμοιο με πάρα πολλά αντίστοιχα άλλα που έχουν συμβεί στα ελληνικά γήπεδα. Ο 45χρονος ζητάει το λόγο γιατί πετάνε χημικά σ' έναν χρόνο που δε γίνονται επεισόδια και υπάρχουν μικρά παιδιά. Τα ΜΑΤ, καθότι "εξουσία" τον χτυπάνε και τον συλλαμβάνουν. Τότε τα υπόλοιπα μέλη της παρέας πάνε να παρέμβουν ώστε το θέμα να λήξει - αντί να λήξει όμως τα ΜΑΤ το εκλαμβάνουν ως απόπειρα αρπαγής εξουσίας και αρχίζουν να χτυπούν και τους υπόλοιπους. Το πως τη γλύτωσε το παιδί αποτελεί θαύμα - γιατί ως γνωστόν τα ΜΑΤ δεν κάνουν διακρίσεις σε ηλικίες, φύλο, χρώμα δέρματος ή ιδιότητα. Τους χτυπούν όλους το ίδιο.

Το αποτέλεσμα: Τρία άτομα στο νοσοκομείο, μια απώλεια όρασης και ανυπολόγιστο αντίκτυπο στις ζωές τριών οικογενειών. Τα ΜΑΤ πάντως μετά γύρισαν στις μονάδες τους, θα πάρουν στο τέλος του μήνα το μισθό τους, ενώ δεν αποκλείεται να εισπράξουν και κάποια εύφημο μνεία για την "επιτυχή" κατάληξη των περιστατικών.

Αναμένουμε την ΕΔΕ. Και φυσικά το αποτέλεσμα των ποινικών δικαστηρίων από τ' οποία το ελληνικό κράτος θα βγει φορτωμένο με την υποχρέωση πληρωμής μεγάλων αποζημιώσεων όπως έχει γίνει δεκάδες φορές στο παρελθόν.

Αλλά τι σημασία έχει; Τα παιδιά "βάρεσαν" και το φχαριστήθηκαν. Αυτό μετράει...

Για ποια "Βόρεια" Μακεδονία μιλάμε; Η απόδειξη της κοροϊδίας με παραδείγματα...

Για ποια "Βόρεια Μακεδονία" αλήθεια μιλάμε; Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Μια γρήγορη περιήγηση στις επίσημες, κρατικές ιστοσελίδες των γειτόνων μας καταδεικνύει το ότι κάποιοι μας δουλεύουν ψιλό γαζί, και όχι μόνο ήταν (και είναι) ανίκανοι για μια σοβαρή συμφωνία που θα ωφελήσει την χώρα μας αλλά είναι ταυτόχρονα ΠΑΝΤΕΛΩΣ ανίκανοι να επιβάλουν και την (κακή) συμφωνία που υπέγραψαν...Οι δε αναφορές στις ιστοσελίδες αυτές - πέραν της καπήλευσης του όρου "Μακεδονία" (κάτι που το λέγαμε εμείς και άλλοι από την αρχή) δημιουργεί σύγχυση με τις συνεχείς αναφορές σε "μακεδονικό/η/ος", αφού αυτή έχει ταυτόχρονη αναφορά σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας"...

Ας πάμε λοιπόν σε δύο χαρακτηριστικές αποδείξεις των παραπάνω...Η ιστοσελίδα του Βορειο-μακεδονικού ΕΟΤ (https://macedonia-timeless.com), πέραν της μου διαχωρισμού της αρχαίας ιστορίας όταν αναφέρεται σε αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή (ειδικά η περίπτωση της περιγραφής του αρχαιολογικού χώρου της Οχρίδας δίνει την εντύπωση ότι στην περιοχή έμεναν τα αρχαία χρόνια εξωγήινοι και όχι Έλληνες), κάνει συνεχείς αναφορές σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας" - σα να μην πέρασε μια μέρα.  Εκεί που τα δίνουν όλα όμως είναι στο Μουσείου του "Μακεδονικής Αντίστασης": "The museum opened its doors on September 08, 2011, when the Macedonian citizens celebrated the 20th anniversary of the independence of the Republic of Macedonia. The Declaration of Independence of Republic of Macedonia has central position in the museum hall. It was placed on the day of the museum opening Since then, the Museum of the Macedonian Struggle is one of the most visited institution in Skopje with over 100.000 visitors, foreign official delegation, diplomats and other public figures. In other words, The Museum of the Macedonian Struggle is becoming the guest room of Macedonia." 
Δηλαδή: "Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του τον Σεπτέμβρη του 2011, όταν οι ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ πολίτες γιόρταζαν την 20η επέτειο της ανεξαρτησίας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ έχει κεντρική θέση στο χωλ του μουσείου...το μουσείο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (της ποιας;)...Με άλλα λόγια το μουσείο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ έχει γίνει το δωμάτιο επίσκεψης της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ".
Τι εντυπώσεις δημιουργούνται; Ότι οι Μακεδόνες (όλης της Μακεδονίας) αντιστάθηκαν (απέναντι σε ποιους;) και ότι όποιος πάει στο μουσείο αυτό, μαθαίνει την ιστορίας της Μακεδονίας.

Εκεί όμως που γίνεται hi-score είναι στην ΕΠΙΣΗΜΗ ιστοσελίδα του υπουργείο εξωτερικών των γειτόνων (http://www.mfa.gov.mk/index.php?lang=en). Κι εκεί το τι "Μακεδονία" πέφτει - είναι απερίγραπτο - παρά το γεγονός ότι η Συμφωνία των Πρεσπών (Prespa Agreement) έχει δική της υποσελίδα, με "συχνά ερωτήματα και απαντήσεις".
Για παράδειγμα στην αναφορά που γίνεται στα "τουριστικά" χαρακτηριστικά της χώρας (https://tinyurl.com/y4y4gqux):
"Macedonia is a European country, geographically situated in the central part of the Balkan Peninsula. High percentage of the Republic of Macedonia is mountainous. It's a landlocked country that is geographically defined by a central valley formed by the Vardar River and rimmed along its borders by mountain ranges. The Republic's territory is mostly rugged, located between Shara and Osogovo mountains, which frame the valley of the Vardar River. The Republic of Macedonia has scenic mountains. The scenery in Macedonia offers rocky mountains and green, rolling hills covered with conifer forests and lined with countless freshwater streams and rivers. The total territory of Republic of Macedonia comes to 25,713 sq. km, of which 25,236 sq. km are land, while 477 sq. km are water surface. The lowest point is Vardar River (44 m) near Gevgelija, and the highest point is Golem Korab peak (2,764 m) in the north-western part of the country. Macedonia borders with several countries. Namely, to the north is bordered with Serbia, northwest with Kosovo, to the east by Bulgaria, to the south by Greece, to the west by Albania."
Δε νομίζουμε να χρειάζεται μετάφραση...Οι αναφορές είναι ξεκάθαρες...
Αφήστε που υπάρχει ξεχωριστή υποσελίδα για "επενδύσεις στην Μακεδονία". Βέβαια μπορεί ο Τσίπρας να έκανε το ντηλ ώστε να έχουμε κοινή σελίδα για επενδύσεις για να φέρει χρήμα στην Ελλάδα μέσω των γειτόνων, αλλά ΔΕΝ το νομίζουμε...

Αν κάναμε σοβαρή δουλειά και αν μετρούσαμε ως χώρα θα έπρεπε όλα αυτά να είχαν διορθωθεί. Ή αν είχαμε απέναντί μας ανθρώπους αξιόπιστους - "ντόμπρους" δηλαδή για να χρησιμοποιήσουμε και μια λέξη που θα την καταλάβουν και οι γείτονές μας, αφού είναι σλάβικη...

Μια φωτιά, ένας νεκρός, ανάληψη ευθυνών καμία - και η ζωή συνεχίζεται...

Διαβάζουμε στο εξαιρετικό άρθρο του Βασίλη Κανέλλη στο in.gr:

"Αυτό που συνέβη σε ένα από τα σημαντικότερο ελληνικά νοσοκομεία, στο ΚΑΤ, δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους. Ισως τέτοια περιστατικά να ταιριάζουν σε μια τριτοκοσμική χώρα. Αλλά στην Ελλάδα όπου αναπληρωτής υπουργός Υγείας είναι ο Παύλος Πολάκης ο οποίος διατείνεται ότι έχει σώσει το Εθνική Σύστημα Υγείας, τέτοια γεγονότα αδιανόητα να γίνονται; Στον τέταρτο όροφο του νοσοκομείου ΚΑΤ ξεσπά φωτιά, άγνωστο για ποιο λόγο. Μια φωτιά που δεν είναι προφανώς τεράστια αν σκεφτεί

κανείς ότι κατασβήστηκε από το προσωπικό του ορόφου προτού έρθουν οι πυροσβέστες. Και τι αποκαλύπτεται; Μέσα σε έναν από τους θαλάμους της πτέρυγας Βρυώνειο Δ’ ένας άνδρας μόλις 53 ετών έχει πεθάνει. Ενας ασθενής ο οποίος χειρουργήθηκε στο ισχίο και δεν μπορούσε να περπατήσει χάνει τη ζωή του μέσα σε ένα ελληνικό νοσοκομείο. Το ΚΑΤ, όπως θα έκανε κάθε τυπική δημόσια υπηρεσία στην Ελλάδα βγάζει μια απλή ανακοίνωση που λέει: «Σήμερα Σάββατο 2/3/2019, πρωινή ώρα, εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο ΓΝΑ ΚΑΤ σε δίκλινο θάλαμο του 4ου ορόφου στην πτέρυγα Βρυώνειο Δ΄, η οποία κατασβήστηκε άμεσα από το προσωπικό του ορόφου του Νοσοκομείου. Στον εν λόγω θάλαμο νοσηλευόταν ο ασθενής Α.Φ., ηλικίας 53 ετών, μη περιπατητικός, με περιτροχαντήριο κάταγμα ισχίου χειρουργηθέν και κάταγμα βραχιονίου υπό συντηρητική αγωγή, ο οποίος και απεβίωσε. Τα αίτια του συμβάντος διερευνώνται από την Πυροσβεστική Υπηρεσία η οποία θα προβεί σε προανακριτική διαδικασία. Παράλληλα ο Διοικητής του Νοσοκομείου διέταξε Ενορκη Διοικητική Εξέταση». Ωραία λοιπόν. Εχουν περάσει τόσες ώρες, μια οικογένεια έχει χάσει τον άνθρωπό της μέσα στον θάλαμο νοσοκομείου και απλά θα περιμένουμε πότε θα ολοκληρωθεί η ΕΔΕ. Για τον Διοικητή ήταν απλά… μια στραβή στη βάρδια του. 

Δηλαδή πόσο χρειάζεται να σκεφτεί κανείς να παραιτηθεί για το θάνατο ενός ανθρώπου; Δεν θα έπρεπε το υπουργείο Υγείας να έχει ξεσηκωθεί, να έχει κάνει ήδη φύλλο και φτερό το ΚΑΤ και άμεσα να έχει δώσει απαντήσεις: Πώς παίρνει φωτιά ο θάλαμος ενός νοσοκομείου; Πώς πεθαίνει ένας ασθενής; Οι εργαζόμενοι εκεί έσπευσαν να σβήσουν τη φωτιά κι όχι να βγάλουν τον ασθενή που δεν μπορούσε να περπατήσει γιατί ήταν χειρουργημένος; Εξηγήσεις θα δώσει κανείς στην οικογένεια του θύματος που πήγε για επέμβαση στο ισχίο και βγαίνει με νεκροφόρα; Είναι από τις ειδήσεις που σε κάνουν να εξοργίζεσαι διότι απλά στην Ελλάδα θεωρείται κάτι φυσιολογικό. 
Σχεδόν φυσιολογική ήταν η τραγωδία με τους 100 νεκρούς στο Μάτι. Σχεδόν φυσιολογική ήταν η τραγωδία στην Μάντρα. Ομοίως όλα καλά με τις πυρκαγιές που είχαν σκοτώσει πάνω από 70 ανθρώπους στην Ηλεία αλλά τότε έφταιγε ο στρατηγός άνεμος. Ή τότε που ο Παπουτσής, υπουργός Ναυτιλίας, υποσχόταν ότι το μαχαίρι θα μπει στο κόκαλο για την δολοφονία τόσων ανθρώπων στο ναυάγιο του «Σάμινα». Ολες οι τραγωδίες, μικρές ή μεγάλες μοιάζουν στην Ελλάδα αναπόφευκτές. Ή όπως ακριβώς το περιέγραψε η Δούρου: «Μια στραβή στη βάρδια μου». Ε, λοιπόν, δεν είναι έτσι. Είναι ανθρώπινες ζωές που θα είχαν σωθεί αν υπήρχε στοιχειώδης οργάνωση σ’ αυτό το κράτος. Ασφαλώς και δεν πρέπει κανείς να δικάζει προτού διαπιστωθεί τι έγινε στο ΚΑΤ. Όμως, δεν μπορεί να συμβαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία τέτοια πρωτοφανή γεγονότα. Είτε πρέπει να προλαμβάνονται είτε πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα. Επιτέλους, πρέπει να μπει μια τάξη. Είναι στοιχειώδης σεβασμός στους πολίτες."

Θα συμφωνήσουμε μαζί του ως ένα βαθμό. Φυσικές καταστροφές γίνονται παντού όπως και ατυχήματα.
Το πρόβλημα είναι αλλού:
α) η ανάληψη ευθυνών είναι σχεδόν πάντα καθυστερημένη - και όταν γίνεται είναι συνήθως αποτέλεσμα πίεσης της κοινής γνώμης και όχι ευθιξίας,
β) ο σχεδιασμός αντιμετώπισης των συμβάντων είναι αποκαρδιωτικός εώς ανύπαρκτος,
γ) η χρήση των ατυχών συμβάντων ως πυξίδα γι' αποτροπή επανάληψής τους στο μέλλον αντί να είναι αυτονόητη, είναι απλός ανύπαρκτη.

Κατά τα λοιπά "ο παράς να πέφτει" για ορισμένους και όλα καλά. Και αυτό δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ...Είναι σημάδι των καιρών...

Γιατί ρε βλάκα το έκλεψες; Ή το πως η κλοπή ενός απινιδωτή σε κάνει ν' αναρωτιέσαι για πολλά πράγματα

Σήμερα δεν θ' ασχοληθούμε ούτε με τα χάλια της υγείας επί ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με τα σχέδια του Κυριάκου για το μελλοντικό ΕΣΥ. Δεν έχει ούτε Πρέσπες, ούτε Βενεζουέλα, ούτε "κόκκινα δάνεια". Η είδηση που προέρχεται από την ενημέρωση του ΑΠΕ-ΜΠΕ όμως σε κάνει να τραβάς (εξίσου δυνατά) τα μαλλιά σου...
"Στην κλοπή του απινιδωτή που τοποθετήθηκε σε δημόσιο χώρο στη Κρήνη Ριμόντι στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου προέβησαν άγνωστοι δράστες. Πρόκειται για απινιδωτή δωρεά ενός φιλέλληνα, ιδρυτή της αγγλικής φιλανθρωπικής οργάνωσης "Community Heart Beat", Martin Fagan ο οποίος και είχε δωρίσει το ιατρικό μηχάνημα για το δημόσιο καλό με σκοπό να τοποθετηθεί σε δημόσιο χώρο. Ο κ. Fagan επισκέπτεται την περιοχή της Αγίας Γαλήνης εδώ και πολλά χρόνια και η αγάπη του για τον τόπο σε συνδυασμό με την φιλανθρωπική του δράση στη γενέτειρά του την Αγγλία, τον οδήγησαν στην απόφαση να προσφέρει στο Δήμο Ρεθύμνου τον απινιδωτή. Ο εξωτερικός απινιδωτής τοποθετήθηκε τον Ιούλιο του 2018 σε πολυσύχναστο κεντρικό σημείο της πόλης και μ' αυτό τον τρόπο καλύφθηκε όπως δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο δήμαρχος Ρεθύμνης Γιώργης Μαρινάκης, η ανάγκη αντιμετώπισης έκτακτων καρδιακών προσβολών. Παράλληλα ο δήμος είχε φροντίσει για την επιμόρφωση - εκπαίδευση των καταστηματαρχών της περιοχής, οι οποίοι θα ήταν και αυτοί που ενδεχομένως θα κληθούν να χρησιμοποιήσουν το συγκεκριμένο μηχάνημα που σώζει ζωές, μιας και η χρήση του είναι εξαιρετικά απλή. «Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει αυτή η κλοπή την οποία και καταγγείλαμε στην αστυνομία και θα ελέγξουμε το υλικό από κάμερες, το οποίο σίγουρα υπάρχει, ώστε να εντοπίσουμε τον δράστη της κλοπής», ανέφερε ο κ. Μαρινάκης στο ΑΠΕ - ΜΠΕ επισημαίνοντας ότι μέχρι αυτή την ώρα δεν υπάρχουν αποτελέσματα σύμφωνα και με τον αστυνομικό διευθυντή με τον οποίο επικοινώνησε ο Δήμος. «Είμαι σίγουρος όμως ότι θα καταλήξουμε στον εντοπισμό του δράστη. Προφανώς πρόκειται για μία κατάπτυστη ενέργεια. Αυτός ο οποίος προέβη στην πράξη και κατέχει τον απινιδωτή να γνωρίζει ότι δεν του είναι χρήσιμος με την έννοια ότι ο συγκεκριμένος απινιδωτής αφορά δημόσιους χώρους και αφορά στην άμεση βοήθεια σε πολίτες που ίσως τον χρειαστούν και προστατεύει τη δημόσια υγεία», είπε ο κ. Μαρινάκης ο οποίος δεσμεύτηκε ότι «σε περίπτωση που δεν καταφέρουμε τελικά να εντοπίσουμε τον δράστη και να τοποθετήσουμε πίσω τον απινιδωτή ανέλαβα τη δέσμευση για αγορά ενός νέου από πλευράς του δήμου ώστε να εγκατασταθεί και πάλι στη θέση του» είπε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ."
Η σωστή χρήση απινιδωτή μπορεί να σώσει ζωές. Στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, τέτοια μηχανήματα υπάρχουν σε κεντρικά σημεία των πόλεων και υπάρχουν εκπαιδευμένοι χρήστες σε μαγαζιά και υπηρεσίες κοντά σ' αυτούς. Η χώρα μας δυστυχώς έχει μείνει πίσω και αρκετές ζωές έχουν χαθεί περιμένοντας το ΕΚΑΒ να έρθει να δώσει τις πρώτες βοήθειες...
Έτσι οι κάτοικοι του Ρεθύμνου θα έπρεπε να αισθάνονται τυχεροί που κάποιος φιλέλληνας, επισκέπτης της περιοχής αποφάσισε να δωρίσει έναν απ' αυτούς, με την οικεία δημοτική αρχή να επιμορφώνει τους κοντινούς καταστηματάρχες για τη σωστή χρήση του...Και ενώ όλα ήταν υπό έλεγχο, βρέθηκε ένας ηλίθιος να τον κλέψει. Προφανώς, και αν η αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της (αφού η περιοχή έχει αρκετές κάμερες), το να βρεθεί ο ένοχος θα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση - αν υπάρξει και τοπική κινητοποίηση. Και προφανώς ο απινιδωτής μπορεί ν' αντικατασταθεί (δεδομένου ότι το κόστος είναι μεγάλο μεν για ένα καινούργιο μηχάνημα, αλλά όχι απλησίαστο - γύρω στα χίλια ευρώ).
Αλλά μια σειρά ερωτήματα έρχεται στο μυαλό προς εκείνον που διέπραξε την κλοπή και είναι απλά: Γιατί ρε βλάκα το έκλεψες; Το έκανες για να το πουλήσεις (και σε ποιόν άραγε;) ή για να το δείχνεις στους (εξίσου βλάκες) φίλους σου και να το παίζεις μάγκας; Και ποιος άραγε είναι πιο βλάκας και από σένα που θα σου πει "μπράβο"; Δεν καταλαβαίνεις ότι βάζει σε κίνδυνο τη ζωή κάποιου που μπορεί να πάθει ανακοπή σ' εκείνη την περιοχή; Δεν συνειδητοποιείς ότι μπορεί να έρθεις κι εσύ στην ανάγκη κάποια στιγμή;
Για κάποιους συμπατριώτες μας προφανώς και δεν υπάρχει σωτηρία...

Περί Παύλου Πολάκη και ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Μιχάλης Μούστος στο "Δρόμο της Αριστεράς" για τον Παύλο Πολάκη:

Μεγάλη συζήτηση προκάλεσε το τσιγάρο που άναψε ο Π. Πολάκης μέσα στο υπουργείο Υγείας. Αρκετοί χαρακτηρίζουν τον Π. Πολάκη ως τον Κασιδιάρη του ΣΥΡΙΖΑ και πολλοί φίλοι που εντάσσουν τον εαυτό τους στην Αριστερά διαφώνησαν κάθετα με αυτήν την εκτίμηση.
Σωστά διαφωνούν. Ο Π. Πολάκης δεν είναι νοσταλγός των SS, δεν συντονίζει τάγματα εφόδου που μαχαιρώνουν πρόσφυγες στα σοκάκια της Αθήνας και δεν επιθυμεί να δει τους πολιτικούς του αντιπάλους να γίνονται σαπούνια.
Ο Πολάκης δεν είναι ο Κασιδιάρης του ΣΥΡΙΖΑ. Καμία σχέση δεν έχουν. Ο Π. ΠΟΛΑΚΗΣ είναι ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Πολάκης είναι ο κουραδόμαγκας που θα πουλήσει νταηλίκι στους γιατρούς και στους νοσηλευτές ενώ στο Χίλτον χοροπήδαγε σαν σκυλάκι μπροστά στους «θεσμούς». Γαυγίσματα στον Άδωνι αλλά στην κα Βελκουλέσκου σούζα.
Όπου τον παίρνει δηλαδή. Ο Π. Πολάκης είναι ο –και καλά– λαϊκός υπουργός που καπνίζει σε κλειστούς χώρους, χορεύει ζεϊμπέκικα, δεν φοράει γραβάτες, μιλάει ανορθόγραφα στο facebook και τα χώνει σε απλά ελληνικά. Δηλαδή, μία θλιβερή καρικατούρα λαϊκότητας. Κάποτε λαϊκό για την Αριστερά ήταν το να είσαι ευθύς, να λες την αλήθεια, να υπηρετείς τις ιδέες σου χωρίς να υπολογίζεις προσωπικό κόστος. Το στυλ υπηρετούσε αυτές τις αξίες. Από τότε που η Αριστερά πήρε μετάλλιο στην κωλοτούμπα και προσχώρησε στο στρατόπεδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης τής έμεινε να επικαλείται μόνο το ότι δεν φοράει γραβάτες.
Λες και ο Μπελογιάννης ή ο Λένιν που φοράγανε, ήτανε τίποτα μαλάκες…
Οι φίλοι από την Αριστερά λένε ότι ο Π. Πολάκης «εφαρμόζει μία δεξιά πολιτική αλλά τουλάχιστον δεν είναι βόθρος σαν τους ακροδεξιούς που τον πολεμάνε». Δεν ισχύει ακριβώς αυτό. Ο Π. Πολάκης είναι πρωτο-μπράβος μιας κυβέρνησης που στο όνομα της Αριστεράς και των αξιών της Δημοκρατίας εφαρμόζει δολοφονικά ταξικά μέτρα που οι δεξιοί προκάτοχοι του δεν θα μπορούσαν να δουν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα.
Ο Π. Πολάκης, όπως και οι υπόλοιποι συριζαίοι, κουρελιάζει το Σύνταγμα, στέλνει τα ΜΑΤ σε όσους διαφωνούν, ξεπουλάει λιμάνια, αεροδρόμια, νερό, υποδομές και Ιστορία στο όνομα της Αριστεράς και των αξιών της. Περίεργο που δεν το βλέπουν οι φίλοι, αλλά τύποι σαν τον Π. Πολάκη που ξεφτιλίζουν κάθε ιερό και όσιο στρώνουν το έδαφος για να φυτρώσουν φρούτα σαν τον Κασιδιάρη και την παρέα του.
Ο Πολάκης μαζί με την Μεγαλοοικονόμου, τον Ζουράρι, τον Παπαχριστόπουλο, τον Καμμένο, τον Κούλη και τον Άδωνι ενσαρκώνουν την απόλυτη θλίψη της μοίρας μας: στην πιο κρίσιμη στιγμή για τις τύχες της χώρας έχουμε στο τιμόνι της το πιο άθλιο πολιτικό προσωπικό που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο.
Ο Π. ΠΟΛΑΚΗΣ μάλλον δεν είναι ούτε ο Ε. Γιαννόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ένα από τα θλιβερά παρακμιακά παραπροϊόντα του τέλους της μεταπολίτευσης. Ο Πολάκης μαζί με την Μεγαλοοικονόμου, τον Ζουράρι, τον Παπαχριστόπουλο, τον Καμμένο, τον Κούλη και τον Άδωνι ενσαρκώνουν την απόλυτη θλίψη της μοίρας μας: στην πιο κρίσιμη στιγμή για τις τύχες της χώρας έχουμε στο τιμόνι της το πιο άθλιο πολιτικό προσωπικό που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο.
Οι φίλοι που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για να αποδείξουν ότι ο Πολάκης δεν είναι ο Κασιδιάρης του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έτσι, λέει, είναι σαν να ξεπλένεις την Χρυσή Αυγή δεν έχουν καταλάβει το εξής απλό. Δεν υπάρχει μόνο ο φασισμός των ακροδεξιών γκρουπούσκουλων και των φαλακρών νοσταλγών των Ναζί. Υπάρχει και ο Φασισμός του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου και ο Ολοκληρωτισμός όλων αυτών των γραβατωμένων ή μη που τσαλαπατώντας τα τελευταία απομεινάρια της αστικής δημοκρατίας ρίχνουν τους λαούς στην ανέχεια και την εξαθλίωση.
Ο Φασισμός του μεταμοντέρνου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που στο όνομα των «ατομικών δικαιωμάτων» και της «ελευθερίας του ατόμου» καταργεί συλλογικές ταυτότητες, εξοντώνει έθνη, διαλύει πατρίδες, τεμαχίζει κράτη.

Ο Φασισμός ενός συστήματος που στο όνομα της «προόδου» διαμορφώνει μονάδες και ανθρώπους-πελάτες (δίποδα καταναλωτών, θα έλεγε ο Μπιτσάκης) εμπορευματοποιώντας τα πάντα: από τον αέρα που αναπνέουμε μέχρι τα κύτταρα του σώματος μας.
ΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΩ από τώρα τους φίλους που ορίζονται στην Αριστερά: «Εντάξει ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει δεξιές πολιτικές αλλά δεν είναι Χρυσή Αυγή, ούτε και Ν.Δ. που έχει την δεξιά στο DNA της. Και τελοσπάντων ανάμεσα σε έναν πουλημένο αριστερό και έναν κραγμένο φασίστα επιλέγω τον πρώτο. Διαφορετικά ξεπλένω τον φασίστα αν πω ότι είναι τα ίδια. Και ξέρετε πόσο βαρβάτος αντιφασίστας είμαι εγώ. Είμαι τόσο πολύ, που θα ψηφίσω μέχρι και τα “ρεμαλια” του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να μην βγουν στα πράγματα οι ακροδεξιοί». Κάπως έτσι, κάτι ξελιγωμένοι «αντικαπιταλιστές» και αντιφασίστες της συμφοράς έκαναν ουρές για να ψηφίσουν την Χίλαρι των βομβαρδιστικών drones ώστε να μην βγει ο Τραμπ ή ψήφισαν Μακρόν που κατέβασε τα τανκς εναντίον των Κίτρινων Γιλέκων για να μην βγει η Λεπέν ή ψήφισαν Bremain για να μην βγει το Brexit που το θέλουν οι φασίστες.

Υ.Γ.: Το τσιγάρο σε κλειστούς χώρους δεν συνιστά μαγκιά. Το να επιβάλεις στους άλλους την καρκινογόνα εξάρτηση σου δεν μπορεί να γίνει στοιχείο «επαναστατικότητας». Ούτε φυσικά η εξάρτηση από μία ουσία μπορεί να βαφτίζεται «ελεύθερη επιλογή μου». Εκτός κι αν κάποιοι νομίζουν ότι με τις εξαρτήσεις διαμορφώνονται χειραφετημένοι άνθρωποι ή ότι άμα πάθεις καρκίνο του πνεύμονα έχεις βάλει κάποιο εμπόδιο στον καπιταλισμό, την Ε.Ε., την «σύγχρονη βιοπολιτική» και όλους όσους θέλουν να ελέγξουν τις ζωές μας. Κάποτε η Αριστερά αγωνιζόταν για να υπερασπιστεί την ζωή. Τώρα η μεταμοντέρνα εκδοχή της αντί να παλέψει για ένα κίνημα χειραφέτησης που θα νικήσει τον θάνατο, θεωρεί μεγάλη υπόθεση το να επιλέξεις τον καρκίνο με τον οποίο θα πεθάνεις. Τι κατάντια…

Άλλος για το Προεδρικό Μέγαρο: όλο και μεγαλώνει η λίστα των υποψηφίων Προέδρων της Δημοκρατίας

Τελικά είναι μάλλον γραμμένο. Η χώρα δεν πρόκειται να σωθεί ποτέ - όσο ζουν - από εκείνους που την έφεραν στην καταστροφή. Αφορμή γι' αυτή την αιτιοκρατική προσέγγιση είναι το άκουσμα των ονομάτων που ακούγονται για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Όχι βέβαια πως η θέση έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία: αν και θεωρητικά ο ΠτΔ έχει το δικαίωμα ν' αναπέμψει νομοσχέδια και να θέσει εμπόδια στην εφαρμογή συμβάσεων και συμφωνιών, μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι εφόσον το πρόσωπο παραμένει πλήρως εξαρτημένο από τα κόμματα που στήριξαν την εκλογή του, δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να σταματήσει "το έργο" της κυβέρνησης. 

Βέβαια στο Προεδρικό Μέγαρο υπάρχει πάντα η σκιά του Κωστή Στεφανόπουλου. Αν και βαθιά συντηρητικός ως βουλευτής, υπουργός και αργότερα ως αρχηγός κόμματος, προτάθηκε και εκλέχθηκε από το "σοσιαλιστικό" ΠΑΣΟΚ. Όντας εκλεγμένος "έλαμψε" ανοίγοντας το Μέγαρο για το λαό, πηγαίνοντας παντού όπου τον καλούσαν, κάνοντας καίριες παρεμβάσεις (αρεστές ή μη), πιάνοντας το σφυγμό του λαού. Η δε ομιλία του στο επίσημο γεύμα κατά την επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, έχει μείνει αξέχαστη, χαρίζοντας στιγμές μεγάλης αμηχανίας προς τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους.
Βέβαια η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Ακολούθησε ο ανεκδιήγητος Κάρολος Παπούλιας, ο οποίος περιφερόταν σαν λείψανο από παρέλαση και παρέλαση και γιορτή σε γιορτή σε εποχές σκληρού μνημονίου, αποτυγχάνοντας πλήρως να προστατεύσει την τιμή του πολιτεύματος (και της χώρας). Ρίχνοντας τον πήχυ πολύ χαμηλά, δεν ήταν δύσκολο για τον επόμενο (τον Προκόπη Παυλόπουλο) να φανεί καλύτερος, αν και στο τελευταίο χρόνο της θητείας του, ο κ. Παυλόπουλος είχε την ατυχία ν' αντιμετωπίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία παραδόθηκε η "μακεδονική" γλώσσα και εθνικότητα στο κρατίδιο των Σκοπίων. Ο κ. Παυλόπουλος δεν ψέλισε ούτε μία δικαιολογία, συντάχθηκε πλήρως με τον ΣΥΡΙΖΑ υπογράφοντας (και αυτός) ότι του ήρθε στο Προεδρικό Μέγαρο.
Για τον επόμενο κάτοχο της θέσης ακούγονται αρκετοί - αν και η επανεκλογή του νυν ΠτΔ δεν αποκλείεται. Βέβαια με το ιστορικό του Αλέξη να πετάει σα στυμμένες λεμονόκουπες αυτούς που τον εξυπηρετούν, κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο - ενώ στα πλην του νυν ΠτΔ είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση και δεν τον είχε ψηφίσει (ως βουλευτής) τον Φλεβάρη του 2015.
Όπως γράψαμε όμως και αρχικά, τα ονόματα των υπολοίπων υποψηφίων φέρνουν απογοήτευση. Το ρεπορτάζ του Γιώργου Ευγενίδη από το Reader.gr είναι χαρακτηριστικό:

"...με δεδομένο ότι απέχουμε μόλις έναν χρόνο από την προεδρική εκλογή, είναι εύλογο να ακούγονται ονόματα. Για παράδειγμα, το όνομα του Ευάγγελου Βενιζέλου συζητείται έντονα, ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να έχει τη στήριξη και της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ. Σημειωτέον, πρόσφατα ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος με σταυρό στην Α’ Θεσσαλονίκης, ενώ ακούγεται ότι, εν τέλει, θα είναι πρώτος στο Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής. Άλλωστε, ο κ. Βενιζέλος διαμηνύει ότι πλέον διαδραματίζει εθνικό και όχι κομματικό ρόλο. Ως πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής έχει ακουστεί, δε, και το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Βεβαίως, για μεγάλη μερίδα στελεχών και βουλευτών της ΝΔ, ο κ. Σημίτης εξακολουθεί να είναι «κόκκινο πανί», αν και οι παρεμβάσεις του, ιδίως για τα της οικονομίας, έχουν μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον. Βεβαίως, η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Μαρία Σπυράκη έσπευσε την Πέμπτη (ΣΚΑΪ 100,3) να υπογραμμίσει ότι η ΝΔ δεν θα προτείνει κανέναν εκ των Ευάγγελου Βενιζέλου ή Κώστα Σημίτη, κλείνοντας έτσι τα σχετικά σενάρια από πολύ νωρίς. Παράλληλα, σε επίπεδο σεναριολογίας διακινούνται και άλλα ονόματα. Κάποιοι, για παράδειγμα, εξακολουθούν να αναφέρονται στο όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, με το σκεπτικό ότι τυχόν πρότασή του θα «απενεργοποιούσε» μια υποψηφιότητα Παυλόπουλου. Βεβαίως, αυτό το σενάριο κινείται στα όρια του φαντασιακού. Ακόμα, είχε ακουστεί και το όνομα του κορυφαίου συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου, ως τυχόν πρόσωπο κοινής αποδοχής ΝΔ-ΚΙΝΑΛ, αν και τον είχαν προτείνει το 2015 και οι Κ.Ο. της ΔΗ.ΣΥ και του Ποταμιού, χωρίς επιτυχία. Σημειωτέον, πάντως, το Κίνημα Αλλαγής κινείται στη λογική της διακριτής πρότασης, εκ νέου μάλλον κάποιου τεχνοκράτη, καθώς δεν πρόκειται να στηρίξει τον Προκόπη Παυλόπουλο."

Δηλαδή στα 2019, υπάρχουν άνθρωποι που θα προέκριναν τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Κώστα Σημίτη ή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για τη θέση του ΠτΔ παρά την τεράστια ευθύνη που φέρουν όλοι τους για το σημερινό μας χάλι; Πολύ πιθανό θα μας πείτε...Εδώ στα 2015, είχαμε φτάσει ένα βήμα πριν τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ενώ υπήρχαν αρκετοί που προέκριναν την (αξιοθαύμαστη για το κοινωνικό της έργο πάντως) Μαριάννα Βαρδινογιάννη... Αυτές και μόνο οι συζητήσεις δείχουν είτε την ένδοια προσώπων που υπάρχει στην χώρα ή την έλλειψη σοβαρότητας που χαρακτηρίζει τους ηγέτες και εκείνους που διακινούν σενάρια.
Ας ελπίσουμε ότι συμβαίνει το 2ο, γιατί αν μια χώρα 11 εκατομμυρίων (και άλλων 5 εκατομμυρίων αποδήμων) δεν μπορεί να βρει ένα σοβαρό, άμεμπτο άνθρωπο για ΠτΔ, τότε αλίμονό μας...

Και για όσους θα ήθελαν να θυμηθούν, παραθέτουμε την ομιλία των Κωστή Στεφανόπουλου κατά την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα το βράδυ της 19ης Νοεμβρίου 1999: